မမနဲ့နေတဲ့ တစ်ပတ်မှာ ပထမ ၃ ရက်လောက်က ဘယ်လို အချိန်ကုန်လို့ ကုန်သွားမှန်းကို မသိလိုက်ဘူး၊ ၂ ယောက်သား မစားဖူးတဲ့ အစား စားလိုက်ကြတာ၊ နားတယ်ကို မရှိ။ မမကလည်း မမ၊ ကြိုက်တယ်တဲ့၊ ဇော်နဲ့ အဲလိုနေရတာ ကြိုက်တယ်တဲ့၊ မအားနဲ့၊ အားတာနဲ့ လူကို နည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ မတောင်တောင်အောင်လုပ်ပြီး သွင်းခိုင်းတော့တာဘဲ။ ကျနော့်မှာ ပြီးလို့ အရည်ထွက်မှ ထွက်ရဲ့လားလို့တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မသေချာတော့။
အဲ့နောက်ပိုင်းမှာတော့ လူက ထွက်ပြေးချင်လာတယ်။ မကြိုက်လို့တော့မဟုတ်၊ ကြိုက်သမှ ကျနော်လည်း ကြိုက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လူကမနိုင်တော့။ မမက အဲဒါကိုမသိ။ ကျနော့်မှာ ကျန်တဲ့ရက်တွေကို ရှိသမျှ ပညာတွေ အကုန်ထုတ်သုံးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မနည်းအသက်ဆက်နေရတယ်။ တော်သေးတယ် တစ်ပတ်လောက်မို့လို့၊ ဒါတောင် မမက ပြောသေးတယ်၊
ဇော်နော်ဇော်၊ တွေ့ခါစလို မဟုတ်ဘူး တဲ့။ အခု အရင်ကလို မလုပ်နိုင်တော့ဘူးတဲ့။ အမလေး မမရယ်၊ ဒီထက်လုပ်ရရင်တော့ အားပြတ်ပြီး သေတော့မယ်၊ မမဘဲ စဉ်းစားကြည့် အခု တနေ့ဘယ်နှစ်ကြိမ်လုပ်နေလဲ ဆိုတာကို ဆိုတော့ မမက အင်း မနက်အစောကြီးက စတွက်မယ်နော် ဆိုပြီး မနက်အစောကြီး တစ်ခါ၊ မနက်စာ စားပြီး တစ်ခါ၊ ပြီးတော့ နေ့လည် ထမင်းဟင်းချက်ပြီး အမောပြေလေးက တစ်ခါ၊ ထမင်းစားပြီး တစ်ခါ၊ နေ့လည် တစ်ခါ၊ အရင်က ၂ ခါပါ၊ အခုမှ ဇော်က နေ့လည် တစ်ခါတည်း လုပ်တော့တာ၊ ရေချိုးရင်း တစ်ခါ၊ ည ၇ နာရီလောက် တစ်ခါ၊ ဟုတ်တယ်နော် ဇော် အိပ်ခါနီး တစ်ခါ၊ အရင်ကဆို အိပ်ခါနီး ညဘက်ဆို ၂ ခါလောက် လုပ်တာပါ။ အခု တစ်ခါဆို ဇော်က ဒေါင်းပြီ။ ခစ် ခစ် ခစ် တနေ့မှ ၈ ခါတည်း။
ပထမ တနေ့ကဆို ၁၀ ခါလောက် လုပ်ပြီးတော့ အမလေး မမရယ် တနေ့ကို ၈ ခါဆို နည်းတာမှမဟုတ်တာ၊ နည်းတာပေါ့၊ သူဘဲ မနားတမ်းလုပ်မယ်ဆို၊ ဘာလဲ မလုပ်နိုင်တော့ဘူးမဟုတ်လား။
လုပ်ပေးချင်တာပေါ့ မမကလည်း၊ အခုတောင်မှ မတောင်တော့တာ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ဆိုတော့ ဘာမတောင်ရမှာလဲ၊ တောင်တာပေါ့၊ မမသိတယ်၊ မမဟာလေးကို တောင်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမယ်ဆိုတာကြည့် ဒီလိုလေး ဒီလိုလေး အာငွေ့ပေးလိုက်ရင် တောင်လာပါလိမ့်မယ်၊ ကြည့်နေ ကြည့်နေ တွေ့လား။
တောက် . . ကျနော့်ကောင်ကလည်း ကျနော့်ကောင်၊ မမက အသာလေးကိုင်ပြီး အာငွေ့ပေးလိုက်တာနဲ့ ခေါင်းထောင်လာပြန်ရော၊ အဲဒါကို မမက အဟုတ်ကြီးမှတ်လို့ တပြုံးပြုံး။ ကျနော့်မှာသာ လူက နုံးသထက်နုံးလာတာ၊ ကြာရင် မျိုးပြုန်းတော့မယ်။
“ မနက်ဖြန် ဒေါ်လေး ပြန်ရောက်မယ်တဲ့၊ ဇော် မနက်ဖြန်မနက် အိမ်ပြန်တော့နော် ”
မမက ခွဲခွာခါနီး ဝမ်းနည်းစကားဆိုပေမဲ့ ကျနော့်အတွက်ကတော့ ဝမ်းသာလိုက်တယ် ဖြစ်ချင်း။ဒါပေမဲ့ ဝမ်းသာတယ်ဆိုပြီး ထကလို့ကတော့မဖြစ်။ ဒီတော့
“ ဟင် ဒါဆိုဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ နောက် မမနဲ့ ဘယ်လို ထပ်တွေ့မလဲ၊ ဇော်က မမနဲ့ အဲလို အမြဲနေချင်တာ ”
နည်းနည်း ချွဲပြလိုက်တော့ မမက
“ မမလည်း နေချင်တာပေါ့၊ တခါတလေ အပြင်မှာ တွေ့တာပေါ့ ဇော်ရယ် ”
“ ဘယ်မှာတွေ့မှာလဲ ”
“ ဒါတော့ ဇော်ဖန်တီးပေါ့၊ ဇော်က ယောကျ်ားလေးဘဲဟာ ”
“ သိဘူး မမရာ၊ ဘယ်လိုဖန်တီးရမှာလဲ ”
“ အဲတော့၊ အဲဒါတော့ မမက ဘယ်သိမလဲ၊ မမအလုပ်က ဇော် ခေါ်တဲ့ နောက် လိုက်၊ ဇော်ချစ်တာခံ၊ အဲ့ဒါ မမအလုပ် ”
“ အာ မမကလည်း သူ့အလုပ် ကိုယ့်အလုပ် မခွဲခြားပါနဲ့၊ မမလည်း မမနည်းနဲ့ ဖန်တီး၊ ကျနော်လည်း ကျနော့်ဘက်က ဖန်တီးမယ်၊ ၂ ဖန်တီးတော့ ၂ ဖီးတန်တာပေါ့ ”
“ ဘာလဲ ၂ ဖီးတန် ”
“ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ၂ ယောက်စလုံး ဖန်တီးတော့ အခွင့်အလန်း ပိုများတာပေါ့လို့ ပြောတာ ”
“ သွားပါ၊ လူကို ချစ်လည်းချစ်ချင်သေး၊ အကြံဉာဏ်ကလည်း တုံးသေး ”
“ မတုံးပါဘူး မမကလည်း၊ မတုံးလို့ မမကို အဲ့လို ချစ်ရတာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား ”
“ အမယ် အမယ် လာသေးတယ်၊ ဒီက သူ့ကို သနားလို့ သိလား ”
“ အခု သနားရကြိုး နပ်သွားပြီမဟုတ်လား ”
“ ခစ် ခစ် သွား ဘာသနားရကြိုးလဲ၊ စကားကတော့ တတ်တယ်၊ လူကသာ . . . ”
“ ဘာ လူကသာလည်း၊ ကဲ လူကသာ အုံး လူကသာ အုံး ”
“ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဇော်နော် ဇော်၊ ပျော့လဖတ်ကြီးနဲ့ လူကို လာထိုးမနေနဲ့ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ”
ဒေါ်လေး ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့လည်း လူက ဒုံရင်း ဒုံရင်း ပြန်ဖြစ်သွားတယ်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ပြသနာက တစ်ရက်လောက် အနားယူလိုက်ပြီး လူက ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားတော့ ကိုယ့်ကောင်က အကျင့်ပါနေသလိုလို နေရင်းထိုင်ရင်း ထထ တောင်နေတဲ့ အဖြစ်။ နဲနဲလေး စိတ်မကူးလိုက်နဲ့ ကိုယ့်ကောင်ကတော့ ရယ်ဒီဘဲ။
မနက်မိုးလင်း မျက်စိ ၂ လုံးပွင့်တာနဲ့ မမကိုဘဲ သတိရနေတော့တာဘဲ။ မမက သတိရစရာတွေပေးခဲ့တာကိုး။ ဒါပေမဲ့ သတိရတိုင်း သူ့နဲ့အတူ ကပ်ပါလာတဲ့ ဒုက္ခက ပြသနာ။ အဲ့ဒီ ဒုက္ခက ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဖြေရှင်းတာကို လက်မခံတော့။
ပြီးတော့ တပတ်လောက် မမနဲ့ မနားတမ်း ထရိမ်နင် ဆင်းလိုက်တာ တောင့်တင်းလာတဲ့ မာဆယ်ကို ကိုယ့်မျက်စိနဲ့တောင် ကိုယ်မယုံနိုင်။ မမသာတွေ့လို့ကတော့ မျက်ဖြူဆိုက်သွားနိုင်တယ်။ မမနဲ့ ထုံးစံအတိုင်း သင်တန်းပြန်တက်ဖြစ်တယ်။ တစ်ပတ်လောက် ပျက်ခဲ့တာမို့ မနည်းပြန်လိုက်ရတယ်။ မမကတော့ သင်တန်းမှာ တော်တော်ကြိုးစားပါတယ်။ တိုးရစ်ဂိုက် လုပ်မလို့တဲ့လေ။
ကျနော်ကသာ အီးယောင်ဝါး။ အခုထိ ဘာရည်ရွယ်ချက် မယ်မယ်ရရ မရှိသေး။ အဲဒါနဲ့ သင်တန်းအတူသွားရင်း မမကို
“ မမ ”
“ ဘာလဲ ”
“ အတူ နေချင်သေးတယ် ”
“ အလိုတော် အခုမှ ဘယ်နှစ်ရက်ရှိသေးလို့တုန်း ”
“ ၂ ရက်တောင်ရှိပြီ မမရ၊ မနက်တိုင်း ကျနော် ပြသနာ တက်နေတာ ”
မမက ဘာများလဲဆိုပြီး ကျနော့်ကို လှမ်းကြည့်တော့
“ ဟုတ်တယ် မမ၊ မနက်ဆို မမကောင်က ထောင်မတ်နေတာဘဲ၊ ပြီးတော့ မမ မမ နဲ့ အော်နေတာ ”
“ ခစ် ခစ် ခစ် ”
“ မမ မရယ်နဲ့၊ ဒီမှာ ဖီးလ်အပြည့်နဲ့ ပြောနေတဲ့ဟာ ”
“ အင်းပါ သိပါတယ်။ ဒီကလည်း အတူတူပါဘဲတဲ့ ရှင့် ”
“ ဟင် တကယ်လား မမ ”
“ အင်း ”
တိုးတိုးလေး အင်း လိုက်ရင်း ရှက်သလို ခေါင်းလေးငုံ့သွားတယ်။ မမအမူအရာကိုကြည့်ပြီး အတွင်းခံဘောင်းဘီအောက်က တင်းကနဲ ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အင်း ဖြစ်ရမယ်၊ အဲဒါကို သိလို့ တင်းတင်း ဝတ်ခဲ့တာ။
“ မမ၊ အခုတောင် ဖြစ်နေပြီ သိလား ”
မမက နားမလည်သလို မော်ကြည့်တော့၊ ဘေးဘီ ဝဲယာကို အသာအကဲခတ်ရင်း မမတင်ပါးနဲ့ အသာထိ ပြလိုက်တယ်။
“ တွေ့လား ”
“ အယ် ဇော်ကတော့ လွန်တယ်ကွာ လမ်းမကြီးမှာ ”
“ အဲဒါပြောတာပေါ့ မမရ၊ တွေ့ချင်ပါပြီဆိုမှ ”
“ ဘယ်မှာ တွေ့မလို့လဲ ”
“ အဲဒါမသိလို့ပေါ့ မမရာ၊ အခုလောလောဆယ် စဉ်းစားမိတာဆိုလို့ တည်းခိုခန်းဘဲရှိတယ်၊ သွားမလား မမ ”
“ အာ . . . ”
မမ အာကနဲ ဖြစ်ပြီး အသံတိတ်သွားတယ်။
“ ကျနော် ”
ရှင်းပြမယ်လုပ်တော့ မမက
“ မမ ဟိုတယ်ထဲ မဝင်ရဲဘူး၊ ရှက်တယ်၊ နောက်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်တွေ့သွားရင် သေပြီ ”
ဟုတ်တော့လည်း ဟုတ်တယ်၊ မမပြောတာ မှန်တယ်။ မကောင်း။ ဒီအချိန်မှာ ကျွိကနဲ ဘတ်စ်ကားက မှတ်တိုင်ကို ဆိုက်လာတော့ ကမန်းကတမ်း ၂ ယောက်သား ဘစ်ကားပေါ် အပြေးလေး တက်လိုက်တယ်။ ၂ ယောက်သား ကားပေါ်မှာ စကားမပြောမိကြ၊ အတွေးကိုယ်စီနဲ့။ ဘတ်စ်ကားပေါ်က ဆင်းဆင်းချင်း
“ မမ ”
တလမ်းလုံး စဉ်းစားခဲ့မျှ မမကို ထုတ်ပြောဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။
“ ဒီလိုလုပ်လေ၊ သင်တန်းပြီးရင် မြို့ထဲဘက်လျှောက်မယ်၊ အဲဒီမှာ ဟိုတယ်တစ်ခုခုတော့ တွေ့မှာဘဲ၊ ကျနော်အထဲဝင်ပြီး အခြေအနေကြည့် အခန်းငှားလိုက်မယ်၊ မမက ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဆိုင်မှာ ခဏထိုင်စောင့်၊ ပြီးရင် ကျနော် မမကို လာခေါ်မယ်၊ ဒီတော့မှ မမက ကမန်းကတမ်း ဝင်လာခဲ့ပေါ့၊ မကောင်းဘူးလား ”
မမက ချက်ခြင်း ဘာမှပြန်မပြော၊ စဉ်းစားနေပုံရတယ်၊ အတော်လေးကြာမှ
“ အခန်းရရင် အခန်းကို သွားကြည့်အုံး၊ သေသေချာချာ သော့ဖွင့်၀င်ကြည့်ခဲ့၊ တော်ကြာ အထဲရောက်မှ အခန်းဘယ်မှာလဲ လိုက်ရှာနေရင် . . . ”
“ အင်းပါ၊ အင်းပါ၊ ကျနော်သိပါတယ် ”
မမ စကားမဆုံးခင် ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။ ဟုတ်ပြီ အဆင်ပြေပြီ။
“ စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ် ဟိုတယ်မရှာနဲ့၊ ကောင်းကောင်းလေးရှာ ”
“ အင်းပါ၊ မမလည်း လိုက်မှာဘဲဟာ၊ မမလည်းကြိုက်မှ ကျနော် အထဲဝင်မေးလိုက်မယ်လေ ”
“ ပိုက်ဆံရောပါရဲ့လား ”
“ ပါတယ် မမ၊ လောက်မယ်ထင်ပါတယ်၊ ဒါနဲ့ မမ အပြန်နောက်ကျလို့ ဖြစ်ပါ့မလား ”
“ ဘယ်အချိန် ပြန်မှာမို့လဲ ”
“ မမ နေလို့ရသလောက်ထိပေါ့ ”
“ အင်း မှောင်လို့တော့ မဖြစ်ဘူး၊ ၆ နာရီလောက်ပြန်ရင် အိမ်ကို ၇ နာရီလောက်ရောက်မှာပေါ့၊ ၆ နာရီ ပြန်မယ်လေ၊ မကောင်းဘူးလား ”
“ အင်း မမသဘောဘဲ၊ သင်တန်းက ၃ နာရီပြီးမှာ၊ ဟိုတယ်ရောက်ရင် ၄ နာရီလောက်ရှိပြီဘဲထား၊ ၂ နာရီလောက်ဘဲ အချိန်ရမှာ၊ အချိန်က နဲနဲလေး ”
“ နဲမနေနဲ့၊ ဒါတောင် သင်တန်းပြီးရင် အိမ်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး ဘာညာ ရွှီးရအုံးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခဏခဏတော့ ဒီလိုသွားလို့ မဖြစ်ဘူး ”
“ အင်းပါ၊ ကျနော်လည်း အမြဲတမ်း အဲ့လို ထောမနေဘူး၊ နောက်တခေါက်ဆိုရင်တော့ ခြုံတိုးရတော့မယ်နဲ့တူတယ် ”
“ ဇော်နော် ဇော်၊ မမ ဘယ်တော့မှ အဲ့လိုမသွားဘူး၊ ဒါဘဲနော်၊ အခုတည်းက ပြောထားမယ်၊ ဇော့်ကို ချစ်တာချစ်တာဘဲ၊ မမကို အဲလိုမဟုတ်က ဟုတ်က နေရာတွေ ဘယ်တော့မှ ခေါ်ဖို့ မကြိုးစားနဲ ”
“ အင်းပါ သိပါတယ်၊ မမကလည်း၊ ကျနော် အဲလိုလုပ်ပါ့မလား၊ ဒီလောက် ဖြစ်တာ၊ မနက်ဖြန်သင်တန်းမရှိဘူး၊ အဖိုးအဖွားတွေဆီ အမွေသွားတောင်းပြီး တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ဝယ်ပစ်လိုက်မယ် ”
“ ဟွန်း အဲဒါ ရုပ်ရှင်ထဲမှာဘဲ ရမယ်၊ ပေါက်တတ်ကရတွေ လျှောက်မပြောနေနဲ့၊ သင်တန်းရောက်ပြီ ”
သင်တန်းပြီးတာနဲ့ ၂ ယောက်သား မြို့ထဲဘက်လျှောက်လာတယ်၊ မျက်စိက ဟိုကြည့်ဒီကြည့်။
“ လာ လာ မမ၊ ဒီကနေ အပေါ်ဘက်တက်မယ်၊ ဒီလမ်းမှာ ဟိုတယ်တွေများတယ် ”
လမ်းမကြီးဘက်ကို ရောက်တော့ ကွေ့ဝင်လိုက်တယ်။
“ ခဏ ဇော် ခဏ ”
“ ဘာလဲ ”
မမက စတိုးဆိုင်တစ်ခုတည်း လှမ်းဝင်လိုက်တယ်။
“ မမ ဘာဝယ်လို့လဲ ”
“ ဒီမှာလေ နေကာမျက်မှန်တစ်ခုလောက် ဝယ်မလို့ ”
အပေါစား အလှတပ် နေကာမျက်မှန်လေးတွေ ကိုင်ကြည့်ရင်းပြောတယ်။
“ ဘာလုပ်ဖို့လဲ မမ ”
“ ဟိုတယ်ထဲဝင်ရင် တပ်ထားဖို့လေ မကောင်းဘူးလား ”
“ အင်း ကောင်းတယ်၊ ခပ်ကြီးကြီးလေးဆို ကောင်းမယ် ”
မမက ဟိုဟာတပ် မှန်ကြည့်လိုက်၊ ဒီဟာတပ် မှန်ကြည့်လိုက်နဲ့ တပ်ကြည့်ပြီးတော့
“ ဇော် ဒီဟာလေးရော ”
“ အင်း မဆိုးဘူးမမ၊ ဇီးကွက်လေး ကျနေတာဘဲ ”
“ သွား ”
ဆိုပြီး ပြန်ထားမယ်အလုပ် ကျနော်က
“ အလကား စတာပါ မမရာ၊ မဆိုးပါဘူး၊ တပ်လိုက်တာ ရုပ်ပြောင်းသွားတယ်၊ ဒါဘဲယူလိုက်ပါ ”
“ တကယ်လား ”
“ တကယ်ပါ မမရ၊ ပြန်တပ်ကြည့်အုံး ”
“ အင်း မဆိုးပါဘူးမမ၊ သိပ်အမဲကြီးလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဂိုင်းလည်းနဲနဲကြီးတော့ လူလည်း နဲနဲရုပ်ပြောင်းသွားတာပေါ့ ”
“ ပေး မမ၊ ကျနော် ပိုက်ဆံသွားပေးလိုက်မယ် ”
“ အင်း မမ ဟိုအရှေ့ကနေ အိမ်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်အုံးမယ် ပြီးရင် လိုက်ခဲ့ ”
“ အင်း အင်း ”
ပိုက်ဆံပေးရင်း ကောင်တာက ဦးလေးကြီးကို
“ ဦးလေး၊ ဒီနားမှာ တည်းခိုခန်းတွေ မရှိဘူးလား ”
ဦးလေးကြီးက ကျနော့်ကို သေသေချာချာကြည့်ပြီး
“ အင်း ဒီဘက်ကိုသွား ပထမဆုံတွေ့တဲ့လမ်းမှာ ညာဘက်ချိုးလိုက် ၂ လမ်းလောက်ကျော်ရင်တည်းခိုခန်း တစ်ခုရှိတယ် ”
“ ဪ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးဘဲ ဦလေး ”
တည်းခိုခန်း နေရာသိတော့ ကမန်းကတန်း မမဆီကိုသွားပြီး
“ ဖုန်းဆက်ပြီးပလား မမ၊ အဆင်ပြေလား ”
“ အင်း၊ ပြေပါတယ် ”
“ ဒါဆို လာ မမ၊ ဒီဘက် ”
“ ဒီဘက်သွားမှာဆို ”
“ မဟုတ်ဘူး မမ၊ ဆိုင်က ဦးလေးကြီးကို မေးတော့ ဒီ ၂ လမ်းကျော်လောက်မှာ ရှိတယ်တဲ့ ”
“ ရော့ မျက်မှန် တပ်ထားလိုက်လေ ”
“ အာ အခု မတပ်ပါဘူး၊ အထဲဝင်ခါနီးမှ တပ်မှာ ”
လှမ်းယူပြီး မမက သူ့အိပ်ထဲ ထည့်လိုက်တယ်။ ဦးလေးကြီးပြောတဲ့ အတိုင်း ၂ လမ်းလောက်ကျော်တော့
“ ဟော တွေ့ပြီ၊ အဲဒါဘဲ ”
“ လာ မမ အရှေ့က ဖြတ်လျှောက်ကြည့်ရအောင် ”
တည်းခိုခန်းရှေ့က ဖြတ်လျှောက်ကြည့်တော့ ကောင်တာမှာ လူတစ်ယောက်ထိုင်နေတယ်၊ တခြားဘယ်သူမှ မတွေ့။
“ မဆိုးပါဘူးနော် မမ ”
“ အင်း ”
“ မမ ဟိုအအေးဆိုင်မှာ ခဏထိုင်စောင့်၊ ကျနော် သွားမေးလိုက်မယ် ”
“ အင်း သေချာအောင်လည်း လုပ်လာအုံး ”
“ အင်း၊ မမကို အအေးဆိုင် လိုက်ပို့ရမလား ”
“ ရတယ် မမဟာ မမသွားမယ် ”
မမနဲ့ ခွဲပြီး တည်းခိုခန်းဘက် ပြန်အလှည့် ကျနော့် အရှေ့တင် စုံတွဲတစ်တွဲ ဝင်သွားတာ တွေ့လိုက်တယ်။ ကျနော်လည်း အဝရောက်တော့ စုံတွဲက ကောင်တာမှာ၊ ကောင်မလေးက အထဲကို ဆက်ဝင်သွားပြီး၊ ကောင်လေးက ကောင်တာက လူနဲ့ စကားတစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းပြောလို့၊ ပြီးတော့ ကောင်တာကလူ ကမ်းပေးတဲ့ သော့ကို ယူပြီး သူ့ကောင်မလေးနောက် ပြေးလိုက်သွားတယ်။ အလဲ့၊ အထာသိတဲ့သူများကြတော့လည်း ဟုတ်နေတာဘဲ။ ဒီတော့ ကျနော်လည်း ခပ်တည်တည်နဲ့
“ အခန်းရှိသေးလား အစ်ကို ”
ကောင်တာက လူက ကျနော့်ကို မမြင်ဖူးသလို သေချာကြည့်တယ်၊ သူဘာဆိုလိုတယ်ဆိုတာ ရိပ်မိသွားတော့
“ ကျနော် အခုမှလာဖူးတာ၊ ဘော်ဘော်တစ်ယောက် ညွှန်လိုက်လို့ ”
“ လောလောဆယ်တော့ အခန်းလွတ်မရှိဘူး ညီလေး ”
“ ဟာဗျာ ”
“ နောက်ခါဆို ဖုန်းကြိုဆက်လိုက်လေ ညီလေး၊ ဒီမှာ ကဒ်ယူသွား ”
“ တကယ်မရှိတော့တာလား အစ်ကို ”
“ တကယ်ပါ ညီလေးရာ၊ ဒီမှာကြည့် ”
သူ့အနောက်က သော့ချိတ်ထားတဲ့ ဘောကို ပြတယ်။
“ ဒါပေမဲ့ ၅ နာရီလောက်ဆို တစ်ခန်းအပ်စရာရှိတယ်၊ ပြန်ရှင်းမှာနဲ့ဆို ၅ နာရီခွဲလောက် ပြန်လှည့်ခဲ့ပါလား ”
“ မဖြစ်ဘူးဗျ၊ ၅ နာရီခွဲဆို နောက်ကျနေပြီ၊ တခြား ဒီနားမှာ ဘယ်မှာရှိသေးလဲ ”
“ ဒီနားမှာတော့ မရှိဘူးဗျ။ ရွှေဂုံတိုင်ဘက်သွားမလား၊ ကျနော် ဖုန်းဆက်မေးပေးမယ် ”
ကျနော်တွက်ကြည့်တော့ အချိန်မရှိတော့၊ အခုတင် ၄ နာရီနီးပါးရှိပြီ၊ မမက ၆ နာရီလောက် ပြန်မယ်ဆိုတော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တော့။
“ နေပါစေတော့ အစ်ကိုရာ၊ အချိန်မရတော့ဘူး၊ နောက်တစ်ခေါက်ပေါ့ ”
ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျပြီး တည်းခိုခန်းက ပြန်ထွက်လာတယ်။ မမဆီရောက်တော့ ဘာမှမပြောနိုင်၊ မမသောက်နေတဲ့ အအေးခွက်ကို လှမ်းယူပြီး မော့ချလိုက်ပေမဲ့ ရင်ထဲက မငြိမ်း။ တောက် . .
“ ဘာဖြစ်လို့လဲ ”
“ အခန်းလွတ် မရှိတော့ဘူးတဲ့ မမရာ ”
“ မရှိတာလည်း ကောင်းတာဘဲ ဇော် ”
“ ဘာလို့လဲ ”
“ အခန်းရလည်း ဘာလုပ်မလဲ ကမန်းကတမ်းနဲ့ အချိန်ကလည်း ရတာမဟုတ်ဘူး၊ ဒီလိုလုပ် ဇော်သာ နေရာကောင်းကောင်း စုံစမ်းထားလိုက်၊ နောက်တစ်ပတ် သင်တန်းမရှိတဲ့နေ့ ဇော်နဲ့ တနေ့လုံးနေမယ် မကောင်းဘူးလား ”
“ မနက်ဖြန် သင်တန်းပိတ်တာဘဲ ”
“ အာ မနက်ဖြန်တော့ မဖြစ်ဘူး၊ ဒေါ်လေးဆီ သွားရမယ်၊ ဒေါ်လေး ခေါ်ထားတယ် ”
“ ဘာလုပ်ဖို့လဲ ”
“ သိဘူးလေ၊ သူ့တူမကို လွမ်းလို့နေမှာပေါ့ ”
“ သဘက်ခါရော ”
“ နောက်တစ်ပတ်လုပ်ကွာ၊ ခဏလောက်အောက်ထားလိုက် နော် ဇော်ရာ ”
“ ဟိုတယ်ဘဲ သွားမယ်နော် နောက်တပတ်လည်း ”
“ အင်းပါ၊ ဒီမှာလေ မတွေ့ဘူးလား၊ ရုပ်ဖျက်ကရိယာ ”
မမက ပြောပြောဆိုဆို အိပ်ထဲက မျက်မှန်ကို ထုတ်တပ်ပြတယ်။ မမပုံကိုကြည့်ပြီး
“ ဟီး ဟီး ”
“ ဘာရယ်တာလဲ ”
“ မမက မျက်မှန်နဲ့ ချစ်စရာလေး ”
“ ချစ်စရာလေးဆိုပြီး ရယ်စရာလား ”
“ ရယ်မှာပေါ့ မမက မှန်ကတံဆိပ်မှ မဖြုတ်တာ ”
မမက မျက်မှန်ကို ဖြုတ်ကြည့်ပြီး
“ အဲတော့ အခန်းမရတာ ကောင်းတာဘဲ၊ အခန်းရရင် ကမန်းကတမ်းနဲ့ မျက်မှန်ကြီးတပ်ပြီး ဝင်သွားမှ အရှက်လုံးလုံးကွဲမှာ ခစ် ခစ် ခစ် . . ရော့ ဖြုတ်ပေး ”
“ ဒါပြီးရင် ဘယ်သွားမလဲ ”
“ သွားတော့ဘူးကွာ ပြန်မယ် ”
“ မမ အအေး ထပ်သောက်အုံးမလား ”
ကျနော်သောက်လိုက်လို့ ကုန်သွားတဲ့ သူ့အအေးခွက်ကို ပြရင်းပြောတော့
“ ဟင်အင်း သောက်တော့ဘူး ”
“ အင်း ဒါဆိုလည်း သွားမယ်၊ ညီလေးရေ ဒီမှာ ပိုက်ဆံလာယူဟေ့ ”
တဆက်တည်း စားပွဲထိုးကောင်လေးကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ အတော်ဘဲ၊ ဒီအချိန်ဆို ဘတ်စ်ကားက ကြပ်ပြီဆိုတော့။
===============================
“ ဟဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက် သားဆီဖုန်းဆက်တယ် ”
အိမ်ထဲလှမ်းဝင်ဝင်ချင်း အမေ့ပြောကြောင့် ဘယ်သူမှန်း ချက်ချင်းသိပေမဲ့
“ ဘယ်သူတဲ့လဲ အမေ ”
“ ဘယ်သိမလဲ၊ နာမည်မပြောဘူး တော်ရေ့၊ အင်္ဂလိပ်စကားပြော သင်တန်းကတဲ့ ”
“ ဘာကိစ္စတဲ့လဲ ”
“ ဟဲ့ ကျုပ်က ဘယ်သိမလဲ၊ ဘာကိစ္စလဲ မေးတော့ နောက်မှ ပြန်ဆက်လိုက်ပါ့မယ်ရှင်တဲ့ ”
အမေစိတ်မရှည်သလို မဲ့ရွဲ့ပြီးပြောတဲ့ အပြောကို ကျနော်က ရယ်ရင်း၊ အကြံရတာနဲ့
“ သင်တန်းကြေး အကြွေးတောင်းတာလား မသိဘူး အမေ ”
“ ဟဲ့ နင်က သင်တန်းကြေး မပေးရသေးဘူးလား ”
“ ပေးပြီးပါပြီ အမေရ၊ အခု ဒီတစ်လအတွက် တောင်းတာလားမှ မသိတာ ”
“ ဒါဆိုလည်း နောက်တစ်ပတ် သင်တန်းတက်ရင် ယူသွား ”
“ အခုပေးထားလေး အမေ ”
“ မပေးထားဘူး၊ နင့်လက်ထဲ ပိုက်ဆံထည့်ထားရင် ကြာကြာခံတာခမဟုတ်ဘူး၊ သင်တန်းသွားတဲ့နေ့မှ ငါ့ဆီကတောင်း ”
“ ဟုတ် ”
အား ဟား . . အကြံကောင်းတော့ တစ်ချက်၊ ငွေလိုနေတာနဲ့ အတော်ဘဲ။ မမနဲ့ ဟိုကိစ္စအတွက် သုံးရအုံးမယ်ဆိုတော့။
ကမန်းကတမ်းအခန်းထဲ ဝင်ပြီး မမဆီ ဖုန်းကောက်လှည့်လိုက်တယ်။ ဘာများအရေးကြီးလို့ပါလိမ့်။ မဆက်စဖူး၊ အိမ်သာထဲက ရေများ ကုန်နေလို့လား။ ဟိုတခါ ဖုန်းနံပါတ်ပေးတုန်းက ပေါက်ကရပြောထားတာ ပြန်သတိရပြီး ကိုယ့်ဟာကိုယ် ပြုံးမိတယ်။ ထင်တဲ့အတိုင်း မမ ဖုန်းကိုင်တယ်။
“ မမလား ”
“ အင်း ”
“ အရေးကြီးလို့လား ”
“ ပြောစရာရှိလို့ ”
“ ပြောလေ ”
“ အခုပြောလို့ မဖြစ်သေးဘူး၊ ညကြ ဆက်လိုက် ”
“ အင်း ဘယ်အချိန်လဲ ”
“ ၉ နာရီလောက် ”
“ အင်း ”
“ ဒါဆို ဖုန်းချလိုက်တော့မယ် ”
ဖုန်းချပြီးမှ သတိရလိုက်တယ်၊ ဘာများအရေးကြီးပါလိမ့်၊ နဲနဲပါးပါး အရိပ်အမွက်လောက်တောင် မမေးလိုက်ရ။ အခုမှ စိတ်ထဲက ခုလုခုလုကြီး ဖြစ်လာတယ်။ မမ ဘာများအရေးကြီးလို့ပါလိမ့်။ ဟိုတယ်ကို မလိုက်တော့ဘူးလို့များ ပြောမလို့လားမသိ။ အဲဒီအတွေး ခေါင်းထဲဝင်လာမှ လူက နေမထိထိုင်မသာ ပိုဖြစ်သွားတယ်။ ၉ နာရီထိုးတာနဲ့ ဖုန်းကောက်လှည့်လိုက်တယ်။ ချက်ချင်းဘဲ တဖက်က ပြန်ထူးသံကြားလိုက်တော့
“ မမ ”
“ တခါတည်း အဲဒါမျိုးဆို အင်မတန် တိကျ ”
“ မမ ဘဲပြောတော့ ၉ နာရီဆို ”
“ သိတယ် သိတယ်၊ ဒါကြောင့် ၉ နာရီထိုးခါနီးကတည်းက ဖုန်းနားထိုင်စောင့်နေတာ၊ အချိန်တိကျတတ်မှန်းသိလို့ ”
“ အရေးကြီးတယ်ဆို ”
“ အရေးမကြီးပါဘူး၊ ပြောစရာရှိလို့ပါဆို ”
“ ဘာလဲဟင် မမ ”
“ ဇော် မနက်ဖြန် အင်တာဗျူးရှိတယ်၊ အဲဒါ လာနိုင်မလား မေးမလို့ ခစ် ခစ် ”
“ ဘာ အင်တာဗျူးလဲ မမ ”
“ အင်တာဗျူး ဆိုမှတော့ လူကို ဗျူးမှာပေါ့ ခစ် ခစ် ”
“ ဘယ်သူက ဘာအတွက် ဗျူးမှာလဲ ”
“ ခစ် ခစ် ကဲ ပြောပြမယ်၊ ဒီနေ့ မမ ဒေါ်လေးတို့အိမ်သွားတယ်လေ၊ ဇော့်ကို ပြောထားတယ် မဟုတ်လား ”
“ အင်း အဲဒါဘာဖြစ်လဲ ”
“ အဲဒါ ဒေါ်လေးက ဇော်နဲ့အကြောင်းကို သိသွားပြီ ”
“ ဟင် မမက ပြောပြလိုက်လို့လား ”
“ အင်း၊ ဒေါ်လေးက နင် ငါ့အိမ်မှာ လာအိပ်တုန်းက နင့်တစ်ယောက်တည်း လာအိပ်တာမဟုတ်ဘူး ဆိုတာ ငါသိတယ်တဲ့၊ ဘယ်သူနဲ့ လာအိပ်လဲ ဆိုတာ ငါ့ကို မှန်မှန်ပြောဆိုလို့ ”
“ ဒေါ်လေးက ဘယ်လိုသိတာလဲ ”
“ မမလည်း မသိဘူး၊ သူ့အိမ်မှာ ခြေရာလက်ရာ ပျက်လို့ဘဲလား၊ အိမ်နားက တစ်ယောက်ယောက်ပြောလို့ဘဲလား မမလည်းမသိဘူး၊ သူလည်း မပြောပြဘူး ”
“ အဲဒါ မမက မလိမ်လိုက်ဘူးလား ”
“ ဒေါ်လေးဆိုတော့ မလိမ်တော့ဘူး၊ အမှန်အတိုင်းဘဲ ပြောလိုက်တယ် ”
“ ဒေါ်လေးဆို ဘာဖြစ်လို့ . . . ”
“ ဪ ဇော်ကလည်း၊ ဒေါ်လေးက မေမေ့ညီမ အငယ်ဆုံး၊ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက မမနဲ့ သူငယ်ချင်းလို နေလာတာ၊ မမကို အချစ်ဆုံး၊ နောက် ဒေါ်လေးနဲ့ မမက တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အကြောင်းသိ ”
“ အဲဒါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ ”
“ ဆိုင်တာပေါ့၊ ဒေါ်လေးက တခြားသူတွေလို မဟုတ်ဘူး၊ အရာရာကို လက်တွေ့ကျကျဘဲ စဉ်းစားတာ၊ မမနဲ့ စိတ်ချင်းတူတယ် ”
“ မမနဲ့ ဘယ်လို စိတ်ချင်းတူတာလဲ ”
“ ဪ ဇော်ကလည်း မမနဲ့ ဒီလောက်ပေါင်းနေပြီး မမအကြောင်း မသိဘူးလား၊ မမက အီစီကလီတွေ မလုပ်တတ်ဘူး၊ လုပ်ချင်တာဆို လက်တွေ့ကျကျ လုပ်လိုက်တာဘဲ၊ ဒါတောင် မသိဘူးလား ”
“ ဟီး အခုမှ သေချာသိတော့တယ် မမရ၊ အစက ထင်ရုံထင်တာ၊ မမက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ တမျိုးဘဲလို့ ”
“ အမယ် မသိပါဘူးနော်၊ အခုမှ ရောမချနဲ့ ”
“ မချပါဘူး မမရဲ့၊ ကျနော်က အဲလို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းရှိတာကို ကြိုက်တာ၊ တခြားမိန်းကလေးတွေလို မူလဂျီမာလဂျီ လုပ်ပြီး အီစီကလီ ပြနေတာမျိုးဆို မကြိုက်ဘူး ”
“ အမယ် အမယ် ဇော်က အဲဒါမျိုးတွေ့ဖူးလို့လား ”
“ ကိုယ်တိုင်တော့ ဘယ်တွေ့ဖူးမလဲ၊ ကျနော့် သူငယ်ချင်း ရည်းစားတွေဆို အဲလိုမျိုး၊ ဘာတွေမှန်းမသိပါဘူး မမရယ် ရှုတ်ရှက်ခတ်နေတာဘဲ၊ စိတ်ညစ်စရာကြီး ”
“ ရည်းစားထားတာ ချစ်လို့ထားတာဘဲ ဇော်ရယ်၊ စိတ်ညစ်နေရရင် ဘာလုပ်ဖို့ ထားမလဲ၊ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အစွမ်းကုန်ချစ်ပေါ့၊ မဟုတ်ဘူးလား၊ ချစ်လို့ မမအပျိုဘ၀ ဇော့်ကို ပေးလိုက်တာပေါ့ ”
“ ဇော့် လူပျိုဘဝလည်း မမကို ပေးလိုက်တာဘဲဟာ ”
“ အမယ် သူကများ နာရတယ်ရှိသေး ”
“ နာတာပေါ့ မမရ၊ ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်တုန်းကလေ အောက်တောက်တောက်နဲ့ နာတယ် မမရ၊ မမရာ မနာဘူးလား ”
“ နာတာပေါ့၊ မှတ်မိလား အဲဒီတုန်းက သွေးတွေ တွေ့ပြီး မမလေ အရမ်းဝမ်းနည်းသွားတာ၊ သွားပြီ၊ ငါ့အပျိုဘဝလေးတော့ သွားပြီပေါ့လေ၊ နောက်မှ ငါကျေနပ်လို့ ပေးလိုက်တာဘဲလေဆိုပြီး စိတ်ဖြေလိုက်ရတာ ”
“ အင်း မှတ်မိတယ် မမ၊ မမငိုတော့ ကျနော် ဘာလုပ်ရမှန်းတောင် မသိဘူး၊ ဆောရီး ဆောရီးလို့ဘဲ ပြောရမလား၊ အုံဖွ အုံဖွ ဆိုပြီး မန်းမှုတ်ပေးရမလား၊ ဘာလုပ်လို့ ဘာကိုင်ရမှန်းတောင် မသိဘူး ”
“ သွား . . ဇော်ကတော့လေ ပြောလိုက်ရင် ခစ် ခစ် ”
“ အဲဒီနောက်ပိုင်း မမရော ဇော်ရော ကောင်းချက်ကတော့ လန်ထွက်နေတာဘဲနော် မမ ”
“ အင်း ”
“ သိလား မမ၊ ဇော်လုပ်တိုင်း မမ ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်လို့ အော်တာလေ၊ အရမ်းကြိုက်တာဘဲ ”
“ လာပြီ၊ ဇော် နော် ရှက်စရာတွေ လာမပြောနဲ့ ”
“ တကယ်ပြောတာ မမရ၊ အဲလို မမက ကောင်းတယ် ပြောလေ ဇော်က ပိုလုပ်ချင်ဘဲ ”
“ မမ မအော်ပါဘူးနော် ”
“ အော်ပါတယ် မမရ၊ အော်တာမှ အကျယ်ကြီး ”
“ သိပါဘူး၊ အဲဒီအချိန်ဆို မမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘာဖြစ်မှန်းကို မသိတော့ဘူး ”
“ ကျနော် လုပ်တာ ကောင်းလို့ပေါ့နော် မမ ”
“ သိပါဘူးဆို ”
“ သိပါတယ်၊ ကောင်းတယ်ပြောပါ မမကလည်း လုပ်ရတဲ့သူ အားရှိအောင် ”
“ လူလည်လေးနော် ”
“ ပြောပါ မမရာ ”
“ အင်းပါ ကောင်းပါတယ် ဇော်လုပ်တာ အရမ်းကောင်းပါတယ်ရှင်၊ ကဲ ကျေနပ်လား ”
“ အသဲထဲထိကို ခိုက်သွားတာလည်း ထည့်ပြောအုံးလေ မမ ”
“ ဟုတ်ပါတယ်ရှင်၊ အသဲထဲထိ ခိုက်သွားပါသတဲ့ရှင့် ”
“ ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး အဲလိုတွေကြောင့် မမကို ချစ်ရတာ၊ အခုတောင် တွေ့ချင်လာပြီ ”
“ ဟေ့ ဟေ့ နေပါအုံး သူလုပ်တာနဲ့ စောစောက ပြောတာတောင် ဘယ်ရောက်သွားမှန်းတောင် မသိဘူး ”
“ အဲ ဟုတ်သားဘဲ ဒေါ်လေးသိသွာတော့ ဘာဖြစ်လဲ အဲ အဲ နေအုံး မမကို ဇော်တစ်ခုပြောမလို့ ”
“ ဘာလဲ ”
“ နောက်တပတ် တွေ့ဖို့ကိစ္စလေ၊ ဇော်စုံစမ်းထားတာ ဟိုတယ်တွေ ၄ – ၅ ခုရှိတယ်၊ မမကို သင်တန်းတက်တဲ့နေ့မှ ပြမယ်၊ အဲဒီထဲက မမကြိုက်တာ ရွေး ”
“ အဲဒီဟိုတယ်က အခု လိုချင်မှ လိုတော့မှာ ”
“ ဘာဖြစ်လို့လဲ့ ”
“ ဪ ဇော်ကလည်း၊ ဒေါ်လေးက မေးတော့ မမက အကုန်ပြောပြလိုက်တာ မနေ့က ဟိုတယ်ရှာတဲ့ ဇာတ်လမ်းထိ ”
“ အဲဒီတော့ ဒေါ်လေးက မမကို ဘာပြောလဲ ”
“ ဒီလောက်တောင် နံ့ရသလားဆိုပြီး ပေါင်တွင်းကြော ဆွဲလိမ်တာပေ့ါ ”
“ အရမ်းနာသွားလား မမ ”
“ အင်းပေါ့၊ ပေါင်ရင်းမှာဆို ညိုမဲသွားတာဘဲ ”
“ အရမ်းနာသွားလား မမ၊ တွေ့မှ ပျောက်သွားအောင် ဇော် အာငွေ့ပေးပြီး ကုပေးမယ်နော် ”
“ တကယ်လား ”
“ အင်း တကယ်ပေါ့ ”
“ ဒီလိုမှန်းသိရင် အများကြီး ဆွဲလိမ်တာ ခံလိုက်ပါတယ် ခစ် ခစ် ”
“ ဟင် တကယ် မဟုတ်ဘူးလား ”
“ တကယ်တော့ တကယ်ပေါ့၊ သိပ်မနာပါဘူး၊ မမက အတင်းအော်တော့ သူက တအား မလုပ်တော့ဘူးပေါ့.. ”
“ ပြီးတော့ရော ”
“ ပြီးတော့ ရှင်းပြတာပေါ့၊ သိတယ်မဟုတ်လား၊ ချစ်သူချင်းဆိုတော့ ဒီလိုဘဲ ဖြစ်တတ်တာဘဲဟာ၊ ပြီးတော့ မမအကြောင်းလည်း သူသိတော့ သိပ်တော့မပြောပါဘူး၊ သူ့တုန်းကလည်း ဒီလိုဘဲဟာကို ”
“ သူ့တုန်းက ဘယ်လို ဒီလိုဘဲလဲ ”
“ အာ ဇော်ကလည်း သူ့အကြောင်းမမ မပြောချင်ပါဘူး၊ ကိုယ့်အကြောင်းဘဲ ကိုယ်ပြော ”
“ အင်းပါ၊ ဒီတော့ သူကဘာပြောလဲ ”
“ နင်တို့ ဒီလောက်ဖြစ်နေကြရင် ဟိုတယ်တွေ ဘာတွေ လျှောက်မသွားနေကြနဲ့တဲ့၊ လူတွေ သိပြီး နာမည်ပျက်မှ ပိုဆိုးမယ်တဲ့၊ တွေ့ချင်ရင် ငါ့အိမ်မှာဘဲ လာတွေ့ကြတဲ့၊ နင့်ကောင်လေးကို အရင်ခေါ်လာအုံးတဲ့၊ ငါသဘောတူမှ ပေးတွေ့မှာတဲ့၊ ငါသဘောမတူရင်တော့ နင်ဖြတ်ပစ်ရမယ်နော်တဲ့ ”
“ ဟာ မမကလည်း သဘောမတူရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ”
“ အင်းလေ ဒါကြောင့် မမ ပြောလိုက်တယ်၊ ဒေါ်လေး သဘောတူတူ မတူတူ မမကတော့ ဇော့်ကိုဘဲ ချစ်တာလို့ ”
“ ဒီတော့ သူကဘာပြန်ပြောလဲ မမ ”
“ မနက်ဖြန် ခေါ်လာခဲ့တဲ့ ”
“ အင်တာဗျူးပေါ့လေ ”
“ အင်း အင်တာဗျူး၊ တူမပေးမဲ့ အင်တာဗျူး ခစ် ခစ် ခစ် ”
“ ဒါဆို ဘယ်အချိန်သွားကြမလဲ ”
“ မနက် ၁၀ နာရီလောက် လမ်းထိပ်မှာဆုံမယ်လေ၊ ပြီးတော့ ထုံးစံအတိုင်း မုန့်လေးဘာလေး ဝယ်ပြီး သွားတာပေါ့၊ အင်း အင်း ရွှေပုဇွန်ဆိုကောင်းမယ်၊ သူကြိုက်တယ် ”
“ အင်း ဒါဆို မနက်စာလည်း မမနဲ့ဘဲ အပြင်မှာစားမယ်လေ ”
“ အင်း ဒံပေါက်သွားစားကြမယ်လေနော် ဇော် ”
“ ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် မမ ဒေါ်လေးအတွက်ပါ ဝယ်သွားတာပေါ့ ”
“ ရေလည်ဖားတော့မယ်ပေါ့လေ ဟုတ်လား ”
“ ဟီး ဟီး ပေါ်တင်ကြီးများ ဖြစ်သွားမလားမသိဘူး၊ မျက်နှာတော့ အပူသား မမရ၊ ဒါနဲ့ ဟိုရောက်ရင် သူ့ကို ဘာပြောရမလဲ ”
“ How are you Aunty လို့ နှုတ်ဆက်လိုက်ပေါ့ ခစ် ခစ် ”
“ ဟောင်းတာယူ၊ သစ်တာငါ့ပေး လို့လား ”
“ အင်း အဲ ဟုတ်ဘူး ဟုတ်ဘူး တူမ ငါ့ပေးလို့ . . ခစ် ခစ် ခစ် ”
“ ဟီး ဟီး ဟီး ”
——————————–
လက်ဆောင်ထုပ်တွေ ဆွဲပြီး ခြံတံခါးဝရောက်တော့ အိမ်ထဲမှာ ဘယ်သူမှမတွေ့၊ တံခါးဝက ခေါင်းလောင်းလေးကို တီးပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မထွက်လာ၊ သော့ကလည်း ခတ်လို့။
“ ဒေါ်လေး အပြင်သွားလား မသိဘူး၊ အဲ နေအုံး နေအုံး အိပ်ထဲမှာ သော့ရှိသေးတယ်ထင်တယ် ”
ပြောရင်း သူ့အိပ်ကို ဟိုနှိုက် ဒီနှိုက် နှိုက်လိုက်တော့ သော့ကထွက်လာတယ်။
“ တော်သေးတာပေါ့၊ ပါလာသေးလို့ ”
ဆိုပြီး လက်လျှိုလို့ သော့ဖွင့်တယ်။ ခြံတခါးပွင့်တာနဲ့ အိမ်ထဲလှမ်းဝင်ရင်း ဒေါ်လေး ဒေါ်လေးလို့ လှမ်းအော်ပေမဲ့ တုတ်တုတ်မျှမလှုပ်၊ အိမ်တံခါးကြီးပါ သော့ခတ်လို့။
“ အပြင်သွားတယ်ထင်တယ်၊ လာ အိမ်ထဲမှာ စောင့်မယ် ”
ဆိုပြီး လက်ကျန်သော့ကို သူ့သော့နဲ့ ဖွင့်တယ်။ တဆက်တည်း ကျနော့်ကို
“ ဇော် ခြံတံခါး သော့သွားပြန်ခတ်လိုက်လေ ”
“ အင်း အင်း ”
လက်ထဲက ဆွဲလာတဲ့ အထုပ်ကို အပေါက်၀ ချပြီး ခြံတံခါးက သော့ကို သွားပြန်ခတ်လိုက်တယ်။ ပြန်လာတော့ မမက အိမ်ထဲ ရောက်ပြီ။ အထုပ်တွေလည်း မတွေ့တော့။
“ မမ မမ ”
တံခါးဝက လှမ်းအော်တော့
“ အထဲမှာ၊ ထိုင်လေ တခါတည်း မရောက်ဖူးတာကြနေတာဘဲ ”
အထဲက လူမတွေ့ဘဲ အသံချည်း ထွက်လာတယ်။ ဒါနဲ့ အိမ်ရှေ့က ခုံမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ဒေါ်လေးနဲ့ လာတွေ့တယ် ဆိုတဲ့ အသိကြောင့်လားမသိ၊ လူက အလိုလိုနေရင်း ရှိန်နေတယ်။ ခဏနေတော့ မမအထဲက ထွက်လာပြီး
“ အထုပ်တွေ သွားထားတာ၊ ခဏထိုင်အုံး အပေါ်မှာ သွားကြည့်အုံးမယ် ”
ပြောပြောဆိုဆို မမ အပေါ်ထပ်ကို တက်သွားတယ်၊ တအောက်လောက်ကြာတော့
“ ဇော်ရေ ဇော် ခနလာပါအုံး ”
“ အပေါ်ထပ်က အော်ခေါ်သံကြားတာနဲ့ ကျနော်လည်း ကမန်းကတမ်းအပေါ်ပြေးတက်ရင်း
“ မမ မမ ဘယ်မှာလဲ ”
“ ဒီဘက်က အခန်းမှာ ”
အသံကြားရာ အခန်းထဲကို လှမ်းဝင်လိုက်တော့ ဘယ်သူမှ မတွေ့၊ ပြန်လှည့်မလို့ အလုပ်တဆက်တည်း တံခါးပိတ်သံကြားလိုက်ရလို့ နောက်လှည့်အကြည့်
“ ဟာ မမ မမ ”
ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရတဲ့ မမကို အံသြသင့်ပြီး ကြောင်ပြီးကြည့်နေမိတယ်၊ မထင်မှတ်လိုက်၊ မမကိုယ်ပေါ်မှာ အောက်ခံ ဘရာစီယာနဲ့ ပင်တီဘဲ ကျန်တော့တယ်။ ပြူးတူးပြဲတဲနဲ့ အံ့သြတကြီး ကြည့်နေတဲ့ ကျနော့်ကို မမက ပြုံးရင်း အာလုပ်သံကြီးနဲ့
“ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟောဒီက မောင်လေးကို မမက ချစ်လို့ အဲ့လို ကြံစည်ရတာပါကွယ် ဟဲ ဟဲ ဟဲ ဟဲ ”
ပြောရင်း အနားတိုးလာတော့ ဘယ်ရမလဲ ။ ဖြတ်ကနဲ သဘောပေါက်လိုက်ပြီး အာကျမခံ
“ ချမ်းသာပေးပါ မမရယ် ကျနော့်ကို ဒီလို အတင်းမလုပ်ပါနဲ့ မမနော် ကျနော့်ကို အတင်းမလုပ်ပါနဲ့ ”
ပြန်ပြောရင်း အနားတိုးလာတဲ့ မမကို ပြေးဖက်လိုက်တယ်။ မမက ပြန်ဖက်ရင်း
“ ဟင်အင်း ဟင်အင်း မရဘူး မရဘူး မမက ချစ်လို့ပါကွယ် . . . ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ”
နှစ်ယောက်သား ဖက်ရက် ပတ်ချာလည်လို့ အနားက ကုတင်ပေါ်ကို ဝုန်းကနဲ ပြုတ်ကျသွားလေသည်ပေါ့။
“ မမ ဒေါ်လေးက ဘယ်သွားလို့လဲ့ ”
လုံးလားထွေးလားနဲ့ဘဲ သိချင်စိတ်ကို မမြိုသိပ်နိုင်ဘဲ မေးကြည့်တော့
“ အပြင်သွားတာနေမှာပေါ့၊ အင်္ကျီချွတ်လိုက်လေ တော်ကြာ ကြေကုန်မယ် ”
“ အင်း အင်း၊ ဒေါ်လေးက ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲ ”
ကမန်းကတမ်းကုန်းရုန်ထပြီး ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားကို ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဆွဲချွတ်ရင်း ထပ်မေးလိုက်တယ်။
“ သိဘူး၊ သူမလာခင် မြန်မြန်လုပ် လာ ”
မမက သူဖာသာ ပင်တီကို ဆွဲချွတ်ရင်း ဖြေတယ်။ ကျနော်က အဝတ်ဗလာနဲ့ ကုတင်ပေါ် ဝင်အထိုင်
“ မြန်မြန်လာပါဆို ”
မမက အားမလိုအားမရ ကျနော့်လက်ကို လှမ်းဆွဲပြီး သူ့ပေါင်ကြားကို မျက်နှာအပ်ခိုင်းတယ်။ အလိုက်တသိဘဲ သူ့အကြိုက်လိုက် လိုက်တော့ မမဆီက အသံတွေ ထွက်လာတယ်။ ပထမတော့ တိုးတိုး နောက်တော့ တားမရတော့ ထုံးစံအတိုင်း သူ့ခံစားချက်ပေါင်းစုံ၊ သူဖြစ်ချင်တာတွေ၊ ညည်းတွားသံတွေဟာ သံစဉ်အနိမ့်အမြင့်အလိုက် တန်းစီထွက်လာတော့တာဘဲ။
အဲဒီသံစဉ်တွေနောက် ကျနော် မနည်းမှီအောင် လိုက်ကနေရတယ်။ သိတဲ့အတိုင်း မမက တော်ရုံနဲ့ အာသာမပြေတတ်၊ ဒီတော့ ဘယ်လောက်ကြာသွားတယ် မသိ၊ သူစိတ်ကျေနပ်လောက်တဲ့အချိန် ရောက်တော့မှ
“ အဲတော့ ဒေါ်လေး ပြန်ရောက်နေပြီလား မသိဘူး ”
အလန့်တကြားနဲ့ အခုမှသတိရပြီး ပြူးတူးပြာတာနဲ့ သူ့အဝတ်အစားတွေ ကမန်းကတမ်း ပြန်စွပ်တော့တာပါဘဲ။ ကျနော်လည်း ရူးကြောင်မူးကြောင်နဲ့ သူလုပ်သလို ကမန်းကတမ်း ပြန်ဝတ်ရင်း တွေးမိတာက ပြန်ရောက်နေရင်တော့ စောမြသန္တာဘဲ … မျက်နှာ ပူလိုက်မယ် ဖြစ်ချင်း။ ဘယ်နေရာ သွားထားရမှန်းတောင် မသိ။
“ ဇော် ဒီမှာကြည့်ပါအုံး အဆင်ပြေပြီလား ”
မမက သူ့အဝတ်ကို ဟိုဆွဲ ဒီဆွဲလုပ်ပြီး ခေါင်းဖီးရင်း သူ့ကို ကြည့်ခိုင်းတယ်။
“ အင်း အင်း အပျိုလေး အတိုင်းဘဲ ”
“ လုပ်ပြီ၊ သေချာကြည့်ပါဆို ”
ပြောရင်း ဟိုလှည့်ဒီလှည့် လှည့်ပြတော့
“ ပြေပါတယ်ဆို မမကလည်း၊ လာလုပ်ပြမနေနဲ့နော်၊ ကုတင်ပေါ်ပြန်ရောက်သွားမယ် ဟင်း ”
ကျနော်က ကျိန်းဝါးပြလိုက်တော့မှ
“ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်၊ လာ လာ ဇော်လည်း ခေါင်းဖီးလိုက်အုံး တခါထဲ ပွနေတာဘဲ ”
“ ပွမှာပေါ့ မမဘဲ ဖွတာလေ ”
မမက ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးရင်း
“ ဇော်လုပ်ပေးတာတွေ အရမ်းကောင်းတာဘဲ သိလား ”
ပြောရင်း သူ့လက်က ဘီးနဲ့ ဖီးပေးတယ်၊ ကျနော်က သူ့စကားကြောင့် စိတ်ယားသွားပြီး ခါးကို ဆွဲဖက်လိုက်တော့
“ ဟေ့ ဟေ့ ဒီမှာ ခေါင်းဖီးပေးနေတယ်လေ ”
ကိုယ်ကို နောက်လှန်ရင်း ခေါင်းကို ဆက်ဖီးပေးတော့ မမအောက်ပိုင်းက ကျနော့်အောက်ပိုင်းနဲ့ တအားကပ်သွားပြီး
“ ထပ်ချစ်ချင်လာပြန်ပြန်ပြီနော် ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”
“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း လုပ်မနေနဲ့ ဒေါ်လေး ပြန်မရောက်သေးရင် ထပ်ချစ် ထပ်ချစ်၊ ဒီမှာ ရေတောင်မဆေးရသေးလို့ စေးကပ်ကပ်နဲ့ ”
“ အခုသွားဆေးလိုက်ပါလား၊ ကျနော်လည်း ဆေးအုံးမယ် ”
“ နေပါအုံး သွားကြည့်လိုက်အုံးမယ်၊ လာ လိုက်ခဲ့ ”
မမက ကျနော့်လက်ဆွဲရင်း အခန်းတံခါး အသာဖွင့်လို့ အပြင်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဘယ်သူမှမတွေ့၊ ဒါနဲ့ ၂ ယောက်သား လက်တွဲလို့ လှေခါးဆီ လျှောက်လာပြီး အောက်ကို ကြည့်လိုက်တော့မှ
“ ဟင် ဒေါ်လေး ”
မမပါးစပ်က တိုးတိုးလေး အသံထွက်လာတယ်။ မမနောက်က အသာလှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဒေါ်လေး အောက်ထပ်က ဆိုဖယပေါ်ထိုင်ပြီး နားမှာ နားကြပ်ကြီးတတ်လို့ လက်ထဲက Walkman စီဒီပလေရာ လေးကို ကလိနေတယ်။ အရှင်လတ်လတ်ကြီး ဒေါ်လေးကို မြင်လိုက်ရတော့ ရင်ထဲ ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး
“ ဟင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ မမ ”
“ လာ အခုမှ ကြောက်မနေနဲ့ ”
ပြောပြောဆိုဆို မမက ဦးဆောင်ပြီး လှေခါးကဆင်းသွားတော့ ကျနော်က နောက်က ကုတ်ချောင်းကုတ်ချောင်းနဲ့ လိုက်လာရင်း လှေခါးတဝက်လောက်အရောက်မှာ
“ ဒေါ်လေး . . ပြန်ရောက်နေပြီလား ”
မမက အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ သူ့အဒေါ်ကို လှမ်းနှုတ်ဆက်တယ်။ အသံကြားတော့ သူ့အဒေါ်က လှမ်းကြည့်ရင်း ကျနော်တို့ကိုတွေ့တော့
“ မိမိုး လာစမ်း နင်တော်တော် . . . ”
မျက်နှာထား တင်းတင်း အသံမာမာနဲ့ ပြောရင်း လက်ထဲက ပစ္စည်းကို စားပွဲကိုချပြီး ထလာတယ်။ လှေခါးရင်းမှာဆုံတော့
“ လာစမ်း ”
ဆိုပြီး သူ့တူမလက်ကို ဆွဲလို့ အတွင်းခန်းထဲ ခေါ်သွားပါလေရော။
“ ဇော် ခဏထိုင်အုံးနော် ”
မမက ကျနော့်ကို လှမ်းပြောရင်း သူ့အဒေါ်ဆွဲခေါ်ရာ အတွင်းခန်းထဲ ကန့်လန့်ကန့်လန့်နဲ့ ပါသွားတော့တာဘဲ။ ကျနော်လည်း မမပြောတဲ့အတိုင်း ဆိုဖာပေါ် ထိုင်မယ်အလုပ် အတွင်းခန်းထဲက
“ အား အား ဒေါ်လေး နာတယ် နာတယ် အား အား ”
အတွင်းခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ အသံကြောင့် လူက ထိုင်တော့မလို ကုန်းကွကွ ဖြစ်နေရာကနေ ဆတ်ကနဲ မတ်တပ်ပြန်ရပ်မိတယ်။ ဟိုက် .. မမတော့ ဗျင်းခံထိနေပြီနဲ့ တူတယ်၊ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ၊ ထွက်ဘဲ ပြေးရတော့ မလိုလို၊ ဒါမှမဟုတ် အတွင်းခန်းထဲ ဝင်ပြီး သူ့ဒေါ်လေးကိုဘဲ ပြေးတောင်းပန်ရတော့မလိုလို၊ ဘာလုပ်လို့ဘာကိုင်ရမှန်းမသိ။ စဉ်းစားနေတုန်းမှာဘဲ အတွင်းက မမအသံက တိတ်သွားတယ်။
သေချာအောင် ခဏလောက် ရပ်ပြီးစောင့်နားထောင်ကြည့်တော့ ဘာသံမှ ဆက်မထွက်လာ။ ဒီတော့မှ ခုံပေါ်အသာပြန်ထိုင်ချလိုက်တယ်။ လူက ရင်တဒိတ်ဒိတ်နဲ့ မမြင်ရတဲ့ အတွင်းခန်းထဲကိုဘဲ လှမ်းလှမ်းကြည့်နေမိတယ်။
ကယောင်ချောက်ခြားနဲ့ စောစောက ဒေါ်လေး ချသွားတဲ့ Walkman က နားကြပ်ကို ကောက်စွပ်လိုက်တယ်၊ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရတဲ့ ကျယ်လောင်တဲ့ တီးလုံးသံကြောင့် လန့်ဖြတ်ပြီး ကမန်းကတန်း နားကြပ်ကို ပြန်ဆွဲချွတ်လိုက်မိတယ်။ အစကတည်းက လန့်နေရတဲ့အထဲ ရုတ်တရက် နားစည်ကို လာဆောင့်တဲ့ တီးလုံးသံက နဂိုကတုန်နေတဲ့ရင်ကို ၃ ဆလောက် ပိုတုန်သွားတယ်၊ လန့်လန့်နဲ့ စားပွေဲ ပါ်က နားကြပ်ကို ကြည့်ရင်း ဒေါ်လေး နားများကန်းနေသလားလို့တောင် စိတ်ပေါက်ပေါက်နဲ့ တွေးမိလိုက်တယ်။
ဟော ထွက်လာပါပြီခင်ဗျ၊ အဒေါ်နဲ့ တူမ။ တိုးတိုးကျိတ်ကျိတ် ဆွေးနွေးပွဲ ပြီးသွားပြီထင်တယ်။ မမက လက်ထဲမှာ ဗန်းကလေးတချပ်ကိုင်လို့၊ အဒေါ်နဲ့ တူမ ဆိုပေမဲ့ ကြည့်ရတာ အရွယ်သိပ်မကွာသလိုဘဲ၊ ဒေါ်လေးက ကျနော့်အစ်ကိုအရွယ်လောက်ဘဲ နေမှာ။ ကြီးရင် နဲနဲပေါ့။ မမ မျက်နှာရိပ်ကို အကဲခတ်လိုက်တော့ ထုံးစံအတိုင်း မပြုံးတပြုံးလေး။ ဘာမှန်းမသိ။
စားပွဲပေါ်လာချတဲ့ ဗန်းကို ကြည့်လိုက်တော့ ကျနော်ဝယ်လာတဲ့ ရွှေပုဇွန်ကိတ်နဲ့ ကော်ဖီတစ်ခွက်။မမက ဗန်းကို ကျနော့်ရှေ့တွန်းပို့ရင်း
“ ဇော့်အတွက် ကော်ဖီနဲ့ မုန့် ”
အမယ် ခပ်တည်တည်နဲ့ ကျနော်ဝယ်လာတဲ့ ပစ္စည်းနဲ့ ပြန်ဧည့်ခံနေသေး။ ပြီးတော့ တဆက်တည်း
“ ဒေါ်လေး သူက သမီးပြောတဲ့ ကိုဇော်ဦးလေ၊ ဇော် ဒါက ဒေါ်လေး ”
မမက ကျနော်နဲ့ ဒေါ်လေးကို မိတ်ဆက်ပေးတယ်။ ကျနော်က ထုံးစံအတိုင်း ယောင်တောင်ပေါင်တောင်နဲ့
“ ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်လေး၊ မြင်ဖူးနေတာတော့ ကြာပါပြီ၊ အခုမှ လူချင်းတွေ့ဘူးတော့တယ် ”
သွားအဖြီးသားနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်တော့ ဒေါ်လေးက အံ့သြသင့်သွားပြီး
“ အင် . . မင်းက ဒေါ်လေးကို အရင်က မြင်ဖူးလို့လား ”
လှမ်းမေးတယ်။ ဒီတော့မှ ကျနော် စကားမှားသွားတာ သတိရပြီး
“ ဟို ဟို . . ဓာတ်ပုံထဲမှာ မြင်ဘူးတာ ”
ဆိုပြီး အိမ်နံရံမှာ ကပ်ထားတဲ့ သူအလှရိုက်ထားတဲ့ ဓါတ်ပုံကြီးကို လက်ညိုးထိုးပြလိုက်တော့
“ ဪ ”
ဆိုပြီး သဘောပေါက်သွားသလို၊ မမဆီက ခစ်ကနဲ ပါးစပ်ကို လက်နဲ့ပိတ်လို့ရယ်သံ တိုးတိုးလေး ထွက်လာတယ်။ ဒေါ်လေးက သူ့တူမကို မျက်စောင်းထိုးတယ်။
“ မောင်ဇော် မိဘများက ဘယ်သူများလဲကွဲ့ ”
အင်တာဗျူးတော့ စပြီ၊ ဆိုင်းမဆင့် ဗုံမဆင့်။
“ ဦးတင်မောင်ဦး နဲ့ ဒေါ်နွယ်နွယ်ခင် ပါ၊ မမတို့နေတဲ့လမ်း နောက်တစ်လမ်းမှာ နေပါတယ်ခင်ဗျ ”
နဲနဲပိုပိုလိုလိုလေး ထည့်ပြောလိုက်တယ်။
“ အင်းလေ အခု မိမိုးပြောလို့ မင်းတို့အကြောင်းကိုတော့ သိပြီးပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို ကြည့်ရတာ မိမိုးထက် အများကြီးငယ်တယ်ဆိုတော့ . . ”
“ ၃ နှစ်လောက်ဘဲ ငယ်ပါတယ် ဒေါ်လေး ”
အများကြီးမဟုတ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်တော့
“ အေးကွယ် ဘယ်လောက်ဘဲ ငယ်ငယ်ပေါ့၊ ဒေါ်လေး ပြောချင်တာက ယောကျ်ားနဲ့ မိန်းမဆိုတာယောကျ်ားက ကြီးရင် အရာရာ ပိုသင့်တော်တဲ့ သဘောပါ၊ နောက်ပြီး မင်းက မင်းထက် အသက်ကြီးတဲ့ မိန်းကလေးကို လက်ထပ်ဖို့ကြတော့ မင်းမိဘတွေက လက်ခံနိုင်ပါ့လား ”
လက်ထပ်ဖို့တဲ့၊ အမလေး ကျောထဲတောင် စိမ့်သွားတယ်၊ စဉ်းတောင် မစဉ်းစားခဲ့ဖူးတဲ့ ကိစ္စ။ဒါပေမဲ့ ခပ်တည်တည်နဲ့
“ ကျနော့် မိဘတွေကတော့ အခုထိ ကျနော့်ကို ဘာမှ မပြောပါဘူး၊ ကျနော့် သဘောပါ ”
“ အေးလေ ဒါက မင်းအထင်ကိုး၊ သူတို့ စိတ်ထဲမှာ မင်းက ကလေးဘဲ ရှိသေးတယ် ထင်နေတုန်းဆိုတော့ ဘယ်ပြောမှာလဲ ”
“ မဟုတ်ဘူး ဒေါ်လေး၊ ကျနော့်မှာ အကိုတစ်ယောက်ရှိသေးတယ်၊ သူ့တုန်းကလည်း သူကြိုက်တဲ့သူ သူယူတာဘဲ၊ အမေတို့က ဘာမှ မပြောပါဘူး ”
“ ဪ အစ်ကိုက အိမ်ထောင်နဲ့လား ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်လေး၊ ကျနော့်အစ်ကိုနဲ့ ကျနော်က ၁၀ နှစ်လောက်ကွာတာ၊ ကျနော့်အစ်ကိုနဲ့ ကျနော့်ကြားမှာ တစ်ယောက်က မွေးမွေးချင်း ဆုံးသွားပြီး အကြာကြီး သားသမီးမရတာ၊ နောက်မှ ကျနော့်ကို မွေးတာ´
“ ဪ ဪ ဒါကြောင့် မင်းကို အလိုလိုက်ထားတယ် နေမှာပေါ့ ”
“ ထင်သလောက်လည်း မလိုက်ပါဘူး ဒေါ်လေး၊ အမေကဆို ကျနော့်ကို အမြဲ ဆူနေ ပြောနေတာပါဘဲ ”
ကျနော့်စကားကြောင့် ဒေါ်လေး ပြုံးပြီး
“ အခုခေတ် ကလေးတွေကတော့ လူကြီးတွေ မျက်စိနဲ့ကြည့်ရင် ကန့်လန့်ချည်းပါဘဲ၊ မိမိုးလည်း ဒီအတိုင်းဘဲ ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်လေး ”
ကျနော်က ဒေါ်လေးစကားကို သံယောင်လိုက်တော့
“ ဘာ ဟုတ်ကဲ့လဲ ”
မမက မကျေမနပ်နဲ့ ကျနော့်ပေါင်ကို လှမ်းရိုက်ရင်း ပြောတယ်။
“ အဲ အဲ မဟုတ်ပါဘူး ဒေါ်လေး၊ ကျနော်ဆိုလိုတာက လူကြီးတွေက ကျနော်တို့ လူငယ်တွေအပေါ်နားမလည်တဲ့ သဘောပါ ”
“ အေးလေ ဒါကထားပါ၊ အခုမင်းတို့ ၂ ယောက်ကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ရိုးရိုး သမီးရည်းစားဆို ဘာမှပြောစရာမရှိပေမဲ့၊ အခု မင်းတို့ဟာက အဆင့်တွေ လွန်နေကြပြီဆိုတော့ ရှေ့ဆက် ဘာလုပ်ကြမလဲ ”
“ ဒါကတော့ ဟို ဟို . . ”
ဘာပြောရမှန်းမသိ၊ မမက ဝင်ပြောတယ်။
“ ဒေါ်လေးကလည်း နောက်ကြ သမီးတို့ လက်ထပ်လိုက်ရင် ပြီးတာဘဲဟာ ”
“ အဲလို ပေါ့ပေါ့ မပြောနဲ့ မိမိုး၊ နင်က မိန်းကလေး၊ ပိုအရေးကြီးတယ် ”
“ အင်းပါ သမီးသိပါတယ်၊ အခုလောလောဆယ်က ဘာမှ မစီစဉ်ရသေးလို့ပါ၊ နောက်ကြ သူနဲ့တိုင်ပင်ပြီး သမီးတို့ ရှေ့ရေးကို စီစဉ်ပါ့မယ်၊ ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား ဇော် ”
“ အင်း အင်း ဟုတ်တယ် ဒေါ်လေး၊ သူပြောတဲ့ အတိုင်းပါဘဲ ”
မမက ကျနော့်ဘက်က အဆင်ပြေအောင် ဝင်ပြောတော့ ဒေါ်လေးက မမကို
“ မိမိုး မိမိုး နင်တော့လေ နင် ”
“ ဒေါ်လေးကလည်း စိတ်မပူပါနဲ့၊ သမီးနားလည်ပါတယ် ”
“ နားလည်မနေနဲ့၊ နင်လည်း ငယ်တော့တာမဟုတ်ဘူး၊ ပျော့ပျက်ပျက် လုပ်မနေနဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း မိန်းကလေးဆိုတာ သတိရအုံး ”
မမကို ပြောရင်း တဆက်တည်း ကျနော့်ကိုပါ။
“ မင်းကိုလည်း ရှင်းရှင်းဘဲ ပြောထားမယ်၊ အခုဟာက မိမိုးကိုယ်တိုင်က မင်းဘက်က ပါနေလို့ ဒေါ်လေး ဘာမှဝင်မပြောချင်ဘူး၊ တားရင်လည်း မင်းတို့က အပြင်မှာ ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်မှာဘဲ၊ ဒီတော့ တွေ့ချင်ရင် ဒေါ်လေးအိမ်မှာဘဲ လာတွေ့၊ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားပြီး အပြင်မှာ ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်မနေနဲ့၊ အဲ ဒေါ်လေးက ဒီလောက်ခွင့်ပြုထားပြီးမှ တချိန်ချိန်ကြ မင်းဘက်က စဖောက်လာရင်တော့ ဒေါ်လေးကတော့ ဒေါ်လေးတူမဘက်ကနေပြီး မင်းကိုလုပ်သင့်တာ လုပ်ရမှာဘဲ ”
“ ဟုတ် ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်လေး၊ ကျနော့်အတွက်တော့ စိတ်ချပါ ”
ကျနော်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို အာမခံလိုက်တယ်။ ဒီတော့ ဒေါ်လေးက ပြောစရာစကား ကုန်သွားတယ်နဲ့တူတယ်၊
“ အေး ဒါဆို ဒေါ်လေး ကိစ္စရှိလို့ အပြင်သွားရအုံးမယ်၊ မိမိုး နင်ပြန်ရင် သော့ခတ်သွား ”
ပြောပြောဆိုဆို ထပြီး အပေါ်ထပ် သူ့အခန်းဆီတက်သွားတယ်၊ ဒေါ်လေး အပေါ်ထပ်ရောက်သွားတော့မှ ကျနော်က မမကို တိုးတိုးလေး
“ ဒေါ်လေးနဲ့ အထဲမှာ ဘာဖြစ်ကြတာလဲ ”
“ ဒေါ်လေးက သူနားရှက်လို့တဲ့ မမကို ဒေါသတွေ ထွက်တာ ”
“ ဘာနားရှက်တာလဲ ”
“ သူပြန်လာတော့ တစ်အိမ်လုံးကို ညံနေတာဘဲတဲ့၊ မမအသံချည်းဘဲတဲ့၊ အဲဒါ ဟုတ်လား ”
ကျနော်က အခုမှ သဘောပေါက်သွားပြီး
“ ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး ”
“ ဘာရယ်နေတာလဲ မေးနေတာ ဖြေလေ ”
“ မမက ကိုယ့်ဖာသာကိုယ်မသိဘူးလား ”
“ မသိလို့မေးနေတာပေါ့၊ မမ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘာဖြစ်မှန်းတောင် မသိတော့ဘူး ”
“ ဟီး ဟီး ဟီး ဟီး အဲ ”
ရယ်ရင်းတန်းလန်း အပေါ်က ဒေါ်လေးဆင်းလာတာမြင်တော့ ကမန်းကတမ်း ဘရိတ်အုပ်လိုက်တယ်။ ဒေါ်လေးက တွတ်ထိုးနေကြတဲ့ ကျနော်တို့ ၂ ယောက်ကို ခပ်တည်တည်နဲ့ ကြည့်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ အပြင်ထွက်သွားတယ်။
“ ဒေါ်လေးသွားပြီ ”
မမကို ပြောတော့
“ အဲဒါဘာဖြစ်လဲ ”
“ ထုံးစံအတိုင်းပေါ့ ”
အပေါ်ထပ်ကို မျက်စပစ်ပြရင်းပြောတော့
“ မသွားဘူး၊ သူများမေးတာတော့ မဖြေဘဲနဲ့ ”
“ ဘာကိုလဲ မမကလည်း ”
“ အသံထွက်တာလေ ”
“ ဪ ထွက်တော့ ထွက်တယ်၊ အင်း အား ကောင်းလိုက်တာ၊ ကောင်းလိုက်တာ၊ အင်း အင်း လုပ် လုပ်၊ဟုတ်ပြီ ဟုတ်ပြီ ပြင်းပြင်းလေး ပြင်းပြင်းလေး အား နာတယ် နာတယ် နဲနဲ လျှော့ နဲနဲ လျှော့ . . ”
“ ဟိတ် တော်တော့ ”
ကျနော်က မမအော်သလို မှတ်မိသလောက် အသံနေအသံထားနဲ့ အော်ပြတော့ မမကရှက်ပြီးကျနော့်ကို လှမ်းရိုက်ရင်းတားတယ်၊
“ မမဘဲ မေးတာလေ ”
“ အဲဒါ အကျယ်ကြီးလား တိုးတိုးလေးလားဆိုတာ မေးတာ ”
“ နဲနဲတော့ကျယ်တယ် ထင်တာဘဲ၊ ကျနော်လည်း သေချာမသိဘူး၊ ကဲပါ လာ လာ ဒီတခါ ဘယ်လောက်ကျယ်လဲ သေချာမှတ်ထားမယ် လာ လာ၊ တော်ကြာ ဒေါ်လေးပြန်လာမှ ထပ်ထိနေအုံးမယ် ”
မမက ထလိုက်လာတော့ ၂ ယောက်သား အပေါ်ထပ်ကို တက်လာခဲ့တယ်။
“ ဒေါ်လေးက မမကို ဘာလုပ်တာလဲ ”
“ ဗိုက်ခေါက်ဆွဲလိမ်တာ ”
“ ဟုတ်လား နာသွားလား ပြပါအုံး ”
မမက သူ့အင်္ကျီ လှန်ပြတယ်၊ ကျနော်က ငုံ့ကြည့်ရင်း
“ အင်း နီသွားသလိုဘဲ၊ လာ လာ အာငွေ့ပေး ပေးမယ် ”
“ နေအုံး ရေသွားဆေးအုံးမယ်၊ ဒီမှာ ဒီလောက်ညစ်ပတ်နေတာ ”
ကျနော်ပါ မမနဲ့ အတူ ရေချိုးခန်းထဲ လိုက်၀င်လိုက်တယ်။ ဒီလိုနဲ့ဘဲ ဒေါ်လေး အိမ်မှာ ကျနော်နဲ့ မမ အမြဲတွေ့ဖြစ်တော့တယ်။ အမြဲဆိုပေမဲ့ တစ်ပတ် တစ်ရက်၊ တခါတလေ ၂ ရက်ပေါ့။ ကျနော်တို့ လာလည်တိုင်း ဒေါ်လေးက သူ့ကိစ္စနဲ့ အပြင်သွားတဲ့အခါသွား၊ သွားစရာမရှိရင်တော့ သူ့ Walkman လေးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်တဲ့အခါ ရှုပ်ပေါ့။ မမကိုတော့ ဗိုက်ခေါက်မဆွဲလိမ်တော့ပါဘူး၊ သူ့တူမအကြောင်း သူသိသွားလို့နဲ့ တူတယ်။
တစ်ခုဘဲ ပြောတယ်၊ နင်တို့လက်ထပ်ပြီးရင် မိဘအိမ်မှာနေဖို့တော့ စိတ်မကူးကြနဲ့တဲ့။ ပထမတော့ ကျနော်က ဒေါ်လေးကို မျက်နှာပူပြီး အားနာလိုက်တဲ့ ဖြစ်ချင်း၊ ဒါပေမဲ့ မမကတော့ ခပ်တည်တည်ပါဘဲ။ သူ့အဒေါ်ကို သူငယ်ချင်းလိုဘဲ စလိုက်နောက်လိုက် တခါတလေ သူ့အဒေါ်ရှေ့မှာဘဲ ကျနော့်ကို အပေါ်ထပ် ဆွေ ခေါ်သွားလား သွားရဲ့။
နောက်တော့ ကျနော်လည်း အရည်ထူသွားပြီး ဘာမှမပူတော့၊ ဒေါ်လေးနဲ့လည်း ပြောရဲဆိုရဲဖြစ်လာတယ်။ မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်လာတယ်ဘဲ ဆိုပါစို့။ သိပ်တော့လည်း မထူးဆန်းပါဘူး၊ ကျနော်က အစကတည်းက ခပ်ပြောင်ပြောင်ဆိုတော့ ပြောရရင် ဒီလို အဆင်ပြေပြီး ပျော်နေရတဲ့ အချိန်က ပြောရရင် သိပ်မကြာလိုက်ပါဘူး။
တိုတိုပြောရရင် သင်တန်းပြီးတာနဲ့ မမက ကောက်ခါငင်ခါ အလုပ်ရသွားရော၊ ယုံတောင်မယုံနိုင်၊ တခါတည်းလျှောက်၊ တခါတည်းတန်းရ၊ ပြီးတော့ သူ့အကြိုက် သူလုပ်ချင်တဲ့ တိုးရစ်ဂိုက်အလုပ်၊ အဲဒီမှာ ပျော်စရာ ဇာတ်လမ်းက တစ်ခန်းရပ်တော့တာပါဘဲ။
ပထမ မမ အလုပ်ရတော့ ၂ ယောက်သား ပျော်လိုက်တယ် ဖြစ်ချင်း။ နီးရတော့မယ်ပေါ့လေ။ အမှန်တော့ အခုလည်း ဝေးနေတာမှ မဟုတ်တာ၊ ပြောချင်တာက သူလည်းအလုပ်ရ ကျနော်လည်း အလုပ်တစ်ခုခုရရင် အတူနေတော့မယ် ဆိုပြီးတော့ပေါ့။
ဒါပေမဲ့ နှမ်းထွက်က မှန်းချက်လောက် မကိုက်လိုက်၊ မမ အလုပ်ရမှ ကျနော်နဲ့ မမက အရင်ကလို ပုံမှန်တွေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့။ အလုပ်ရမှ ပိုဝေးသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ပြီးတော့ မမအလုပ်ကလည်း အလုပ်ချိန် သတ်သတ်မှတ်မှတ်ရှိတဲ့ အလုပ်မျိုးမဟုတ်၊ ဒါတင်မက ပိတ်ရက်ကလည်း သတ်သတ်မှတ်မှတ် မရှိ။ တိုးရစ်တွေ ရှိရင် ရှိသလို လုပ်ရတာမျိုးဆိုတော့၊ ပထမတော့ မမက အလုပ်သင်ဆိုတော့ အားရက်ကလေး ပုံမှန်ရပြီး အားရင်အားသလို ကျနော့်ကို သူ့အဒေါ်အိမ်မှာ ခေါ်ခေါ်တွေ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကြတော့ တဖြေးဖြေးကျဲသွားတယ်။
ကျနော်က တွေ့ဖို့ပြောရင်လည်း အလုပ်အကြောင်းပြပြီး နေ့ရွှေ့ညရွှေ့၊ ပြီးတော့ အခုနောက်ပိုင်း သူ့လုပ်ဖေါ်ကိုင်ဘက် ယောကျ်ားလေးတွေနဲ့ တတွဲတွဲဖြစ်လာတယ်။ အဲဒီမှာ ကျနော် ရေရေလည်လည် ကွဲတော့တာဘဲ။ ပျော်ခဲ့တုန်းက ဘာမှမစဉ်းစားခဲ့ပေမဲ့ အခုလို အနေဝေးလာတော့ လူက ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ မျောက်မီးခဲကိုင်မိသလို ဟိုခုန်ဒီခုန်ဘဲ ခုန်နေရတော့မလား၊ မမသွားတဲ့နောက် တကောက်ကောက်ဘဲ လိုက်ကြည့်နေရတော့မလား ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့။
စိတ်မပူဘဲ နေပါ့မလား၊ ကိုယ့်မမအကြောင်း ကိုယ်အသိဆုံး၊ မမ ဘာကိုကြိုက်တတ်တယ်၊ ဘယ်နေရာကို ကိုင်လိုက်ရင် ဘယ်လိုဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာ ကိုယ်ဘဲ အသိဆုံးဆိုတော့ အရင်က လိုလိုလားလား အမြဲရှိတတ်တဲ့ မမက အခုတလော ကျနော်ချိန်းတိုင်း အလုပ်ချည်းအကြောင်းပြလို့ ငြင်းနေပြန်၊ သူ့အလုပ်ကလည်း ရန်ကုန်တင်မပြီး ညအိပ်ညနေ တိုးရစ်အကြိုက် မြို့တွေ လှည့်ပြီး လွတ်လပ်ချင်တိုင်း လွတ်လပ်နေတာဆိုတော့ ကျနော့်မှာ နေ့ဆိုလည်း နေ့မို့၊ ဒီအချိန် မမ ဘာလုပ်နေမယ် မသိ ဆိုပြီး ထင်ရာတွေးလိုက်၊ ညဆိုလည်း ညမို့ ဒီအချိန် မမ ဘယ်သူနဲ့များ အိပ်နေမလဲ မသိ ဆိုပြီး ရင်တုန်ပန်းတုန် ဖြစ်လိုက်။
ဒီလိုနဲ့ လူက တစ်ယောက်တည်း နေလို့မရတော့၊ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ သွားပြန်တော့လည်း ကြားရတဲ့ စကားတွေက မသက်သာ၊ ဘယ်သူ့ကောင်မလေးကို ဘယ်သူက ဘယ်လိုမသွားပြန်ပြီဆိုတာတွေဘဲ ကြားနေရတော့ လူက တဖြေးဖြေး ထူပူလာတယ်။
ဒီလိုနဲ့ ဒေါ်လေးဆီ အကျိုးအကြောင်းပြောပြပြီး အကူအညီတောင်းဖို့ လာခဲ့တယ်။ ဟုတ်တယ်လေ ။ သူတို့က အဒေါ်နဲ့ တူမဆိုပေမဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလို ပေါင်းနေတာဆိုတော့ သူများ မမအကြောင်း သိမလားဆိုပြီး အားကိုးတကြီးနဲ့ လာခဲ့တယ်။
“ ဟဲ့ မောင်ဇော်ပါလား၊ တစ်ယောက်တည်းလား မိမိုးရော မပါဘူးလား ”
အတော်ဘဲ ဒေါ်လေးက ရှိနေလို့၊ တံခါးလာဖွင့်ပေးရင်း မေးတယ်။ ခါတိုင်း ၂ ယောက်လာနေကြကနေ တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာလို့ အံ့သြသင့်သွားတယ် ထင်တယ်။
“ အင်း ဟုတ်တယ် ဒေါ်လေး၊ မမအကြောင်း မေးမလို့ ”
ဆိုင်းတွေ ဗုံတွေ မဆင့်တော့ပါဘူး၊ လာတဲ့ အကြောင်းတခါတည်း တန်းပြောလိုက်တယ်။
“ ဟင် မိမိုးက ဘာဖြစ်လို့လဲ ”
ဒေါ်လေးက တအံ့တသြနဲ့ ပြန်မေးတယ်၊ အင်း ဒေါ်လေးဘာမှ မသိသေးဘူးနဲ့တူတယ်။
“ ကျနော်လည်း မသိဘူး ဒေါ်လေးရာ၊ အဲဒါ ဒေါ်လေး များသိမလားဆိုပြီး လာခဲ့တာ ”
“ ဘယ်လို ဘယ်လို ”
ကျနော့်စကားကြောင့် ဒေါ်လေး နားရှုပ်သွားတယ် ထင်တယ်။
“ ဒီလို ဒေါ်လေးရေ . . . . . ”
ဆိုပြီး အစချီလို့ မမက ကျနော်နဲ့ တွေ့ဖို့ဆို အခုတလော အမြဲငြင်းတော့တဲ့ အကြောင်း၊ ဖုန်းဆက်တော့လည်း ဟုတ်တိပတ်တိ စကားကောင်းကောင်း မပြောတော့တဲ့ အကြောင်း၊ သူ့အလုပ်က တခြားကောင်တွေနဲ့လည်း တတွဲတွဲ ဖြစ်နေတဲ့အကြောင်း၊ အကြောင်း အကြောင်း အကြောင်း အကြောင်းပေါင်း မြောက်များစွာကို ရင်ထဲက ခံစားမှုအပြည့်နဲ့ ဒေါ်လေးကို ရင်ဖွင့်ရင်း အဲဒါ ကျနော်လည်း ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတာနဲ့ ဒေါ်လေးဆီ လာခဲ့တာဘဲ ဒေါ်လေးရေ… နဲ့ အဆုံးသတ်လိုက်တယ်။
ဒေါ်လေးလည်း ကျနော့်စကားအဆုံးမှာ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ခဏငြိမ်သွားတယ်၊ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေပုံဘဲ။ ပြီးမှ
“ ကဲ မောင်ဇော် ဒီလိုလုပ်၊ ဒေါ်လေးလည်း အခု မိမိုး ဘာတွေလုပ်နေလဲ ဆိုတာ မသိဘူး၊ ဒေါ်လေးနဲ့လည်း မတွေ့တာတော်တော်ကြာပြီ၊ ဒီတော့ ဒေါ်လေး သူ့နဲ့ တွေ့ပြီး မေးကြည့်မယ် ”
“ ဟို ဟို ကျနော် မေးခိုင်းတယ် လို့တော့ မပြောပါနဲ့ ဒေါ်လေး၊ တော်ကြာ ကျနော်မေးခိုင်းလို့ဆိုရင် သူအမှန်ပြောချင်မှ ပြောမှာ ”
“ အင်းပါ ဒေါ်လေးသိပါတယ်၊ ဒေါ်လေးနဲ့ သူနဲ့ ပြောနေကြအတိုင်း မေးမှာပါ ”
“ အင်း အင်း ဟုတ်ကဲ့ ”
“ ပြီးတော့ ဒေါ်လေး မင်းကို ဒေါ်လေးသိတဲ့ အတိုင်း ပြန်ပြောပြမယ်၊ ကောင်းသတင်းဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်၊ ဆိုးသတင်းဖြစ်ချင်ဖြစ်မယ်၊ ဒေါ်လေး မလိမ်ဘူး၊ ဟုတ်ပြီလား ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ”
“ ဒီတော့ မင်းလည်း ဒေါ်လေးကို တစ်ခု ပြန်ကူညီ ”
“ ရပါတယ် ဒေါ်လေး ကျနော် ဘာလုပ်ပေးရမှာလဲ ”
“ မလုပ်ပေးခင် မင်းကို အရင်ပြောချင်တာကတော့ အခု ဒေါ်လေး အကူအညီတောင်းတဲ့ ကိစ္စကို ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူးလို့ ကတိအရင်ပေး၊ ပေးနိုင်မလား ”
“ ဒါကတော့ ပေးနိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျနော်က ဒေါ်လေး အကူအညီတောင်းတာကိုဘဲ လုပ်နိုင် မလုပ်နိုင်ဆိုတာကိုဘဲ မသိတာ ”
“ ဒါကတော့ လွယ်ပါတယ်၊ မင်းသာဘယ်သူမှ မပြောဘူးလို့ ကတိပေး၊ ကုန်ကုန်ပြောမယ်ကွာ မင်း မမကိုတောင် မပြောပါဘူးလို့ ကတိပေး ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ ရပါတယ် ဒေါ်လေး ကျနော် ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး ”
“ အင်း အင်း ဒေါ်လေး မင်းကို ယုံပါတယ်၊ ဒီလိုကွာ ဒေါ်လေးရှင်းရှင်းဘဲပြောမယ်၊ ဒေါ်လေးလည်း မင်းလိုဘဲ ပြသနာတက်နေတာ၊ ပြောရရင် ဒေါ်လေးတို့ အိမ်ထောင်ကျတာလည်း ၁၀ နှစ်လောက်ရှိပြီဆိုပါတော့၊ အခု ဒေါ်လေးယောကျ်ားက ဒေါ်လေးအထင် ခြေလှမ်းနဲနဲပျက်လာတယ် ဆိုပါတော့၊ နောက်ပြီး ဒေါ်လေးလည်း သတင်း သဲ့သဲ့ကြားတယ်၊ အဲဒါ ဟုတ်မဟုတ် မင်းကလိုက်စုံစမ်းပေးဖို့ပါဘဲ၊ ဒီလိုကွာ သူ့နောက်က မင်းနောက်ယောင်ခံလိုက်ကြည့်၊ သူသွားတတ်တာတွေ၊ သူတွေ့တဲ့ သူတွေထဲက သင်္ကာမကင်းတာဆို နဲနဲပါးပါး စုံစမ်းကြည့်၊ အဲလိုမျိုးပေါ့၊ အခု မင်းလည်း အားနေတာဘဲဟာ၊ ဒေါ်လေး စရိတ်ပေးလိုက်မယ်၊ ပြီးရင် ဒေါ်လေးကို အမှန်အတိုင်းပြန်ပြော၊ ဟုတ်ပလား ”
“ ဒေါ်လေးက ဘယ်လိုသတင်းကြားလို့လဲ ”
“ အဲဒါတော့ မင်းကို ဒေါ်လေး မပြောဘူး၊ မင်းဘာသာ မင်းစုံစမ်းပြီး ဒေါ်လေးကို ပြောပြ၊ ပြီးမှဒေါ်လေးက ဒေါ်လေး ကြားထားတာနဲ့ ဟုတ်မဟုတ် တိုက်ကြည့်မယ်၊ သိတယ်မဟုတ်လား၊ လူတွေက လိုရင်တမျိုး မလိုရင် တမျိုးပြောတတ်တာ၊ ဒေါ်လေးကြားထားတာလည်း ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာ၊ နောက်ပြီး သူများပြောတာနဲ့ ဒေါ်လေး မယုံတတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းကို စုံစမ်းခိုင်းတာ၊ ကဲ ကဲ ခဏနေအုံး ”
ဆိုပြီး ဒေါ်လေး အပေါ်ထပ်တက်သွားတယ်။ ခဏကြာတော့ ပြန်ဆင်းလာပြီး လက်ထဲက ပိုက်ဆံတစ်ထပ် ကျနော့်ကို လှမ်းပေးတယ်။
“ အဲလောက်အများကြီး လိုလို့လား ဒေါ်လေး ”
“ လိုချင်လိုမှာပေါ့၊ သူက သူ့ကားနဲ့ သွားတာဆိုတော့ မင်းက ကားငှားပြီး လိုက်ချင်လိုက်ရမယ်၊ နောက် မင်းသိချင်တာတွေကို ကျွေးမွေးပြီး သိအောင်လုပ်ချင်လုပ်ရမယ်၊ လိုရမယ်ရ ယူထား ”
အဲလောက် အများကြီး ကျနော်လည်း မစိုက်နိုင်၊ ဒါကြောင့် လှမ်းယူလိုက်တယ်။
“ မင်းသိတယ်မဟုတ်လား၊ သူ့မြို့ထဲက ရုံးခန်း၊ အဲဒီကနေ သူဘယ်တွေသွားတယ်၊ ဘာလုပ်တယ်စုံစမ်းကွာ၊ ဒေါ်လေးလည်း မမိုးနဲ့တွေ့ပြီး မင်းကိစ္စ စုံစမ်းထားမယ်။ နောက်တစ်ပတ် ဒေါ်လေးတို့ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့ ”
“ ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်လေး ”
ဒေါ်လေးနဲ့ မမကိစ္စ သွားတိုင်မှ နေရင်းထိုင်ရင်း အလွတ်စုံထောက်ဘဝ ရောက်သွားတယ်။ တခါမှ မလုပ်ဖူးတဲ့ အလုပ်မို့ ဘယ်ကစလုပ်ရင် ကောင်းမလဲ စဉ်းစားရင်း ကိုယ့်ဟာကိုယ် အသည်းကွဲနေတဲ့ အဖြစ်ကိုပါ မေ့တေ့တေ့ ဖြစ်သွားတယ်။
တော်တော်မလွယ်တဲ့ ကိစ္စ၊ ဒေါ်လေးက ငါ့ယောကျ်ားအကြောင်း စုံစမ်းကွာလို့ လွယ်လွယ်လေးပြောလိုက်ပေမဲ့ ကျနော် သူ့ရုံးခန်းရှေ့မှာ ယောင်ပေ ယောင်ပေနဲ့ ရောက်နေတာ ၂ ရက်ရှိပြီ၊ ဘာမှ မထူးခြား၊ သူ့ရုံးခန်း မျက်စောင်းထိုး လဘက်ရည်ဆိုင်က စာပွဲထိုးကောင်လေးတောင် ကျနော့်ကို သိနေပြီ။
သူ့ဆိုင်မှာ ထိုင်လိုက်၊ အပြင်ထွက် ယောင်တောင်ပေါင်တောင် ဟိုလျှောက် ဒီလျှောက်လုပ်လိုက်၊ သူကားနဲ့ အပြင်ထွက်ရင် ကမန်းကတမ်း တက်စ်စီတားပြီး လိုက်လိုက်၊ တခါတလေတော့လည်း သူဘယ်သွားလဲဆိုတာ သိရပါရဲ့၊ တခါတလေတော့လည်း မျက်ခြေပြတ်သွားလိုက်၊ အဲ မျက်ခြေပြတ်သွားလို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ သူ့ရုံးခန်းရှေ့ ပြန်ရောက်ရင်တော့ သူပြန်ရောက်နေပြန်ရော၊ ဒီတော့ အလုပ်ကိစ္စ ရိုးရိုးသွားတာဘဲ ဖြစ်နိုင်လောက်တာပေါ့။ ဘာမှကို မထူး။
သူ့ရုံးခန်းမှာလည်း မသင်္ကာစရာ မိန်းကလေးကို မတွေ့၊ သူ့ အတွင်းရေးမှုးလို့ ခေါ်မလား တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့် စတိုင်ကောင်းကောင်း၊ သူဘယ်သွားသွား လိုက်ရတဲ့ ကောင်တစ်ကောင်ရယ်၊ အရှေ့မှာ ဖုန်းကိုင်၊ ဘာညာတောက်တိုမယ်ရလုပ်တဲ့ ကောင်တစ်ကောင်ရယ်၊ ဒါဘဲရှိတာ။ ရှင်းရှင်းလေး၊ ရုံးခန်းလို့သာ ပြောတယ်၊ ဘုရားစူး ရုံးခန်းလို့ ကျိမ်တွယ်ပြောရမလောက်၊ သူ့အလုပ်က အမှန်တော့ ဒီရုံးခန်းတောင် မလို၊ အိမ်မှာ ရှုတ်ရှုတ်ရှက်ရှက် မလုပ်ချင်လို့ မြို့ထဲမှာ လာလုပ်တဲ့ သဘောပါဘဲ။
အောက်ထပ်အခန်း မျက်နှာစာမှာ စားပွဲတစ်လုံးနဲ့ ဖုန်းတစ်လုံး၊ အဲဒီမှာ ဟို တောက်တိုမယ်ရ ကောင်က ထိုင်တယ်။ ပြီးတော့ ဘေး ၂ ဘက်မှာ ထိုင်ခုံ အပိုတွေ ချထားတယ်။ အဲဒီအနောက်မှာတော့ အခန်းဖွဲ့ထားပြီး သူ့ ကိုယ်ပိုင် ရုံးခန်းလုပ်ထားတယ်။ အထဲမှာ သူနဲ့ သူ့အတွင်းရေးမှုး ထိုင်တယ် ထင်ရတာဘဲ။
ဧည့်သည်လာရင် ပထမ အပြင်ကကောင်နဲ့ တွေ့တယ်၊ နောက် အထဲကို သွားတယ်၊ ဒါဘဲ။လုပ်ငန်း၊ ဟုတ်တယ် သူဘာလုပ်လဲ၊ သူက ငွေကို ရင်းပြီး ငွေနဲ့ လုပ်စားနေတာ၊ အကုန်လုပ်တယ်။
ဒေါ်လေး စကားအရတော့ သူမြတ်မယ်ထင်တာ အကုန်လုပ်တယ် ပြောတာဘဲ။ ဗီဒီယို ရုပ်ရှင်ရိုက်မယ်ဆိုရင်လည်း သူရှယ်ယာပါတာဘဲ။ ဆောက်လုပ်ရေးဆိုလည်း သူရှယ်ယာပါတယ်။ တချို့ကုပ္ပဏီတွေက အကွက်ကောင်းတွေ့ရင်လည်း ရှယ်ယာ ဝင်လိုက်တာဘဲ။ ဒီတော့ သူဆီလာတဲ့ သူကများတယ်။ လူပေါင်းစုံတယ်။ မိန်းမချောချောတွေလည်း ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အထဲက သူ့ရုံးခန်းမှာက သူ့အတွင်းရေးမှုးကောင်က ရှိနေတော့ သူဘာမှ လုပ်လို့ရမှာမဟုတ်ဘူး၊ သူ့အတွင်းရေးမှုးက သူ့လူဆိုပေမဲ့ ဘယ်မိန်းမမှ တခြားလူပိုရှိတဲ့ အခန်းထဲမှာ ခံမှာမဟုတ်ဘူး၊ အဲ အထဲက အခန်းထဲမှာ နောက်ထပ် အခန်းတစ်ခု ထပ်လုပ်ထားရင်တော့ မသိဘူးပေါ့။ ကျနော်မှ မရောက်ဖူးတာ။ ဒေါ်လေးကတော့ ရောက်ဖူးမှာ ကျိန်းသေတယ်၊ မှတ်ထားရမယ် ဒီတစ်ချက်၊ အဖြေမရသေးရင် သူ့ကို မေးကြည့်ရမဲ့ အချက်။
ညနေ ၄ နာရီခွဲ ငါးနာရီလောက်ဆို ရုံးခန်းတံခါးပိတ်ပြီ။ အချိန်မမှန် တခါတလေ သူတွေ့စရာလူ မရှိတော့တဲ့ အခါမျိုး (ကျနော့်အထင်ပေါ့) ဆို ၄ နာရီခွဲ လောက်၊ တခါတလေ နောက်ကျရောက်လာတတ်တဲ့ ဧည့်သည်ရှိနေရင်တော့ ၅ နာရီလောက်၊ ပုံမှန်တော့မရှိဘူး။
အရှေ့က တောက်တိုမယ်ရလုပ်တဲ့ကောင်က တံခါးပိတ်ပြီး သူ့ဟာသူပြန်တယ်၊ သူနဲ့ သူ့အတွင်းရေးမှုးကောင်က တနေ့တာ စာရင်းချုပ်တွေ လုပ်ကြတယ်ထင်တယ်၊ ဟိုကောင်က ၇ နာရီလောက်ပြန်တယ်။ အဲ ပထမတရက်က ၆ နာရီခွဲလောက်၊ တံခါးပိတ်တာ စောတာကိုး၊ ကျနော်တို့ရဲ့ ဇာတ်လိုက်ကျော်ကြီးကတော့ ၈ နာရီ ၈ နာရီခွဲလောက်မှ ကျော့ကျာ့မော့မော့နဲ့ ပြန်ပါတယ်ခင်ဗျား။
ဟုတ်ကဲ့ ၂ ရက်တိတိ ကျနော် လိုက်ကြည့်ပြီးပါပြီ။ သူ ဘယ်မှမဝင်ပါဘူး၊ အိမ်ကို တန်းတန်းမတ်မတ်ပါဘဲ။ လမ်းမှာ သူ့ကား ရပ်တာဆိုလို့ မီးပှိုင့်တွေမှာဘဲ ရှိတယ်။ ဒါတောင် မီးနီမိမှ။ ဒုက္ခပါဘဲ၊ မယားငယ်အိမ်ကို တစ်လမှ တစ်ရက်များ သွားသလားမသိ၊ တစ်လလုံး စောင့်ကြည့်ရမဲ့ကိန်း။
လူက ၂ ရက်ထဲနဲ့ သေချင်စော်နံနေပြီ၊ နေ့တိုင်း အဲဒီလိုမလုပ်နိုင်တော့၊ နည်းလမ်းရှာရမယ်။ ဟာ ဟုတ်ပြီ၊ သူ့ အတွင်းရေးမှုးကောင်ကို ဝင်ပူးရမယ်။ ဟိုကောင်က သူနဲ့ အမြဲတွဲနေတာဆိုတော့ သူ့အကြောင်းသိမှာဘဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျနော်ကိုယ်တိုင် ဘလိုင်းကြီး ဝင်ပူးဖို့က မလွယ်၊ ကျနော်ကချာတိတ်အဆင့်။ သူ့ကို ဝင်ပူးနိုင်တဲ့ သူရှာရမယ်။ သူ့နဲ့ သက်တူရွယ်တူဖြစ်ရမယ်၊ သူဘာကြိုက်တတ်တယ် လိုက်ကြည့်ပြီး ဝင်ရောနိုင်တဲ့သူ ဖြစ်ရမယ်။ ဟုတ်တယ် မနက်ဖြန် သူ့အတွင်းရေးမှုးကောင် ပြန်ရင် လိုက်ကြည့်မယ်။
အဲ မနက်ဖြန်မှ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် သူက သူ့မယားငယ်အိမ် သွားမယ်ဆိုရင်တော့ မတတ်နိုင်။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ဟိုကောင့်နောက်ကို အရင်လိုက်မယ်။ ဟိုကောင့်ကိုဘဲ ဝင်ပူးပြီး စုံစမ်းတော့မယ်။ ဒီအကြံကောင်းတယ်။ လောလောဆယ် သူဘာကြိုက်တတ်လဲ အရင်လိုက်ကြည့်မယ်။ နောက် သူ့ကို၀င်ပူးနိုင်တဲ့သူ ရှာရမယ်။ ငါ့တစ်ယောက်တည်း လုပ်လို့မရတော့၊ စစ်ကူလိုပြီ။
ဟဲ ဟဲ ဟဲ စုံထောက်ကြီး ဦးစံရှားဆိုလည်း ဦးဒိန်းဒေါင်ရှိတာဘဲ။ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် ကျေနပ်သွားတယ်။ အစီအစဉ် ဆွဲပြီးပြီဆိုတော့ တနေ့လုံး အပင်ပန်းမခံတော့ ညနေစောင်းမှ အေးအေးဆေးဆေး ထွက်လာခဲ့တယ်။ သိပ်မစောင့်လိုက်ရ ထုံးစံအတိုင်း ဟိုကောင်ထွက်လာတယ်။ ကျနော် မလှမ်းမကန်းက အေးအေးဆေးဆေးဘဲ လိုက်သွားလိုက်တယ်။ ရုတ်တရက် သူဘတ်စ်ကားပေါ်တက်လိုက်ရင် ကိုယ်ပါ လိုက်ပြေးတက်လို့ ရနိုင်တဲ့ အကွာအဝေးလောက်က။
သိတဲ့အတိုင်း ၇ နာရီဆိုပေမဲ့ မြိုထဲမှာက လူစည်တုန်း။ သူကလည်း အမေရိကန်က လွှတ်လိုက်တဲ့ မြန်မာပြည်က အခုနောက်ဆုံးပေါ် လောင်စာမဲ့ လျှပ်စစ်ဓါတ် ထုတ်လုပ်တဲ့ ဖေါ်မြူလာကို လာစုံစမ်းတဲ့ သူလျှိုမဟုတ်တော့ ဘာမှ စိတ်မဝင်စား၊ သူ့လမ်းသူသွားတဲ့ကိစ္စ၊ သူ့နောက်ကို လူတစ်ယောက် နောက်ယောင်ခံ လိုက်နေတယ်ဆိုတာ သူဘယ်လိုမှ တွေးမိမှာမဟုတ်၊ ကျနော်သာ ရူးကြောင်မူးကြောင်နဲ့ မလှမ်းမကန်းက လိုက်နေတာ၊ တကယ်တန်းဆို သူနဲ့ ဘေးချင်းယှဉ်လျှောက်သွားလို့တောင် ရတဲ့ကိစ္စ။
တရုတ်တန်းဘက်ရောက်တော့ လမ်းထဲချိုးဝင်ပြီး လမ်းဘေးက ဆိုင်တဆိုင်မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ သူကိုမြင်တော့ စာပွဲထိုးက ပြာပြာသလဲ နေရာပေးပြီး ထုံးစံအတိုင်းဘဲလား ဆရာလို့ လှမ်းမေးလိုက်သံ ကြားလိုက်ရတယ်။ အင်း ဖောက်သည်ဆိုင်ဖြစ်ပုံရတယ်။ သူခေါင်းညှိမ့်ပြတော့ စာပွဲထိုးလေးက ဆိုင်နောက်က သွားပြေးယူပေးတယ်။ ပုလင်းတစ်လုံး ဖန်ခွက်တစ်ခွက်နဲ့ ရေခဲဇလုံလေး တစ်ခု။
ကျနော်လဲ ခဏရပ်ကြည့်ပြီး သူထိုင်နေတဲ့ ဆိုင်ရှေ့နားက လူနဲနဲကျဲတဲ့ ဆိုင်တစ်ခုမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ဘာရှိလဲ လှမ်းမေးပြီး ဆာတေးကင်တစ်ပွဲနဲ့ ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲ မှာလိုက်တယ်။ အဖော်မရှိ သူ့ဟာသူ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်သောက်နေပြီး ကုန်ခါနီးကျတော့ စာပွဲထိုးကို လှမ်းခေါ်ပြီး တစ်ခုခု ပြောလိုက်တယ်။ တော်ကြာနေတော့ စာပွဲထိုးက ထမင်းနဲ့ ဟင်း လာချပေးတယ်။ ဪ ညနေစာစားပြီးမှ ပြန်မဲ့သဘော။ အိမ်မှာအသင့်စောင့်ပြီး ချက်ကြွေးမဲ့သူ ရှိပုံမရ။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် သိလိုက်ပြီ သူအရက်သောက်တတ်တယ်။ သူ့ပုံကြည့်ရတာ အလွန်အကျွံမသောက်ပေမဲ့ သောက်တတ်တဲ့နောက်တော့ အဖော်ကောင်းရင် အမူးသောက်မှာဘဲ။ မူးရင်တော့ ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ကျွဲခိုးလိုက်တယ်ဆိုတာ ပေါ်မှာဘဲ။ ခိုးလိုက်ရုံတင်မက ဘယ်မှာရောင်းလိုက်တယ်ဆိုတာ ပါမှာဘဲ။
အင်း ငါ သူ့ကို ဝင်ပူးဘို့ ဘယ်သူ့ကို သုံးမလဲ။ ဆာတေးလေး ကိုက်ပြီး ပြင်းပြင်ထန်ထန် စဉ်းစားလိုက်တယ်။ ကြာကြာမစဉ်းလိုက်ရ၊ ဖျတ်ကနဲ ကျနော့်သူငယ်ချင်း အရှည်ကြီးရဲ့ အစ်ကိုကို မျက်စိထဲ သွားမြင်တယ်။ အခုချိန်ထိ ဘာအလုပ်မှ မယ်မယ်ရရ မလုပ်၊ လူတကာကို အာထုပြီး စားနေတဲ့သူ၊ အပြောကတော့ ကောင်းသလားမမေးနဲ့။ စကားကို နည်းမျိုးစုံနဲ့ ပြောတတ်တဲ့သူ၊ အရက်လည်း ဘယ်လောက်သောက်သောက် မမူးတတ်တဲ့သူ၊ ပုလင်းသာ လဲသွားမယ် သူဘယ်တော့မှမလဲ၊ ဟုတ်ပြီ သူ့ကို အကူအညီတောင်းရမယ်။
အကျိုးအကြောင်း နဲနဲပြောပြပြီး သူ့ကို အစ်ခိုင်းမယ်။ တစ်ရက်ထဲနဲ့တော့ ရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ၃–၄ ရက်လောက် အတူထိုင်ပြီး သောက်ရင်း အစ်လိုက်ရင် ပေါ်လာမှာလဲ။ ဟုတ်ပြီ အဲဒီလူကို ခိုင်းပြီး ငါအေးဆေး အိမ်မှာ နှပ်နေရုံဘဲ။ သူ့ကို လုံလောက်တဲ့ ရေ ကမ်းလိုက်ရုံဘဲ၊ ငါ့မှာ ဒေါ်လေး ပေးထားတဲ့ ရေက အများကြီး။
အစီအစဉ်ဆွဲအပြီးမှာ လက်ကျန် ခေါက်ဆွဲဖတ်ကို တူနဲ့ ညှပ်ပြီး ပါးစပ်ထဲ အပြီးသွင်းလို့ ပိုက်ဆံရှင်းဖို့ စားပွဲထိုးကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ အချိန်ကုန်ခံပြီး သူ့နောက် ဆက်လိုက်စရာ မလိုတော့၊ ဒီလောက်နဲ့ ရပြီ၊ မနက်ဖြန် မနက် အရှည်ကြီး အိမ်သွားမယ်။ သူ့အစ်ကိုနဲ့ စကားပြောပြီး ညနေ သူ့အစ်ကိုကို ဒီခေါ်လာပြီး လက်ညိုးထိုးပြလိုက်ရရုံဘဲ။ သူ့ဟာသူ ဆက်လုပ်သွားလိမ့်မယ်၊ ကောင်းလိုက်တဲ့ အကြံ။
ငါ့ထက်တော်တဲ့သူတောင် ငါ့လောက်တော်မယ်မထင်ဘူး။ ခြေထောက်က လမ်းမပေါ်က ၂ လက်မလောက် လွတ်သွားသလိုဘဲ။ အရှည်ကြီးအစ်ကိုကို တော်တော် ပြောယူရမယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တန်း ပြောကြည့်တော့ အခြေအနေက ထင်သလို မခက်။ သူက အဲလို သူများအကြောင်း စပ်စုရတာ တော်တော် ဝါသနာပါတဲ့သူ။
ဘယ်သူစုံစမ်းခိုင်းတာလဲ ဆိုတဲ့ သူ့အမေးကို ကျနော့်အနေနဲ့ အတိအကျတော့ ပြောလို့ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း၊ ကျနော်တစ်ယောက်တည်း မလုပ်နိုင်တဲ့အတွက်ကြောင့် အစ်ကို့ကို အကူအညီတောင်းရတာ ဖြစ်ကြောင်း၊ အစ်ကို့ကို ဘယ်လိုမှ မထိခိုက်အောင် ကျနော် လုံး၀ တာဝန်ယူပါကြောင်းကိုတော့ အာမခံချက်ပေးလိုက်ရတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူ့ကောင်းကွက်က သူများမကောင်းကြောင်း ကွယ်ရာလျှောက်မပြောတတ်။ သူ့စကားအရ လူတိုင်းခြောက်ပြစ်ကင်း သဲလဲစင်မဖြစ်နိုင်။ ဘယ်သူမဆို သူ့အားနည်းချက်နဲ့သူ၊ သူ့အကျင့်နဲ့ သူ၊ သူ့ခံယူချက်နဲ့သူ ရှိတာဘဲတဲ့။ ကိုယ်က အဲဒါကို သိပြီး အနိုင်မယူသင့်ဘူးတဲ့။ အမှားအမှန်ဆိုတာ တဖက်တည်း ကြည့်ပြီး မဆုံးဖြတ်သင့်ဘူး ဘာညာ ဘာညာနဲ့ သူ့ ထုံးစံအတိုင်း ပေရှည်နေတာကို သီးခံနားထောင်ပြီး သူ့ကိုကျနော် လောလောဆယ်ဆယ် သိသားသမျှတွေနဲ့ သိချင်တာကို ပြောပြလိုက်တယ်။
ဒီတော့ သူ စိတ်၀င်စားသွားပြီး လာ လာ အခုသွားကြည့်ရအောင် ဆိုတော့ မြို့ထဲက သူ့ရုံးခန်း ဘက် ထွက်လာခဲ့တယ်။ ထုံးစံအတိုင်း မျက်စောင်းထိုးလောက်က လက်ဘက်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်ပြီး အခြေအနေကို အသေးစိတ်ရှင်းလင်းချက် ထုတ်နေတုန်းမှာဘဲ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဒေါ်လေး ယောကျ်ားနဲ့ သူ့ အတွင်းရေးမှုး ထွက်လာတာနဲ့ ဆုံလို့ လူကို သေချာပြပေးလိုက်တယ်။
“ အေး အေး ဟုတ်ပြီ ငါသိပြီ၊ မင်း ညနေငါ့ကို လာပြနေဖို့ မလိုတော့ဘူး၊ သူထိုင်တဲ့ ဆိုင်နာမည် သာ ငါ့ကိုပြောလိုက်၊ ငါကြည့်လုပ်လိုက်မယ်၊ အကြောင်းထူးတာနဲ့ မင်းကို လှမ်းအကြောင်းကြားလိုက်မယ် ”
ဆိုတဲ့ သူ့ဆီက စကားက ကျနော့်ကို တာဝန် တော်တော် ပေါ့သွားတယ်။ နောက်တစ်ပတ် ဒေါ်လေးနဲ့ တွေ့ရမယ်။ အင်း ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ဒေါ်လေးနဲ့ မတွေ့ခင် သူ့ဆီက အဖြေကို သိရရင် ကောင်းမှာဘဲ။ ဒါမှ ငါလည်း ဒေါ်လေးဆီက မမအကြောင်း မေးလို့ကောင်းမှာ။
ဟိုတနေ့က မမဆီ ဖုန်းဆက်တော့ သူ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်ရမယ် ၃–၄ ရက်ကြာမယ် ပြောတာဘဲ။ ဒေါ်လေးလည်း မမနဲ့မှ တွေ့ဖြစ်ပါ့မသိဘူး။ မမ ဘယ်သူနဲ့ ခရီးထွက်သွားလဲ မသိဘူး။ ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ လူလည်း အဲဒီတော့မှ အသီးကွဲတဲ့ ရောဂါက ပြန်ဝင်လာတယ်။
“ ဟေ့ကောင် သိပြီ ”
ဆိုတဲ့ အရှည်ကြီး အစ်ကိုဆီက ဖုန်းဆက်ပြီးပြောတဲ့ သတင်းကြားကြားချင်း ကျနော် ကမန်းကတမ်း သူ့ဆီထွက်လာခဲ့တယ်။ ဟား… ထင်တဲ့အတိုင်းဘဲ ၃ ရက်ဘဲကြာတယ်။ ဒီလူ တယ်တော်တာဘဲ။ အရှည်ကြီးတို့အိမ်ရောက်တော့ သူ့အစ်ကိုနဲ့ တန်းတွေ့တယ်။ လာကွာ လက်ဘက်ရည်ဆိုင် သွားပြောကြတာပေါ့ ဆိုတော့ သူနဲ့အတူ လက်ဘက်ရည်ဆိုင် ထွက်လာတယ်။
“ ဘယ်သူနဲ့ ဖြစ်နေတာလဲ အစ်ကို ”
လမ်းမှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ ကျနော် မေးတော့ သူက ကျနော့်ကို ပြုံးစိစိနဲ့ ကြည့်ရင်း
“ မင်းထင်တာ တစ်ခုမှ မဟုတ်ဘူးကွ၊ ငါတောင်မထင်ဘူး၊ ဟား ဟား ဟား ”
ပြောရင်း သူက ရယ်နေသေးတယ်။ ကျနော် နားမလည်။
“ ဘာလဲ သူ့မှာ တခြားမိန်းမ မရှိဘူးလား ”
“ အေး မိန်းမ မရှိဘူး၊ ယောကျ်ားဘဲရှိတာ ဟား ဟား ဟား ဟား ”
“ ဘာ ဘယ်လို ”
သူ့စကားကို ကျနော် အံ့သြသင့်သွားပြီး သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့၊ သူက ကျနော့်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး
“ အေး ဟုတ်တယ်၊ ဘဲကြီးက ပုန်းကြီးကွ ”
“ အင် ”
ပြောရင်းနဲ့ လက်ဘက်ရည်ဆိုင် ရောက်လာတော့ ၂ ယောက်သား ဆိုင်ထဲ လှမ်းဝင်လိုက်တယ်။ကိုယ်သောက်ချင်တာ ကိုယ်မှာပြီးတဲ့အခါမှာတော့
“ သေချာ ပြောပါအုံး အစ်ကို့ဟာက သေချာလို့လား ”
“ ဟေ့ကောင် ငါ့ကို သူ့ ကောင်ကိုယ်တိုင် ပြောလိုက်တာကွ၊ သူ့ကို ဗျင်းနေတာ သူ့အတွင်းရေးမှုးဆိုတဲ့ အကောင် ”
ကျနော် အံ့သြသင့်ပြီး ဘာမှ မပြောနိုင်၊ သူကဆက်ပြီး
“ အေး မယုံမရှိနဲ့၊ အတွင်းရေးမှုးလို့ နာမည်သာခံထားတာ ဘာသောက်လုပ်မှ ကောင်းကောင်း လုပ်စရာမလိုဘူး၊ ဘဲကြီးလိုချင်တာ ပေးလိုက်ရုံဘဲ၊ ညနေ ရုံးခန်းပိတ်ပြီဆို သူတို့ ၂ ယောက်ပဲ ။တခါတလေဆို ညပါ ပွဲဆက်သေးတာတဲ့ ”
“ ဟာ ထင်တောင်မထင်ရဘူး ”
“ အေးကွ တချို့ ပုန်းတွေက ဒီလိုဘဲ၊ အပြင်ဘန်းကြည့်ရင် ဘာမှ မသိသာဘူး ”
“ ဒါနဲ့ လုပ်စမ်းပါအုံး ဘယ်လို ရအောင် သူ့ကို ညှစ်ခဲ့တာလဲဆိုတာကို ”
“ လွယ်တော့ မလွယ်ဘူးကွ၊ ပထမ တစ်ရက် သူတစ်ယောက်တည်း ထိုင်သောက်နေတုန်း ငါကလည်း ညစ်လာတဲ့ပုံနဲ့ အဖော်မရှိလို့ သူနဲ့ ဝိုင်းလိုက်တယ်ပေါ့ကွာ၊ ပြိးတော့ ငါ့ဘော့စ်က ငါ့ကို အလုပ်ထုတ်လိုက်တယ်ပေါ့၊ ဘော့စ် မကောင်းဘူးပေါ့၊ မိန်းကလေးတွေဆို အရေးပေးတယ်ပေါ့၊ အဲ့ဒီထဲမှာ ငါကြွေနေတဲ့ ကောင်မလေးကိုပါ ဘော့စ်က ဆွဲစိထားတယ်ပေါ့၊ အဲဒါ ငါကြွေနေမှန်းသိတော့ ဘော့စ်က င့ါကို ထုတ်လိုက်တယ်ပေါ့၊ ဘာညာပေါ့ကွာ၊ မူးပြီး ရင်ဖွင့်တဲ့ သဘောနဲ့ သူ့ကိုငါ ပေါက်ကရတွေ လျှောက်ပြောလိုက်တယ်၊ သဘောကတော့ကွာ သူများအကြောင်း သိချင်ရင် ကိုယ့်အကြောင်း အရင်ပြောရတယ်ကွ။ ပြီးတော့ သူ့ကို ငါသူ့ကို အတင်းဝယ်တိုက်တယ်၊ မူးမူးနဲ့ ရင်ဖွင့်တယ်ပေါ့ကွာ ”
“ နောက်တော့ရော ”
“ ဒုတိယနေ့လည်း ဒီလိုဘဲကွ သောက်ရင်း စားရင်း ငါကပြောလိုက် မသိမသာ သူ့အကြောင်းမေးလိုက်၊ င့ါကို နဲနဲယုံသွားတယ် ထင်တာဘဲ၊ နောက်တော့ မင်းတို့ဘော့စ်ကရော သူ့လက်အောက်ကကောင်မတွေကို မစဘူးလား ဘာညာပေါ့၊ မသိသလို ဝင်ထောက်၊ ဟိုပြောဒီပြောနဲ့ တော်တော်ရင်းနှီးသွားပြီးမနေ့ကမှ သူ့အကြောင်းပြောတော့တာဘဲဟေ့ ”
သူကဆက်ပြီး
“ ဒီဘဲကလည်း လူလည်ကွ၊ သူ့ အပြောအရ သူ့ဘော့စ်က သူ့အရင် လူတွေ ရှိသေးတယ်ဆိုဘဲ။ သူကလည်း အကြံရှိလို့ ဝင်ကပ်တာကွ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ဘော့စ်က သူ့ထက်လည်တဲ့ သဘောမှာရှိတယ်။ အခုထိ သူလိုချင်တဲ့ ဂွင် မပေးသေးဘူတဲ့ ”
“ သူက ဘာလိုချင်လို့လဲ ”
“ ဟား ဟား ဟား ဟား ဗီဒီယို မင်းသား ဖြစ်ချင်တာတဲ့ ကောင်ရေ့၊ သရုပ်ဆောင် သင်တန်းတောင် ဆင်းပြီးပြီဆိုဘဲ၊ သူ့ဘော့စ်က အဲဒါတွေလည်း လုပ်တော့ သူရှယ်ယာပါတဲ့ကားမှာ မင်းသားဖြစ်မလားဆိုပြီး ဝင်ကပ်တာ ”
ကျနော် သဘောပေါက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အတွေးထဲ ဝင်လာတာက ဒေါ်လေး ယောကျ်ားက ဒီလိုဖြစ်နေရင် ဘာလို့ ဒေါ်လေးကို ယူသေးတာလဲ၊ ဘာဘဲပြောပြော အခု သူခိုင်းတဲ့ ကိစ္စကတော့ ပြီးပြီ။ သူ့ကိုပြောလိုက်ရုံဘဲ သူ့ယောကျ်ားအကြောင်း၊ သူလည်း ဒီကိစ္စ သိချင်သိနေမှာ၊ သေချာအောင် ငါ့ကိုစုံစမ်းခိုင်းတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူသိတာ တမျိုးများဖြစ်နေလို့လား။
ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေ့သွားပြောလိုက်မယ်၊ ဒေါ်လေးကတော့ မမနဲ့ တွေ့ဖြစ်အုံးမယ် မထင်၊ မမက ခရီးထွက်သွားတာကိုး။
“ ဒေါ်လေး အရမ်းရှက်တာဘဲ မောင်ဇော်ရယ်၊ ထင်တယ် ဒေါ်လေး ထင်တယ်၊ သူ အဲလိုဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ၊ ဒီကိစ္စအပြင်မှာ ဘယ်လောက်တောင် သတင်းထွက်နေပြီလဲ မသိဘူး၊ ဒေါ်လေး အရမ်းရှက်တယ် ”
ကျနော့်ရဲ့ ရှေ့မျက်နှာ နောက်ထားလို့ စီကာပတ်ကုန်း သတင်းပို့ပြိးတဲ့နောက် ဒေါ်လေးဆီက ကြားလိုက်ရတဲ့ စကား။ ပြီးတော့ သူ့မျက်နှာကို လက်ဝါး ၂ ဘက်နဲ့ အုပ်ပြီး တရှုံ့ရှုံ့နဲ့ ငိုပါလေရော။ ကျနော် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ၊ ကလေးတွေ ငိုရင် ပွေ့ချီလို့ သီချင်းလေးငြီးပြီး ဟိုလှုတ် ဒီလှုတ် လုပ်ပေးရတာသိပေမဲ့ လူကြီးငိုရင် ဘယ်လိုချော့ရမှန်း ကျနော်မသိ။
တရားနဲ့ဖြေပါ ဒေါ်လေးရယ်လို့ ပြောရအောင်ကလည်း သူ့ယောကျ်ားက တမလွန်ကို အပြီးအပိုင် ထွက်သွားတာ မဟုတ်။ ကျနော် ဘာမှ မလုပ်တတ်၊ ငုတ်တုတ်ကြီး ဒေါ်လေး ငိုတာ ထိုင်ကြည့်နေတယ်။ ကြည့်လို့ကောင်းလို့တာ့ မဟုတ်၊ ငိုနေရင်းကနေ ပါးစပ်ကတတွတ်တွတ်နဲ့ သူအရမ်းရှက်တဲ့ အကြောင်းကိုဘဲ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေတော့တာဘဲ။
တော်တော်လေးကြာ ငိုပြီးတော့ ဒေါ်လေးဆီက ရှိုက်သံက တဖြေးဖြေးနဲ့ ကျဲလာတယ်။ အဲဒီတော့မှ လူက သတိဝင်လာပြီး ဒေါ်လေး စိတ်ပြေလက်ပြောက် စကားစမိလိုက်တယ်။
“ ဒေါ်လေးယူတုန်းက အဲလို ဖြစ်နေမှန်း မသိဘူးလား ”
ကျနော့်စကားကြောင့် ဒေါ်လေးလှမ်းကြည့်တယ်၊ သူ့မျက်လုံးက ငိုထားလို့ အနီရောင်သန်းလို့။
“ သိရင်ယူမလား မောင်ဇော်ရယ်၊ ဒေါ်လေးနဲ့ ယူတုန်းက သူယောကျ်ား အစစ်၊ ဒေါ်လေး သိတာပေါ့။ အခု သူဒီလိုဖြစ်သွားတာ ဒေါ်လေး အထင် တစ်နှစ်လောက်ရှိပြီ၊ သူဒေါ်လေးကို စိတ်မပါတော့တာ၊ လက်ဖျားနဲ့ မတို့တော့တာ အဲဒီအချိန်လောက်ကတည်းကဘဲ၊ ဟီး ဟီး ”
ပြောရင်းတန်းလမ်း ထပ်ငိုပြန်တယ်။ ထုံးစံအတိုင်း သူငိုတာ ခဏစောင့်ပြီး ရှိုက်သံနဲနဲ ထပ်ကျဲလာတာနဲ့
“ ဒေါ်လေးက သူအဲ့လိုဖြစ်နေတာ ဘယ်လိုသိသွားတာလဲ ”
ဒေါ်လေးက ငိုသံပါပါ နဲ့ ကျနော်ကို ရှင်းပြတယ်။
“ ပထမတော့ ဘယ်သိမလဲ၊ သူ့အလုပ်က ခေါင်းစားတော့ ဒေါ်လေးက ပင်ပန်းလာတယ်ဘဲ မှတ်တာပေါ့။ အရင်ကဆို ဒီလိုမှမဟုတ်ဘဲ၊ မောင်ဇော်၊ မင်းလည်း အတွေ့အကြုံရှိပြီးသားဘဲ၊ ဒေါ်လေး ပွင့်ပငွ့်လင်းလင်းဘဲပြောမယ်။ အရင်ကဆို သူနားရင် တစ်ရက်၊ ၂ ရက် အလွန်ဆုံးဘဲ။ ဒေါ်လေး ထင်တယ် သူအဲလို ဖြစ်သွားတဲ့ နောက်ပိုင်း ဒေါ်လေးက စရင်တောင် သူက စိတ်မပါတော့တာ။ ဒေါ်လေးလည်း အမျိုးမျိုး သူ့အကြိုက်ဆွဲ ဆောင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး။ ကြာတော့ ဒေါ်လေးလည်း စိတ်ပျက်လာတယ်။ ပထမ ဒေါ်လေးထင်တာက သူ့မှာ မယားငယ်တွေ ဘာတွေရနေပြီလားလို့။ ဒေါ်လေး စုံစမ်းကြည့်သေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘာသဲလွန်စမှ မရဘူး။ သူ့ပုံစံကလည်း ဘာမှမပြောင်းလဲဘူး၊ ဒီထက်ရှင်းအောင် ပြောရရင် ပန်းတွေ ဘာတွေများ သေသွားတာလားဆိုပြီး ဒေါ်လေး သတိထားကြည့်တယ်။ ဒေါ်လေး သူနဲ့ အတူအိပ်တာဘဲ သိတာပေါ့။
မနက်ဆို သူ့ဟာက အကောင်း၊ အဲဒီအချိန် သူ့ကို ဒေါ်လေး မြူဆွယ်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူဒေါ်လေးကို စိတ်မပါဘူး၊ တွန်းပစ်တယ်။ ဒီမှာ မောင်ဇော် ဒေါ်လေးကို ကြည့်စမ်း၊ ဒေါ်လေး ဒီလောက် မအိုသေးပါဘူး။ ဒေါ်လေးအလှတွေ မပျက်ရွင်းသေးပါဘူး။
နေပေါ့၊ ဒင်းက ငါ့ကို စိတ်မပါရင်လည်း နေပေါ့ ဆိုပြီး ဒေါ်လေးလည်း သူ့ကို စိတ်နာသွားပြီး သူနဲ့တောင် မအိပ်တော့ဘူး၊ ဟို မင်းတို့တွေ့နေကြ အခန်းထဲ ဒေါ်လေးတစ်ယောက်တည်း သွားအိပ်တော့တယ်။ ကြာတော့ သူနဲ့ ဒေါ်လေးလည်း တစ်အိမ်ထဲ အတူနေပေမဲ့ သူစိမ်းတွေလိုဘဲ ဖြစ်သွားတယ်။
အဲဖြစ်ချင်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့လက ဒေါ်လေးလည်း မြို့ထဲသွားရင်း ပိုက်ဆံလိုလာလို့ သူ့ရုံးခန်း ခဏဝင်ပြီး ပိုက်ဆံသွားယူတယ်။ အဝက ကောင်လေးကလည်း မရှိဘူး၊ ဘယ်ထွက်သွားလဲ မသိဘူး၊ ဒါနဲ့ ဒေါ်လေး သူ့အခန်းတံခါးဖွင့်လိုက်တာ သူနဲ့ အဲဒီကောင် ပူးကပ်ပြီးနေတာ ရုတ်တရက် တွေ့လိုက်ရတယ်။
ဒေါ်လေးကို တွေ့တော့ ရုတ်တရက် သူတို့ လန့်သွားပြီး စားပွဲပေါ်က စာရင်းကို ကြည့်သလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ ဟန်ဆောင်လိုက်ကြတယ်။ အဲဒီမှာ ဒေါ်လေးလည်း နဲနဲရိပ်မိသွားတယ်။ ဒေါ်လေးလည်း ဟန်မပျက် ပိုက်ဆံလာယူတဲ့ အကြောင်းပြောပြီး ပိုက်ဆံယူ ပြန်ခဲ့တယ်။ အဲဒီကတည်းကဒေါ်လေးစိတ်ထဲ မသင်္ကာဖြစ်နေတာ၊ အဲဒါဘာလုပ်ရမှန်းလည်း မသိတာနဲ့ မင်းကို စုံစမ်းခိုင်းတာ ”
ဒေါ်လေးက သူ့ဇာတ်လမ်းရှည်ကြီးကို ပြောလိုက် နားလိုက် ငိုလိုက် ရှိုက်လိုက် လုပ်ရင်း တဖြေးဖြေး ရှင်းပြတယ်။
“ အခု ဒေါ်လေး ဘာလုပ်မယ် စိတ်ကူးလဲ ”
ကျနော်လည်း ကိုယ့်အလုပ်မဟုတ်ပေမဲ့ သိချင်တာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
“ အခု လောလောဆယ်တော့ ဒေါ်လေးမသိဘူး၊ ဒေါ်လေး အရမ်းရှက်တယ်။ နင့်ယောကျ်ားက ဒီလိုကြီးပါလားလို့ လူများတွေသိကုန်ရင် ဒေါ်လေး ရှက်တာနဲ့ သေမယ်။ ဒေါ်လေး ရှင်းရှင်းပြောမယ်၊ သူ မယားငယ်ယူထားတယ်ဆိုရင်တောင် ဒေါ်လေး ရှင်းရဲတယ်။ သူ့မယားငယ်ကို ဒေါ်လေး သွားတွေ့ပြီး ရန်ဖြစ်ရဲတယ်၊ ပြောရဲတယ်။ အခု ဒီလိုဖြစ်နေတာ ဒေါ်လေး ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘူး။ သူ့စိတ်ကိုက ပြောင်းသွားပြီ၊ အခု သေချာသွားပြီဆိုတော့ ဒေါ်လေး လုပ်သင့်တာကို လုပ်ရမယ်။ ဒေါ်လေး စဉ်းစားအုံးမယ်။ လူတွေ အားလုံးမသိခင်မှာ ဒေါ်လေး ဒီကိစ္စကို ပြတ်ပြတ်သားသားဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ် ”
ကျနော် သဘောပေါက်သွားတယ်၊ တခြားနည်းလမ်းမရှိ။ ဒေါ်လေး သူ့ယောကျ်ားကို ခွာတော့မယ်။ သူ့ယောကျ်ားကကော အခွာခံပြီး လူပုံအလယ်မှာ သူက အချော်တကောက်ကြီးအဖြစ် နေမလား။ အာ သူတို့အကြောင်းတွေးရင် လူက ကိုယ့်ကိစ္စတောင် သူ့ကို အပူထပ်ကပ်ရမှာ အားနာသွားတယ်။
ဒီလိုမှန်းသိ သူချိန်းတဲ့ အချိန်ကြမှ လာရရင်ကောင်းသား။ ငါကလည်းငါ သိပြီးသားဆို အောင့်မနေတတ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုဘဲ အပြစ်တင်မိတယ်။ ပြောလို့ဆိုလို့အပြီး ထပြန်မယ် လုပ်တော့မှ ဒေါ်လေးက သတိရပြီး သူ့ဟာသူ ပြောလာတယ်။
“ ဪ မောင်ဇော်၊ မိမိုးကိစ္စ မမေးရသေးဘူး၊ ဒေါ်လေး သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်တော့ သူ ခရီးထွက်သွားတယ်၊ မနက်ဖြန်လောက်မှ ပြန်လာမယ် ပြောတယ်၊ ဒေါ်လေး မှာထားတယ်၊ ရောက်ရောက်ချင်း င့ါဆီလာတွေ့လို့၊ နောက် ၃-၄ ရက်လောက်နေ ဒေါ်လေးဆီ ပြန်လာလေ ”
“ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျနော်သိပါတယ် ဒေါ်လေး၊ ကျနော်က ဒေါ်လေး စုံစမ်းခိုင်းတာကို သက်သက်လာပြောတာပါ´
“ အေး အေး ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မောင်ဇော်ရယ် ”
“ ရပါတယ် ဒေါ်လေး၊ ဪ ဒေါ်လေး ပေးထားတဲ့ ပိုက်ဆံ ကျနော့်မှာ နဲနဲပိုနေသေးတယ်၊ ဒီမှာ ”
ဆိုပြီး အိပ်ထဲက ပိုက်ဆံကို ထုတ်ပြီး ပြန်ပေးတော့
“ မလိုပါဘူး မောင်ဇော် မင်းဘဲယူထားလိုက်ပါ။ မင်းသုံးချင်တာသုံးပေါ့ ”
ဆိုပြီး ကျနော့်လက်ကို အတင်းတွန်းရင် အိပ်ထဲ ပြန်ထည့်ပေးတယ်။ ကျနော်လည်း အားနာနာနဲ့ အတင်းပြန်မပေးတော့။ အားနာတတ်တာက မကောင်းပေမဲ့ တခါတလေကြတော့လည်း ကောင်းနေပြန်ရော။
စုံထောက် တစ်ခါလုပ်ပြီးသွားတော့ လူက ဇရှိလာတယ်ဘဲ ပြောရမလား။ ညကစဉ်းစားရင်း ကိုယ့်ဟာကိုယ်ဘဲ မမနောက်ကို နောက်ယောင်ခံ လိုက်ကြည့်ဖို့ စဉ်းစားမိလိုက်တယ်။
ဟုတ်တယ်၊ ဒေါ်လေးကို မေးခိုင်းပေမဲ့ မမက အမှန်ပြောချင်မှ ပြောမှာ၊ သူလိမ်ရင်လည်း ဖြစ်တာဘဲ။ တစ်ပတ်လောက် မမ ရုံးသွားရုံးပြန် လိုက်ချောင်းလိုက်ရင် သိမှာဘဲ။ အဓိကကခကိုယ်လိုက်ချောင်းတာ သူ သိမသွားဖို့ဘဲ။ သူတို့ အလုပ်သဘောက ခရီးထွက်ပြီး ပြန်လာတဲ့သူဆို နောက်နေ့ အနားပေးတတ်တယ်။ ပင်ပန်းခဲ့တာ အနားပေးယူတဲ့ သဘောပေါ့။
ဒီနေ့ မမပြန်လာမယ်၊ ဘယ်အချိန်ပြန်ရောက်မယ်မသိ။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ရောက်ရင်တော့ သူရုံးသွားရမှာဘဲ။ ရုံးမှာ သူ့ခရီးအတွက် ကိစ္စတွေ ရှင်းပြီးမှ သူပြန်မှာ၊ သူ့ရုံးမှာ သွားစောင့်မယ်။ သူထွက်လာရင် ဘယ်သွားလဲ အသာလိုက်ကြည့်လိုက်မယ်။ အင်း ပင်ပန်းလာတယ်ဆိုတော့ အိမ်တန်းပြန်မှာကတော့ သေချာတယ်။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ်လေ လိုက်ကြည့်လိုက်မယ်။ အခုလည်း အားနေတာဘဲ။
ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ကိုယ် မမရုံးဘက် ထွက်လာခဲ့တယ်။ နေ့ခင်းကြီးဆိုတော့ ပူလိုက်တယ် ဖြစ်ချင်း။ ရုံးရှေ့နား ခပ်လှမ်းလှမ်းက အအေးဆိုင်မှာ ထိုင်ပြီး အအေးတစ်ခွက် မှာသောက်ရင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်တယ်။ တော်သေးတယ် ဆိုင်ထဲမှာက အပြင်ကလောက် သိပ်မပူ၊ နောက် အတွင်းက မှောင်ရိပ်နဲနဲကျတော့ အပြင်က အလင်းနဲ့ဆို အထဲကို ကောင်းကောင်းမမြင်နိုင်။
“ ဟာ ”
စိတ်ထဲမှာ ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ သိပ်ကြာကြာ မစောင့်လိုက်ရ၊ မမနဲ့ တူညီဝတ်စုံ ၀တ်ထားတဲ့ ကောင်တစ်ကောင် ရုံးထဲကထွက်လာတာ တွေ့လိုက်ရတော့ ရင်ထဲကတောင် တဒိတ်ဒိတ် တုန်သွားတယ်။ ဟိုကောင့်လက်ထဲမှာလည်း မမရဲ့ ခရီးဆောင်အိပ်နဲ့ဆိုတော့ မမ ခရီးထွက်ရာက ပြန်ရောက်ပြီး ရုံးကိစ္စပြီးလို့ အိမ်ပြန်မဲ့ သဘောဘဲ။ ဘာလဲ ဒီကောင်က မမကို လိုက်ပို့တဲ့ ကောင်လား။ ဘာလိုက်ပို့စရာလိုလို့လဲ၊ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ပြန်လည်း ရတာဘဲ။ ဒါမှမဟုတ် ဒါ သူ့အကောင်လား၊ အဲလိုတွေးမိမှ ရင်ထဲက ပိုပူသွားတယ်။
ကြည့်စမ်း၊ ကြည့်စမ်း ၂ ယောက်သား စကားတပြောပြောနဲ့ ရယ်လို့မောလို့။ ပြောရင်းဆိုရင်း ဟိုကောင် ဘာပြောလိုက်တယ်မသိ၊ မမက အဲဒီကောင် လက်မောင်းကိုတောင် လှမ်းရိုက်လိုက်သေး။ အံမယ် တော်တော်ပျော်နေကြတယ်ထင်ပ၊ ပတ်ဝန်းကျင်တောင် မြင်ပုံမရ။
စကားတပြောပြောနဲ့ သူတို့ ၂ ယောက် ကျနော်ထိုင်နေတဲ့ ဆိုင်ရှေ့က ဖြတ်သွားတယ်။ ဆိုင်ထဲကို ယောင်လို့တောင် သူတို့လှည့်မကြည့်။ အံမယ် ပျော်နေလိုက်တာများ။ သူတို့ ကျောပေးပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်း ရောက်သွားတာနဲ့ စားပွဲထိုးကိုခေါ်ပြီး ပိုက်ဆံရှင်းဖို့တောင် အချိန်မရ၊ စားပွဲပေါ် ပိုက်ဆံချထားပြီး သူတို့ ဘာလုပ်မယ်ဆိုတာ အသင့်စောင့်ကြည့်နေလိုက်တယ်။
ခပ်လှမ်းလှမ်းက တက်စ်စီကားတွေ ဆိုက်ထားတဲ့ လမ်းဒေါင့်အရောက်မှာ သူတို့ ကားပေါ်တက်လိုက်ကြတာ တွေ့လိုက်တော့ ကျနော် ကမန်းကတမ်း ကားဂိတ်ကို လျှောက်လာခဲ့တယ်။ လေးငါး ဆယ်လှမ်းလောက် အလျှောက်မှာ သူတို့ တက်လိုက်တဲ့ကားက ဝေါကနဲ ထွက်သွားတာတွေ့တော့ အချိန်ဆိုင်းမနေဘဲ ကားဂိတ်ကို ပြေးလာပြီး အသင့်ရှိနေတဲ့ နောက်ကားတစ်စီးပေါ် အပြေးအလွှားတက်လို့
“ အစ်ကို လိုက် လိုက် စောစောက ထွက်သွားတဲ့ ကားနောက်ကိုလိုက် ”
ကျနော့် ကမန်းကတန်း အမောတကြီးနဲ့ အပြောကို ကားဆရာက ရုတ်တရက် နားလည်ပုံမရ။ ကျနော့်ကိုကြောင်ပြီး ကြည့်နေတယ်။
“ စောစောက ဟို စုံတွဲစီးသွားတဲ့ ကားနောက်က လိုက်ပေးဖို့ ပြောတာ အစ်ကို၊ မြန်မြန် အစ်ကို တော်ကြာ မျက်ခြေပြတ်သွားအုံးမယ်၊ မြန်မြန် မြန်မြန်မောင်း အစ်ကို ”
ကျနော့် အလောသုံးဆယ် တက်သုတ်ရိုက်ပြီး ထပ်ရှင်းပြလိုက်မှ ကားဆရာလည်း ရူးကြောင်မူးကြောင်နဲ့ ကမန်းကတမ်း စက်နိုးပြီး ဝူးကနဲ မောင်းထွက်တယ်။ ကားဆရာလည်း မျက်ခြေမပြတ်အောင် သေချာလိုက်ရင်း
“ ဘာလို့လဲ ညီလေး နောက်က ဟွန်းတီးပြီး ရပ်ခိုင်းလိုက်ရမလား ”
“ ဟင်းအင်း ဟင်အင်း မရပ်ခိုင်းနဲ့ သူတို့ ဘယ်သွားလဲ သိချင်လို့ ”
“ ဪ အင်း အင်း ”
ကားဆရာက ဘယ်လို သဘောပေါက်သွားတယ် မသိ၊ အင်း အင်း နဲ့ ထပ်မစပ်စုတော့ဘဲ နောက်က လိုက်ပေးတယ်။ ဒီတာ့မှ ကျနော်လည်း ကားဆရာအမြင်ရှင်းအောင် လင်္ကာနဲနဲချောလိုက်တယ်။
“ ဒီလူ ကျနော့် အမေဆီက ပိုက်ဆံချေးသွားပြီး အိမ်ပါပြောင်းသွားလို့၊ အဲဒါ သူဘယ်မှာနေလဲလိုက်ကြည့်တာ၊ မသိမသာ နောက်ကဘဲလိုက်ပေး အစ်ကို ”
“ ဪ အင်း အင်း သိပြီ သိပြီ ”
ကားဆရာက သဘောပေါက်သွားပြီး စေတနာကောင်းကောင်းနဲ့ နောက်က မသိမသာလေး လိုက်ပေးတယ်။
“ ဟော ရှေ့မှာ ရပ်သွားပြီ ညီလေး ”
“ အင်း ရပ် ရပ် ဒီမှာဘဲ ရပ်တော့ ”
ကားဆရာကို ရပ်ခိုင်းလိုက်ပြီး ကျေးဇူးရှင် ဒရိုင်ဘာကို သူတောင်းသလောက် မဆစ်ဘဲ ပေးလိုက်တယ်။ မမတို့လည်း ကားပေါ်က ဆင်းပြီး လမ်းတဖက်ကို ဖြတ်လို့ လေးထပ်တိုက် တစ်လုံးက လှေခါးပေါ် တက်သွားတာ လှမ်းမြင်လိုက်တယ်။
“ ဟာ မမ ”
လူက မျက်လုံးတွေ ပြာပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့၊ ကားပေါ်က ဆင်းပြီး လမ်းဘေးမှာ ကြောင်တောင်ကြီး ရပ်နေမိတယ်။ ပြေးသွားပြီး
“ မမ မမ ဘယ်သွားမလို့လဲ ”
ဆိုပြီး လှမ်းမေးရင်ဘဲ ကောင်းမလား။ ကတုန်ကရင်နဲ့ ချီတုန်ချတုန် စဉ်းစားနေတုန်းမှာဘဲ လှေခါးပေါ် တက်သွားတဲ့ သူတို့ နှစ်ယောက်က တဖြေးဖြေးနဲ့ မြင်ကွင်းက ပျောက်သွားတယ်။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ တဒိန်းဒိန်းနဲ့ ပူလောင်ပြီး ဘာလုပ်ရမှန်းမသိတော့၊ လမ်းဘေးက ဓါတ်တိုင်ကိုသာနဖူးနဲ့ တဒုန်းဒုန်းသာ ပြေးတိုက်ချင်စိတ်ပေါ်လာတယ်။
လုပ်ချင်အုံးဟဲ့ စုံထောက်၊ ကြောင်တောင်ကြီး ရပ်နေရာကနေ သတိဝင်လာပြီး ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်တော့ မလှမ်းမကန်းမှာ လမ်းဘေး လက်ဘက်ရည်ဆိုင်လေးကို တွေ့တော့ သွားထိုင်လိုက်တယ်။ ပြေးလာတဲ့ စားပွဲထိုးလေးကို လက်ဘက်ရည် တစ်ခွက်လို့ ခပ်တိုးတိုး လှမ်းပြောရင်း ဘာလုပ်ရင်ကောင်းမယ်ဆိုတာ စဉ်းစားဖို့ ပြင်လိုက်တယ်။
မထူးတော့ စမိတော့မှ ဆုံးအောင် ကမှ ဖြစ်တော့မယ်။ အခုနေ ထပြန်သွားရင်လည်း စိတ်ထဲက တနုံ့နုံ့နဲ့ နေလို့ရတော့မှာ မဟုတ်။ အသက်ကိုမှန်မှန်ရှူရင်း ထူပူနေတဲ့စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းရင်း အသိတရားတွေကို ရသလောက် စုစည်းလိုက်တယ်။
ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သက်ညှာတဲ့ အနေနဲ့ အသက်သာဆုံး အခြေအနေက စစဉ်းစားလိုက်တယ်။ သူတို့ ကိစ္စတစ်ခုခုနဲ့ မိတ်ဆွေတယောက်ယောက် အိမ်ကိုလာတာလား။ ခဏစောင့်ကြည့်မယ်။ ဟုတ်ပြီ၊ ခဏ အဲဒီ ခဏက ဘယ်လောက်လဲ၊ ၁၀ မိနစ်။ ဟင်အင်း ဟင်အင်း ၁၀ မိနစ်နဲလွန်းတယ်။
မိတ်ဆွေအိမ်လာလည်တယ်ဆို ၁၀ မိနစ်တော့ကမှာမဟုတ်။ စကားတွေဘာတွေပြောမယ်၊ ဟိုကတစ်ခုခု ဧည့်ခံအုံးမယ်။ ဒါဆို ဘယ်လောက်စောင့်မလဲ၊ နာရီဝက်လောက် စောင့်မလား။
အာ များတယ်၊ မိတ်ဆွေအိမ်မဟုတ်ဘဲ သူတို့ ဒီမှာ လာကမြင်းတာဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ နာရီဝက်ဆိုဟိုမှာ တချီလောက် ပြီးနေပြီ။ လူက အကောင်းဘက် လှည့်တွေးနေရင်းက အဆိုးဆီဘဲ ပြန်ရောက်လာတယ်။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် အကြာကြီးမစောင့်၊ ခဏ စောင့်မယ်။ အဲ အဲ စောင့်ပြီးဘာလုပ်မလဲ၊ ကြည့်စမ်း အရေးကြီးတာ အရင်စဉ်းစားရမယ်။ သူတို့ ဘယ်အခန်းသွားတာလဲ။
သူတို့ တက်သွားတဲ့ တိုက်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ၄ ထပ်၊ အင်း လှေခါး အနေအထားအရ မျက်နှာချင်းဆိုင် အခန်းရှိပုံမရ။ ဒါဆို အပေါ်မှာ ၃ ထပ်ရှိမယ်။ ၃ ထပ်ဆိုတော့ ၃ အိမ်ပေါ့။ ဘယ်အထပ်ကို သွားတာလဲ။ ဆိုင်ကထိုင်ပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ဒုတိယထပ်က ဝရန်တာ ဘေးက ပြူတင်းပေါက်က ပွင့်နေတော့ လူရှိနေတဲ့ သဘော။ တတိယထပ် မသေချာ။ တံခါးက ပိတ်နေသလိုလို။
အပေါ်ဆုံးထပ်ကိုတော့ သေချာ မမြင်။ သူတို့ တက်သွားပြီးတဲ့နောက် ဘယ်အထပ်ကမှ ထူးခြားတဲ့ လှုပ်ရှားမှု မတွေ့ရ၊ လူက ဟိုတွေး ဒီတွေး ချီတုံ ချတုံ ဖြစ်နေတယ်။ လိုက်ချောင်းဖို့ ဆိုတာကလည်း ဘယ်အိမ်မှန်းမသိ၊ တိုက်ခန်းတွေဆိုတော့ ဝင်ပေါက်က တစ်ခုတည်း။
အိမ်ပေါက်စေ့ တံခါးလိုက်ခေါက်ပြီး ပစ္စည်းကြော်ငြာသလိုလိုနဲ့ အကဲခတ်ရတော့ မလိုလို၊ ကဲ မထူးဘူး အပေါ်တက်ကြည့်မယ်၊ ဖြစ်လာတာ မီးစင်ကြည့်ကမယ်၊ ရပ်ကြည့်လို့ အမြတ်မရှိဘူး၊ ချထိုးမှ ၂ ဆတိုးမယ်ဆိုတဲ့ လမ်းဘေး ဖဲ ၃ ချပ် ကစားဝိုင်းကအဆိုကို လက်ခံပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချလို့ ထိုင်နေရာက ဇက်ကနဲ ထရပ်လိုက်တယ်။
ပြီးမှ လာချထားတဲ့ လက်ဘက်ရည် မသောက်ရသေးတာ သတိရပြီး ပြန်ထိုင်လို့ ခွက်သေးသေးလေးထဲက အေးနေပြီဖြစ်တဲ့ ကျဲတဲတဲ လက်ဘက်ရည်ကို တကြိုက်ထဲနဲ့ အကုန်မော့ချလိုက်ပြီး အောက်ဆီဂျင် ပါတယ်ဆိုရုံလေး ပါတဲ့ ပူပြင်းနေတဲ့လေကို အဆုတ်ထဲ တဝရှူသွင်းရင်း အားမွေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ စားပွဲထိုးလေးကို ပိုက်ဆံရှင်းပေးပြီး လမ်းတဖက်ကို အပြေးကလေး ဖြတ်လိုက်တယ်။ လှေခါးအဝကနေ မမြင်ရတဲ့ အထပ်တွေကို မော့ကြည့်ရင်း ငတက်ပြားခြေလှမ်းနဲ့ ခြေသံမကြားအောင် အသာထိမ်းလို့ တစ်လှမ်းချင်းတက်လာတယ်။
ပထမထပ် အခန်းတံခါး၀ရောက်တော့ အသာရပ်ပြီး တံခါးနားကပ် နာစွင့်လိုက်တယ်။ သိတဲ့ အတိုင်း တံခါးကသာ အလုံပိတ်ထားပေမဲ့ အသံမလုံ၊ အထဲက အသံတချို့ကြားနေရတယ်။ ကြားရတဲ့ အသံက ဧည့်သည်ကို ဧည့်ခံနေတဲ့ အသံမျိုးမဟုတ်။ ကလေးလည်း ရှိပုံရတယ်။ ကလေးအသံလည်း ကြားရတယ်။ အင်း မမ ဒီအခန်းလာတာတော့ မဟုတ်။ သေချာပြီ၊
နောက်တထပ်ကို ဆက်တက်လိုက်တယ်။ လှေခါးက ထောင့်ချိုးဆိုတော့ အပေါ်ထပ်ကို လှမ်းကြည့်လို့မမြင်၊ တဆစ်ချိုးလိုက်မှ နောက်တထပ် တံခါးဝကို လှမ်းမြင်ရတယ်။ မြင်လိုက်တာနဲ့ သိလိုက်တယ်။ ဧရာမသော့ခလောက်ကြီးက တံခါးဝမှာ တန်းလမ်း။ ဒီအိမ်မှာ အခုလောလောဆယ် ဘယ်သူမှ မရှိဘူးဆိုတာ ဗေဒင်သွားမေးစရာတောင် မလိုတော့။
ဟုတ်ပြီ၊ နောက်တစ်ထပ်ဘဲ ကျန်တော့တယ်။ သေချာတယ် အပေါ်ဆုံးထပ်မှာဘဲ ရှိမယ်။ ဒီတော့ ခြေသံကိုပိုလုံအောင် ထိန်းလိုက်ပြီး အသာလှမ်းတက်လိုက်တယ်။ တခါမှ မလုပ်ဖူးတဲ့ အလုပ်မို့လား မသိ။ ရင်က အခုမှ တဒိန်းဒိန်း ပိုခုန်လာပြီး ဒူးတွေတောင် တုန်သလိုလို ဖြစ်လာတယ်။ ရပ်ရတာတောင် အားမရှိတော့။ ထောင့်ချိုးက လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ တံခါးဝမှာ သော့ခလောက်မရှိ။ ဒါဆို အထဲမှာ လူရှိတယ်ပေါ့။
ဖြစ်ချင်တော့ လှေခါးတစ်ခုလုံး အသံကလည်း တိတ်နေတယ်။ တဖြေးဖြေး တံခါးဝနားရောက်တော့ အထဲက အသံတချို့ကြားလိုက်ရတယ်၊ မသဲကွဲ။ အားတင်းပြီး အဝအရောက်မှာ တံခါးကို နားနဲ့ အသာကပ်ပြီး နားထောင်ကြည့်လိုက်တယ်။ ကြားလိုက်ရတဲ့ အသံကြောင့် တကိုယ်လုံးထဲ သွေးတွေ ဦးနှောက်ဆီ အတင်းပြေးဝင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ သေချာတယ် ဒါ မမအသံမှ မမအသံ၊ လွဲစရာကိုမရှိ။ ငါအမြဲကြားနေကြ အသံ၊
“ အင်း အင်း အား အား ကောင်းလိုက်တာ အား ကောင်းလိုက်တာ အင်း အင်း အား အား ဆောင့် ဆောင့် အား.. ပြင်းပြင်းလေး ပြင်းပြင်းလေး အား အား ”
ရုတ်ကနဲ လူက တံခါးဝက ခွာလိုက်တယ်။ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ၊ ဘာမှမမြင်တော့၊ မျက်စိထဲ မှောင်မဲပြီး လူက ကတုန်ကရင် ဖြစ်လာတယ်။ တဖြေးဖြေးနဲ့ ရင်ထဲမှာ ဒေါသက အလိပ်လိုက် အလိပ်လိုက် တက်လာပြီး ထိန်းမရတော့။
ပိတ်ထားတဲ့ တံခါးကို လက်နှစ်ဘက်နဲ့ တဒုန်းဒုန်း စိတ်ရှိလက်ရှိ ထုပြီး လှေခါးက တဝုန်းဝုန်း ပြေးဆင်းလာခဲ့တော့တယ်။ ဘာမှ မမြင်တော့။ ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ လျှောက်လာလိုက်တာ ဘယ်ရောက်လို့ ဘယ်ပေါက်မှန်းမသိတော့။
ရင်ထဲမှာ ဒေါသက အစုလိုက်အပြုံလိုက်၊ လူတကိုယ်လုံးလည်း ထူပူလို့၊ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ကုလားနတ်ရော၊ တရုတ်နတ်ရော ၃၇ မင်းနတ်ပါ အကုန်၀င်ကနေသလို တဒိန်းဒိန်းနဲ့ ဖြစ်နေသလို လူက ဒေါသနဲ့ တဆတ်ဆတ် တုန်နေတယ်။ နားထဲမှာလည်း စောစောက မမရဲ့ အော်သံက သရဲစီးသလို ခြောက်လှန့်နေသလိုပါဘဲ။
ကိုယ့်ကို ဘယ်သူတွေကြည့်နေတယ်၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ဘာဖြစ်နေလဲ ဘာမှမသိတော့၊ စိတ်ထဲကလည်း တောက် . . ဒီကောင်မ ဒီလောက်တောင်ထရသလား၊ အပြင်မှာ ဘယ်နှစ်ယောက်နဲ့များ အဲ့လိုအလေလိုက်နေတာလဲ မသိဘူး၊ တော်တော် ယားနေတဲ့ မိန်းမ၊ နင့်စောက်ဖုတ်က လီးမဝင်ရရင် မနေနိုင်တော့ဘူးလား၊ ပြည့်တန်ဆာတောင် ပိုက်ဆံရမှခံတာ၊ နင်ကတော့ တွေ့သမျှ လူနဲ့ ခံနေတော့တာဘဲ။ ###မ၊ ပြည့်တန်ဆာ၊ ကြိုက်ကုန်းမ .. ထွက်လာတဲ့ ဒေါသအလျောက် မမကို စိတ်ထဲက တတ်သမျှ မှတ်သမျှ နည်းမျိုးစုံနဲ့ ကျိမ်ဆဲရင်း ခြေဦးတည်ရာ လျှောက်လာတုန်း ရုတ်တရက် ခေါင်းထဲ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာတယ်။
သွားပြောမယ်၊ ဒေါ်လေးနဲ့ သွားတိုင်မယ်၊ နင့်အကြောင်းတွေ အားလုံး နင့်အဒေါ်ကို သွားပြောမယ်၊ နင်အပြင်မှာ ဖြစ်ချင်တိုင်း ဖြစ်နေတာ အားလုံးသွားပြောမယ်။ သောက်ကောင်မ၊ သေနာမ။ ငါသွားတိုင်ပြောမယ် ဆိုတဲ့ အတွေးဝင်လာပြီး ရှည်ရှည်ဝေးဝေး မစဉ်းစားတော့ဘဲ လမ်းလျှောက်နေတာကို တုန့်ကနဲ ရပ်လို့လမ်းမပေါ် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရင်း အသင့်မောင်းလာတဲ့ တက်စ်စီ တစ်စီးကို လက်တားရပ်ခိုင်းလိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ဒေါ်လေးနေတဲ့ လမ်းနာမည်ကို ပြောလို့ မောင်းခိုင်းလိုက်တယ်။
ဒေါ်လေး ခြံဝက ခေါင်းလောင်းကို မနားတမ်း ကိုင်လှုပ်နေတဲ့ အသံကြောင့် ဒေါ်လေး ကမန်းကတမ်း အိမ်ထဲက ပြေးထွက်လာရင်း
“ ဟဲ့ ဟဲ့ မောင်ဇော် ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ရန်ဖြစ်လာတာလား ”
မျက်နှာနီကြီးနဲ့ ဒေါသထွက်နေတဲ့ ကျနော့်ကိုကြည့်ပြီး ဒေါ်လေးက အလန့်တကြားမေးရင် ခြံတံခါးကို ဖွင့်ပေးတယ်။ တံခါးပွင့်သွားတာနဲ့ တရှုးရှုးနဲ့ အိမ်ထဲကို တန်းဝင်သွားတော့ ဒေါ်လေးက ကမန်းကတမ်း ခြံတံခါး ပြန်ပိတ်ရင်း ကျနော့်နောက်က ပြေးလိုက်လာတယ်။ အိမ်ထဲက ဆိုဖာပေါ် ထိုင်မိတဲ့အထိ ကျနော် ဘာစကားမှ မပြောနိုင်၊ ဘယ်ကစပြောရမှန်းလည်း မသိ။ လူက အခုထိ ဒေါသက မကျ၊ တကယ်တမ်း ဒေါ်လေးနဲ့ တိုင်မယ် စဉ်းစားခဲ့ပေမဲ့ တကယ်တမ်း ဒေါ်လေးကို တွေ့တော့ ဘယ်က ဘယ်လိုစတိုင်ရမှန်းမသိ။
ဒေါ်လေးက ဘုမသိ ဘမသိ ကျနော်နား ဝင်ထိုင်ရင်း ဘာဖြစ်လာတာလဲဘဲ တတွတ်တွတ် မေးနေတယ်။ ကဲ မထူးဘူး။ တိုင်ဖို့လာတာ တိုင်မယ်၊ ###မ နင့်အကြောင်း အကုန်ပြောပစ်မယ်။ စိတ်နာနာနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလို့ ဒေါ်လေးကို တုန်းတိတိကြီး ပြောချလိုက်တယ်။
“ မမ ဖောက်ပြန်တယ် ”
“ ဘယ်လို ဘယ်လို ဘာပြောတယ် ”
ဒေါ်လေးက မရှင်းသလို ထပ်မေးတော့
“ မမ တခြားတစ်ကောင်နဲ့ ဖေါက်ပြန်နေတာ ကျနော်ကိုယ်တိုင် တွေ့ခဲ့တာ ဒေါ်လေး ”
“ မင်းဟာက ဟုတ်ရဲ့လား၊ သူတို့ မိတ်ဆွေတွေ အတူသွားလာနေတာ နေမှာပေါ့ ”
ဒေါ်လေးက အကြောင်းစုံကို မသိတော့ ပြေရာပြေကြောင်း ကျနော့်ကို ဖြောင်းဖျတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျနော်က မျက်စိနဲ့ မမြင်ခဲ့ပေမဲ့ နားနဲ့ ဆတ်ဆတ်ကြားခဲ့ရတဲ့ သူဆိုတော့
“ မဟုတ်ဘူး ဒေါ်လေး မဟုတ်ဘူး၊ အတူသွားလာနေတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့ ဖောက်ပြန်နေတာ ကျနော်ကိုယ်တိုင် နားနဲ့ ကြားခဲ့ရတာ ”
ဒေါသထွက်ထွက်နဲ့ ဒေါ်လေးကို အသံကျယ်ကျယ် ပြောမိတော့ ဒေါ်လေးက ကျနော့် လက်ကို လှမ်းကိုင်ရင်း
“ မောင်ဇော် စိတ်ကိုအေးအေးထားစမ်း၊ ဒေါ်လေးကို အားလုံးပြောပြ၊ ဒေါ်လေးရှင်းပေးမယ်၊ စိတ်နဲနဲလျှော့ ဟုတ်ပလား၊ ကဲ ကဲ မင်းသိလာတာတွေ အားလုံးကို ဒေါ်လေးကို ပြော ”
ကျနော့်လက်ကို ညှစ်ကိုင်ရင်း အားပေးသလို လေသံတိုးတိုးလေးနဲ့ အေးအေးသက်သာ ပြောလိုက်တဲ့ ဒေါ်လေး အပြောကြောင့်လားမသိ၊ တင်းနေတဲ့ ဒေါသတွေက ဝမ်းနည်းတဲ့ အသွင်ကို ဆောင်သွားပြီး ငိုသံပါကြီးနဲ့ ဒေါ်လေးကို မမနောက် လိုက်ချောင်းတာကစလို့ အခန်းဝကကြားရတဲ့ အသံ အဆုံးထိ တဖြေးဖြေး ရှင်းပြလိုက်တယ်။ ကျနော့်စကားဆုံးတော့မှ ဒေါ်လေးလည်း
“ ဖြစ်ရလေ မောင်ဇော်ရယ် ”
ဆိုပြီး ကျနော့်ကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်တယ်။ ဒီတော့မှ ကျနော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောရင်းတန်းလန်း ငိုနေတာကို သတိထားမိသွားတယ်။ မထူးတော့ ငိုလက်စနဲ့ ဒေါ်လေး ရင်ခွင်မှာ မျက်နှာအပ်လို့
“ မမ ရက်စက်တယ် ဒေါ်လေးရယ် ”
ဆိုပြီး ဝမ်းပန်းတနဲ ငိုချလိုက်တယ်။ ဒေါ်လေးက ဘာမှတော့ ပြန်မပြော၊ ကျနော့်ကျောကို သူ့လက်နဲ့ အသာပွတ်ပေးရင်း ကျနော် ဝ့မ်းနည်းတကြီး ငိုနေတာကို သက်သာလို သက်သာငြား ပွတ်ပေးနေတော့တယ်။ ငိုတဲ့သူတွေ ထုံးစံအတိုင်း အချိန်တန်ရင် သူ့အလိုလိုတော့ တိတ်တာပါဘဲ။ ကျနော်လည်း ဘာထူးလဲ အချိန်တန်တော့ သူ့အလိုလို ရပ်သွားပြီး ဒေါ်လေးရင်ခွင်မှာ မှေးလက်စနဲ့ အသာမှေးနေတုန်း ဒေါ်လေးက
“ ကဲ မောင်ဇော် ဝမ်းနည်းမနေနဲ့တော့ တော်ပြီနော်၊ အတွေ့အကြုံတစ်ခုလို့ဘဲ သဘောထား သိလား ”
“ မဟုတ်ဘူး ဒေါ်လေးရာ၊ မမနဲ့ ကျနော်က ဒီအခြေအနေရောက်ပြီးမှ လုပ်ရက်တယ် ”
ဝမ်းနည်းတကြီး ထပ်ပြောရင်း ကျနော့်မျက်နှာကို ဒေါ်လေး ရင်ခွင်ကနေ ခွာလိုက်တယ်။
“ ဒေါ်လေး တူမဘက်က ဒေါ်လေး လိုက်ပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်။ သူ့မှာလည်း သူ့ အခြေအနေနဲ့ သူ ဖြစ်သွားတာ ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မယ်။ အချစ်သစ်ရှာတွေ့သွားတာ ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မယ်၊ ဘယ်လိုဘဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့၊ ဒါ သူက မင်းအပေါ် သစ္စာဖောက်တာဘဲ။ အဲလိုဖြစ်သွားတဲ့အတွက် မင်းက သူ့အပေါ် ရှေ့ဆက် စွဲလမ်းနေမယ်ဆိုရင် မင်းဒုက္ခ မင်းရှာတာဘဲ။
အခု ဖြစ်သွားတဲ့ ကိစ္စက ပြင်လို့မရတော့ဘူး၊ မိမိုး အနေနဲ့ကလည်း သူမှားပါတယ်ပြောပြီး မင်းကို တောင်းပန်တယ်ဆိုရင်တောင် မင်း ပြန်လက်ခံမလား၊ မင်းဖာသာ မင်းစဉ်းစား၊ ဒေါ်လေးလည်း သူဘာလို့ အဲလို ဖြစ်သွားလဲ နားမလည်ဘူး၊ ဒေါ်လေး သူနဲ့ ပွင့်ပငွ့်လင်းလင်းပြော မေးကြည့်မယ်၊ ပြီးတော့ ဒေါ်လေး သူ့အတွက် လုပ်သင့်တာကို လုပ်ရမယ်၊ ဒါက တပိုင်း။ အခု မင်းနဲ့ ဆိုင်တာဘဲ ဒေါ်လေးပြောမယ်၊ ဒေါ်လေး မင်းကို နားလည်တယ်။
မင်းတို့ ၂ ယောက်က တခြားချစ်သူတွေထက်ကို အဆင့်ကျော်ပြီး ချစ်ခဲ့ကြတာဆိုတော့ မင်း သူ့ကို စွဲလမ်းတာက ပိုနေမယ်။ ဒီတော့ မင်းက သူများထက် ပိုခံစားရမှာဘဲ။ ဒီတော့မင်းကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်ရင် မင်း မမကို တမ်းတနေတဲ့ စိတ်နဲ့ဘဲ မင်း ဘ၀ ပျက်မှာဘဲ။ အဲ့ဒါ ဒေါ်လေး ကောင်းကောင်းသိတယ်။ မင်း ငယ်သေးတယ် မောင်ဇော်၊ မင်းဘဝမှာ ရှေ့ဆက်လုပ်စရာတွေ အများကြီးရှိသေးတယ်၊ အချစ်တစ်ခုတည်း အတွက်နဲ့ မင်းဘဝပျက်စီးတာ ဒေါ်လေး မမြင်ချင်ဘူး၊ အခု ဒေါ်လေးပြောတာ မင်းအနေနဲ့ နားလည်ကောင်း နားလည်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ တကယ့်လက်တွေ့မှာ အဲဒါကို မင်းလိုက်လုပ်နိုင်ချင်မှ လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။ မင်းမှာ အစားထိုးစရာ တစ်ခုခု မရှိရင် မင်းအဲဒီအဖြစ်ကို တွေးတွေးပြီး မေ့အောင် အရက်တွေ သောက်ချင် သောက်မယ်။ မူးရစ်ဆေးတွေ သုံးချင်သုံးမယ်။ အဲဒါဆိုသွားပြီ၊ မင်းဘ၀ ပျက်ပြီဘဲ။ ဒေါ်လေးပြောတာ နားလည်လား ”
“ မသိဘူး ဒေါ်လေး မသိဘူး၊ ကျနော်သိတာ မမ ကျနော့်ကို ရက်စက်တယ်၊ ဒါဘဲ ကျနော်သိတယ် ”
ကျနော်ငိုသံပါကြီးနဲ့ အော်ပြောမိတယ်။ ဒေါ်လေးက စကားရှည်ကြီးပြောပြီး ကျနော့်ကို နားဝင်အောင် ဆုံးမပေမဲ့ ကျနော့် နားထဲ ဘာမှမဝင်၊ ကျနော့်နားထဲ ကြားနေတာက တံခါးကြားက ထွက်လာတဲ့ မမအသံတွေ။
“ ကဲ လာစမ်း မောင်ဇော်၊ လိုက်ခဲ့ ”
ဟင်းကနဲ ဒေါ်လေးဆီက သက်ပြင်းချသံ ကြားလိုက်ရပြီးနောက်၊ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျနော့်လက်ကို အတင်းဆွဲခေါ်သွားတယ်။ အပေါ်ထပ် မမနဲ့ ကျနော် တွေ့နေကြ အခန်းထဲရောက်တော့ ကျနော့်ကို ကုတင်ပေါ် ထိုင်ခိုင်းပြီး ကျနော့်ရှေ့တည့်တည့်ရပ်လို့
“ ဒီမှာကြည့်စမ်း မောင်ဇော် ”
လို့ ပြောရင်း ဒေါ်လေး သူ့ကိုယ်ပေါ်ကအဝတ်တွေ တစ်လွှာချင်း ချွတ်ချတော့တာဘဲ။ ကျနော် လုံးဝမထင်၊ ဒေါ်လေး လုပ်သမျှ အံ့သြတကြီး ကြည့်နေမိတယ်။ နောက်ဆုံး အတွင်းခံ ပင်တီကလေးကို ချွတ်ချအပြီးမှာတော့ ဒေါ်လေးက မိမွေးတိုင်း ဖမွေးတိုင်းကျနော့် အရှေ့မှာ ရပ်လျက်။ ပြီးတော့ ကျနော့်နားကို တဖြေးဖြေး တိုးကပ်လာတယ်။
“ တွေ့လား မောင်ဇော်၊ ဒေါ်လေး လှသေးလား ကြည့်စမ်း´
ဒေါ်လေးက ကျနော့် ပုခုံး ၂ ဘက်ပေါ် သူ့လက် ၂ ဘက်ကို တင်ရင်း လှမ်းမေးတယ်။ ကျနော် ဘာမှ ပြန်မဖြေဖြစ်၊ ကျနော် ဒေါ်လေးကို ကြောင်ပြီးကြည့်နေမိတယ်၊ ရှင်းရှင်းပြောရင် ဒေါ်လေးက လှတုန်း၊ မျက်စိရှေ့မှာ မြင်နေရတဲ့ ရင်သားတွေက နည်းနည်းလေး လျော့ရဲရဲရှိပေမဲ့ လုံးဝန်းနေတုန်း။ အဲဒီအောက်က ဝမ်းဗိုက်သား၊ အရမ်းချပ်မနေဘဲ မသိမသာလေး ဖောင်းလို့၊ အဲဒီအောက်မှာတော့ အမွေးအမြှင် တစက်လေးမှ မရှိဘဲ ပြောင်သလင်းခါပြီး ခပ်ဖောင်းဖောင်းလေးနဲ့ အကွဲ ကြောင်း အစလေးပါ ပေါ်နေတဲ့ ဆီးခုံ။ ပြီးတော့မှ သွယ်ဆင်းသွားတဲ့ ပေါင်တံ ဝင်းဝင်းလေး၊
“ ကဲ မောင်ဇော်၊ မေးနေတယ်လေကွယ်၊ ဒေါ်လေး လှသေးလားဆို ”
ညင်ညင်သာသာလေး ဒေါ်လေးဆီက အသံ ထပ်ထွက်လာတယ်။ ကျနော် ဘာမှ ပြန်မဖြေဖြစ်။ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ ဘာမှမရှိ၊ ဒေါ်လေး ဘာစိတ်ကူးနဲ့ ကျနော့်ကို လုပ်နေတယ်ဆိုတာကိုလည်း မတွေးမိ၊ ဒေါ်လေးတကိုယ်လုံးကိုသာ ဟိုကြည့်ဒီကြည့် ကြည့်နေမိတော့တယ်။ မမပြီးရင် တွေ့ဖူးတဲ့ ဒုတိယ မိန်မတယောက်ရဲ့ အဝတ်မဲ့ ခန္တာကိုယ်။
“ ကွယ် ဒီမှာ ဒေါ်လေးကို ကိုင်ကြည့်ပါအုံး ”
ပြောရင်း ဒေါ်လေး ကျနော့် လက် ၂ ဘက်ကို သူ့လက်နဲ့ လှမ်းဆွဲပြီး သူ့ခါးပေါ်တင်ပေးရင်း လူက ကျနော့်အနားပိုတိုးလို့ ရပ်နေရာက သူ့ဒူးတဖက်က ကုတင်ပေါ် လှမ်းတင်လိုက်တယ်၊ အဲဒီမှာ ကျနော့်မျက်နှာက သူ့ရင်ညွှန့်နဲ့ ပိုကပ်သွားတော့ သူက ကျနော့် မျက်နှာကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းရင်း သာသာလေး ကျနော့်ခေါင်းကို လှမ်းဖက်လိုက်တယ်။
ကျနော့် မျက်နှာက သူ့ရင်သား အိအိလေး ၂ ခုကြားမှာ အသာမြုတ်ဝင်သွားတယ်။ ဒီတော့မှ စိတ်ထဲက စောစောက အမောတွေ ပြေသွားသလိုလို ခံစားလိုက်တဲ့နောက် စောစောက ဒေါ်လေး လှမ်းတင်ပေးလိုက်တဲ့ ကျနော့် လက် ၂ ဘက်က အလိုလို လှုပ်ရှားလာပြီး ဒေါ်လေး ကျောပြင်ကို စုန်ဆန်ပွတ်ပေးနေမိတော့တယ်။ တခါတခါ ဒေါ်လေးရဲ့ လုံးဝန်းတဲ့ တင်ပါးဆုံကြီးကိုပါ ဖြစ်ညှစ်မိပြန်တယ်။
အဲ့လို ဖြစ်ညှစ်လိုက်ရင် ဒေါ်လေးဆီက အိကနဲ အသံထွက်လာပြီး လူက အရှေ့ကို ကော့လို့ ကျနော့်ခေါင်းကို အတင်းဖက်လိုက်တယ်။ နာလို့ ထင်ပါရဲ့။ တော်တော်လေးကြာ အဲဒီပုံစံနဲ့ နေရင်း ဒေါ်လေးဆီက
“ ကဲ မောင်ဇော် ထပါအုံး ”
လို့ ဆိုရင်း လူချင်းခွာလို့ ကျနော့်ကို လက်ကို ဆွဲလို့ မတ်တတ်ရပ်ခိုင်းတယ်။ ပြီးတော့ ကျနော်ဝတ်ထားတဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီ ကြယ်သီးနဲ့ ဇစ်ကို ဖြုတ်ရင်း အတွင်းခံပါ ပူးတွဲကိုင်လို့ တခါတည်း ဆွဲချွတ်ချလိုက်တယ်။
ကျနော် ဒေါ်လေးလုပ်သမျှ မငြင်းမိ၊ ဘာကြောင့်မှန်းလည်း ကိုယ့်ဟာကိုမသိ၊ လူက စိတ်ညို့ခံရတဲ့သူလို ကြောင်တောင်တောင်၊ အသိစိတ်မရှိတော့သလိုလို။ ပြီးတော့ လူကို အိပ်ယာပေါ် တွန်းချလိုက်တော့ ဘောင်းဘီနဲ့ အောက်ပိုင်း ခြေချုပ်မိနေတဲ့ ကျနော့်ကိုယ်က အိပ်ယာပေါ် ဝုန်းကနဲ လဲကျသွားတယ်။ ထူးဆန်းတာက ကျနော့် ကောင်လေးက ထောင်မနေ။
ဒီတော့မှ ဒေါ်လေးလည်း ခြေတလုံးလောက်မှာ တစ်နေတဲ့ ဘောင်းဘီကို အစကဆွဲလို့ လွတ်လွတ် ကျွတ်ကျွတ် ဖြစ်သွားအောင် ဆွဲချွတ်ပြီး လဲနေတဲ့ ကျနော့်ဘေးမှာ အသာဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ ဘာမှမပြောဘဲ ကျနော့် ခြေထောက်တဖက်ကို သူ့ပေါင်ပေါ်ဆွဲတင်ရင်း ကားသွားတဲ့ ပေါင်ကြားက ကျနော့်ကောင်လေးကို သူ့လက်မ၊ လက်ညိုး၊ လက်ခလယ် ၃ ချောင်းလောက်နဲ့ အသာကောက်ကိုင်ရင်း ဒစ်အောက်နားလေးကို လက် ၃ ချောင်းနဲ့ အသာအယာ လှည့်ပတ်ကစားပေးတော့တာပါဘဲ။
အဲဒီတော့မှ စောစောက ခွေခွေလေးလဲနေတဲ့ ကျနော့် ကောင်လေးလည်း တဖြေးဖြေးနဲ့ ခေါင်းထောင်လာပါတော့တယ်။ လူလည်း အလိုလို ဖီလင်တက်လာပြီး ပါးစပ်က အင်း အင်း ဒေါ်လေး ဒေါ်လေး ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲလို့ အယောင်အယောင် အမှားမှား ထွက်လာတော့တယ်။
ဒီတော့မှ ဒေါ်လေးလည်း ထောင်လာတဲ့ ကျနော့်ကောင်လေးကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်လိုက်ပြီး အထက်အောက် ခပ်ပြင်းပြင်း ဆက်တိုက်လေး ဆောင့်ပေးလိုက်တော့ ကျနော့်ကောင်လေးက သံချောင်းက အဘခေါ်ရလောက်အောင် ဖြစ်သွားပါတော့တယ်။ ဒီတော့မှ ဒေါ်လေးက အဆင်ပြေအောင် နေရာရွေ့ထိုင်ရင်း
“ ဒေါ်လေး ကောင်းကောင်းလေး လုပ်ပေးမယ်နော်၊ ညိမ်ညိမ်ခံ သိလား ”
လို့ပြောရင်း ဆေးပေါ့လိပ်များ မီမညှိခင် ဆေးကျပ်နေတာ ချောင်အေင် ပွတ်ပြီးလိပ်သလို သူ့လက်၂ ဘက်နဲ့ ထောင်မတ်နေတဲ့ ကျနော့်ကောင်ကို ညှပ်ရင်း အသာအယာလိပ်ပေးပါတော့တယ်။ဒီတော့မှ
“ အား အီး အီး အား အား အင်း အင်း အင်း အင်း ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ် ”
ဘယ်လိုမှ မနေနိုင်ဘဲ လူက ဟိုကော့ ဒီကော့နဲ့ တွန့်တွန့်လူးနေပါတော့တယ်။ မမနဲ့တုန်းက အသံမထွက်ခဲ့တဲ့ ကျနော် အခု ဒေါ်လေး လက်စွမ်းပြမှုကို မခံနိုင်တော့။ တညီးညီး တညူညူနဲ့ တွန့်တွန့်လူးနေတော့တာပါဘဲ။ ဒေါ်လေးက အဲ့လို ဖွဖွလေးလိပ်လိုက် ကြမ်းကြမ်းလေးလိပ်လိုက် လုပ်နေရုံသာမက တခါခါ တင်းတင်းလေးဆုပ်လို့ ဆတ်ဆတ်လေး ထုပေးပြန်တယ်။
ခဏလေးကြာတော့ ကျနော် မနေနိုင်တော့၊ လူက ပိုမွှန်လာပြီး
“ အား အား မရတော့ဘူး မရတော့ဘူး၊ ဒေါ်လေး လုပ်တော့မယ် လုပ်တော့မယ် ”
ဆိုပြီး လူက မခံနိုင်တော့ဘဲ ကုန်းရုန်းထလို့ ဒေါ်လေးကို လုပ်မယ် ပြင်တော့ ဒေါ်လေးက ကျနော့် ရင်ဘတ်ကို အသာလှမ်းဖိရင်း
“ မလောနဲ့လေကွယ် မောင်ဇော်၊ ဒီနေ့တော့ အဲလိုနဲ့ဘဲ ပြီးအောင် ခံလိုက်နော် နောက်နေ့တွေ အများကြီးရှိသေးတာဘဲ၊ တနေ့နဲနဲပေါ့ ဟုတ်ပြီလား ”
အသာပြောရင်း သူ့လုပ်လက်စ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ပေးတယ်။ လူက ဒေါ်လေးရဲ့ ခပ်တင်းတင်းလေး ဆုပ်လို့ ထုပေးရင် ပြီးချင်သလိုလိုဖြစ်လိုက်၊ ပြီးခါနီးလည်းကျရော သူက လက်နှစ်ဘက်နဲ့ တင်းတင်းလေး ညှပ်လို့ လိပ်ပေးလိုက်၊ အဲလို လိပ်ပေးလိုက်တိုင်း လူက ကျင်ကနဲ ကျင်ကနဲ ဖြစ်သွားပြီး ထွက်ခါနီး အရည်တောင် ဘယ်ပျောက်သွားမှန်းမသိဘဲ မခံနိုင်လို့ တွန့်တွန့်လူးသွားလိုက် ဖြစ်နေရင်း နောက်ဆုံး မခံနိုင်တော့ဘဲ
“ အဲလိုဘဲ လုပ်တော့ အဲလိုဘဲလုပ်တော့ ကျနော် မခံနိုင်တော့ဘူး ပြီးချင်ပြီ ပြီးချင်ပြီး အလိုဘဲ လုပ်တော့၊ ဟိုလို မလုပ်နဲ့တော့ တော်ပြီ တော်ပြီ၊ မခံနိုင်တော့ဘူး၊ ပြီးလိုက်တောမယ် ပြီးလိုက်တော့မယ် ”
လို့ အတင်းတားရင်း ပြီးအောင် သူ့လက်၂ ဘက်ကို အတင်းဆုပ်ရင်း ထုခိုင်းလိုက်ရပါတော့တယ်။ ဒီတော့မှ အတွင်းကနေ ရုန်းထွက်ချင်နေတဲ့ ကောင်တွေက လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ်နဲ့ အပြင်ကို တော်တော်ဝေးဝေးထိ ပြေးထွက်သွားပါတော့တယ်။
တစက်မကျန် အားလုံး အပြင်ရောက်သွားပြီးတဲ့နောက် လူက မောမောနဲ့ အသက်ပြင်းပြင်းရှုနေတုန်း ဒေါ်လေးက ကျနော့် ပေါင်ကို အသာအယာ ပွတ်ပေးရင်း
“ ဘယ်လိုလဲ မောင်ဇော်၊ ဒေါ်လေး လုပ်ပေးတာ ကြိုက်လား ”
ကျနော် ပြန်မဖြေဖြစ်၊ အခုမှ လူက အသိပြန်ဝင်လာတယ်။ ဒေါ်လေး ငါ့ကို ဘာလို့ အဲလိုလုပ်တာလဲ၊ ပြန်စဉ်းစားရင်း ခပ်ရေးရေးလေး အသိဝင်လာတယ်။
“ ကြည့်စမ်း မောင်ဇော်ဟာက အခုထိ ထောင်နေတုန်းဘဲ ”
ပြောရင်း အောက်က တွဲကျနေတဲ့ ဥကို ကိုင်ရင်း အသာညှစ်လိုက်တယ်။
“ အား ”
လူက အောက်တောက်တောက်လေး ဖြစ်သွားတာမို့ အသံထွက်အော်တော့ ဒေါ်လေးက
“ ဒေါ်လေး လုပ်ပေးတာ ကြိုက်လားလို့ မေးနေတယ်လေ ”
“ အင်း ကြိုက်တယ် ”
“ ဒါဆို ကြိုက်ရင် ဒေါ်လေးဆီလာ သိလား၊ မိမိုးကိစ္စ ဘာမှ မစဉ်းစားနဲ့တော့၊ ဟုတ်ပြီလား ”
ကျနော် ရုတ်တရက် ပြန်မဖြေဖြစ်၊ ဒေါ်လေးပြောတာ စဉ်းစားနေတုန်း ဒေါ်လေးက စောစောက ဖွဖွလေးကိုင်ကစားနေတဲ့ ကျနော့်ဥကို အသာညှစ်လိုက်ပြန်တယ်။
“ အား ”
“ ဟုတ်လားလို့ မေးနေတယ်လေ ”
“ အင်း ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ ဒေါ်လေး ”
“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”
ဒေါ်လေးက တိုးတိုးလေးရယ်ရင်း ထပ်ညှစ်လိုက်ပြန်တယ်။
“ အား ”
အဲ ဟုတ်ကဲ့ ပြောလည်း အညှစ်ခံရတာပါဘဲလား။
“ အဲလိုမှပေါ့၊ ကဲ ဘောင်းဘီဝတ်ပြီး ပြန်တော့နော်၊ ဒီမှာ ဒေါ်လေး မင်းပန်းထားတာတွေ သုတ်ရအုံးမယ် ”
၃ ခါလောက် အညှစ်ခံလိုက်ရတော့ စောစောက ထောင်နေတဲ့ ကောင်က ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျပြီး ငြိမ်သွားတယ်။ ကျနော်လည်း ထပြီး ဘောင်းဘီကို ပြန်ဝတ်တယ်၊ ကျနော် ဘောင်းဘီဝတ်နေတာကို ကြည့်ရင်း ဒေါ်လေးက စိတ်မချသလို လှမ်းမှာတယ်။
“ အိမ်ကို ရောက်အောင် ပြန်နော်၊ မိမိုးအကြောင်း ဘာမှ မစဉ်းစားတော့နဲ့ သိလား။ နောက်တခေါက်လာရင် ဒီထက်ကောင်းအောင် ဒေါ်လေးတို့ လုပ်ကြမယ်သိလား ”
“ ဘယ်လိုလုပ်မလို့လဲ ”
“ ကွယ် ဒါတော့ မင်းလာရင် သိမှာပေါ့ ”
“ မနက်ဖြန်လား ”
“ မင်းလာချင်လာပေါ့ ”
ဒေါ်လေးအိမ်က ထွက်လာပြီး ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်ကို လျှောက်နေရင်း ကျနော်စဉ်းစားမိတယ်။ ဒေါ်လေး ကျနော့်ကို ဘာလို့ အဲလို လုပ်လိုက်တယ်ဆိုတာကိုလည်း သဘောပေါက်လိုက်သလိုဘဲ။ ဒါပေမဲ့ အတွေးက ဇဝေဇဝါနဲ့၊ ကျနော့်ဘဝကိုဘဲ ကယ်တင်လိုက်တာလား၊ သူ့ယောကျ်ားဆီက မရနိုင်တော့တဲ့ အရာကို ကျနော့်ဆီက ယူလိုက်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် ၂ ခုလုံးလား။ မသေချာ။
လောလောဆယ် သေချာတာကတော့ မမကြောင့်ဖြစ်လာတဲ့ ကျနော့် မီးတွေ တော်တော် ငြိမ်းသွားတာတာပါဘဲ။ သေချာစဉ်းစားကြည့်တော့ မမကို စတွေ့ကတည်းက တပ်မက်မှုနဲ့ ချစ်ခဲ့တာပါလားဆိုတာ အခုမှ သဘောပေါက်သွားတယ်။ မမနဲ့ တွေ့တိုင်း လူက တချိန်လုံး လုပ်ချင်တဲ့ စိတ်ဘဲ ဖြစ်နေတယ်။
မမနဲ့ မတွေ့ရရင် လိုချင်စိတ်တွေ ဖြစ်လာတယ်၊ အဲ မမဆီက အရမ်းရနေပြန်တော့လည်း ထွက်ပြေးချင်ပြန်ရော၊ အဲဒါ တကယ့်အချစ်လား ကျနော်မသိ၊ အခု မမဆီက ရနေကြ အဲ့ဒီ သာယာမှုတွေကို ဒေါ်လေးဆီက ရလိုက်သလိုဘဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလိုချည်း ဒေါ်လေးနဲ့ ရှေ့ဆက်စခန်းသွားရမှာ ကျနော့်စိတ်ထဲ တမျိုးဘဲ၊ တမျိုးတော့ တမျိုး ဘယ်လိုတမျိုးလဲ ဆိုတာ မပြောတတ်။
ဒေါ်လေးကတော့ ပြောတာဘဲ၊ ရုပ်ရှင်ထဲက ကြားနေကြ ဆရာဝန်စကားနဲ့ ပြောရရင်
“ အခုလောလောဆယ် လူနာသက်သာအောင် ဆေးတစ်လုံး ထိုးထားပေးလိုက်တယ်။ မသက်သာရင် မနက်ဖြန် တစ်ခေါက်လာပြလေ ”
ဆိုတဲ့ အတိုင်း ဖြစ်နေပါရောလား၊ မနက်ဖြန် တစ်ခေါက် ထပ်သွားပြရ ကောင်းမကောင်းတောင်ကျနော် မစဉ်းစားတတ်တော့။ တလောကလုံး ကြားအောင်သာ အော်မေးလိုက်ချင်တော့တယ်။
“ မနက်ဖြန် တစ်ခေါက် သွားပြန်ပြရင် ကောင်းမလားဗျို့ ”
ညက တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်၊ မမရက်စက်လို့ အသဲကွဲပြီး အိပ်လို့မရတာတော့ မဟုတ်။ အမှန်ဖြစ်သင့်တာက ပျင်းပျင်းရှိတိုင်း ကြည့်နေကြ ရုပ်ရှင်ကားတွေထဲကလို အသဲကွဲတဲ့ သူတွေ ဖြစ်နေကြအတိုင်း ဟိုတယ် တစ်ခုခုမှာ အပေါင်းအသင်းတွေနဲ့ မူးရူးပြီး
“ မင်း သစ္စာဖောက်တယ် . . မင်းဟာ လျှာနှစ်ခွနဲ့ မြွေဟောက်မလိုဘဲ . . ငါ့အသဲတွေကွဲအောင်ခွဲပစ်တယ် . . . ဘာညာ ဘာညာ . . . ”
နဲ့ ရင်ထဲက အလွမ်းတွေ ပြေရာပြေကြောင်း ယမကာရည်တွေ နင်းကန်သောက်ပြီး ခံစားချက်တွေ အသကုန် ဟစ်နေရမဲ့အစား အခု လူက ဟတ်ဖ်ကော့ကြီး ဖြစ်နေတယ်။ ဟတ်ဖ်ကော့ကြီး ဟတ်ဖ်ကော့ကြီး၊ ပြောသာပြောရတယ် အဲဒီ ဟတ်ဖ်ကော့ကြီးဆိုတာ ဘာအဓိပါယ်လဲဆိုတာတောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို သေချာမသိ။ ဟတ်ဖ် . . ထားပါတော့ ဟတ်ဖ် ဆိုတာက တဝက်။ ဘာလဲကော့၊ ဘယ်လိုပေါင်းမှန်းတောင် မသိ၊ ဘယ်လိုပေါင်းမှန်းတောင်မသိတော့ အဓိပါယ်ဆိုတာ ဝေလာဝေးပေါ့။
ဒီတော့ နားလည်တဲ့ ဟတ်ဖ်နဲ့ဘဲတွဲပြီး ကိုယ်လိုရာ ကိုယ်ဆွဲ တွေးလိုက်တော့ ဟတ်ဖ်ကော့ ဆိုတာအပေါ်မရောက် အောက်မရောက် တဝက်တပျက်ကြီးလို့ဘဲ ယူဆလိုက်တော့မယ်။ အင်း ငါလည်း အဲလို ဟတ်ဖ်ကော့ကြီး ဖြစ်နေပါရောလား၊ မမကို စိတ်နာလို့ အသဲကွဲမယ် စဉ်းစားလိုက်တိုင်းဒေါ်လေးရဲ့ လုပ်ကွက်တွေက ပေါ်လာပြီး အသဲကွဲတဲ့ဆီကို မရောက်။
ဒေါ်လေးရဲ့ လုပ်ကွက်တွေကို သာယာပြီး မနက်ဖြန် ဒေါ်လေးဆီ ပြန်သွားရင် ကောင်းမလား စဉ်းစားပြန်တော့လည်း စိတ်ထဲက သင့်တော်ပါ့မလား၊ မသင့်တော်ဘူး ထင်ပါတယ်လေ၊ စိတ်ထဲက မသင့်တော်ပါဘူးလေလို့ အတန်တန် ပြောနေပေမဲ့ လူက သာယာမှု့ကို မလွန်ဆန်နိုင်၊ ဒေါ်လေးပြောတဲ့ `နောက်တစ်ခေါက်လာရင် ဒီထက်ကောင်းအောင် လုပ်ကြမယ် သိလား´ ဆိုတဲ့ စကားဘဲ နားထဲက မထွက်။
အဲ့ဒီ ဒီထက်ကောင်းအောင် ဆိုတဲ့ စကားတစ်လုံးနဲ့ဘဲ မမခွဲလိုက်တဲ့ အသဲက ပြန်ပြန်ဆက်သွားတယ်။ ကွဲလိုက် ဆက်လိုက် ကွဲလိုက် ဆက်လိုက်နဲ့ တစ်ညလုံး လူက တောင်မရောက် မြောက်မရောက် ဟိုတွေးဒီတွေးနဲ့ လုံးလည် ချာလည် လိုက်ပြီး နောက်ဆုံး မိုးလင်းခါနီးမှ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဒုံးဒုံးချမိတော့တယ်။
ငါ ယောကျ်ား၊ ဟေ့ ယောက်ျားဆိုတာ ၂ မျိုးဘဲ ရှိတယ်၊ ဂန်ဒူး နဲ့ နှာဘူး၊ ဒေါ်လေး ယောက်ကျ်ားက ဂန်ဒူး။ ငါက နှာဘူး၊ ဘာဖြစ်လဲ သွားမယ်၊ ဂန်ဒူးတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ ညက မိုးလင်းခါနီးမှ အိပ်ပျော်သွားပေမဲ့ မနက်ကြတော့ အစောကြီး သူ့အလိုလို နိုးပြန်ရော၊ နိုးတော့လည်း လူက လန်းလန်းဆန်းဆန်း။ ဟ တယ်ဟုတ်ပါလား။ ပြန်အိပ်ချင်စိတ်ကို တစက်မှ မရှိတော့။
ခါတိုင်းလို ၈ နာရီလောက်အိပ်ပြီးမှ နိုးလာတော့လည်း မထချင်ဘဲ ပြန်နှပ်နေချင်စိတ်တွေက ထူးဆန်းဆန်း ဒီနေ့မှ ဘယ်ပျောက်သွားမှန်းမသိ။ ပြန်အိပ်ချင်စိတ် မရှိတော့တာကို အတင်းပြန်အိပ်လို့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်တော့၊ ဒါကြောင့် စောစောဘဲထလိုက်ပြီး မျက်နှာသစ်လို့ အောက်ကို ဆင်းလာခဲ့တယ်။ မီးဖိုခန်းထဲ လှမ်းအဝင် ဖေဖေ့အတွက် ကော်ဖီဖျော်နေတဲ့ မေမေက သရဲသဘက်တွေ့လိုက်ရသလို ကျနော့်ကို မျက်လုံးပြူး မျက်ဆံပြူးနဲ့ လှမ်းကြည့်တယ်။ မေမေ့အကြည့်ကို သိပေမဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ခပ်တည်တည်နဲ့ မေမေ့ကို လှမ်းပြောလိုက်တယ်။
“ ကျနော်လည်း ကော်ဖီသောက်တော့မယ် မေမေ ”
ဒါပေမဲ့ အံ့သြမှုကို မအောက်နိုင်တဲ့ အမေက
“ ဘာလဲ အိပ်ယာထဲ ဂျပိုးတွေ ရောက်နေလို့လား ”
လို့ ရွှဲပြီး မေးတယ်။ အမေက ဒီလိုဘဲ တခါတလေ စကားကို တည့်ည့်မပြော။
“ မဟုတ်ပါဘူး၊ သွားစရာ ကိစ္စလေး တစ်ခုရှိလို့ ”
“ ဪ ဪ တိုင်းရေးပြည်ရေး ကိစ္စ ဘဲလား ”
“ ဒီထက်အရေးကြီးတယ် မေမေရေ၊ အခုဟာက နိုင်ငံတကာ နဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ ကိစ္စ´
မေမေရဲ့ ရွှဲပြီးပြောတဲ့ အပြောကို ရယ်ကျဲကျဲနဲ့ ပြန်ရွဲ့ ပြောရင်း ထမင်းစားပွဲမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။
“ ငဇော် နင်လည်း ငယ်တော့တာမဟုတ်ဘူး၊ သူများတကာတွေလို ကိုယ်၀ါသနာပါတဲ့ သင်တန်းလေးဘာလေး တက်ပါလား ”
“ အင်္ဂလိပ်စာ သင်တန်း တက်ပြီးပြီလေ မေမေကလည်း ”
ပြောလိုက်မှ မမကို သတိရသွားပြန်တယ်။
“ သင်တန်းသာ ပြီးသွားတယ် နင်ဘယ်နှစ်လုံး တတ်လို့လဲ ”
အကြောင်းသိနေတဲ့ မေမေက တပ်အပ်လှမ်းပြောတယ်။ ဟုတ်တယ် မေမေပြောလည်း ပြောစရာ၊ သင်တန်းသာပြီးလို့ အောင်လက်မှတ်သာရလိုက်တယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘယ်လောက်တတ်လို့ တတ်မှန်းတောင် မသိလိုက်၊ အဲ သင်တန်းနဲ့ မဆိုင်တဲ့အတတ်ဆန်း တစ်ခုကိုတော့ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် တတ်လိုက်တယ်ဆိုတာ မေမေ့ကို ကြွားဝါလို့ဘယ်လိုမှ မဖြစ်။ ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် ခဏငိုင်သွားတာကို ဘာမှ ပြန်မဖြေဘူး အထင်နဲ့ မေမေက ဆက်ပြောတယ်။
“ ဟဲ့ ငါပြောနေတာရော ကြားရဲ့လား ”
“ ကြားပါတယ် မေမေကလည်း၊ အခု ကျနော်စဉ်းစားနေတာ ကွန်ပြူတာ သင်တန်း တစ်ခုခု တက်ရင် ကောင်းမလားလို့၊ မေမေ ကွန်ပြူတာ ဝယ်ပေးမလား ”
ဟိုကောင်တွေ ကွန်ပြူတာ ဂိမ်းကစားနေတာကိုတွေ့ပြီး ကျနော်လည်း ကစားချင်တာနဲ့ အခွင့်အရေးရတုန်း မေမေ့ကို တောင်းဆိုလိုက်တယ်။ မေမေက ဘာမှပြန်မပြောခင်
“ အေး အေး ကွန်ပြူတာ သင်တန်းဆို တက်သာတက်၊ နင့်အမေ မဝယ်ပေးရင် ငါဝယ်ပေးမယ်၊သင်တန်းပြီးရင် ကွန်ပြူတာနဲ့ ဆိုင်တဲ့အလုပ်ပါ ငါရှာပေးမယ်။ အလုပ်ရမှ ငါဝယ်ပေးထားတဲ့ ကွန်ပြူတာဖိုး ပြန်ဆပ် ”
ကမန်းကတမ်းနဲ့ ကော်ဖီသောက်ဘို့ ဝင်လာတဲ့ ဖေဖေက နားစွန်နားဖျားနဲ့ ဝင်ပြောတယ်။ ဖေဖေ့အပြောကြောင့် မေမေ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့။ ဪ ဖေဖေ ဖေဖေ ဒါကြောင့် စီးပွားရေးနဲ့ ဘွဲ့ရခဲ့တာကိုး၊ ကိုယ့်သားသမီးကိုတောင် အလွတ်မပေး။ ဝယ်ပေးမဲ့ ကွန်ပြူတာဘိုးတောင် အလုပ်ရရင်ပြန်ဆပ်တဲ့။
ဟွန်း မေမေ့ကိုရော ဘယ်လိုတွက်ချက်ပြီး ယူလိုက်တာလဲလို့ လှမ်းမေးလိုက်ချင်တာ ပါးစပ်ကို ယားလို့။ ဟင်း . . စောစောစီးစီး နားရင်းတီးခံရမှာ ကြောက်လို့ အသာငြိမ်နေလိုက်တယ်။ သွားမဲ့ အတူတူ မထူးဘူး၊ အစောကြီး နိုးနေတာနဲ့ စောစောဘဲ ထွက်ခဲ့တယ်။ တခြားသူတွေအတွက်ဆိုရင်တော့ ဒီအချိန်ဟာ မစောတော့ပေမဲ့ ကျနော့်လို ကောင်အတွက်တော့ ဒီအချိန်ဟာ စောတယ်ဆိုရမှာပေါ့။ ဟို ဂန်ဒူး သူ့ရုံးခန်း သွားမဲ့အချိန်ကို မှန်းပြီး ဒေါ်လေးဆီ အရောက်သွားမယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ကူးနဲ့ ထွက်လာခဲ့တယ်။
အတော်ဘဲ ဒေါ်လေးနေတဲ့ လမ်းထဲ လှမ်းဝင်လိုက်တာနဲ့ ကားမောင်းထွက်သွားတဲ့ ဂန်ဒူးကို လှမ်းမြင်လိုက်တော့ နှာဘူးက ခြေလှမ်းကို သွက်သွက်လှမ်းလိုက်တယ်။ ခြံတံခါးက ခေါင်းလောင်းကို ၃ ခါမြောက် လှုတ်အပြီးမှာတော့ အိမ်တံခါးဝမှာ ဒေါ်လေး ဘွားကနဲပေါ်လာပြီး ခြံဝကို လှမ်းကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ ရုတ်တရက် ပျောက်သွားပြီး သော့ကိုင်လို့ ခြံတံခါးဆီ သွက်သွက်လေး လှမ်းလာရင်း
“ ဟဲ့ မောင်ဇော် စောလှချည်လား ”
ကြားရတဲ့ အကွာအဝေးလောက်က လှမ်းမေးတယ်။ ကျနော် ဘာမှပြန်မဖြေဖြစ်၊ ဒီစကားကို ပြန်ဖြေရကောင်းမှန်းတောင် သတိမထားမိ၊ လှမ်းလာတဲ့ ဒေါ်လေးကိုသာ မျက်တောင်မခတ် ကြည့်နေမိတယ်။ အိပ်ယာက ထခါစမို့နဲ့ တူတယ် ဘာမှ ပြင်ဆင်မထား၊ ဆံပင်က ဖားလား၊ ခပ်ပွပွ ဒူးခေါင်းလောက်ရှည်တဲ့ လက်ပြတ် ခေါင်းစွပ် ညဝတ် အင်္ကျီနဲ့ လှမ်းလာတဲ့ ဒေါ်လေးကို တခါမှ ဒီလို မျက်စိမျိုးနဲ့ မကြည့်ဖူး။
မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ တကယ့်အလှကို အိပ်ယာထခါစမှာသာ မြင်ရတယ်ဆိုတဲ့ စကားက တကယ်မှန်တာဘဲ။ အရင်တုန်းကတော့ ဒေါ်လေးဟာ အရွယ်တင်ပြီး လှမှန်းတော့ သိပါရဲ့၊ ဒီလောက်လှမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှမထင်မိ၊ တခါမှလဲ ဒီလို သေချာမကြည့်ဖူး။ ကြည့်လို့တောင်မဝသေး ဒေါ်လေးက ခြံတံခါး ဖွင့်ပြီးနေပြီ။ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ သူ့ကို ငေးကြည့်နေတဲ့ ကျနော့်ကို အထာပေါက်သွားပုံနဲ့ ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ
“ လာ ”
လို့ တခွန်းထဲပြောပြီး တံခါးကို သော့ပြန်ခတ်လို့ ရှေ့က ထွက်သွားတယ်။ စောစောက လျှောက်လာတာကို ရှေ့ကကြည့်လို့ ရှု့စားပြီး သကာလ၊ အခုလာ ဆိုပြီး လှည့်ထွက်သွားတာကို နောက်က လိုက်ရင်း ဒေါ်လေးနောက်ပိုင်းအလှကို ထပ်ပွဲတော်တည်လိုက်ပြန်တယ်။ အင်္ကျီပွပွကြောင့် ကောက်ကြောင်းကို သေချာမမြင်ရပေမဲ့ လမ်းလျှောက်ရင်း လှုပ်နေတဲ့ အင်္ကျီကို ကြည့်တာနဲ့ဘဲ စိတ်ထဲက ထူပူလာသလို ခံစားလိုက်မိတယ်။
အိမ်ထဲရောက်တဲ့အထိ ဘယ်သူမှ စကားမပြောဖြစ်ကြ၊ ဒေါ်လေးက အိမ်ရှေ့ ဘာဂျာတံခါးကို ပြန်ပိတ်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို ဦးဆောင်တက်သွားတယ်။ ကျနော်လည်း စိတ်ညို့ခံနေရတဲ့သူလို ဘာအသိမှ မရှိတော့ဘဲ အလိုလို ဒေါ်လေးနောက်က လိုက်လာခဲ့တယ်။
မနေ့ကရောက်ခဲ့တဲ့ ဒေါ်လေးက သူတစ်ယောက်တည်း အိပ်တယ်ဆိုတဲ့ အခန်းထဲရောက်တော့ အိပ်ယာတောင် မသိမ်းရသေး၊ ဒေါ်လေး ခြုံအိပ်တဲ့ စောင်ပါးလေးတောင် ကုတင်ပေါ်မှာ လုံးထွေးနေတုန်း။ အခန်းထဲရောက်တာနဲ့ ဒေါ်လေးက ကုတင်ပေါ် လှမ်းတက်ပြီး ပက်လက်လှဲလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လက်နှစ်ဘက်ကို သူအုံးထားတဲ့ ခေါင်းအုံးအောက် ထိုးသွင်းရင်း ပျင်းကြောဆန့်သလို ခါးကို အသာကော့လို့ အကြောဖြေသလို လုပ်ရင်း ကုတင်ဘေးမှာ ငူငူကြီးရပ်ရင်း အခုထိ သူ့ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ငေးကြည့်နေတဲ့ ကျနော့်ကို အသာပြုံးကြည့်ပြီး
“ ဟိတ် အခုထိ ကြည့်မဝသေးဘူးလား၊ လာလေ ”
ဒေါ်လေးဆီက ခပ်ဆတ်ဆတ်လေး ထွက်လာတဲ့ ဟိတ် ဆိုတဲ့ အသံကြောင့် လူက ရုတ်တရက် အသိပြန်ဝင်လာပြီး ကုတင်ပေါ် အသာထိုင်ချလိုက်တယ်။
“ တခါတည်း အင်္ကျီတွေ ချွတ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး ”
ဒေါ်လေးဆီက ခပ်တိုးတိုး ထွက်လာတဲ့ အသံကြောင့် ကမန်းကတမ်း ပြန်ထပြီး ဝတ်ထားတဲ့ စပို့ရှပ်ကို ကမန်းကတမ်း ဆွဲချွတ်လိုက်တယ်။
“ ဟိတ် နေအုံး ဖြေးဖြေးချွတ် ဒေါ်လေး ကြည့်မလို့ ”
ဘောင်းဘီကြယ်သီးဆီ လက်အရောက်မှာ ဒေါ်လေးဆီက အသံထွက်လာတော့ ဆက်မချွတ်ဘဲ နားမလည်သလို ဒေါ်လေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ဒေါ်လေးက ပက်လက်အိပ်နေရာကနေ ကျနော်ဘက်ကို စောင်းရင်း
“ လာအုံး ဒီနား ခဏ ”
ဒေါ်လေးခေါ်သံကြောင့် ကုတင်နားကို ကပ်သွားတော့ ဒေါ်လေးက သူ့ကိုယ်ကို ကုတင်စောင်းနားထိရောက်အောင်ရွှေ့ရင်း ကျနော့် ပေါင်ကြားကို လှမ်းစမ်းတယ်။
“ ဖောင်းနေပြီလား စမ်းကြည့်တာ ”
ပြောရင်း ဂျင်းဘောင်းဘီ အပေါ်ကနေ ကျနော့်ဟာကို အထက်အောက် ပွတ်အသာစမ်းရင်း
“ ဘောင်းဘီကို ဖြေးဖြေးလေး ဇစ်ဖြုတ်ပြီး ချွတ် သိလား၊ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ မချွတ်နဲ့အုံးနော်၊ပြီးတော့ ဒီကို တခေါက်ပြန်လာ သိလား ”
ဒေါ်လေး ကျနော့်ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ အသံက ရိုးရိုးပြောတဲ့ အသံမျိုးမဟုတ်၊ ညို့သံတစ်ခုခုပါနေသလိုလို၊ ကျနော်မလွန်ဆန်နိုင်။ ခေါင်းညှိမ့်ပြရင်း နောက်ကို တလှမ်းလောက်ဆုတ်ပြီး ဒေါ်လေးပြောတဲ့အတိုင်း ကြယ်သီးကို ဖြုတ်လို့ ဇစ်ကို တဖြေးဖြေး ဆွဲချလိုက်တယ်။ဒေါ်လေးက ကျနော့်လုပ်ပုံကို ပြုံးပြုံးလေး လှမ်းကြည့်နေတယ်။ ကျနော်လည်း သူပြောတဲ့ အတိုင်း ဘောင်းဘီကို တဖြေးဖြေး ဆွဲချပြလိုက်တယ်။
ဒူးအောက်နားလောက် ပုံကျသွားတော့ အစကို တဖက်ခြေထောက်နဲ့ နင်းပြီး ခြေထောက်တွေကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ ခြေထောက် ၂ ဘက်လုံး လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ်ဖြစ်သွားတော့
“ လာ ”
သူမှာထားတဲ့အတိုင်း လာမဲ့ဟာကို သူက လာ လို့လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ စောစောကလို ခပ်ကြပ်ကြပ် အတွင်းခံဘောင်းဘီအတွင်းက အတင်း ကုန်းရုန်းထနေတဲ့ ဟာကို လှမ်းပွတ်ကစားရင်း
“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း၊ တင်းနေတာဘဲ၊ ဘာလဲ မနေနိုင်တော့ဘူးလား ”
နဲ့ သဘောကျသလို ခပ်မြှင်းမြှင်းလေး ရယ်ရင်း ပြောတယ်။ ပြီးတော့ အချောင်းလိုက်ကို အပြင်က လက်နဲ့အသာစမ်းရင်း
“ နေအုံး နေအုံး ဒီလိုလေး ပုံစံပြောင်းလိုက်မယ် ”
ပြောရင်း သူ့လက်က ဘောင်းဘီ အတွင်းကိုအပေါ်က လှမ်းနိုက်ရင်း အချောင်းကို ဆွဲကိုင်လို့ အပေါ်ကို လှန်တင်လိုက်တယ်။
“ ဟင်း ဟင်း အဲလိုမှ ပွတ်ကစားလို့ ကောင်းတာ သိလား ”
ပါးစပ်ကလည်း ပြောရင်း လက်က ဘောင်းဘီအပြင်ကနေ မိုးပေါ်ကို ချိန်ထားတဲ့ အမြှောက်ကို စုန်ဆန် ပွတ်ကစားနေရင်း တခါတခါ အောက်ကသူနဲ့ တွဲထားတဲ့ ကျည်အိပ်ကိုပါ အသာအယာ ပွတ်ပေးနေသေးတယ်။ ဒေါ်လေးရဲ့ လုပ်ပုံကိုင်ပုံတွေက ဘာနဲ့မှမတူ၊ လူကို မထိတထိနဲ့ ကစားနေသလိုလို၊ ဟိုလေ ပြောရရင် ကြွက်ဖမ်းမိထားတဲ့ ကြောင်ကြီးက သူမစားခင်မှာ မသေမရှင်ဖြစ်နေတဲ့ ကြွက်လေးကို ဟိုပုတ် ဒီပုတ်စိတ်ကြိုက်ကစားနေသလိုပါဘဲ။
အဲ့လို ပွတ်ကစားနေရင်းကနေ ဘောင်းဘီ အပေါ်စကို အသာလှန်ချလိုက်တော့ အပေါ်ကို ထောင်ထားတဲ့ အမြှောက်ခေါင်းက ပေါ်လာတယ်။
“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”
ဘာကို သဘောကျတယ်မသိ ပေါ်လာတဲ့ ခေါင်းကို ထိပ်ကို လက်ညိုးလေးနဲ့ အသာဝိုက်ပွတ်ပေးရင်း တဟင်းဟင်းနဲ့ သဘောကျနေတယ်။ တအောင့်လောက် ပွတ်ပေးရင်း ဘောင်းဘီကို လိပ်လို့ အသာ တွန်းချလိုက်တော့ ဘုတ်ကနဲ ထောင်နေတဲ့ အမြှောက်ကြီးက ရှေ့ကို ငိုက်ကျလာပြီး အရှိန်နဲ့ အထက်အောက်ရမ်းလို့။ ဒါကိုကြည့်ပြီး သဘောကျသွားလားမသိ။
“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”
နဲ့ ထပ်ရယ်ပြီး ရမ်းနေတဲ့ ကောင်ကြီးကို ဒေါ်လေးက ငြိမ်အောင်ဖမ်းထိန်းရင်း
“ လာ လာ အပေါ်တက် ဒေါ်လေးကို ခွလိုက် ”
ဒေါ်လေးက တစောင်းလေး လှဲနေရာကနေ ပက်လက်လှန်ရင်း ကျနော့် ကောင်ကြီးကို အသာဆွဲခေါ်လိုက်တယ်။ ကျနော်လည်း ကျလာတဲ့ ဘောင်းဘီကို ခြေနဲ့ ကန်ချွတ်လိုက်ပြီး အလိုက်သင့် ကုတင်ပေါ် ဒူးထောက်တက်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ ဒေါ်လေးအလိုကျ သူဆွဲခေါ်ရာ ခါးလောက်မှာ သူ့ကို ခွပြီး ဒူးထောက်ရပ်လိုက်တယ်။
“ ဒီမှာ ဒေါ်လေး အင်္ကျီ ကူချွတ်အုံး ”
ခွပြီးပြီးချင်းမှာဘဲ သူ့အင်္ကျီကို အပေါ်အတင်းဆွဲတင်လို့ ခေါင်းကနေ လှမ်းချွတ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ကျနော့်ကိုပါ အကူအညီတောင်းတော့ ကျနော်လည်း မနေသာဘဲ သူမြှောက်ပေးတဲ့ လက် ၂ ဘက်ကနေ ကူဆွဲပြီး ချွတ်ပေးလိုက်တယ်။
တကိုယ်လုံးကျွတ်သွားတော့ အောက်မှာ ဘာအခုအခံမှ မပါ။ ပက်လက်အိပ်နေတော့ လုံးဝန်းနေတဲ့ ရင်သားတစုံက ဘေးကို သာသာလေး တွဲကျနေသယောင်ယောင်နဲ့ ကြည့်လို့ဘဲ လှသေး၊ ကျနော် ကြည့်နေတာကိုသိတဲ့ ဒေါ်လေးက သူ့ နို့အုံကို သူ့ဟာသူ စုံကိုင်လို့ အသာပင့်ပြီး
“ ကြိုက်လား ”
လို့လှမ်းမေးတယ်။ ကျနော်ပြန်မပြောနိုင်၊ ခေါင်းကိုဘဲ ညှိမ့်ပြမိတယ်။ မနက်ဒေါ်လေးနဲ့ စတွေ့ကတည်းက ကျနော် ဘာစကားမှ ပြောလို့မထွက်။ အင်မတန် စကားပေါတဲ့ ကျနော် အခုမှ ပုတ်သင်ညိုလုံးလုံး ဖြစ်နေတော့တယ်။
“ ကြိုက်ရင် ကိုင်ကြည့်လေ၊ ဖြေးဖြေးကိုင်နော် ”
ညှိမ့်ရပြန်ပြီ ဒီခေါင်း၊ ညှိမ့်ရင်း လက်က ဒေါ်လေးဆီက သူ့ဟာသူကိုင်ထားတဲ့ နို့အုံကို အသာ လက်ပြောင်းယူလိုက်တယ်။ ထိလိုက်တာနဲ့ လူက ဘယ်လိုဖြစ်သွားမှန်းမသိလိုက်၊ ဖြေးဖြေးကိုင်လို့ ဒေါ်လေးမှာစရာတောင်မလို၊ ဘယ်လိုမှ ကြမ်းကြမ်းမထိရက်၊ အသာဖွဖွလေး ညှစ်ရင်း အပေါ်ဘက်ကို အသာဆွဲလိုက်တယ်။ ၃-၄ ခါလောက် ကိုင်ဆွဲအပြီးမှာတော့
“ အမယ် မင်းက ကိုင်တတ်သားဘဲ ”
ဒေါ်လေးက အပြုံးနဲ့ ကျနော့် အကိုင်အတွယ်ကို သဘောကျသလိုပြောတယ်။ ပြီးတော့ စိတ်ချသွားတဲ့သဘောနဲ့ ရှေ့ကို တန်းထွက်နေတဲ့ ကျနော့်ကောင်ကြီးကို လှမ်းဆွဲလိုက်တယ်။ ကျနော်လည်း သူ့လှမ်းအဆွဲကြောင့် အလိုက်သင့် အရှေ့ကို ကို နဲနဲတိုးပေးလိုက်တော့
“ ဒီကြားထဲမှာ ထည့်ထား ”
ကျနော့်ကောင်ကို အောက်ကိုဆွဲချွတ်ရင်း သူ့ရင်ဘတ်ကို ကော့ပေးတယ်။ ကျနော်လည်း အလိုက်သင့် သူ့ရင်ညွန့်ပေါ် မထိတထိ ထိုင်ချလိုက်ရင်း သူပြောတဲ့အတိုင်း ကောင်လေးကို နေရာပေးလိုက်တယ်။ ဒေါ်လေးက သူ့နို့ကို ကိုင်ထားတဲ့ ကျနော့်လက်ကို သူ့လက်နဲ့ လှမ်းအုပ်ရင်း
“ လုပ်တတ်တယ် မဟုတ်လား ”
တခါ ခေါင်းထပ်ညှိမ့်ပြရင်း နို့ကြားထဲက ကောင်လေးကို ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ်နဲ့ ဇတ်လမ်းစလိုက်တယ်။ ၄-၅ ချက်လောက်အရောက်မှာ ကျနော့်လက်ပေါ်က ကိုင်ထားတဲ့ လက်ကိုလွှတ်ပြီး ကျော်ထွက်လာတဲ့ ခေါင်းကို သူ့လက်နဲ့ အသာလှမ်းလှမ်းဖိတယ်။
ဘာမှမကြာလိုက် ဒေါ်လေးရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် လူက ပီးချင်သလိုလို ဖြစ်လာတာမို့ ခဏနားလိုက်တာနဲ့
“ ထ ထ ကိုယ့်ဟာကိုယ်လုပ်ပြီး ဒီကြားထဲ ပန်းထည့်လိုက် ပန်းထည့်လိုက် ”
ပြောရင်း သူ့ နို့ ၂ လုံးကို အသာစုကိုင်ပြီး နေရာပြပေးတယ်။ ကျနော်လည်း ဒေါ်လေးရဲ့ ပန်းထည့်လိုက် ပန်းထည့်လိုက် ဆိုတဲ့အသံကြားတာနဲ့ စောစောက ပြီးချင်သလိုလို ဖြစ်လာလို့ အောင့်ထားမဲ့ဟာ မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ကိုယ်ဟာကို လက်ပြီး ဆုတ်ပြီး တချက် ၂ ချက်တိုက်လိုက်တာနဲ့ တပြစ်ပြစ်နဲ့ ဒေါ်လေးပြတဲ့ ပစ်မှတ်ကို သွားမှန်ပါတော့တယ်။
“ အများကြီးဘဲ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”
ဒေါ်လေးက ကျနော့် အရည်တွေ တပြစ်ပြစ်နဲ့ သူ့ကိုယ်ပေါ် ထွက်ကျကုန်တာကို သဘောကျသလိုရယ်ရင်းစောစောက သူချွတ်လိုက်တဲ့ အင်္ကျီကို လှမ်းယူပြီးသုတ်တယ်။ ကျနော်လည်း အရည်သာ ထွက်ကုန်တယ် လူက ဘယ်လိုမှ အာသာမပြေ၊ လူက လုပ်ချင်တာကိုမှ မလုပ်ရတာကိုး၊
“ ကျနော် လုပ်ချင်တယ် ဒေါ်လေး၊ မနေနိုင်တော့ဘူး ”
ဒီနေ့ ဒေါ်လေးနဲ့ တွေ့ကတည်းက ပထမဆုံး ကျနော့် ပါးစပ်က ခြောက်ကပ်ကပ်နဲ့ ထွက်လာတဲ့ စကား။
“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း လုပ်ရမှာပေါ့ မောင်ဇော်ရယ် ”
ဆိုပြီး ပေါင်ကားပေးဖို့ ကျနော့်ပေါင်ကြားက သူ့ခြေထောက်ကို ထုတ်တယ်။ ကျနော်လည်း အလိုက်တသိ နောက်နဲနဲ ဆုတ်ပေးလိုက်တော့ ဒေါ်လေး ထောင်ပေးတဲ့ ခြေထောက်ကြားမှာ ကျနော်က ဒူးထောက်ရက်အဆင်သင့်။ ထောင်ထားပေးတဲ့ ဒေါ်လေး ခြေထောက်ကို အသာကိုင်ပြီး ပြစ်မှတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ ပြောင်သလင်းခါနေတဲ့ ပစ်မှတ်က အရည်ကြည်လေးတွေတောင် စိမ့်လို့၊ ကျနော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ ကမန်းကတန်း အရည်ကြည်လေးတွေ စိမ့်ထွက်နေတဲ့ တွင်းဝကို အသာတေ့လို့ တဆုံးထိုးချလိုက်တယ်။
“ အင်း . . ”
ဒေါ်လေးဆီက အင်းကနဲ အသံရှည်ကြီး ထွက်လာတဲ့ နောက်မှာတော့ ထောင်ထားတဲ့ ခြေထောက်က ကျနော့် ခါးကို လာခွရင်း..
“ နေအုံး နေအုံး ဒီတိုင်း ခဏလေးနေ၊ အား ကောင်းလိုက်တဲ့ အရသာ အဲလို မခံရတာ ကြာလှပြီ သိလား ”
လို့ လှမ်းပြောရင်း သူ့ခြေထောက်နဲ့ ကျနော့်ခါးကို အတင်းညှပ်ထားတယ်။ တအောင့်လောက်ကြာတော့မှ အတင်းညှပ်ထားတဲ့ ခြေထောက်ကို အသာပြန်ဖြေပေးရင်း
“ အင်း လုပ်တော့ မောင်ဇော် မင်းစိတ်ကြိုက် လုပ်စမ်း ”
အဲဒီတော့မှ ကျနော်လည်း ငတ်နေတဲ့သူပီပီ အသကုန် ကြုံးပါတော့တယ်။
“ အီး အီး အင်း အင်း အား အား အင်း အင်း . ”
ဆောင့်ချက်တိုင်း ဒေါ်လေးဆီက တိုးတိုးညှင်းညှင်း အသံလေးတွေ ထွက်လာတယ်။ စကတည်းက အသကုန် တာထွက်လိုက်တော့ မကြာဘူး လူကမောပြီး တဖြေးဖြေး နှေးလာတာနဲ့
“ နေအုံး နေအုံး ဒေါ်လေး ကုန်းပေးမယ် နောက်ကနေ ဆောင့် မင်းမောနေပြီ ”
ဆိုရင်း ပုံစံပြောင်းလို့ လေးဘက်ထောက် ဖင်ကိုကော့လို့ ကုန်းပေးတယ်။ အဲဒီတော့မှ ပိုအဆင်ပြေလာပြီး သေချာ စွပ်ကနဲ ထိုးထည့်ရင်း နောက်ကနေ အသကုန် ထပ်ဆောင့်ပြန်တယ် ပထမ တချီပြီးထားတော့ လူက တော်ရုံ မထွက်။ တော်တော်ကြာကြာလေး ဆောင့်ပြီးတော့
“ တော်ပြီ တော်ပြီ ခန ခန၊ ပက်လက်ပြန်လှန်မယ်၊ ဒေါ်လေး မခံနိုင်တော့ဘူး၊ ဘယ်နှစ်ခါတောင် ပီးကုန်ပြီလဲ မသိတော့ဘူး ”
ဒေါ်လေးက ပြောရင်း ပက်လက်ပြန်လှန်တယ်။
“ ဒီတခါ ဖြေးဖြေးဘဲ လုပ်တော့ သိလား၊ တချက်ချင်း မှန်မှန်လေး လုပ်နော် ”
ခေါင်းညှိမ့်ပြရင်း စောစောကလို အသာထိုးထည့်လို့ တချက်ချင်း မှန်မှန်လေး ဆောင့်ပေးနေလိုက်တယ်။ အဲဒီတော့မှ လူက တအီးအီးနဲ့ ဖီလင်တက်နေတဲ့ ဒေါ်လေးကို ကြည့်ပြီး နောက်တခေါက် ပြီးချင်စိတ်ပေါ်လာတော့တယ်။
ပြီးချင်စိတ်လည်း ပေါ်လာရော မကြာလိုက် လူက တကိုယ်လုံး ထူပူပြီး နောက်တချီ ပန်းထည့်လိုက်ပြန်တော့တယ်၊ ပြီးတော့ မောမော နဲ့ ဒေါ်လေးကိုယ်ပေါ် အသာလှဲချလိုက်တော့တယ်။၂ ယောက်သား ထပ်ရက် အတော်ကြာကြာလေး အနားယူပြီးတဲ့နောက်
“ ကဲ ကဲ ထတော့ မနက်ကတည်းက ဒေါ်လေး ဘာမှ မစားရသေးဘူး အောက်မှာ တစ်ခုခု သွားစားရအောင် ”
ဆိုတော့ ၂ ယောက်သား ရေချိုးခန်းဝင် ကိုယ်လက်သုတ်သင်ပြီး အောက်ထပ် ထမင်းစားခန်းကို ဆင်းလာခဲ့တယ်။ ထမင်းစားခန်းထဲမှာ ဒေါ်လေး ကြော်ကျွေးတဲ့ ကြက်ဥ နဲ့ ပေါင်မုန့်ကို အားရှိအောင် ပြန်စားပြီးဒေါ်လေးက သွား အိမ်ရှေ့မှာ သွားထိုင်အုံး၊ ဒီမှာ ပန်းကန်တွေ ဆေးပြီး သိမ်းလိုက်အုံးမယ် ဆိုတာကြောင့် အိမ်ရှေ့ကို ထွက်လာပြီး ဆိုဖာပေါ်ထိုင်လို့ စားပွဲ ပေါ် အသင့်တွေ့တဲ့ မဂ္ဂဇင်း စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အပျင်းပြေ ကောက်ဖတ်နေတုန်းမှာဘဲ
“ ဒေါ်လေး ရေ ဒေါ်လေး ”
ဆိုတဲ့ အသံနဲ့ အတူ မမက သူမှာရှိတဲ့ သော့နဲ့ သူ့ဟာသူဖွင့်ပြီး အိမ်ထဲ ပြေးဝင်လာတာ မြင်လိုက်လိုက်ရတယ်။ ဒီတော့မှ ကျနော်လည်း ရုတ်တရက် သတိရလိုက်တယ်။ ဪ မမ ဒီနေ့ နားတာဘဲ သူ့အဒေါ်မှာထားလို့ လာတွေ့တာ ထင်တယ်၊ တော်သေးတယ် ကံကောင်းလို့ ငါတို့ကို မမိလို့လို့တွေးလိုက်မိပြီး၊ လူက နဲနဲတောင် လန့်သွားတယ်။ မမက အိမ်ထဲမှာ ထိုင်နေတဲ့ ကျနော့်ကို တွေ့တော့ ခဏ အံသြသင့်သွားပြီး နောက်
“ ဟင် ဇော်လည်း ရောက်နေတယ် ဟုတ်လား ”
လှမ်းပြောတယ်။ မီးဖိုခန်းထဲက ဒေါ်လေးလည်း မမအသံကြောင့် ကမန်းကတန်း အိမ်ရှေ့ကို အပြေးလေးထွက်လာတယ်။ မမဆီက ဟင် ဇော်လည်း ရောက်နေတယ် ဟုတ်လား ဆိုတဲ့ စကားအဆုံးမှာ လူက မနေ့က အဖြစ်ကိုချက်ချင်း ပြန်သတိရပြီး ရုတ်တရက် ထိုင်နေရာကနေ ထရပ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ မမဆီ တလှမ်းချင်း လျှောက်လာရင်း အနားရောက်တော့ လေသံတင်းတင်းနဲ့
“ မနေ့က နင်တို့ အခန်းတံခါးကို တဒုန်းဒုန်းနဲ့ ထုခဲ့တာ ငါဘဲ ”
လို့ မမနားကပ်လို့ တခွန်းချင်းပြောပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ နှုတ်မဆက်ဘဲ ခပ်တည်တည်နဲ့ ဒေါ်လေးအိမ်ထဲက ထွက်ခဲ့တော့တယ်။ ခြံအပြင်ရောက်တော့မှ အဲလိုပြောခွင့်ရလိုက်တဲ့ ကိုယ့်အဖြစ်ကို ကိုယ့်ဟာကို ကျေနပ်လို့ အားရပါးရ ပြုံးလိုက်မိတယ်။ အခုနေ မမစိတ်ထဲ ဘာဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ မြင်ချင်စမ်းပါဘိ။
ကျနော်ကတော့ နင်ခိုးစားတာ ငါသိတယ် ဆိုတာပြလိုက်ရလို့ တော်တော် ကျေနပ်သွားတယ်။ မမစိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုနေမလဲ တွေးကြည့်တော့၊ စောက်ကောင် နင်သိသွားလည်း အေးတာပေါ့၊ ငါပြောစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့ လို့ဘဲ သဘောထားမလား။ ဒါမှမဟုတ် သူ့အဒေါ်ရှေ့ပေါ်တင်ပြောလိုက်လို့၊ သူ့အကြောင်းတွေ လျှောက်ပြောတဲ့ ငါ့ကို ဆွေ့ဆွေ့ခုန် ဒေါသတွေ ထွက်နေမလား။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ်လေ စဉ်းစားကြည့်ရင် သူငါ့ကို မချစ်တော့လို့ ဖောက်ပြန်တဲ့ ကိစ္စကို ငါက ဘာကြောင့် သူ့ကို တတမ်းတမ်း တတတ ဖြစ်နေရမှာလဲ၊ ဟေ့ မှတ်ထား ဇော်ဦးတို့က ချစ်စရာရှိရင် သူများထက်ပိုချစ်ပြမယ်။ မချစ်တော့ဘူး ဆိုရင်တော့ သွားတော့၊ တခါတည်း ဘေးမဲ့ ပေးလိုက်မယ်။ သွားတော့။ လွမ်းမနေဘူး၊ ထပ်ပြောလိုက်မယ် မှတ်ထား လွမ်းမနေဘူး။
မနေ့ကလိုမဟုတ်တော့ လူက ချက်ချင်း မူပြောင်းသွားတယ်။ မနေ့ကလို ရင်ထဲက ပူလောင်ပြီး မျက်ရည်မျက်ခွက်နဲ့ အရူးမီးဝိုင်းသလို ဖြစ်မနေတော့။ သူကြင်မှ ကိုယ်ကြင်မယ် ဆိုတဲ့ မာနစိတ်ကလည်း ဝင်လာတယ်။ ဒီတော့မှ လူက နဲနဲ နေလို့ထိုင်လို့ ကောင်းလာတယ်။ ဘာဘဲ ဖြစ်ဖြစ် ဒီလို ဖြစ်သွားတာ ဒေါ်လေးကြောင့်လို့ ပြောချင်ပြောလို့ ရတယ်။ အဲ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး ပြောချင်ပြောလို့ရတာမဟုတ်ဘူး၊ ဒေါ်လေးကြောင့်ဆိုတာ သေချာတယ်။ ဒေါ်လေးကြောင့် မို့လို့ ငါဒီလို မူပြောင်းသွားတာ။
သေချာစဉ်းစားကြည့်၊ တကယ်တမ်း ငါအခုလိုဖြစ်နေတာ တဏှာကြောင့်ဘဲ။ ခေါ်လို့ကောင်းအောင် အချစ်လို့အမည်တပ်ပေမဲ့ မမ အဲ့လို ဖောက်ပြန်တော့ ငါ့ ဘာကြောင့် ဝမ်းနည်းရတာလဲ။ ငါစားနေကြအစာ သူများလုသွားလို့ဘဲ မဟုတ်လား။ အခု ဒေါ်လေးက င့ါအလိုဖြည့်ပေးလိုက်တော့ ငါဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ။
မမ မရှိလည်း ငါနေတတ်သွားတာဘဲ မဟုတ်လား။ အချစ်ဆိုတာ ဒါလား၊ ဒါဆို အချစ်ဆိုတာ တဏှာပေါ့။ ဟုတ်တယ် အားလုံးဟာ တဏှာကြောင့် ဖောက်ပြန်နေကြတာဘဲ။ ဒေါ်လေးယောက်ျားလည်း သူ့တဏှာကြောင့် ဒေါ်လေးကို စွန့်ပြီး ဖေါက်ပြန်တာဘဲ။
မမလည်း ငါ့ကို စွန့်ပြီး ဖောက်ပြန်တာဘဲ။ ဒါဆို ငါတို့လည်း ဘာထူးလဲ၊ ဖောက်ပြန်တာဘဲပေါ့။ မလုပ်သင့်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ရင် ဖောက်ပြန်တာဘဲ။အာ မဟုတ်ဘူး၊ မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ ဖောက်ပြန်ရေးသမားမဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ကို သူတို့နဲ့ တတန်းတည်းစာရင်း သွင်းလို့မဖြစ်ဘူး၊ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတော့ အကောင်းမြင်ရမယ်။
ငါတို့က ငြိမ်းချမ်းရေးသမားတွေ။ ဒင်းတို့ ဖေယက်ပြန်လို့ ငါတို့က ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူနေထိုင်ရေးမူကို ကျင့်သုံးတာ။ သူတို့သာ မဖောက်ပြန်ရင် ငါတို့လည်း ဘာမှဖြစ်လာစရာအကြောင်းကို မရှိဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဝန်မခံချင်ဘဲ အကောင်းဘက်က အတင်းဆင်ခြေပေးပြီး ဆိတ်ရေနဲ့ ဆွဲဖုန်းလိုက်တယ်။
ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် အခု ဖြစ်ပြီးသွားပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မမ ဘာကြောင့် အဲလိုဖြစ်သွားတာလဲ ဆိုတာကိုတော့ သိချင်လာတယ်။ ငါ့ကို အရင်က ချစ်ခဲ့တာတွေ အလိုလိုက်ခဲ့တာတွေ တာတွေဟာ ဘာကြောင့်လဲ။ တကယ်မဟုတ်ဘူးလား။ ငါ့အပေါ်တကယ်မချစ်ဘဲ သူ့ဆန္ဒပြည့်ရုံသက်သက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါအသုံးမကျလို့ ဒီလို ဖြစ်သွားတာလား၊ သူ ဒေါ်လေးကို ဘာတွေများပြောပြီး အလွမ်းခန်း ဖွင့်ခဲ့မလဲ ဆိုတာကို သိချင်တာကတော့အမှန်။
သူ့ကို အဲဒီကောင်က မတ္တရားကျင့်ခဲ့ပါတယ်လို့ သူဒေါ်လေးကို ပြောခဲ့ရင်တော့ ကျနော် ဟားတိုက်လို့သာ ရယ်လိုက်ချင်တယ်။ မျက်စိနဲ့ တပ်အပ်မြင်ခဲ့တဲ့ သူ့တို့ ၂ ယောက်ဆက်ဆံရေးက အနိုင်ကျင့်ခံလိုက်ရတဲ့ ပုံစံမျိုးမဟုတ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သူ့ကိုပြန်လက်မခံတော့မှန်း သိသိကြီးနဲ့ကို သူဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာ သိချင်နေတဲ့ ကျနော့်ကိုယ်ကျနော်တောင် နားမလည်။
နားမလည်မဲ့ အတူတူ နားလည်အောင်လည်း မကြိုးစားတော့၊ မနက်ဖြန်မှဘဲ ဒေါ်လေးဆီ သွားရင်းမေးကြည့်အုံးမယ်။
—————————–
ဒီနေ့တော့ ဒေါ်လေးဆီ အေးအေးဆေးဆေးမှပဲ လာခဲ့တယ်။ ရောဂါက နဲနဲသက်သာသွားပြီဆိုတော့ ဆေးက အဲလောက်ကြီး အရင်မလိုတော့။ တံခါးလာဖွင့်ပေးတဲ့ ဒေါ်လေးကတောင် မလာတော့ဘူး မှတ်နေတာလို့ ပြောတော့
“ မလာလို့ ဖြစ်မလား ရောဂါကမှ ရှင်းရှင်းမပျောက်သေးတာ ”
လို့ မနေ့ကလို မဟုတ်ဘဲ ရယ်ရယ်မောမော စကားပြန်ပြောမိတယ်။
“ အဲလို လုပ်စမ်းပါ၊ တခါတည်း မနေ့တနေ့ကဆို ကြက်ကြီး လည်လိမ်ထားသလိုဘဲ ”
“ လည်လိမ်ခံလိုက်ရတဲ့ ကြက်ကြီး အခု ခေါင်းပြန်ထောင်လာပြီနော် ဒေါ်လေး သတိထားတော့ ”
“ ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဒါဘဲ ဒါဘဲ၊ သိပါတယ် သိပါတယ် ”
ရယ်ရယ်မောမော ပြောရင်း ၂ ယောက်သား ဆိုဖာပေါ် အတူ ယှဉ်ထိုင်လိုက်တယ်။ မနေ့ကလို ကမူးရှုးထိုး မဖြစ်တော့။
“ ဘယ်လိုလဲ ဒေါ်လေး၊ မနေ့က မမ ဘာတွေ ဆင်ခြေပေးသွားသေးလဲ ”
ထိုင်ပြီးပြီးချင်း သိချင်တဲ့ ကိစ္စ မမြိုသိပ်နိုင်ဘဲ မေးကြည့်တော့ ဒေါ်လေးကလည်း
“ အေး ဒေါ်လေးလည်း အဲဒါ မင်းကို ပြောပြမလို့၊ သူပြောတဲ့ အတိုင်း မင်းကို ပြောမယ်နော် ”
ကျနော် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ဒေါ်လေးပြောမဲ့ စကားကို နားထောင်နေလိုက်တယ်။ ဒေါ်လေးက ကျနော့်ကို မမ ပြောသွားတာတွေ ပြန်ပြောပြတယ်။
“ အဲဒီကောင်လေးက သူအလုပ်၀င်ကတည်းက သူ့ကို စိတ်၀င်စားနေတာတဲ့။ သူကတော့ မင်းသိတဲ့အတိုင်း ခင်ခင်မင်မင် သူငယ်ချင်းလိုဘဲ ဆက်ဆံတာဘဲပေါ့လေ။ ဒါပေမဲ့ တနေ့ တိုးရစ် အဖွဲ့ကများတော့ သူနဲ့ အဲဒီကောင်လေးနဲ့ အဲဒီအဖွဲ့ကို ပို့ရတယ် ဆိုပါတော့။ များသောအားဖြင့် အဲလို အဖွဲ့များရင် မိန်းကလေးအချင်းချင်း သွားရတာ များပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖြစ်ချင်တော့ ရုံးမှာလည်း လူမရှိတော့လို့ သူနဲ့ သွားဖြစ်တာတဲ့။
အဲဒီမှာ ညနေစာ တိုးရစ်အဖွဲ့နဲ့ ထမင်းစားရင်း ဝိုင်အချိုတွေ အားလုံးက ဝိုင်းတိုက်တာနဲ့ သူလည်း သောက်မိတယ်တဲ့။ သိတဲ့အတိုင်း ဝိုင်အချိုဆိုတာက ထိုင်သောက်နေရင် သောက်သလောက် ဝင်တာ။ အဲ ထမင်းစားပွဲက ထလိုက်မှ သူမူးနေမှန်း သိတာတဲ့။ အဲဒီမှာ အဲဒီကောင်လေးကလည်း သူ့ကို တွဲပြီး သူ့အခန်း လိုက်ပို့တယ်ဆိုဘဲ။
သူကလည်း မူးပြီး ဘာမှသတိမရတော့ဘဲ တွဲပြီး လိုက်ပို့တဲ့ အဲဒီကောင်လေးကို မင်းမှတ်ပြီး ဇော်ရယ် ဘာဖြစ်တယ် ညာဖြစ်တယ် ပြောမိတယ်တဲ့။ ဖြစ်ချင်တော့ အဲဒီကောင်လေး နာမည်မှာလည်း ဇော် ပါတော့ သူကသူ့ကို ပြောတယ် မှတ်ပြီး၊ အရင်ကတော့ မူနေပြီး မူးမှ ပေါ်တယ်မှတ်လို့ မှားကြပါလေရောတဲ့၊ ဒါတောင်မှ မနက် သူအမူးပြေလို့ ဟိုကောင်လေးကို ရန်တွေ့တော့မှ အဖြစ်မှန် သိရတာတဲ့။
အဲဒီမှာ သူလည်း မထူးတော့ဘဲ အဲဒီကောင်လေးနဲ့ဘဲ ဆက်တွဲလိုက်တော့တယ်တဲ့။ သူမင်းကို ချစ်လို့ သူ့အပျိုစင် ဘဝကိုတောင် မင်းကိုပေးခဲ့တာပါတဲ့။ အခု ဖြစ်သွားတဲ့ ကိစ္စမှာလည်း သူအပြစ်ရှိကြောင်း သူသိပါတယ်တဲ့။ ဘာမှပြင်မရတော့လို့ သူ့အနေနဲ့ အဲဒီကောင်လေးနဲ့ ရှေ့ဆက်စခန်းသွားနေရတာပါတဲ့၊ မနေ့က ဒေါ်လေးဆီ လာတာကလည်း သူ ဒေါ်လေးကို အဲဒီအကြောင်းတွေ ပြောပြီး မင်းကို ပြောခိုင်းဖို့ လာပြောတာပါတဲ့၊ သူကတော့ ငိုကြီးချက်မနဲ့ ဒေါ်လေးကို အားလုံး ရင်ဖွင့်သွားတာပါဘဲ။ သူလည်း မကြာခင် အဲဒီကောင်လေးနဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်တဲ့၊ သူ့ကို ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့တဲ့။ အဖြစ်မှန်ကိုဘဲ ပြောပြလိုက်ပါတဲ့ ”
ဒေါ်လေးကလည်း စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ သူ့တူမ အဖြစ်ကို ပြန်ပြောတယ်။ ကျနော်လည်း မမ အဖြစ်ကိုကြားပြီး ရုတ်တရက် ငိုင်သွားတယ်။ အင်း အဲဒီအတိုင်း အမှန်ဆိုရင်တော့ မမမှာ အပြစ်မရှိပါဘူးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရုတ်တရက် ခေါင်းထဲ ဝင်လာတာက သူပြောတဲ့ ဇတ်လမ်းက သိပ်ရိုးလွန်းတယ်၊ အဲဒီလိုမျိုးက ရုပ်ရှင်ထံတွေမှာသာ ဖြစ်တတ်တဲ့ ဇာတ်လမ်း၊ အရက်ကို တရားခံလုပ်ပြီး တမင်သက်သက် သူ့ကိုတသက်လုံး သတိရနေအောင် လုပ်ကြံခဲ့တာဘဲ။ အမယ် လာသေးတယ်၊ သူ့ကိုခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့တဲ့။
ငါ့ကို ရိုးရိုး သာမန်လူများ အောက်မေ့နေလားမသိဘူး၊ အဲလိုလေး ပြောလိုက်ရုံနဲ့ ခွင့်လွှတ်ပြီး တသက်လုံး ချစ်သွားမယ်များ မှတ်နေလား မသိဘူး။ တံခါးကြားက နင့်အသံကြားကတည်းက နင့် အခြေအနေကို ငါသိပြီးသား၊ နင်ဘာပြောပြော ငါမယုံဘူး၊ လူတွင်ပါမှ နွားကျားကိုက်တယ်ဆိုတာ နင်မသိဘူးလား။ နင့်ဟာနင် ဘယ်လိုဘဲ ဆင်ခြေပေးပေး၊ နင်မပါရင် ဘာမှ ဒီလို ဖြစ်စရာကိုမရှိ။
ကျနော် ဆိုဖာကျောမှီပေါ် ခေါင်းတင်ပြီး ကိုယ့်ဟာကိုယ် စဉ်းစားခန်းဝင်နေတယ်။ ဒေါ်လေးကတော့ ဘယ်လိုထင်တယ်မသိ ကျနော့်အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေပုံရတယ်။ တအောက်လောက်ကြာတော့ ဒေါ်လေးက မေးခွန်းထုတ်လိုက်တယ်။
“ မောင်ဇော် ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ ”
အဲဒီတော့မှ အတွေးစကို ဖြတ်ပြီး ဒေါ်လေးကို လှမ်းကြည့်မိတယ်။ အသာပြုံးပြရင်း
“ သူပြောတာတွေ ဒေါ်လေး ယုံလား ”
လို့ မေးမိတယ်။ ဒေါ်လေးက
“ သိဘူးလေ၊ သူကတော့ ငိုကြီးချက်မနဲ့ ပြောသွားတာဘဲ။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် သူ အဲဒီလူနဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်ဆိုတော့လည်း ကောင်းတာဘဲ၊ စိတ်မပူရတော့ဘူး၊ နို့မို့ဆို သူ့ကို စိတ်ပူနေရအုံးမယ် ”
လူကြီးကတော့ လူကြီးအတွေးနဲ့ ပြောတယ်။ ပြီးတော့ တဆက်တည်း
“ ဘာလဲ မင်းက သူပြောတာကို မယုံလို့လား ”
“ ကျနော့်ထက်သာလို့ သူ့ကို ကြိုက်သွားတာလို့ ပြောရင်တော့ ယုံမိမလား မသိဘူး ”
“ အမယ် မင်းက ငါ့တူမကို မျက်နှာများတယ် ပြောချင်တယ်ပေါ့လေ ”
“ မပြောချင်ပါဘူး ဒေါ်လေးရာ၊ ဘယ်အရာမှ တသမတ်တည်းမရှိပါဘူး၊ လူဆိုတာ ဘယ်အချိန် စိတ်ပြောင်းမယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ ကြိုမသိနိုင်တဲ့ဟာ၊ အခုလောလောဆယ် ဖြစ်နေတာသာ စိတ်အချရဆုံး ”
ကျနော် တရားပေါက်သွားသလိုလို လေသံနဲ့ ဒေါ်လေးကိုပြောတော့ ဒေါ်လေးက
“ အမယ် အမယ် လေသံကိုက၊ ကဲပြောပါအုံး အခုလောလောဆယ် မင်းစိတ်ထဲမှာ ဘာဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ ”
ကျနော် ဒေါ်လေးကို သေချာကြည့်ရင်း ဖြစ်ချင်တာကိုဘဲ ပြုံးပြီး တိုက်ရိုက်ပြောချလိုက်တယ်။
“ အခု ဒေါ်လေးကို ဘာဂျာမှုတ်ချင်တယ် ”
“ ဟောတော့ ”
မထင်မှတ်ဘဲ ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားကြောင့် ဒေါ်လေး အံ့သြသင့်သွားတယ်။
“ ဟုတ်တယ်၊ ပြောင်သလင်းခါနေတဲ့ ဟာလေးကို မှုတ်ချင်နေတာ ”
ပြောရင်း ဒေါ်လေးရှေ့ ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်ရင်း သူ့ခါးက အဝတ်ကို ဆွဲ ဖြေလိုက်တယ်။ ဒေါ်လေးက အလိုက်သင့် ဆိုဖာပေါ် ခပ်လျှောလျှော ပြင်ထိုင်ရင်း
“ မင်းကလည်း ဧည့်ခန်းကြီးထဲမှာ ”
“ ဘာဖြစ်လဲ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး ”
ပြောရင်း ကျွတ်သွားတာကို လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ်ဖြစ်သွားအောင် ဆွဲဖယ်ရင်း ပြောင်နေတဲ့ဟာလေးအပေါ် ပါးစပ်အပ်လိုက်တယ်။
“ မင်းကတော့လေ ဇွတ် ”
“ ဇွတ် မဟုတ်ဘူး ဇော် ”
အပ်ထားတဲ့ ပါးစပ်ကို မခွာဘဲ ပြန်ညင်းတော့ ဒေါ်လေးဆီက
“ အီး . . . ဟင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း ”
နောက်ဆုံး ပြောရရင် မမလည်း သူပြောတဲ့အတိုင်း သူ့ကောင်နဲ့ လက်ထပ်လိုက်တယ်။ ကျနော်တောင် သူတို့ မင်္ဂလာပွဲသွားတက်လို့ အပြန်မှာ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်တော့ မမကို ကွန်ဂရယ်ကျူလေးရှင်း လို့ပြောရင်း သူ့ကောင် အလှည့်ကျတော့ ခပ်တည်တည်နဲ့ သိုင်းကျူးလို့ ပြောခဲ့သေးတယ်။ ဟီး ဟီး ။ မမတော့ စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုနေမယ် မသိ။
ကျနော်ကတော့ ကျနော့်လုပ်ရပ်အတွက် အခုထိ ပျော်တုန်း။ ဒေါ်လေးလည်း သူ့ယောကျ်ားနဲ့ တရားဝင်ကွာပြီး အခု စိန်ပွဲစား ကျောက်ပွဲစား ဘဝနဲ့ သူ့ဘ၀ကို သူရပ်တည်နေလေရဲ့။ သူ့ယောကျ်ားဆီက တော်တော်များများ တရားဝင် ရလိုက်တာကိုး။ ပြောရရင် ဒေါ်လေးနဲ့ ကျနော်လည်း တော်တော်ကြာကြာ ဘာညာ စခန်းသွားလိုက်သေးတယ်။
နောက်တော့ ကျနော်လည်း ကွန်ပြူတာ သင်တန်းတက်ရင်းကနေ စိတ်၀င်စားသွားပြီး သေချာလေ့လာလိုက်စားမိသွားတယ်။ အခုတော့ နိုင်ငံခြားကလာဖွင့်တဲ့ ကုပ္ပဏီ တစ်ခုမှာ ကွန်ပြူတာနက်ဝေါ့ကင်း အလုပ်နဲ့ ဒေါ်လာစားဖြစ်ပြီး အဆင်ပြေနေလေရဲ့။
ဘာလိုလိုနဲ့ အချိန်တွေလည်း တော်တော်ကြာခဲ့ပါပြီ၊ အခုဆို ကျနော်လည်း အိမ်ထောင်တွေဘာတွေကျလို့၊ အခုယူလိုက်တဲ့ မိန်းမက ကျနော့် ဘယ်နှစ်ယောက်မြောက် ရည်းစားလဲ ဆိုတာတောင် သေချာမမှတ်မိ၊ တွဲလိုက်ပြတ်လိုက်တွဲလိုက်ပြတ်လိုက်နဲ့ နောက်ဆုံး အခုလက်ရှိတစ်ယောက်ကို ယူလိုက်တဲ့ အချိန်ထိပါဘဲ။
ဒါပေမဲ့ ဝန်ခံစရာရှိတာက ဘယ်လောက်ဘဲ ရည်းစားတွေနဲ့ ပြတ်ခဲ့ ပြတ်ခဲ့ မမနဲ့ ပြတ်သွားတဲ့ နေ့လောက်တခါမှ ဆိုးဆိုးဝါးဝါး မခံစားလိုက်ရ။ ဘာဘဲပြောပြော ဘယ်လောက်ဘဲ စိတ်နာခဲ့နာခဲ့ အခုထိ မမကို ပြတ်တောင်း ပြတ်တောင်း သတိရနေသေးပြီး သူပြောခဲ့တဲ့ ဇတ်လမ်းက တကယ်အမှန်များလားလို့ အခုထိ သတိရတိုင်း တွေးနေမိသေးတာကတော့ အမှန်။
ဒါကြောင့်လည်း တနေ့က အလုပ်ကနေ အင်တာနက်ပေါ် ဝါသနာအလျောက် နှာဘူးကျရင်း အမှတ်မထင် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တွေ့လိုက်ရတဲ့ ပို့စ်တစ်ခုကြောင့် ဒီဇာတ်လမ်းကို ရင်ဖွင့်ရေးဖြစ်သွားတာလားလို့တောင် မပြောတတ်တော့..။
နားပါအုံးမယ်။
ဖောက်ပြန်မှုကင်းကင်းနဲ့ ချစ်တတ်ကြပါစေ။
မောင်ဇော်ဦး (မြန်မာဆိုက်ဘာဖိုရမ်)
