Author: Admin-501

  • စွမ်းသမျှ ခြွေ ကျွမ်းသမျှ ကြွေ (အပိုင်း ၁)

    စွမ်းသမျှ ခြွေ ကျွမ်းသမျှ ကြွေ (အပိုင်း ၁)

    ️အပိုင်း (၁)️

    ➡️အင်းစက်စာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစက်မကြိုက်သူများ မဖတ်ရှုပါနှင့်။⬅️

    ” ဒေါက် ဒေါက် … ဒေါက် ဒေါက် … သားလေး … ထတော့ … သား လေးလေးကျော်တို့ ရောက်ပြီ … အောက်ထပ်မှာ ”

    ” ဟုတ် … မာမီ ”

    မိခင်ဖြစ်သူ အသံကြောင့် ပြည့်စုံအောင် တစ်ယောက် နေ့လည်ခင်း အိပ်နေရာမှ အလူးလဲထကာ မျက်နှာသစ်ပြီး ခေါင်းရင်းဘေးနားက မှန်တင်ခုံလေးပေါ်မှ မှန်အား တချက်ကြည့်ကာ ခလယ်ခွဲထားသော ဂုတ်ထောက်ဆံပင်အား သေချာ ဖီးလိုက်၏။

    မျက်ခုံးထူထူကြီးနှစ်ဖက် ထိစပ်နေကာ ပါးချိုင့် တဖက်ဖြင့် ချောမောခန့်ငြားသော ပြည့်စုံအောင်၏ မျက်နှာလေး ပေါ်လာတော့သည်။ရူပဗေဒ ဘာသာဖြင့် တတိယနှစ်သို့ ရောက်ရှိနေကာ စကားပြောကောင်းသဖြင့် လူချစ်လူခင် ပေါများလှ၏။

    ” ဟော … သားသား … ထွားလာလိုက်တာ … ကြည့်စမ်း လူကြီးဖြစ်နေပြီပေါ့ ”

    ” တီခိုင် … တယောက်ထဲလား … လေးလေးကျော်ရော ”

    ” သားလေးကျော်က … အလုပ်ကိစ္စနဲ့ … စင်္ကာပူကို ၆ လလောက် သွားနေမှာမို့ … လေယာဉ်လက်မှတ် သွားဝယ်နေတာ … ပါတယ် ခဏနေ ဒီလာလိမ့်မယ် ”

    အောက်ထပ်ရောက်သည်နှင့် မိခင်အတူ ထိုင်နေသော အဒေါ်ဖြစ်သူ သူဇာခိုင်မှ လှမ်းနူတ်ဆက်နေသဖြင့် ပြည့်စုံအောင် တစ်ယောက် ပြန်ဖြေနေသည်။

    သူဇာခိုင်မှာ ဒေါ်ခင်မာစိုး၏ မောင်အငယ်ဆုံးဖြစ်သော ဦးကျော်နိုင်နှင့် အိမ်ထောင်ကျကာ ဒီအိမ်တွင် ၆နှစ်ခန့် နေထိုင်ခဲ့ပြီး တခြား မြို့ငယ်လေးသို့ ပြောင်းရွေ့ နေထိုင်ကြသည်မှာ ၃ နှစ်သာ ရှိသေး၏။ဦးကျော်နိုင်မှာ အိမ်ဆောက်ပစ္စည်း များ နိုင်ငံခြားမှ မှာယူပြီး မြန်မာပြည်ထဲ လက်လီလက်ကား ပြန်လည်ဖြန့်ဖြူးသော ကုမ္ပဏီကြီး တခုတွင် မန်နေဂျာအဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်လျက်ရှိသည်။

    ဦးကျော်နိုင်မှာ လုပ်ငန်းဂွင် အရ တခြားမြို့သို ပြောင်းရွေ့နေထိုင်ရင်း အလုပ်ကိစ္စနှင့် နိုင်ငံခြား သွားရောက်နေထိုင်ရမည် ဖြစ်သဖြင့် မယားဖြစ်သူအား အမ အကြီးဆုံး အိမ်သို့ လာပို့ထားလိုက်၏။ ပြည့်စုံအောင် မိခင် ဒေါ်ခင်မာစိုး မှာ မောင်နှမ ၄ ယောက်ထဲ အကြီးဆုံးဖြစ်ကာ ဦးကျော်နိုင် အထက်တွင် မောင်နှစ်ယောက်ရှိသေးသည်။

    ဦးမင်းအောင်မှာ မောင်အကြီးဆုံးဖြစ်ကာ စတိုးဆိုင်တစ်ခု ဖွင့်ထားပြီး မောင်အငယ်ဖြစ်သူ ဦးရဲနိုင်မှာ သံဆိုင်ဖွင့်ကာ အိမ်ထောင် အသီးသီး ရှိကြပြီး တမြို့ထဲ တနေရာစီ နေထိုင်ကြ၏။ တလ ၂ ကြိမ် ၃ကြိမ်ခန့် ဒေါ်ခင်မာစိုး ဆီသို့ အလည်အပတ် လာရောက်လေ့ ရှိသည်။

    အမကြီး အမိရာ ဆ်ိုသလို ခုလည်း မောင်အငယ်ဆုံး အငယ်ဆုံးလေး၏ မိန်းမအား ခင်ပွန်းသည် မရှိခိုက် သူမအိမ်သို့ ခေါ်ထားလိုက်တော့သည်။သားဖြစ်သူ ပြည့်စုံအောင် အိပ်ခန်းနှင့် တခန်းကျော်တွင် ရှိသော အခန်းအလွတ် တခန်းအား သူဇာခိုင် နေထိုင်ရန် စီစဉ်ပေးလိုက်၏။

    Random Image
    ” ကဲ … ညည်းတူနဲ့ စကားပြောဦး … မမခင် … ညနေစာ ချက်ဖို့ ပြုတ်ဖို့ စီစဉ်လိုက်ဦးမယ် ”

    ” ညီမလေး … ကူမယ်လေ … မမခင် ”

    ” မယ့်လေး … ခုမ ရောက်တာ … နားနားနေနေ နေစမ်းပါအေ … ပြီးတော့ … ညည်း ဗိုက် ညည်း ဂရုစိုက် … ခ်ခ် ခ်ခ် ”

    ရယ်မော ပြောကာ ထွက်သွားသော မိခင်ဖြစ်သူ စကားကြောင့် ပြည့်စုံအောင်မှာ အဒေါ်ဖြစ်သူ ဗိုက်အား စိုက်ကြည့်နေ၏။

    ” ဟဲ့ … သားသား … ဘယ်ကြည့်နေတာလဲကွ ”

    ” ဟာ … တီခိုင်ကလည်း ဗျာ ”

    အဒေါ်ဖြစ်သူ စကားကြောင့် ပြည့်စုံအောင်မျက်နှာလေး ရဲလာကာ ခေါင်းငုံ ထားလိုက်မိသည်။

    ” ဟောတော် … ခ်ခ် ခ်ခ် ”

    သူဇာခိုင်မှာ ပြည့်စုံအောင် ရှက်သွားသဖြင့် တခိခိဖြင့် ရယ်မောနေ၏။

    ” တီခိုင် … ဗိုက်က … ဟို ဟာ ”

    ” အင်းလေ … ၂ လ ကျော်လေးဆိုတော့ သိပ်မထွက်သေးတာပေါ့ကွ ”

    ” ဟေးးး … တူဝရီး နှစ်ယောက် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲကွ ”

    သူဇာခိုင်နှင့် ပြည့်စုံအောင် စကားပြောနေစဉ် ဦးကျော်နိုင် ရောက်ရှိလာတော့သည်။

    ” ဒီမယ်လေ … ကိုကိုကျော့် တူက … ခိုင်လေး ဗိုက်ကြီးတာကို အံအောနေလို့ … ခ်ခ် ”

    ” အော် … ဟားဟား ”

    ” တီခိုင်က … လုပ်ပြီ … ဒါနဲ့ လေးလေးကျော်က စင်္ကာပူ သွားမှာဆို ”

    ပြည့်စုံအောင်မှာ သူဇာခိုင့်အား ပြောရင်း ဦးလေးဖြစ်သူကိုပါ တဆက်ထဲ မေးလိုက်တော့သည်။

    ” ဟုတ်တယ် … သားသားရေ … လေးကျော် နက်ဖန် သွားမယ် … မင်း တီခိုင်ကို ဂရုစိုက် … ဟိုမှာ လေးကျော်က ၆လလောက် နေရမှာကွ ”

    ” ဟုတ် ”

    ……………………………………………………………………………………………………..

    လင်ဖြစ်သူ နိုင်ငံခြားသွားသည်မှာ ၂ လခန့်ရှိရာ တူဖြစ်သူ ပြည့်စုံအောင်နှင့်သာ အဖေါ်ပြုနေရရှာသည်။ခုလည်း နေ့လည်ခင်း ထမင်းစားပြီး မှေးနေစဉ် အိမ်အပေါ်ထပ် သူမအိပ်ခန်းထဲ ပြည့်စုံအောင်ရောက်ရှိလာ၏။ကုတင်ပေါ် တင်ပလွဲဝင်ထိုင်ကာ ပက်လက်လှဲနေသော သူမဗိုက်လေးအား အင်္ကျီအပြင်မှ နမ်းရှိုက်နေတော့သည်။

    ” ခ်ခ် … တီခိုင့် ကလေးကို ချစ်လား သားသား ”

    ” ချစ်တာပေါ့ … တီခိုင်ရယ် … သား ကြည့်ချင်တာဗျာ ”

    သူဇာခိုင်မှာ သူမဗိုက်သားလေး ဝင်သက်ထွက်သက် ခပ်နွေးနွေး အငွေ့လေးကြောင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ရာ တူတော်မောင် ပြည့်စုံအောင်မှ နမ်းနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် လှမ်းမေးနေ၏။

    ” အာ … သားသားက … ကလေး မဟုတ် ဟုတ် … ဟဲ့ …… အိုရ် ”

    ပြည့်စုံအောင်မှာ အဒေါ်ဖြစ်သူစကားမဆုံးသေး အင်္ကျီအောက်နားစလေးအား ဘော်လီနားထိလှန်ကာ အနည်းငယ်စူထွက်နေသော ဗိုက်သားဖွေးဖွေးလေးအား နှာခေါင်းထိပ်လေးဖြင့် နမ်းရှိုက်လိုက်၏။

    နို့အုံနှစ်လုံးကြား အောက်နားလေးမှ နမ်းရင်း အောက်သို့ရွေ့လာရာ ချက်ပေါက်လေးအား ကျော်ပြီး ဆီးခုံး အထက်နားလေး ရောက်မှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။နှာခေါင်းဝလေးထဲ ငြီစို့စို့ ခပ်စူးစူး အနံ့တစ်မျိုးကြောင့် ဆီးခုံးအောက်ဖက်သို့ အကြည့်ရွေ့လိုက်တော့၏။

    သူဇာခိုင်၏ ဒူးဖုံးဘောင်းဘီ အပါးလေးအောက်မှ စောက်မွှေးလေးများ ခပ်ရေးရေးမြင်လိုက်ရသဖြင့် ပြည့်စုံအောင်မျက်လုံးများ အရောင်လဲ့လာကာ ဆီးခုံးနားထိ ပါးပြင်လေးကပ်ထားရင်း စောက်မွှေးအုံလေးအောက် ရွေ့ကြည့်ရာ ခုံးထနေသော စောက်ပတ်အုံလေး အား ထပ်မန်မြင်တွေ့ရသည်။ ငယ်ငယ်ကတည်းက မြင်နေကြ အဖုတ်လေးမို့ ဒူးဖုံး ဘောင်းဘီအပါးလေးအားလှန်ကာ ကြည့်ချင် စိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်နေ၏။

    ” တီခိုင် ”

    ” ဟမ် … ဘာလဲ သားသား ရဲ့ ”

    သူဇာခိုင်မှာ သူမ ဆီးခုံးပေါ် ပါးပြင်ကပ်ထားသော တူဖြစ်သူ ပြည့်စုံအောင်၏ ဆံပင်လေးအား ထိုးဖွရင်း ပြန်မေးနေသည်။

    ” ဟိုလေ … သားကို … တီခိုင့် … ဟာလေး ပြပေးပါ့လား ”

    ” အာ … သားသားက … ကလေး မဟုတ်တော့ဘူးလေကွာ ”

    ပြည့်စုံအောင် စကားကြောင့် သူဇာခိုင်တစ်ယောက် စိတ်ထဲ ရှိန်းကနဲ့ဖြစ်ကာ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာရ၏။

    အိမ်ထောင်သက် ၉ နှစ်ကျော်ရှိရာ အိမ်ထောင်ကျကာစ ၆နှစ်လောက် ဤအိမ်ကြီးတွင် အတူနေထိုင်စဉ် တူဖြစ်သူ ပြည့်စုံအောင် ငယ်စဉ်က ပူဆာတိုင်း လူကြီးတွေ ပြန်မပြောရန် သေချာမှာပြီး သူမ အဖုတ်လေး ပြပေးလေ့ရှိသည်။

    အဲဒီချိန် ပြည့်စုံအောင်မှာ ၁၀နှစ်ကျော် ကလေးအရွယ်မို့ ဘာရယ်မဟုတ် စိတ်ထဲလည်း ဘာမှ ခံစားမှု့မရှိခဲ့ပေ ခုချိန် ပြည့်စုံအောင်မှာ အသက် ၂၀ ခန့် ရောက်ရှိလာပြီး လူကြီးတစ်ယောက် ပုံစံဖြစ်နေသဖြင့် သူဇာခိုင် အခက်တွေ့နေရှာ၏။စောက်ဖုတ်လေးက တင်းကနဲ့ ဖြစ်ကာ ပေါင်တန်နှစ်ဖက် စိထားမိသည်။

    ” သားသား ”

    ” ဗျာ ”

    ” တီခင့်ဟာ ကြည့်ချင်ရင် … သားသား ဟာလည်း ပြရမှာ ဘယ့်နဲ့လဲ ”

    ” ရတယ် လေ ”

    ” အိုရ် … သားသား ”

    သူမ တွက်ကိန်း မှားသွားမှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်ပေမယ့် နောက်ကျသွား၏။တူတော်မောင် ပြည့်စုံအောင်အား သူမအဖုတ်လေး မပြချင်သဖြင့် အကျပ်ကိုင်ရာ ပြည့်စုံအောင်မှ သူမဆီးခုံးလေးနား ပါးအပ်ထားရာမှ ချက်ချင်း ထထိုင်ကာ ဘောင်းဘီဇစ်ဖွင့်ပြလိုက်သဖြင့် အကြောစိမ်းများထကာ ဒစ်ဖူးပန်းရောင်လေးနဲ့ လီးက တွဲလောင်းကြီး ခါရမ်းပြီး ပေါ်လာတော့သည်။

    သူဇာခိုင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရေနွေးဖြင့် ဖြန်းခံလိုက်ရသလို ပူထူသွားသည်။ပြည့်စုံအောင် ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သူမနှင့်အတူနေထိုင်လာပြီး ကလေးတစ်ယောက်လိုသာ သဘောထားနေရာ ပြည့်စုံအောင်၏ ကြီးမားတုတ်ခိုင်လှသော လီးကြီးအား မြင်လိုက်ရာ မျက်နှာလေး ရဲတွတ်သွား၏။

    အရည်ပြားလန်နေသော ဒစ်ဖူးအား ကြည့်ရင်း ရှက်စိတ်လေးနှင့် အလိုးမခံရတာ ကြာပြီဖြစ်သော စောက်ပတ်လေးထဲမှ ဆစ်ကနဲ့ ခံစားမှု့တို့ ပေါင်းစပ်ကာ ရင်ခုန်သံ မြန်လာပြန်သည်။

    ” သားဟာ … ပြပေးတယ်နော် ”

    စကားဆုံးသည်နှင့် ပက်လက်လှဲနေသော သူဇာခိုင်ဘေးနား ဖင်ပြန်ခေါင်းပြန် လှဲချရင်း အဒေါ်ဖြစ်သူ သူဇာခိုင်၏ ဒူးဖုံးဘောင်းဘီလေးအား ပေါင်လယ်ထိ ဆွဲချကာ ပေါင်ခြံထဲမှ အဖုတ်နီတာရဲလေးအား မက်မက်မောမော ကြည့်နေလိုက်၏။

    ” တီခိုင် ”

    ” ဟမ် ”

    ” တီခိုင့် ဟာလေးက … နူတ်ခမ်းလေး လှန်နေတာက လွဲရင် အရင်တိုင်းပဲနော် ”

    ” ဟာ … သားသားကလည်း … တီခိုင်က အိမ်ထောင်သက် ၉နှစ်ကျော်ပြီလေ … အရင်နဲ့ ဘယ်တူမလည်း ”

    သူဇာခိုင်မှာ ရှက်စိတ်လေးနှင့် ခပ်တိုးတိုး ပြန်ဖြေရင်း သူမဘက် ဘေးတစ်စောင်း လှဲထားသော ပြည့်စုံအောင် ဘောင်းဘီးဇစ်ကြားမှ အပြင်ထွက်နေသော ဒစ်ဖူးအား ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်တော့သည်။

    ” ရွှတ် … ပြွတ် ”

    ” ဟောတော် … သားသားက မရွံဘူးလား ”

    ” မရွံပါဘူး … တီခိုင်ရယ် ”

    စကားပြောနေစဉ် ပြည့်စုံအောင်မှ သူဇာခိုင့် စောက်ပတ်လေးအား ရွှတ်ကနဲ့ နမ်းကာ စောက်ပတ်အုံလေးအား နူတ်ခမ်းဖြင့် ဖိကပ်ထားပြန်၏။အဒေါ်ဖြစ်သူ စောက်ပတ်လေးမှ ခပ်စူးစူး အောက်သို့းနံ့လေး ထွက်နေရာ တရှုံ့ရှုံ့ နမ်းရင်း လျှာဖြင့် ဖိယက်ပေးလိုက်သည်။

    ” အ … သားသားရာ …… ရှီးးးး းးးး ”

    တူဖြစ်သူ ပြည့်စုံအောင်၏ နူတ်ခမ်းလေးအား စောက်ပတ်လေးဖြင့် မသိမသာ ကော့ထိုးပစ်၏။ရုတ်တရက် အသိစိတ်လွတ်ကာ ကာမမီးစလေး တောက်လောင်လာတော့သည်။

    ” ပြွတ် ပြွတ် …… ပလပ်ပလပ် ”

    ” အာကွာ … အဟင့် ”

    အရှက်တရား ကွယ်ပျောက်ကာ ဖင်အားကြွရင်း ဒူးဖုံးဘောင်းဘီလေးအား သူမပါသာ ချွတ်ကာ ပြည့်စုံအောင် ခေါင်းလေးအား လက်ဖြင့်ဆွဲကာ စောက်ပတ်လေးနှင့် ပြန်ကပ်ပေးလိုက်ပြန်၏။မယက်တတ် ယက်တတ်ဖြင့် ယက်ပေးနေသော ပြည့်စုံအောင် လျှာဖျားလေးကြောင့် အရသာ အသစ်တမျိုး ခံစားလာရပြန်သည်။

    ပက်လက်အနေထားမှ ပြည့်စုံအောင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ကိုယ်တစောင်းလှည့်ပစ်လိုက်၏။သူမ မျက်နှာရှေ့ ဘောင်းဘီကြားမှ ထွက်နေသော ဒစ်ဖူးအား ကြည့်ကာ လက်တဖက်ဖြင့် လီးတန်အား အုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။

    ” ရှီးးးး … တီခိုင် ”

    ” အွန်း … ဘောင်းဘီ ချွတ်လိုက်လေ သားသား ”

    သူဇာခိုင့် စကားဆုံးသည်နှင့် ပြည့်စုံအောင်မှာ သရီးကွာတား ဘောင်းဘီအား ကိုတစ်စောင်း အနေထားဖြင့် ချွတ်ပစ်လိုက်၏။အဒေါ်ဖြစ်သူ စောက်ပတ်နီတာရဲလေးအား ယက်လို့ မဝနိုင်သဖြင့် တပြတ်ပြတ်နှင့် ပြန်ယက်ပေးနေပြန်သည်။

    ပြည့်စုံအောင် ဘောင်းဘီချွတ်သည်နှင့် ပေါင်ကြားမှ တုတ်ခိုင်ကြီးမားသော လီးအားကြည့်ကာ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာတော့၏။ခင်ပွန်းသာ်ဦးကျော်နိုင်၏ လီးထက် ထွားကြိုင်းရှည်လျားသော လီးကြီးအား လီတဝက်လောက်မှ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဖြဲချလိုက်သည်။ဒစ်ကြီးမှာ ပန်းရောင်သန်းနေပြီး တင်းကားလာတော့၏။

    ” သားသားရယ် … ကြီးလိုက်တာ … တီခိုင် ထင်မထားဘူး ”

    ” ကြီးလို့လား တီခိုင်ရာ … လေးလေးကျော် လီးလောက် ရှိလား ဟင် ”

    ” အမလေးတော် … သားသားဟာကြီးက … နဲတာကြီး မဟုတ်ဖူးရှင့် … ကိုကိုကျော့်ဟာက သားသားလောက် မရှိဘူး ”

    သူဇာခိုင်မှာ သူမလက်ထဲ တင်းမာလာသော လီးတန်းထိပ်မှ ဒစ်ဖူးအား တချက်နမ်းကာ လီးအရည်ပြားအား ပါးပြင်နှင့် ပွတ်သပ်နေတော့၏။

    ” တီခိုင် … သား လီး စုပ်ပေးပါ့လား ”

    ” အာ … တီခိုင် မစုပ်တတ်ဘူး … သားသားရဲ့ … ဟို ဟို … ဂွင်းတိုက်ပေးမယ်လေ ”

    ” စုပ်ပေးပါ တီခိုင်ကလည်း စုပ်လိုက်တာနဲ့ လီးက တောင်လာမှာ … အဲဒါမှ လိုးလို့ တအားကောင်းတာ ”

    ” ဟမ် … သားသားက … မိန်းမ လုပ်ဖူးလို့လား ”

    ” သူငယ်ချင်းတွေ ခေါ်သွားလို့ … ၂ ခါ လုပ်ဖူးတယ် တီခိုင်ရဲ့ … နောက်ပိုင်းကျ ရောဂါ ကူးမှာ ကြောက်လို့ … မလုပ်တော့တာ ကြာပြီ ”

    သူဇာခိုင်မှာ ဒီအိမ်ပြန်ရောက်ပြီး ပြည့်စုံအောင် တစ်ယောက် ဂွင်းထုနေသည်ကို ချောင်းကြည့်ရင်း ၃ခါလောက် မြင်ဖူးထား၏။နောက်ဆုံးတခါ ပြည့်စုံအောင်အိပ်ခန်းထဲ ဖုန်းအားသွင်းကြိုး လာယူရာ ပြည့်စုံအောင်မှာ သူမနာမည် ရွတ်ရင်း အထွဋ်ထိပ်ရောက်သွားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

    ” သားသားက … တီခိုင့်ကို … ဟိုဟာ လုပ်ချင်တာလား ”

    ” အင်း … တီခိုင့် အဖုတ်ကြီးကလည်း ဖေါင်းကားနေတာ … အလိုး ခံချင်နေတာပါ ”

    ” အာကြာ ”

    တူဖြစ်သူ၏ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ပြောလိုက်သော စကားကြောင့် နဲနဲရှက်သွားမိသည်။တကယ်လည်း အလိုးမခံရတာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် ခံချင်နေတော့၏။ရေချိုးခန်းအတွင်း တူတော်မောင် ပြည့်စုံအောင်၏ လီးကြီးအား ခဏတိုင်း မြင်မိနေရာ စောက်ပတ်အုံလေးက တဆစ်ဆစ်နှင့် ခံစားနေမိကာ စိတ်ကူးလေးဖြင့် မှန်းနေခဲ့သည်။

    ” လုပ်ပါ … တီခိုင်ရယ် … စုပ်ပေးတော့ ”

    သူဇာခိုင်တစ်ယောက် တကယ်လည်း လီးမစုပ်ဖူးပေ။ ခင်ပွန်းသည် ဦးကျော်နိုင်အား အလွန်ဆုံး ဂွင်းထုပေးကာ လိုးခဲ့ကြသည်သာ များ၏။သို့သော် တူဖြစ်သူ စကားကြောင့် ရမ္မက်စိတ်များ ထကြွကာ နူတ်ခမ်း ဖူးဖူးလေးက တပြင်ပြင်ဖြစ်နေလေသည်။

    ပါးပြင်နှင့်ကပ်ထားသော လီးအား မျက်နှာနှင့် အနည်းငယ် ခွာကာ ဖြဲချပစ်လိုက်တော့၏။လီးကြီး ပြဲသွားသည်နှင့် ဒစ်ဖူးကြီးမှာ တင်းကနဲ့ ကားထွက်လာသည်။

    ” အမလေး … သားသားဟာကြီးက … ထွားလိုက်တာကွာ ”

    သူဇာခိုင်မှာ ခန္ဓာကိုယ် ဘေးတစောင်း အနေထားဖြင့် သူမ မျက်နှာရှေ့ သူမလက်တဖက်ဖြင့် ဖြဲထားသော ပြည့်စုံအောင် လီးကြီးအား ကြည့်ရင်း ခပ်တိုးတိုးပြောနေပြန်၏။သူဇာခိုင့် မျက်ဝန်းနက်ကြီးများက တုတ်ခိုင်ရှည်လျားသော လီးကြီးအား စုလိုက် ဖြဲလိုက်လုပ်ကာ လီးထိပ်အပေါက်မှ စို့ထွက်နေသော အရည်ကြည်ဥလေးအား နှာခေါင်းထိပ်ဖြင့် ထိကပ်က အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။

    ” စုပ်ပါ … တီခိုင်ကလည်း … ဖြဲကြည့်မနေပါနဲ့တော့ ”

    ” ဇွတ်ပဲ … သားသားရယ် … တီခိုင် တစ်ခါမှ မစုပ်ဖူးသေးတော့ … ရှက်သလိုလိုကြီးကွ … သိရဲ့လား ဟွန်း..”

    ခင်ပွန်းသည်လီးတောင် မစုပ်ဖူးရာ တူဖြစ်သူပြည့်စုံအောင်၏ တောင်းဆိုမှု့ကြောင့် လီးစုပ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တော့သည်။သူမလက်ထဲ ရုန်းကန်နေသော လီးတန်ထိပ်မှ ဒစ်ဖူးအား နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေး ဟကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း စုပ်ယူပြီး လျှာထိပ်ကလေးဖြင့် လီးထိပ်အပေါက်အား ထိုးကြည့်လိုက်၏။

    ပြည့်စုံအောင် လီးထိပ်မှ ညှီစို့စို့ ငံကျိကျိ အရည်ကြည်လေးများ လျှာဖျားနှင့် ထိကပ်သည်နှင့် စုပ်ယူမျိုချ ပစ်လိုက်တော့သည်။ပထမဆုံး လီးစစုပ်ချိန်မို့ အသက်အောင့်ကာ ဒစ်ဖူးအား ပြွတ်ကနဲ့ပြွတ်ကနဲ့ ဆွဲစုပ်ပေးနေပြန်၏။

    ” အ အ …… တီခိုင် ရယ် …… ရှီးးးး ……… အ ”

    ပြည့်စုံအောင်မှာ ခန္ဓာကိုယ် ဘေးတစောင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖင်ပြန်ခေါင်းပြန် အနေထားဖြင့် အဒေါ်ဖြစ်သူ သူဇာခိုင့် ခေါင်းအား လက်ဖြင့် ဆွဲကိုင်လိုက်၏။ဆံနွယ်အုံကြီးအား အုပ်ဆွဲပြီး သူဇာခိုင် ပါးစပ်ထဲ လီးကြီးအား ဆောင့်သွင်းလိုက်တော့သည်။

    ” အု … ဖလွပ် …… ဝု ဝူး … အ ဟွတ် ဟွတ် ဟွတ် ”

    သူဇာခိုင့် ပါးစပ်ထဲ လီးကြီး ဝင်သွားရာ လီးထိပ်မှ အာဂေါင်ပျော့လေးအား ထိုးမိသဖြင့် တဟွတ်ဟွတ်ဖြင့် ချောင်းဆိုးကာ သီးနေရှာ၏။

    ” ပလွပ် … ဖူး ဖလူး …… အ ဟွတ် …… သားသားရယ် … တအား ဆောင့်မထိုးနဲလေ … တီခိုင်မှ လီးမစုပ်ဖူးတာ … ငြိမ်ငြိမ်လေးနေကွာ ”

    ” ဆောရီး … တီခိုင် … သားလည်း စိတ်လော သွားလို့ ”

    ပြည့်စုံအောင် စကားအဆုံး သူဇာခိုင်မှာ အပြင်ပြန်ထုတ်ထားသော ဒစ်ဖူးအား မျက်လုံးလေး စင်းရင်း နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးဖြင့် မှိန်းပြီး စုပ်နေလိုက်သည်။ ပြည့်စုံအောင် ဆောင့်မထည့်စေရန် ပေါင်တန်တဖက်အား လက်တဖက်ဖြင့် ကျားကန်တွန်းထားလိုက်၏။

    တဖြည်းဖြည်း လီးကြီးအား ဖိစုပ်ရင်း လည်ချောင်းထဲ ရသလောက် မျိုချပစ်သည်။တဖြည်းဖြည်း လည်ပင်းကြွက်သားများ လျော့ချကာ လီးအား အရင်းထိ ကပ်နေအောင် မျိုနိုင်လာ၏။ကောက်ကွေးနေသော လမွှေးစိမ်းစိမ်းလေးများက သူမနှာခေါင်းဝသို့ တိုးဝင် လာတော့သည်။ ခေါင်းကို နောက်ဆုတ်၍ အသက်လုရှုရာ တံတွေးများနှင့် ပြောင်လက်နေသော ပြည့်စုံအောင် လီးကြီးက တဇပ်ဇပ် တုန်နေ၏။

    ” ကောင်းလိုက်တာ … တီခိုင် ရယ် ”

    ” တီခိုင် စုပ်ပေးတာ … ကောင်းလား ”

    ” အင်း ”

    ပြည့်စုံအောင် တစ်ယောက် တုန်နေသော လီးထိပ်ဖြင့် သူဇာခိုင့် ပါးစပ်အား ထိုးရင်း တအီးအီး ညည်းနေရှာသည်။ သူဇာခိုင်ကလည်း တူဖြစ်သူ လီးထိပ်အား အလိုက်သင့် ဆွဲစုပ်လိုက်တော့၏။

    ” ပလွပ် … ဘွတ် … အု အု … ဝု … ပလွပ် ”

    ဒစ်ဖူး ဝင်သည်နှင့် ပြည့်စုံအောင်တစ်ယောက် အဒေါ်ဖြစ်သူ ခေါင်းအား ဖမ်းဆွဲကာ ပါးစပ်အား ဆွဲလိုးပစ်သည်။လီးကြီးမှာ သူဇာခင့် နူတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးထဲ ၀င်လိုက် ထွက်လိုက်ဖြင့် လီးအရည်ပြား တလျှောက် အကြောများ ထောင်ထွက်လာတော့၏။

    ” အားးးး …… တီခိုင် …… သား မ ရ တော့ ဘူး …… ရှီးးးး းးးးးးး ”

    ပြည့်စုံအောင်တစ်ယောက် အဒေါ်ဖြစ်သူ ပါးစပ်အား လိုးရင်း မထိန်းနိုင်တော့ပဲ လရည်များ ပန်းထွက်ကုန်သည်။

    ” ဝေါ့ … အု …… ဝေါ့ ဝေါ့ … သားသားကလည်းကွာ … ဖူး ဖလူး … ဝေါ့ ”

    သူဇာခိုင်တစ်ယောက် လီးထိပ်မှ ပန်းထုတ်လိုက်သော လရည်များ လည်ချောင်းထဲ ဝင်လာရာ မျိုချရင်း ပျို့တက်လာသဖြင့် အန်ထွက်နေ၏။

    ” ဆောရီး … တီခိုင်ရယ် … သား မထိန်းနိုင်တော့တာ ”

    ” ဟွန့် … တီခိုင့် ပါးစပ်ထဲ … သားသား လရည်တွေ ဝင်ကုန်ပြီ ”

    ပြည့်စုံအောင်တစ်ယောက် အဒေါ်ဖြစ်သူ သူဇာခိုင့် စကားကြောင့် ဖင်ပြန်ခေါင်းပြန် အနေထားမှ ထထိုင်ရင်း သူဇာခိုင့် နူတ်ခမ်းဒေါင့်မှ အမ်ထွက်လာသော လရည်ဖြူဖြူ ပျစ်ပျစ်များအား လျှာဖြင့် လိပ်ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ပြန်သွင်းပေးလိုက်တော့သည်။

    ” ကောင်းလား တီခိုင် ”

    ” သွား … တအားဆိုးတာပဲ သားသားက … ကိုယ့်အဒေါ်ပါးစပ်ကို … မညှာမတာ လိုးပြီး လရည်ပါ ပန်းထည့်ပစ်တာ ”

    ” ချစ်လို့ပေါ့ … တီခိုင်ရယ် ”

    ” ဟွန့် … ဖယ်တော့ … ရေချိုးကြဆို့ ”

    သူဇာခိုင့် ပါးပြင်အား တရွှတ်ရွှတ် နမ်းပြီး အဝတ်စားများ ပြန်ဝတ်ကာ ကုတင်ပေါ်မှ ထရပ်လိုက်တော့သည်။ရေချိုးခန်းထဲ သူဇာခိုင် ဝင်သွားသည်နှင့် ပြည့်စုံအောင်မှာ ကပ်လိုက်လာခဲ့၏။

    ” ဟင် … သားသား … မမခင် ပြန်လာရင် … မကောင်းဘူးနော် ”

    ” မေမေက … သူ့ သူငယ်ချင်း အလှူပြီးမှ လာတော့မှာ … တီတီခိုင် ရ … စိတ်ပူ မနေနဲ့ ”

    ” အာ … သားသား ဟာကြီးက လွန်တယ်ကွာ … ခုလေးတင် … အရည်ထွက်ထားတာ ပြန်ထနေတာ ”

    ” သား … တီခိုင့် စောက်ပတ်လေး … လိုးချင်နေတာ ”

    ရေချိုးခန်းထဲ အရောက် သူဇာခိုင့် ဖင်ကြားထဲ လီးဖြင့်ထောက်ကာ ပြည့်စုံအောင်မှ နောက်မှ သိုင်းဖက်ထားလိုက်ပြန်သည်။သူဇာခိုင်မှာ အင်္ကျီအား ချွတ်ပြီး နံရံမှ အဝတ်စားချိတ်သော တန်းလေးပေါ် လှမ်းတင်နေရာ သူမ ဖင်လေးအား နောက်ပစ်ထားသလို ဖြစ်နေတော့၏။

    ပြည့်စုံအောင်မှာ သူဇာခင့် ဘောင်းဘီ အပါးလေးအား ဆွဲချွတ်ရင်း ဒူးထောက် ထိုင်ချလိုက်သည်။ကော့ထွက်နေသော ဖင်သားစိုင်နှစ်ခြမ်းကြားမှ စောက်ပတ်လေးအား နှာခေါင်းထိပ်ဖြင့် ဖိကာ ထိုးနမ်းလိုက်သည်။သူဇာခိုင်တစ်ယောက် စောက်ဖုတ်လေးအား နှာခေါင်းထိပ်လေး ထိကပ်သည်နှင့် ပေါင်တန်များ မသိမသာဖြဲကာ ကော့ပေးလိုက်၏။

    စောက်မွှေးပါးပါးလေးနှင့် ဖုံးအုပ်ထားသော စောက်ပတ်အုံလေးမှာ သူမ နောက်ကျောဘက် ဒူးထောက်ထိုင်နေသော ပြည့်စုံအောင်မျက်နှာနှင့် ဖိကပ်သွားတော့သည်။ပြည့်စုံအောင်ကလည်း သူဇာခိုင့် စောက်ပတ်လေးအား မက်မက်မောမော နမ်းရှိုက်ရင်း ဖင်သားစိုင်ကြီး နှစ်ခြမ်းအား ညှစ်ချေနေ၏။

    ” မွှေးနေတာပဲ … တီခိုင်ရာ ”

    ” အမ် … ကြံကြံ ဖန်ဖန် … သားသားရယ် … စောက်ပတ်က မွှေးရတယ်လို့ ”

    သူဇာခိုင် တစ်ယောက် တစ်တစ်ခွခွ ပြန်ပြောရင်း ဒူးဆစ်ရောက်နေသော သူမ ဘောင်းဘီလေးအား ရေချိုးခန်း ကြမ်းပြင်ပေါ် ချွတ်ချပစ်၏။တဆက်ထဲ ခန္ဓာကိုယ် တပတ်လှည့်ကာ မတ်တပ်ရပ်လျက် မျက်နှာချင်းဆိုင် အနေထားဖြင့် စောက်ပတ်နီတာရဲလေးအား ဒူးထောက်မော့ကြည့်နေသော ပြည့်စုံအောင်မျက်နှာနှင့် ဆွဲကပ်လိုက်တော့သည်။

    ” အ အ …… ကောင်းလိုက်တာ သားသားရယ် … ယက်ယက် … ရှီးးးး းးးးး ”

    ရေချိုးခန်းအတွင်း မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြည့်စုံအောင် ဆံပင်များအား စုကိုင်ကာ ခါးအားဖြင့် စောက်ပတ်လေးအား ကော့ပေးထား၏။ ခန္ဓာကိုယ် ကိုယ်လုံးတီး အနေထားဖြင့် စောက်ပတ် ဘေးနူတ်ခမ်းသားများ ဖေါင်းကြွလာကာ တအီးအီး ညည်းနေသော အဒေါ်ဖြစ်သူအား မော့ကြည့်ကာ ပြည့်စုံအောင် ပေါင်ကြားမှ လီးကြီးကလည်း မတို့မထိရပဲ ရုန်းကန်လာသည်။

    ခဏအကြာ ပြည့်စုံအောင် တစ်ယောက် အဝတ်စားများ ချွတ်ကာ ကိုယ်လုံးတီး အနေထားဖြင့် ထရပ်လိုက်တော့၏။

    သူဇာခိုင်တစ်ယောက် ကာမစိတ်ထကြွကာ သူမရှေ့ ရပ်နေသော ပြည့်စုံအောင် ပေါင်ကြားမှ လီးကြီးအား ကြည့်ရင်း ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ပေ။လက်တဖက်ဖြင့် လီးအား အုပ်ကိုင်ကာ လီးထိပ်နှင့် သူမ စောက်ခေါင်းပေါက်လေးထဲ တေ့ကာ ပြည့်စုံအောင်ခါးအား လွတ်နေသောလက်တဖက်ဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆွဲကပ်လိုက်၏။

    ” ဗျစ် … အ …… အမလေး …… ကြပ်လိုက်တာ …… သားသားရယ် ”

    သူမစောက်ပတ်လေးထဲ ပြည့်စုံအောင် လီးကြီး တရစ်ပြီးတရစ် တိုးဝင်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း ညည်းနေပြန်သည်။

    ” နာလို့လား … တီခိုင် …… သား ပြန်ထုတ်လိုက်မယ် ”

    ” ဟမ် … မထုတ်ရပါဘူး … ခဏလေး ရပ်ထား ရတယ် ”

    သူဇာခိုင်မှာ အနည်းငယ် နာကျင်သော်လည်း စောက်ခေါင်းထဲ ၃ ပုံ၂ ပုံခန့် မဆန့်မပြဲ ဝင်နေသော ပြည့်စုံအောင်လီးထိပ်က စောက်ခေါင်းအတွင်းသား နုနုလေးအား ချိတ်ဆွဲပေးသဖြင့် အရသာ ထူးကဲနေရသည်။

    ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဦးကျော်နိုင် လီးထက် ထွားကြိုင်းတုတ်ခိုင်သော ပြည့်စုံအောင် လီးကြီးက သူမ စောက်ပတ်လေးထဲ ဝင်နေရာ ကြည့်ရင်း ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေရပြန်၏။အဆုံးထိ ဝင်သွားလျင် စောက်ပတ်လေး ကွဲသွားမလားဟု တွေးရင်း ခါးအားဖြင့် ခပ်ဖြည်းဖြည်း ကော့ထိုးကြည့်သည်။

    ” ဗြိ …… အ …… ဗျစ် ဗျစ် …… ကျွတ်ကျွတ် ”

    ဆီးခုံးချင်း ထိကပ်သည်အထိ ကော့ထိုးရင်း တစ်ဆို့ကြီး ဖြစ်နေသဖြင့် ခဏ နားလိုက်ရသည်။

    ” သားသား … တီခိုင့် နို့တွေ စို့ကွာ ”

    သူဇာခိုင်တစ်ယောက် စောက်ပတ်အုံလေးဆီမှ ခံစားမှု့အား အာရုံလွဲရန် ကြိုးစားနေ၏ပြည့်စုံအောင်မှာ အဒေါ်ဖြစ်သူ သူဇာခိုင့် စိတ်တိုင်းကျ နို့သီးခေါင်း နီညိုလေးအား တဖက်ပြီးတဖက် ပြောင့်စို့ ပေးသည်။

    ခဏအကြာ သူဇာခိုင်မှာ နို့စို့ခံရင်း ပြည့်စုံအောင် ခါးအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းကာ လီးတဝက်ခန့်ထုတ်ပြီး ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် နှဲ့ကြည့်လိုက်၏။တဖြည်း နာကျင်မှု့လေး လျော့ကာ လီးအရသာ ခံမိသည်နှင့် ခပ်သွက်သွက် အထုတ်အသွင်း လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။

    ” အားးးး …… အမေ့ …… သေပါပြီ … အဟင့် … ကျွတ် ”

    ရုတ်တရက် ပြည့်စုံအောင်မှာ အားမလို အားမရ ဖြစ်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် မတ်တပ်ရပ်လျက်အနေထားဖြင့် သူဇာခိုင့် ခါးလေးအား စုံကိုင်ကာ လီးအဆုံးထိ ဆွဲလိုးလိုက်တော့၏။သူဇာခိုင်တစ်ယောက် ထင်မထားသဖြင့် လည်ပင်လေးလန်တက်သွားကာ အားကနဲ့ အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။

    ” တီခိုင် မခံနိုင်ရင် … သား ပေါင်ကြားလေး လိုးမယ်ဗျာ … နော် ”

    ပြောပြီးသည်နှင့် ပြည့်စုံအောင်မှာ လီးအား သူဇာခိုင့် စောက်ပတ်လေးထဲမှ ဆွဲထုတ်ကာ စောက်ဖုတ်အုံလေးအောက် ပေါင်ကြားထဲ သွင်းကာ လိုးတော့သည်။သူဇာခိုင်မှာလည်း ပြည့်စုံအောင် လီးအား ပေါင်တန်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခပ်တင်းတင်း ညှစ်ထားပေး၏။တဇွိဇွိဖြင့် ပေါင်ခြံထဲ ဝင်ထွက်နေသော ပြည့်စုံအောင် လီး၏ အပေါ်အရည်ပြားမှာ စောက်ပတ် အက်ကွဲကြောင်းထဲ ညှပ်နေသည်မို့ သူဇာခိုင်တစ်ယောက် အရသာသစ်လေး ခံစားရင်း မျက်လုံးများ စင်းကျလာရ၏။

    ” သားသား … ပက်လက်လှန် လှဲလိုက်ပါ့လား ဟင် ”

    သူဇာခိုင်တစ်ယောက် စောက်ပတ်အပ်ကွဲကြောင်းထဲ လီးအရည်ပြား၏ပွတ်တိုက်မှု့က တချက်တချက် အစိလေးအား ထိမိသဖြင့် အလိုးခံချင်သည့် စိတ်များ ထိန်းမရတော့ပေ။

    ပြည့်စုံအောင်မှာ သူဇာခိုင့် စကားကြောင့် မျက်နှာချင်း မတ်တပ်ရပ် အနေထားဖြင့် ပေါင်ခြံထဲ လိုးနေရာမှ ရေချိုးခန်း ကြမ်းပြင်ပေါ် ပက်လက်လှဲချလိုက်၏။သူဇာခိုင်မှာ ပြည့်စုံအောင်၏ ပေါင်လည်လောက် ခွထိုင်ကာ ထောင်မတ်နေသော လီးအား သူမ စောက်ပတ်လေးနှင့် ဆွဲကပ်ကာ ဖိပွတ်နေပြန်သည်။

    သူမ စောက်ပတ်လေးနှင့် ဖိထားသော လီးအား ငုံ့ကြည့်ကာ ဖင်သားစိုင်ကြီးအား ရှေ့တိုး နောက်ဆုတ်ဖြင့် အရသာ ယူရင်း ခဏ အကြာ လီးထိပ်အား စောက်ခေါင်း ပေါက်ဖြင့် တေ့ကာ ဖိထိုင်လိုက်တော့၏။ဒီတကြိမ် အံကြိတ်ကာ ပြည့်စုံအောင် လီးကြီးအား အရင်းထိ ကပ်နေအောင် ခွလိုးပစ်သည်။

    နာကျင်မှု့များ သက်သာသည်နှင့် ဖင်ကြီးကြွကာ တချက်ချင်း ဖိလိုးတော့သည်။ပြည့်စုံအောင်မှာလည်း သူဇာခိုင်၏ နို့အုံကြီးအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ညှစ်ချေပေးရင်း အောက်မှ မသိမသာလေး ပင့်လိုးနေ၏။

    ” အ …… နာနာလေး ညှစ် … သားသား …… ရှီးးးး းးးး … တီခိုင် ခံနိုင်ပါပြီ … အောက်ကလည်း ပင့်လိုးပေးတော့ ”

    သူဇာခိုင်တစ်ယောက် ပြည့်စုံအောင်အား ခွလျက်အနေထားဖြင့် တအင်းအင်း ညည်းကာ သူမဖင်ကြီးအား မြှောက်လိုက် ဖိလိုက်ဖြင့် လီးအရသာ တွေ့နေတော့သည်။ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဦးကျော်နိုင် လီးထက် တုတ်ခိုင်ထွားကြိုင်းသော ပြည့်စုံအောင်၏ လီးအား ခံနိုင်လာသည်နှင့် အမျိုးမျိုး ညှောင့် လိုးတော့၏။

    ” ဗျစ် … ဖလွပ် …… ဘွတ် … အင်း ဟင်းဟင်း …… အမလေး ……… အ အ …… ကောင်းလိုက်တာ သားသားရယ် … အင့် …… ဘွတ် ဘွတ် …… ရှီးးးး းးးး အ အားးးးးးးး ”

    ဖင်ကြီးအား ကြွကာ တဘွတ်ဘွတ်ဖြင့် ခွလိုးနေရာ ရေချိုးခန်းအတွင်း လီးဝင်လီးထွက်သံများ အနည်းငယ် ဆူညံလာ၏။လီးကြီးအား စောက်ခေါင်း အတွင်းသားများဖြင့် ညှစ်ကာ ဝိုက်ဆွဲစဉ် ခါးအားဖြင့် ပြည့်စုံအောင် တစ်ယောက် လီးတန်တလျှောက် ယားတက်လာတော့သည်။ အိမ်ထောင်သည် တစ်ယောက်မို့ သူဇာခိုင်၏ လိုးချက်များက တဖြည်းဖြည်း ပြင်းထန်လာ၏။

    ” အားးးးးး …… ရှီးးးးးး …… ကောင်းလိုက်တာ… တီခိုင်ရယ် … ဆောင့် ဆောင့် ”

    တူဖြစ်သူ ပြည့်စုံအောင်၏ ရမ္မက်သံလေးများ ထွက်လာမှ သူဇာခိုင်မှာ ပြည့်စုံအောင်၏ အထွဋ်ထိပ် ရောက်ချင်နေသော မျက်နှာလေးအား ကြည့်ရင်း ဖင်ကြီး ကြွပြီး တဘွတ်ဘွတ်ဖြင့် ဖိဆောင့်ပေးလိုက်တော့သည်။

    ” အင့် …… ဗျစ် …… ဘွတ်ဘွတ် … ကောင်းလား … သားသား … ဖွပ် ဗျစ် …… ဘွတ် ”

    ” အ အားးးး …… တီခိုငျ ရယျ …… ရှီးးးး းးးးးး …… အ ”

    ပြည့်စုံအောင်မှာ သူဇာခိုင်၏ စောက်ခေါင်းထဲ လီးတန်တလျှောက် ယားတက်လာကာ လရည်များ ပန်းထွက်ကုန်၏။သူဇာခိုင်မှာလည်း လရည်ပူပူများ စောက်ခေါင်းထဲ ဝင်လာသည်နှင့် ဆောင့်ချက်များရပ်ကာ ပြည့်စုံအောင် လီးအား အားရှိသလောက် ညှစ်ပေးကာ စောက်ရည်များ ပန်းချပစ်တော့သည်။

    ” တီခိုင်လည်း … ကောင်းလိုက်တာ သားသားရယ် … ဗိုက်ထဲက ကလေးတောင့် မေ့သွားရတယ် ”

    ” နောက်တခါ ကျ … သား အပေါ်က လိုးမှာပေါ့ တီခိုင်ရ ”

    ” အမလေးတော် … ခု လေးပဲ … လိုးပြီးတာကို … ကဲ ထတော့ … ရေချိုးကြစို့ ”

    ထို့နောက် နှစ်ယောက်သား အပြန်အလှန် ဆပ်ပြာတိုက်ပေးရင်း ရေချိုးကာ ရေချိုးခန်းအတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

    ………………………………………………………………………………………………

    ” အာ … သားသား … အရမ်းပဲကွာ … အောက်ထပ်မှာ မမခင် … ရှိတယ်လေ ”

    ” မာမီက … အတော်သင့် အိမ်ပေါ် မတက်ပါဘူး တီခိုင်ကလည်း … နောက်လဆို လေးလေးကျော် ပြန်လာရင် … တီခိုင်တို့က ပြန်တော့မှာလေ … သား လိုးခွင့်မရှိတော့ဘူး ”

    ” မယ့်လေးတော် … ရည်းစားထားပြီး … လိုးပေါ့ … ဟွန့် ”

    သူဇာခိုင်တစ်ယောက် ခင်ပွန်းသည် နိုင်ငံခြား သွား အလုပ်လုပ်ရာ သူမ အတွက်က ကာမနန်းတော်ထဲ အလည်ရောက်နေသလို ဖြစ်နေတော့၏။ကိုယ်ဝန် ၆ လ ကျော်လာသော်လည်း ပြည့်စုံအောင်၏ အပြုစု အယုများနှင့် ကြီးမား တုတ်ခိုင်လှသော လီးကြီးအား စွဲလမ်း နှစ်ချိုက်လာခဲ့သည်။

    ခုလည်း မနက်လင်းလင်းချင်း ပြည့်စုံအောင် တစ်ယောက် သူမ အိပ်ခန်းထဲ ဝင်လာကာ အိပ်ပျော်နေသော သူမ ပါးပြင်လေးအား နမ်းပြီး နို့အုံလေးအား ပွတ်သပ်နေသဖြင့် နိုးလာခဲ့ရ၏။နောက်လဆို ခွဲရတော့မည် ဖြစ်ကာ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဝမ်းနည်းနေမိသလို ခံစားနေမိသည်။

    ” သား … ရည်းစားကို … တီခိုင့်လောက် ချစ်နိုင်မယ် မထင်ပါဘူးဗျာ ”

    ” အံမယ် … ကိုယ့် အဒေါ်ကို … ဒီလို စကားလေးတွေနဲ့ … ညာညာ လိုးနေတာ ၅လ ပြည့်တော့မယ် … ဟွန့် … ခဏ … တီခိုင် မျက်နှာ သစ်ဦးမယ် ”

    သူဇာခိုင်မှာ စကားဆုံးသည်နှင့် ညာဘက်လက် အားပြုထောက်ကာ ဘယ်လက်က စူထွက်နေသော သူမ ဗိုက်လေးအား ထိန်းကိုင်ရင်း ကုတင်ပေါ်မှ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ထရပ်လိုက်၏။

    အသားရည် ဝင်းဝါကာ မနိမ့်မမြင့် အရပ်လေးက ပြည့်စုံအောင် ပုခုံးကျော်ကျော်လေးသာ ရှိ၏။မတ်တပ်ရပ်ပြီးသည်နှင့် ပြည့်စုံအောင်အား မျက်ခုံးလေးတွန့်ကာ မျက်ဝန်းနက်ကြီးများနှင့် စိုက်ကြည့်ရင်း နူတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးအား စုပြလိုက်၏။ပြည့်စုံအောင် တစ်ယောက် အူယားလာကာ သူဇာခိုင့် ပုခုံးအား ဆွဲ၍ နူတ်ခမ်းလေးအား ဆွဲစုပ်ပစ်သည်။

    ” ဟိတ် … ဖြည်းဖြည်းကွာ သားသား … ဒီမှာ ”

    ကြိုတင် တွက်စပြီးသားမို့ ပြည့်စုံအောင် နူတ်ခမ်းချင်း ဆွဲစုပ်သည်နှင့် ခေါင်းလေး နောက်ဆုတ်ကာ မျက်လုံးအောက်စိုက်ပြီး သူမဗိုက်အား ပြနေသည်။ပြည့်စုံအောင်မှာ ကာမစိတ် ဘယ်လောက် ကြွကြွ သူဇာခိုင့် ဗိုက်အား တန်ဖိုးထား ဂရုစိုက် ပေး၏။

    ” ဆော်ရီး … တီခိုင် … မျက်နှာ အရင်သစ်လိုက် … သား အောက်ထပ်ကပဲ … စောင့်နေတော့မယ် ”

    ပြည့်စုံအောင် မျက်နှာလေး ညိုးသွားတော့လည်း သူဇာခိုင် မနေတတ်ရှာပေ။

    ” အမ် … ရေချိုးခန်း လိုက်ပို့လေ ”

    ငြုတုတုလေး ပြောကာ ပြည့်စုံအောင် ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ကာ ပါးအပ်ထားလိုက်တော့၏။

    ရေချိုးခန်းထဲ အတူသွားကာ သူဇာခိုင်မျက်နှာသစ်ချိန် နောက်ကျောဘက်မှ ပြည့်စုံအောင်တစ်ယောက် သူဇာ ခိုင့် ညဝတ် ဂါဝန် အပါးလေးအောက်မှ ဖင်သားစိုင် တုတ်တုတ်ခဲခဲကြီးအား ကြည့်ရင်း ပေါင်ကြားမှ လီးက ထောင်မတ်လာတော့သည်။ရေချိုးခန်းမှ ပြန်ထွက်ရာ ဘယ်ဘက်ဘေးမှ ကပ်လိုက်လာသော ပြည့်စုံအောင် ပေါင်ကြားသို့ သူဇာခိုင့် ဘယ်လက်က မထင်မှတ်ပဲ ရောက်ရှိကာ ထောင်မတ်နေသော လီးထိပ်အား လက်ဖမိုးဖြင့် ထိမိသွား၏။

    ” အယ် ”

    ပြည့်စုံအောင် မျက်နှာလေးအား ဘေးတိုက် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။အိပ်ခန်းထဲ မျက်နှာသုတ်ရန် ဝင်လိုက်သည်နှင့် ပြည့်စုံအောင်မှာ သူဇာခိုင့် ဂုတ်သား ဖွေးဖွေးလေးအား ဆွဲစုပ်လိုက်ပြန်၏။မျက်နှာ မသုတ်ဖြစ်တော့ပဲ မျက်နှာချင်းဆိုင် လှည့်ကာ ပြည့်စုံအောင် လည်တိုင်အား ခပ်တင်းတင်း ဆွဲစုပ်ရင်း တုံ့ပြန်ပေးလိုက်တော့သည်။

    နှစ်ဦးသား နမ်းရှိုက်ရင်း ခဏအကြာ သူဇာခိုင်မှာ ကုတင်စောင်းတွင် ထိုင်ရင်း ကိုယ်လုံးအား ပက်လက် လှန်ချပစ်သည်။ပေါင်တန်နှစ်ဖက်အား မြှောက်ကာ ဒူးကွေးကားရင်း ညဝတ် ဂါဝန်လေးအား ဗိုက်ပေါ် ဆွဲတင်ထားလိုက်၏။

    သူမ ပေါင်ကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသော စောက်ပတ်အုံလေးမှ စောက်ခေါင်းပေါက်လေးမှာ အရည်ကြည်များ အိုင်နေတော့သည်။ပြည့်စုံအောင်မှာ သူဇာခိုင့် ပေါင်ကြားထဲ နေရာယူကာ ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြန်၏။

    ” သားသား … မယက်နဲ့တော့ … မြန်မြန် လိုးလိုက် ”

    သူမ စောက်ပတ်လေးအား ပြည့်စုံအောင် မျက်နှာကပ်လာသဖြင့် လှမ်းတားနေသည်။ပြည့်စုံအောင်မှာလည်း လီးက တင်းမာနေရာ သူဇာခိုင် စကားဆုံးသည်နှင့် ပုဆိုးခါးပုံစအား ဖြည်ချရင်း တဇပ်ဇပ် တုန်နေသော လီးကြီးအား ညာလက်ဖြင့် ဖမ်းထိန်းကာ စောက်ခေါင်းပေါက်ထဲ တေ့လိုးလိုက်တော့၏။

    ” အ ……… အ ……… လိုးပါ သားသားရဲ့ ”

    ” ဆောင့်ရင် … တီခိုင့် ဗိုက်ထဲက ကလေး ထိမဆိုးပါ ”

    ” တချက်ချင်း … ဖိလိုးပေါ့ကွ … ခုလိုးတာ အားမရပါဘူး … တီခိုင် အပေါ်က ခွလိုးမှာနော် … ဟွန့် ”

    ” ဟာ … တီခိုင် ကလည်း … အပေါ်က ခွလိုးရင်း ကလေးကို ညှစ်သလို ဖြစ်မှာလေ … သား လိုးတာ ငြိမ်ငြိမ် ခံပါ ”

    ပြည့်စုံအောင် တစ်ယောက် အဒေါ်ဖြစ်သူ အားရစေရန် လီးအရင်းထိ ဖိကပ်ကာ ကြိတ်ဆောင့်ပေးနေရသည်။သူဇာခိုင်မှာ မျက်လုံးလေး စင်းကာ လီးအား စောက်ခေါင်း အတွင်းသားဖြင့် ညှစ်ရင်း အလိုးခံနေတော့သည်။

    အတော်လေးကြာမှ နှစ်ဦးသား ရှေ့ဆင့် နောက်ဆင့်ပြီးကာ သန့်ရှင်းရေး ပြန်လုပ်ပြီး အောက်ထပ် ဆင်းခဲ့လိုက်ကြ၏။

    ……………………………………………………………………………………………………

    အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်လာကာ ပြည့်စုံအောင် တစ်ယောက် ယောင်ချာချာ ဖြစ်နေတော့သည်။သူဇာခိုင်မှာ ခင်ပွန်းသည် ဦးကျော်နိုင် မြန်မာပြည် ပြန်လာသဖြင့် သူမတို့နေထိုင်သော မြို့လေးဆီ ပြန်လိုက်သွားသည်မှာ ၁၅ရက်ခန့် ရှိနေပြီ။

    ပြည့်စုံအောင် တစ်ယောက် သူဇာခိုင် နေထိုင်သွားသော အိပ်ခန်းလေးထဲ ဝင်ကာ သူဇာခိုင်နှင့် လိုးခဲ့ကြပုံများအား ပြန်စဉ်းစားရင်း ဂွင်းထုနေရတော့သည်။

    ” ဒေါက် ဒေါက် … သားရေ … ပြည့်စုံ ”

    ” ဗျာ … မာမီ ”

    ” အောက်ခဏ ဆင်းခဲ့ပါဦး … မြောက်ဖက်တိုက်က … ကိုလေးညို တို့က မိဖူးလေး ကို စာပြပေးဖို့ … လာပြောနေကြလို့ ”

    အိပ်ခန်းထဲ အဒေါ်ဖြစ်သူ သူဇာခိုင်အား ဂွင်းမှန်းထုကာ တချီပြီး၍ မှေးနေစဉ် မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါ်ခင်မာစိုး လာခေါ်သဖြင့် အောက်ထပ်ဆင်းလာခဲ့လိုက်၏။

    ” လာ … သားလေး … မင်းညီမ ၁၀တန်း ၁နှစ် ကျပြီးသားကွ … ဒီနှစ်လည်း စာကောင်းကောင်း မလုပ်ဖူးကွာ … အန်ကယ်က အလုပ်တဖက်နဲ့ ဆိုတော့ … ပညာရေးဘက် ဂရုမစိုက်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေတာ … အဲဒါ ကူညီပါဦးကွာ ”

    ” အော် … ဟုတ် အန်ကယ် … ကျနော်လည်း ကျောင်းတဖက်နဲ့ ဆိုတော့ … ညပိုင်း လာသင်ပေးပါမယ် ”

    ဦးချစ်ညိုမှာ ပြည့်စုံအောင်၏ မိခင်ဒေါ်ခင်မာစိုး ထက် အသက် ၂နှစ်ခန့် ကြီးကာ အသားညိုညို လက်ပြင်ကိုင်းကိုင်းဖြင့် အရပ်အမောင်း ကောင်းလှသည်။

    မျက်နှာ လေးထောင့်ဆန်၍ ဆံပင်တိုတို မျက်မှန်အနက် အမြဲတပ်ထားလေ့ရှိ၏။ဦးချစ်ညို၏ အကူညီတောင်းမူ့ကြောင့် ပြည့်စုံအောင် တစ်ယောက် ဝတ်ရည်ဖူးအားဂိုက်လုပ်ပေးရန်

    ဒေါ်မိုးမိုးစံတို့အိမ်သို့ရောက်ရှိခဲ့သည်။

    ” မိဖူးက … တော်ပါတယ်ကွာ … စာသေချာမလုပ်လို့ပါ ”

    ” အမ် … ကိုကို သင်တာ … နားလည်လွယ်တော့ … စာလိုက်နိုင် လာတာပါ ”

    ” ဘယ်လောက် သင်သင် … မိဖူး ဘက်က ကြိုးစားမှ … အောင်မြင်မှာလေ … ခု ကိုကို မေးတာတွေ အကုန်ဖြေနိုင်လို့ … နက်ဖန်ည … အပြင် မုန့်လိုက်ကျွေးမယ် … ဟုတ်ပြီလား ”

    ” ဟေးးး … ဒါမှ တို့ ကိုကိုကွ ”

    ဝတ်ရည်ဖူးတစ်ယောက် ခုန်ပေါက်ပျော်ရွှင် နေရာ အရွှယ်နဲ့မမျှ စူထွက်နေသော ရင်သားစိုင်နှစ်ဖက်က ရမ်းခါနေတော့သည်။ပြည့်စုံအောင်မှာ ဝတ်ရည်ဖူးအား ရင်းနှီးအောင် ပေါင်းရင်း စာဘက်စိတ်ပါလာအောင် ပြုပြင်နိုင်ခဲ့၏။

    လူချင်း ရင်းနှီးလာတော့မှ ဝတ်ရည်ဖူးမှာ ဥာဏ်ကောင်းသော မိန်းကလေး တစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်ကို သိရှိလာရသည်။တစ်ဦးတည်းသော သမီးမို့ ငယ်ငယ်ကတည်းက အလိုလိုက်ထားသဖြင့် စာပဲစိတ်မပါပဲ အပျော်အပါးဘက် စိတ်ရောက်နေ၏။

    ပြည့်စုံအောင်၏ အသင်ပြကောင်းမှု့ကြောင့် ဝတ်ရည်ဖူးတစ်ယောက် လပတ် စာမွေးပွဲတိုင်း ရမှတ်များ တက်လာကာ တဖြည်းဖြည်း အတန်းထဲ 1 to 10 စာရင်းထဲ ဝင်လာတော့သည်။

    ” ဟာ … ဒီလို ကျတော့လည်း ငါ့သမီးလေးက တော်သားပဲကွ ”

    ” အင်း … သားလေး ပြည့်စုံ ကိုလည်း အန်တီမိုးက … ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွယ် … ဒီတိုင်းဆို … သမီးလေး ဒီနှစ် အောင်မှာပါ ”

    ” မိဖူးက … ဥာဏ်ကောင်းပါတယ်ဗျာ … သက်သက်မဲ့ ဆိုးနေလို့ပါ ”

    ” ဟာ … ကိုကိုနော် ”

    ” ဟားဟားးးး ”

    ” ချချ ချချ ”

    ပြည့်စုံအောင် စကားကြောင့် ဦးချစ်ညိုရော ဒေါ်မိုးမိုးစံ တို့ပါ တခိခိ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

    ” ကဲ … ဒီည ကိုကို ဂတိအတိုင်း … အပြင်လျှောက်လည်ပြီး … မုန့်ဝယ်ကျွေးရမယ် ”

    ” အော် … သမီးရယ် သားလေး ပြည့်စုံက … စေတနာနဲ့ သင်ပေးရသေးတယ် … မနှိပ်စက်ပါနဲ့ … မာမီ ဆီက ပိုက်ဆံ ယူသွားကြ ”

    ” ရပါတယ် … အန်တီမိုးရယ် … ကျနော်ထဲ ပါပါတယ် ”

    ဒေါ်မိုးမိုးစံအား ပြောပြီးသည်နှင့် ပြည့်စုံအောင်မှာ ဝတ်ရည်ဖူးအား မုန့်လိုက်ကျွေးရန် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

    ………………………………………………………………………………………………………………..

    ” ဟော … သားလေး တောင် ရောက်နေပြီ … အန်တီ ရေချိုးနေလို့ … မသိလိုက်တာ ”

    ” ဟုတ် … အန်တီမိုး … မိဖူး ရော ”

    ” အမလေး … အဆင့် ၃ ရလို့တဲ့ … သူ့အဖေကို … ဆွဲကြိုးပူဆာပြီး … လိုက်ဝယ်ခိုင်း နေတာ ”

    ” အော် … ဟုတ်ဟုတ် ”

    ဒေါ်မိုးမိုးစံမှာ ရေချိုးပြီးကာစ အနက်ရောင် အင်္ကျီလက်တကိုင်းနှင့် ဒူးဖုံးဂါဝန် တွဲလျက်လေး ဝတ်ကာ ပြည့်စုံအောင် စာသင်သော အခန်းလေးထဲ ဝင်လာရင်း စကားပြောနေ၏။နှစ်ထပ်အိမ်ဖြစ်သော်လည်း အပေါ်ထပ် လူမနေပဲ အောက်ထပ်မှာပင် အခန်းများဖွဲ့ကာ နေထိုင်ကြသည်။

    ဧည့်ခန်းနှင့် ကပ်လျက်အခန်းမှာ အခန်းလွတ်ဖြစ်ပြီး ခု ပြည့်စုံအောင် စာသင်ပေးနေသော အခန်းဖြစ်၏။

    စာသင်ခန်းနှင့် မျက်နှာဆိုင် အခန်း၂ခန်းရှိရာ တခန်းက ဒေါ်မိုးမိုးစံ တို့ နေထိုင်ပြီး ကပ်လျက်အခန်းမှာ ဝတ်ရည်ဖူး အိပ်ခန်းဖြစ်သည်။ အိမ်၏ တောင်ဘက်တွင် ကားဂိုဒေါင် ရှိပြီး ဂိုဒေါင် အနောက်ဘက် ကပ်လျက် အခန်းမှာ ခြံစောင့် လင်မယား နေထိုင်ကြ၏။

    ” ကဲ … သား … အန်တီမိုး ကော်ဖီ ဖျော်ပေးရမလား … သမီးတို့က ကြာဦးမှာ ”

    ” ရတယ် … အန်တီမိုး … …… ဘုတ် …… အော် ”

    ပြည့်စုံအောင်မှာ ဒေါ်မိုးမိုးစံအား ပြောရင်း လက်ရွေ့့လိုက်ရာ စားပွဲခုံပေါ်မှ စာအုပ်တစ်အုပ်အား လက်ဖြင့် တိုက်မိပြီး စာအုပ်ပြုတ်ကျသဖြင့် ခါးညွတ်ကာ ကုန်းကောက်လိုက်တော့သည်။

    ” ဟာ ”

    စာအုပ်ကောက်ရင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ခုံပေါ်ထိုင်နေသော ဒေါ်မိုးမိုးစံ ပေါင်ကြားအား ကြည့်မိကာ သွေးသားများ ဆူပွက်လာမိ၏။

    ခုံအောက်ခြေအထက်နား တန်းလေးပေါ် ခြေဖဝါးတင်ပြီး ထိုင်နေသော ဒေါ်မိုးမိုးစံ ဒူးဖုံးစကပ် အောက်နားစလေးမှာ ဒူးခေါင်းနှင့် တန်းနေပြီး အတွင်းဘက် ပေါင်တန် ဖွေးဖွေးတုတ်တုတ်ကြီး ကြားမှ စောက်မွှေးအုံ ကြီးအား မြင်နေရသည်။

    ပြည့်စုံအောင် တစ်ယောက် ရုတ်တရက် အဒေါ်ဖြစ်သူ သူဇာခိုင်နှင့် လိုးခဲ့ကြပုံများ ပြန်မြင်ယောင်ကာ ပုဆိုးကြားက လီးမှာ ထောင်မတ်လာတော့၏။စာအုပ်အား ကောက်ယူ၍ ခါးပြန်မတ်ရာ ဒေါ်မိုးမိုးစံမှာ ပြတင်းပေါက်ဘက် ငေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

    စွမ်းသမျှ ခြွေ ကျွမ်းသမျှ ကြွေ (အပိုင်း ၂) ဆက်ဖတ်ရန် ဒီကိုနှိပ်ပါ

  • ဘယ်လိုပြောကြမလဲ (အပိုင်း ၁)

    ဘယ်လိုပြောကြမလဲ (အပိုင်း ၁)

    …ဟေ့မိနိုင်…..

    …အိဖြူပြော ..ငါ့သားလေး အဆင်ပြေလား…

    …အင်း အဲဒီကိစ္စကိုပဲ ပြောချင်လို့….

    …ဘာပြောမှာလဲ…ကွ….

    …ဖုန်းထဲမှာ ပြောလို့ကောင်းပါ့မလားတောင် မသိပါဘူးကွာ..

    …နင်ကလည်းဟာ နင်နဲ့ငါက မိုင် ၃၀၀ ကျော်ဝေးတာ။ ငါနင့်ဆီလာမယ်ဆိုရင်တောင် ဒီမှာငါက ခရီးသွားဖို့ ပြင်ဆင်ရဦးမှာ..။ နင့်ကိစ္စက စောင့်နိုင်သလား…

    …မပြောတတ်ဘူး၊ အရေးကတော့ တော့်တော့်ကိုကြီးနေပြီလို့ ထင်တာပဲ…

    …ပြောကွာကောင်မ ငါမစောင့်နိုင်တော့ဘူး၊ နင်မပြောရင် ငါအိပ်လို့ပျော်တော့မှာမဟုတ်ဘူး…

    …အေး အဲဒါဆိုရင်လည်း ငါပြောမယ်..။ နင့်အနားမှာ ဘယ်သူရှိလဲ…

    …ဘယ်သူမှမရှိဘူး ပြောတာပြော…

    …သားလေးအောင်မျိုးနိုင်က နင် ကိုအောင်နိုင်နဲ့ ရထားတာ ဟုတ်ရဲ့လား….

    ဒေါ်နိုင်နိုင်ကျော့နွယ်ဘက်က ခနရပ်သွားသည်၊ နောက်တော့ ဒေါသသံလိုလို၊ အသံတုန်တုန်ခါခါနဲ့ ပြန်ပြောလာသည်။

    …အိဖြူ နင် ဘာစကားပြောတာလဲ၊ သားလေးက မောင်နဲ့မရလို့ ဘယ်သူနဲ့ ရရမှာလဲ။ နင်ဘာကြောင့် စွတ်စွတ်စွဲစွဲ ပြောနေရတာလဲ…

    Random Image
    …နင်ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြောမှဖြစ်မယ် ကောင်မ ရေ၊ အဲဒီကိစ္စက အရမ်းကို အရေးကြီးနေလို့..။ နင် အရင်မပြောချင်ရင်လည်း ငါ အရင်ပြောပြမယ်..

    ဒေါ်နိုင်နိုင်ကျော့နွယ်ဘက်က အသံတိတ်နေသဖြင့် ဒေါ်အိဖြူသဇင်က ဆက်ပြောလာသည်။

    …သမီးလေးအိအိက ငါ ကိုမျိုးဆွေနဲ့ရတာ မဟုတ်ဘူး….

    …ဟင် နင်နင် အိဖြူ နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ အိအိက ကိုမျိုးဆွေနဲ့မရလို့ ဘယ်သူ……..

    ဒေါ်နိုင်နိုင်ကျော့နွယ် ပြောနေရင်းက အတွေးစတစ်ခု ဝင်လာပြီး စကားသံရပ်သွားသည်၊

    ..အို….ဘုရားရေ နင်…နင်……

    ….အေး…ဟုတ်တယ်..နင်ထင်တာ..။ အဲဒါကြောင့် ငါက နင့်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောစေချင်တာ….

    ….အိုး မိုင် ဂေါ့………..

    နိုင်နိုင်ကျော့နွယ်နဲ့ အိဖြူသဇင်တို့က ကြီးပြင်းခဲ့ရတာ တစ်ယောက်တစ်မြို့စီ၊ အိဖြူသဇင်က ဗမာပြည်အလယ်ပိုင်းက၊ နိုင်နိုင်ကျော့နွယ်က ဗမာပြည်တောင်ပိုင်းက။ နောက်တော့ မာလာဆောင်မှာ လာဆုံကြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးက အခုမှ မိဘဆွေမျိုးတွေရဲ့ မျက်စေ့အောက်က လွတ်လာခါစ ဆယ်ကျော်သက်မလေးများပီပီ အတော်ပင် လွတ်လပ်ပျော်ပါးခဲ့ကြလေသည်။ နှစ်ယောက်စလုံးကလည်း ရုပ်ရည်ကလေးများမှာ အသင့်အတင့် ရှိကြသည်။ သို့သော်လည်း မေဂျာကွင်းတွေ ဘာညာကွင်းတွေ ဆိုသည့် အဆင့်မှာတော့ မရှိကြ။ နိုင်နိုင်က ပိန်ပြီး အရပ်ရှည်သဖြင့် ဘီဖလက်ဂျီဖလက်လို့ အနောက်ခံရသည်။

    နိုင်နိုင်က အသားလတ်သည်၊ ညိုသည်လို့ ပြောလို့မရရုံကလေး။ အိဖြူက အသားဖြူဝင်းနေသည်၊ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း၊ နှုတ်ခမ်းလုံးလုံး၊ နိုင်နိုင်နှင့် ယှဉ်ရပ်လိုက်လျှင် အနည်းငယ်သာ နိမ့်သော်လည်း သူက နည်းနည်းလေး ဝသလိုရှိသည်၊ ခြေသလုံးလေးက တုတ်တုတ်လေးမို့ ပစ်တိုင်းထောင်လို့ အခေါ်ခံရသည်။

    နောက်ပြီးတော့ သူတို့ဇာတိမြို့တွေမှာ နယ်မှာတော့ မြို့ကြီးတွေဖြစ်သော်လည်း ရန်ကုန်ရောက်တော့ သူတို့ကို နယ်မှလာသည်ဟု အပြောခံရ၏။ ပထမတော့ သူတို့က မခံချင်။ သို့သော်လည်း မိန်းကလေးတွေပီပီ နည်းနည်းကြာလာတော့ သဘောပေါက်လာသည်။ အပြင်အဆင် အနေအထိုင်က မတူကွာခြားသည်ကို သတိထားမိကြသည်။ နောက်တော့ သူတို့လည်း ပြင်တတ်ဆင်တတ်လာသည်။ နဂိုရှိက နကိုင်းထွက်ဆိုသလို သူတို့ အခြေခံရုပ်ကလေးတွေကရှိတော့ ကြည့်လို့ကောင်းလာကြသည်။

    တက္ကသိုလ်ကျောင်းဆိုတာ အထူးသဖြင့် သူတို့တက်နေတဲ့ စီးပွားရေးတက္ကသိုလ်က မိန်းမလှကျွန်းဆိုပြီး နာမည်ကြီးလှသဖြင့် အာအိုင်တီ၊ အမ်စီက ကိုကိုတွေက လာလာရှိတ်ကြသည်။ တော်ရုံတန်ရုံ ရုပ်ရည်မျိုးနှင့် မိန်းကလေးတွေတောင် လိုက်တဲ့သူရှိသည်ဆိုတော့ သူတို့မှာလည်း မရှားပေ။ သို့သော်လည်း သူတို့နှစ်ယောက်က အခုမှ လှောင်အိမ်ကထွက်တဲ့ ငှက်တွေလိုဖြစ်နေတော့ ဆော့လို့ကောင်းတုန်း၊ ပျော်လို့ကောင်းတုန်း၊ ဘဲအတည်တကျထားဖို့ စိတ်မဝင်စားကြသေး။ အဲလိုနဲ့ တစ်နှစ် နှစ်နှစ်ကြာပြီးတော့မှ အသားကျလာပြီး စိတ်တွေ စကစားကြတော့သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း ဂရုတစိုက် ပြုပြင်၊ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရမှန်း သိလာရတော့သည်။ သူတို့ကလည်း စပြောင်းလဲတော့ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ပြောင်းလဲလာရတော့သည်ပေါ့။

    အိဖြူသဇင်ရော နိုင်နိုင်ကျော့နွယ်ရောက မိဘတွေက အထိုက်အလျောက် တတ်နိုင်ကြသည်။ မြို့ပေါ်မှာ အချမ်းသာဆုံး မဟုတ်သော်လည်း အဆင့်တစ်ခုအနေဖြင့် ရှိကြသည်။ နှစ်ဦးစလုံးက တစ်ဦးတည်းသော သမီးတွေဖြစ်ကြသည်။ မွေးချင်းမရှိကြ။ သို့သော်လည်း နိုင်နိုင်ကျော့နွယ်၏အဖေက အဖေအရင်းမဟုတ်။ သူငယ်စဉ်ကတည်းက သူ့အဖေက ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး သူ့အမေက တစ်ပင်လဲသော် တစ်ပင်ထူ ကျင့်သုံးခဲ့သဖြင့် နိုင်နိုင်ကျော့နွယ် သိတတ်သည့်အချိန်မှာ သူ့မေမေ ဒေါ်ကျော့နွယ်မှာ ဦးချစ်ဆွေနှင့် ယူထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

    ဦးချစ်ဆွေနှင့် ဒေါ်ကျော့နွယ်မှာ သားသမီးမထွန်းကားကြရှာပေ။ ဦးချစ်ဆွေမှာ နိုင်နိုင့်ကို သမီးအရင်းလေးလို့ပင် သဘောထားရှာသည်။ နိုင်နိုင်နှင့် အိဖြူမှာ ဒုတိယနှစ်လောက်အရောက်မှာ လိင်ကိစ္စတွေ စိတ်ဝင်စားလာကြသည်။ သူတို့ အပျိုပန်းပွင့်ပြီး အပျိုဖြစ်ခဲ့သည်မှာ အထက်တန်းကျောင်းသူဘဝထဲက ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ စိတ်ထဲမှာ ဘယ်လိုမှ မနေခဲ့။ ကျောင်းစာလုပ်မယ် ဆော့မယ်သာ စိတ်ထဲရှိကြသည်။ ရုပ်ရည်များကလည်း ငယ်ငယ်တုန်းက ဖြစ်သလိုနေ ပေပေတေတေ နေခဲ့ကြသူတွေမို့ သူတို့ကို အနှောက်အယှက်ပေးချင်သည့် ယောက်ျားလေးများကလည်း မရှိခဲ့။ အခုကြတော့မှ ကျောင်းသူချင်း ဟိုသတင်း ဒီအတင်း၊ အညီအဟောက်လေးတွေ ပြောကြဆိုကြရင်း၊ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်တွေပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။

    နောက်တခါ မိန်းကလေးဆောင်အတွင်း ခပ်ဟော့ဟော့ အစ်မကြီးတွေ ဖွက်ယူလာသော အပြာစာအုပ်တွေကို ဖတ်မိကြည့်မိကြသည်။ နိုင်ငံခြားက ရောင်စုံစာအုပ်တွေ၊ ယောက်ျားမိန်းမ စပ်ယှက်သည့်ပုံတွေကို တွေ့တော့ အသည်းတွေယားကြသည်။ ဟိုနေရာကပါ တမျိုးဖြစ်လာကြသည်။ နောက်တစ်ခုက သူတို့နှစ်ယောက်တူသည့်အချက်မှာ နှစ်ယောက်စလုံးက စာဖတ်ဝါသနာပါသည်။ ပထမဆုံး အောစာအုပ်ဖတ်ရစဉ်က နှစ်ယောက်စလုံး အဲဒီဇာတ်လမ်းကို စဉ်းစားရင်း အိပ်လို့ပင်မပျော်ခဲ့။ ပထမဆုံးစာအုပ်မို့ထင်ပါသည်။ နောက် ကာလအတော်ကြာသွားတော့လည်း ဘာဇာတ်လမ်းမှန်းတောင် မမှတ်မိကြတော့ပါ။

    နိုင်နိုင်နှင့် အိဖြူတို့နှစ်ယောက်က အဆောင်မှာ တစ်ခန်းထဲကျရာကနေ ခင်သွားပြီးနောက် အမြဲတတွဲတွဲ နေခဲ့ကြရာ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သူ့အကြောင်း ကိုယ်မသိတာ မရှိဟု ပြောရပေမည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ပထမဆုံး ဘဲတစ်ဗွေ အိဖြူသဇင်ကို လာရှိတ်တော့ နိုင်နိုင်ကျော့နွယ်က ချက်ခြင်းသိလိုက်သည်။

    ပထမဆုံးဘဲလို့ ပြောရတာက သူတို့ ဂရုစိုက်မိသည့် စကားလုပ်ပြောလောက်သည့် ဘဲကိုပြောတာ ဖြစ်ပါသည်။ ဘာမှန်းမသိညာမှန်းမသိ လာရှိတ်လိုက် ပျောက်သွားလိုက် ဘဲတွေလည်းရှိပါသည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ယောက်က ရုပ်က ချောသည်၊ အရပ်မြင့်မြင့်၊ ဆံပင်က ပုခုံးလောက်ရှည်သည်။ အိဖြူနဲ့ ဆံပင်အရှည်အတူတူလောက်ပင် ဖြစ်မည်။ အဲဒီအချိန်က ဆံပင်ရှည်က ခေတ်စားတုန်း၊ အိဖြူကလည်း စိတ်ဝင်စားပုံရသည်။ အဆောင်ပြန်ရောက်တော့ သူတို့ အဲဒီကောင်လေးအကြောင်း ပြောဖြစ်ကြသည်။

    အဲဒီကောင်လေးက သူ့အချိန် သတ်သတ်မှတ်မှတ်ရှိသည်။ တချို့ကောင်တွေလို တစ်နေ့လုံးမရှိ၊ တစ်နေ့လုံးတကောက်ကောက် မလိုက်။ နောက်ပြီး ကျောင်းထဲ အီကိုတင်မက ဝိဇ္ဇာသိပ္ပံ အဆောင်တွေ ရော အနှံ့လျှောက်သွားပေမဲ့ မဆုံမိ။ နောက်တော့ ကိုအောင်ရင့်လ္ဘက်ရည်ဆိုင်မှာ ထိုင်တာ တွေ့မိသည်။ အိဖြူကိုတွေ့ရင် သူ့မျက်လုံးတွေက ဘယ်မှ မရွေ့တော့၊ အိဖြူကိုပဲ လိုက်ကြည့်နေသည်။ အိဖြူရဲ့ ဖြူဝင်းနေတဲ့ မျက်နှာလေး တခါတရံ နီရဲတက်လာတတ်သည်။ နောက်တော့ အိဖြူကို စကားလိုက်ပြောသည်။

    နိုင်နိုင်တစ်ယောက် အိဖြူဘေးမှနေ၍ ဘာပြောရမလဲမသိ။ အိဖြူကလည်း ခေါင်းကို အတင်းငုံ့ပြီး အမြန်လျှောက်သည်။ နိုင်နိုင်လည်း မပြောတတ်ပြောတတ်နှင့် ရှင် လိုက်မနှောက်ယှက်ပါနဲ့လို့ အသံတုန်တုန်နဲ့ ပြောပေးသည်။ နောက်တော့ သူတို့နှစ်ယောက် အဆောင်ကို သုတ်ခြေတင်လစ်ပြီး အဆောင်ရောက်တော့ တဟားဟား ရယ်မောမိကြသည်။

    ကောင်လေးပြောတာ ကြားမိသလောက်ကတော့ မိတ်ဆက်တဲ့သဘော။ သူ့နာမည်က ညီညီဆိုလား၊ အာအိုင်တီမှာ တက်နေတာတဲ့၊ အိဖြူကို စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုလား၊ အနည်းဆုံး သူငယ်ချင်းဖြစ်ပါရစေဆိုလား၊ အကြမ်းဖျဉ်းကတော့ အဲဒါတွေပေါ့။ အိဖြူက

    ….မိနိုင်ရယ် ငါဖြင့်ရှက်လိုက်တာအေ..။ လူတွေက ဝိုင်းကြည့်နေကြတယ်ဟဲ…

    …အေးလေ ဆီချက်ဆိုင်က ဒေါ်ချိုကြီးကတောင် ရယ်နေတယ်ထင်တယ် ငါတို့ကိုလှမ်းကြည့်ပြီး.. ခစ်ခစ်..

    …နင်က လိုက်မနှောက်ယှက်ပါနဲ့ဆိုတော့ သူများ ရှက်သွားလားမသိဘူးနော်၊ နည်းနည်းတော့ ရပ်သွားတယ်..

    …အေးလေ ငါလည်း ဘာပြောရမှန်းမသိလို့ နင့်ကိုယ်စားဝင်ပြောပေးတာ..။ နင်က သူ့ကို ကြိုက်လို့လား..။ အဲဒါဆိုလည်း မပြောတော့ဘူး..

    …ကြိုက်တယ်ရယ်လည်း မဟုတ်ပါဘူးကွာ၊ သူ့ကြည့်ရတာ သနားစရာလိုပဲနော်…..

    အဲ့လိုနဲ့ နောက်တခါ နောက်တခါ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရဲလာကြသည်။ အိဖြူကလည်း စိတ်က ဘာလိုလိုလေးမို့ နောက်တော့ သူတို့ သူငယ်ချင်းလို ဖြစ်သွားကြသည်။ ညီညီ သူတို့ကျောင်းကိုလာရင် သူတို့ အတန်းတစ်ခုပြီးအောင်စောင့်၊ ပြီးရင် ကင်တင်းမှာ တစ်ခုခု သွားစားကြသည်။ ပြီးတော့ ဟိုအကြောင်းဒီအကြောင်းတွေ ပြောကြသည်။ ညီညီက မန္တလေးက ဖြစ်ပြီး သူလည်း အဆောင်နေကြောင်း သိလာရသည်။ သူက စတုတ္ထနှစ်ရောက်နေပြီဆိုတော့ အတန်းအားဖြင့် နှစ်တန်း၊ အသက်ကလည်း နှစ်နှစ်လောက် ကြီးသည်။ မြိုပြအင်ဂျင်နီယာဘာသာ ယူထားကြောင်းလည်း သိရသည်။

    ..ဟေ့ အိဖြူ နင်တို့က ကြိုက်နေကြပြီလားဟ၊ နင်က အဖြေပေးပြီးပလား..

    ..သူကတော့ အဖြေတောင်းတယ်၊ ငါက သူငယ်ချင်းအဖြစ်နဲ့ နေပါရစေဦးလို့ပဲ ပြောထားတယ်ဟ..

    ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ညီညီက အဆောင်မှာလာပြီး စကားပြောရင်တော့ နိုင်နိုင် ဆင်းမလိုက်တော့။ အိဖြူတစ်ယောက်ထဲသာ ဆင်းပြီး စကားပြောတော့သည်။ အဲ့လိုနဲ့ စာမေးပွဲတွေစစ် ကျောင်းတွေပိတ်၊ ပြီး သူငယ်ချင်းတွေ နွေရာသီ ခဏ ခွဲခွာခဲ့ကြရပြန်ပါသည်။

    ……………………………………

    ဒီတခေါက် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ နိုင်နိုင်တစ်ယောက် ပျင်းနေသည်။ ဘာမှန်းတော့မသိ၊ သူ့မြို့သူ ကြည့်ရတာ ခြောက်ကပ်နေသလိုပဲ။ ဘယ်မှလည်း သွားချင်စိတ်မရှိ၊ ဘာမှကို လုပ်ချင်စိတ်မရှိ။ စာအုပ်အငှားဆိုင်သွားပြီး စာအုပ်သုံးလေးအုပ်ယူလာကာ အိမ်မှာပဲ ဖတ်နေလိုက်မိသည်။ ရန်ကုန်မှာ ကျောင်းသွားတက်တာ နှစ်နှစ်အတွင်း ကျောင်းပိတ်ရက်တွေ ( တခါတလေ မပိတ်လည်းပဲ ) သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဟိုသွားဒီသွား၊ ရန်ကုန်လိုမြို့ကြီးမှာ နေခဲ့တော့ အခု သူ့မြို့လေး ပြန်ရောက်လာတော့ လုပ်စရာမရှိတော့သလို ဖြစ်နေသည်။

    နောက်တစ်ချက်က အိဖြူတစ်ယောက် ရည်းစားလိုလို ဘာလိုလိုလေး အဖော်ရသွားတာလည်းပါသည်။ သူ့မှာတော့မရှိ။ သူ့ကို လာရှိတ်သည့် ကောင်တွေထဲမှာလည်း အခုထိ သူ စိတ်လည်လောက်စရာလည်း တစ်ကောင်မှ မပါ။ တွေးရင်းတောင် စိတ်ဓါတ်နည်းနည်းကျချင်မိသည်။

    နောက်တခါ အဆောင်မှာ လျို့ဝှက် လက်သိပ်ထိုး ဖတ်ရသော အောစာအုပ်တွေကလည်း သူ့လိင်စိတ်ကို နိုးဆွပေးနေသလိုပဲ။ ကိုယ့်ဘာသာ ကိုယ်အယားဖြေလေး ပွတ်ပေးတတ်သည့်အကျင့်လည်း ရနေပြီ။ ဆိုတော့ အခုလို လုပ်စရာ ဘာမှ မယ်မယ်ရရ မရှိသည့်အချိန်အတွင်းမှာ လိင်ကိစ္စကပဲ သူ့အပေါ်မှာ ကြီးစိုးလွန်းနေသည်။

    သူတို့အိမ်က ပျဉ်ထောင်နှစ်ထပ်အိမ်ဖြစ်ပြီး အောက်ထပ်မှာ ဧည့်ခန်း၊ မီးဖို၊ ရေချိုးခန်းသာရှိပြီး အပေါ်ထပ်မှာ အခန်းနှစ်ခန်းဆက်ရက်ဖြစ်သည်။ သူ့မိဘအခန်းနှင့် သူ့အခန်း၊ အရှေ့မှာတော့ ဘုရားခန်းခေါ်မလား ဧည့်ခန်းခေါ်မလား အခန်လွတ်ဖြစ်သည်။ ဘုရားစင်ရှိသည်၊ နှစ်ယောက်ထိုင် သစ်သားကုလားထိုင်လေးရှိသည်။ သူ့မိဘတွေဆီလာသော ဧည့်သည်တွေနဲ့ သူ စကားဝိုင်းထဲ မဝင်ချင်လျှင် ထိုအပေါ်ထပ်ဧည့်ခန်းမှာ လာထိုင်ပြီး စာဖတ်၊ ရေဒီယိုနားထောင်လေ့ရှိသည်။ နေ့လည်နေ့ခင်း စာအုပ်ဖတ်ရင်း ပျင်းလာသောအခါ အိပ်ပျော်သွားတတ်သဖြင့် နောက်ပိုင်း ညဘက် သူ အိပ်မပျော်တော့။ အိပ်ယာပေါ်မှာ လူးလိမ့်ရင်း တစ်ည သူ့မိဘအခန်းက အသံတိုးတိုးလေးတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ သူဖတ်ထားမိသော အပြာစာအုပ်ထဲက ဇာတ်လမ်းတွေကို သတိရမိပြီး ရင်တွေတုန်လာ၏။

    သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်က အတင်းကို ထကြွလာသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူ့အိပ်ယာနှင့်ကပ်ရက် နံရံတွေကို ကြည့်လိုက်တော့ အပေါက် သုံးလေးနေရာ တွေ့ရ၏။ သူ့အခန်းက မီးပိတ်ထားတော့ တဘက်ခန်းက မီးမှိန်မှန်ထွန်းထားတာတောင် သူ့အခန်းထဲကို အဲ့ဒီအပေါက်တွေက အလင်းရောင်ဝင်လာတာ တွေ့ရသည်။ သူ့မျက်စိနဲ့နီးစပ်ရာ တနေရာက အပေါက်ရှိရာကို သူ့ကိုယ်လေးမှောက်ပြီး တရွေ့ရွေ့တိုးသွားပြီး ကြည့်လိုက်မိတော့သည်။

    သူ့မိဘတွေကုတင်က သူအခန်းနံရံနဲ့မကပ်၊ အိမ်ရှေ့ခန်းနံရံဘက်မှာ။ တကယ်တော့ သူ့ဆီ အလင်းရောင်ဝင်နေတာက သူ့မိဘအခန်းက မီးရောင်မဟုတ်။ သူ့မိဘအခန်းက ဖွင့်ထားသည့် ပြတင်းပေါက်ကနေ ဝင်လာသည့် လရောင်။ လရောင်ကလည်း လပြည့်နေ့ညမို့လားမသိ နေ့ခင်းအလင်းရောင်အတိုင်းကို ထိန်လင်းနေသည်။

    ဒါပေမဲ့ သူ သေချာမြင်ရသလားဆိုတော့လည်း သေချာမြင်ရတာ မဟုတ်။ သူတို့နယ်မှာက ခြင်ထောင်တွေနဲ့ အိပ်ကြသည်။ အခုခေတ်စားစပြုနေသော ယိုးဒယားခြင်ထောင်တွေက အလွန်ကိုပါးသည်၊ အထဲကို အတိုင်းသားမြင်နေရသည်။ သို့သော်လည်း လရောင်နဲ့ဆိုတော့လည်း ပြက်ပြက်ကွင်းကွင်း မမြင်ရ။ ဒါပေမဲ့ လှုပ်ရှားနေတာကိုတော့ တွေ့နေရသည်။ သူ့အမေ ဒေါ်ကျော့နွယ်နှင့် ပထွေး ဦးချစ်ဆွေတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အပေါ်ပိုင်းမှာအဝတ်တွေရှိနေပြီး အောက်ပိုင်းမှာတော့ ထမိန်လုံချည်တွေ မရှိကြ။ ပေါင်လုံးတွေကို မြင်နေရသည်။

    ဒေါ်ကျော့နွယ်က ဒူးထောင်ပေါင်ကား ပက်လက် အနေအထားဖြစ်ပြီး ဦးချစ်ဆွေက ဒေါ်ကျော့နွယ်ရဲ့ ပေါင်နှစ်လုံးကြားမှာ မှောက်ရက်၊ သူ့ဖင်ကြီးကို နှိမ့်လိုက်ချလိုက်နှင့်၊ တွေ့နေရသည်။ အဲ့ဒီလောက်မြင်ရတာတောင် နိုင်နိုင် အသည်းယားလှပြီ။ ခနနေတော့ ဦးချစ်ဆွေ ဒေါ်ကျော့နွယ်ပေါ် မှောက်ရက်ထပ်ကျသွားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဖက်ပြီး ငြိမ်သွားကြသည်။ နိုင်နိုင်လည်း ကိုယ့်စောက်ဖုတ်လေးကို လက်နှင့်အသာဖိပွတ်ရင်းက သူစိတ်ထဲ အမှတ်ရသည့် ဘဲတွေကို လျှောက်စဉ်းစားနေမိသည်။ တစ်ယောက်ယောက် သူ့ကိုလုပ်နေရင် ဆိုတဲ့အတွေးနဲ့ ပွတ်နေသည်။

    မယ်မယ်ရရ ဘယ်သူ့ကို သူ့အတွေးထဲ ထည့်ရမှန်းမသိ။ သူကြိုက်သည့် ရုပ်ရှင်မင်းသားတစ်ယောက်ယောက်ကို တွေးသည်။ နောက် သူ့အဖုတ်လေးကို ပွတ်သည်။ စိတ်မကျေနပ်နိုင်သေး။ မင်းသားတွေလည်းကုန်ပြီ၊ သူပွတ်ပေးနေရတဲ့ အရှိန်က တက်လာပြီ။ နောက် အိဖြူနဲ့ ဘာလိုလိုဖြစ်နေတဲ့ ညီညီကိုတောင် ထည့်တွေးလိုက်သေးသည်။ ဟီး အိဖြူသာသိရင်တော့ သူငယ်ချင်းအဖြစ်က ရပ်စဲသွားမလားမသိ။ အဲ့လိုတွေးရင်း ဦးချစ်ဆွေကြီး အတွေးထဲဝင်လာသည်။ အောစာအုပ်တွေထဲမှာတော့ ပထွေးနဲ့ဖြစ်တာတွေက အများကြီးပဲလေ။ အမေသာသိလို့က အိမ်ကနေ ခေါင်းနဲ့ဆင်းရမလား မသိ။ ဒါပေမဲ့ ဦးချစ်ဆွေကြီးကို တွေးရတာက ပိုပီပြင်သလိုပဲ။ အခုနလေးကမှ တွေ့လိုက်ရတဲ့ ဦးချစ်ဆွေရဲ့ ကြွက်သားအမြှောင်းလိုက်ထနေတဲ့ ပေါင်လုံးကြီး၊ နောက် ဖင်ပြောင်ပြောင်ကြီးတွေက သူ့အတွေးထဲမှာ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ရှိသေးတာကိုး။

    …အမေ့…..

    ယောင်ပြီး ပါးစပ်က ထွက်သွားမိသည်။ သူ့တကိုယ်လုံး ကျင်တက်ပြီး တဆတ်ဆတ် တုန်သွားသည်။ ပေါင်တန်လေးတွေလည်း တောင့်တင်းပြီး အကြောတွေအကုန်လုံး သူ့အလိုလို ခြေမလေးပါ ကုတ်တက်ပြီး၊ အရသာအထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွား‌တော့သည်။

    …………………………………………

    နောက်ရက်တွေကြတော့ နိုင်နိုင်တစ်ယောက် ချောင်းတဲ့အကျင့်ကို စပြီးရသွားသည်။ ဒါပေမဲ့ သိပ်တော့လည်း အဆင်မပြေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့မိဘတွေက နေ့တိုင်းလည်း မလုပ်။ လုပ်တိုင်းလည်း အလင်းရောင်က အဆင်ပြေချင်မှ ပြေသည်။ အလင်းရောင်က သူတို့အခန်းမှာ မရှိနေဘူးဆိုရင် အသံလောက်ပဲ ကြားရသည်။ အသံဆိုတာကလည်း အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းနဲ့ တခါတလေ တဖတ်ဖတ်သံ၊ တကျွိကျွိသံ အဲလောက်ပဲကြားရသည်။ နိုင်နိုင့်အတွက်ကတော့ အဲလောက်ကြားရရင်ကို ကိုယ့်စိတ်မှန်းနဲ့ ပွတ်နေမိတော့သည်။

    တနေ့ညမှာတော့ နိုင်နိုင်အတွက် ဧရာမ ထူးခြားချက်လို့ ဆိုရမည်။ သူ့ပထွေးနဲ့ ဒေါ်ကျော့နွယ်တို့ ဒီနေ့ည ဇာတ်လမ်းစနေကြပြီ ထင်သည်။ ခြင်ထောင် လှုပ်လှုပ် လှုပ်လှုပ်နဲ့ အလင်းရောင်ကလည်း ကောင်းတော့ ထမိန် လုံချည် ကျွတ်သွားကြတာကို မြင်နေရသည်။ နိုင်နိုင်တစ်ယောက်လည်း ချောင်းကြည့်ပေါက်ထဲ မျက်လုံးကြီးဝင်သွားလောက်အောင် ချောင်းသည်။ ဒေါ်ကျော့နွယ်တစ်ယောက် ဘာပြောနေမှန်းမသိ၊ တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ့ပြောနေသံ ကြားရသည်။ အဲ့ဒီမှာ ဦးချစ်ဆွေက ခြင်ထောင်မပြီး အပြင်ထွက်လာသည်။

    ဦးချစ်ဆွေရဲ့ ထောင်မတ်နေတဲ့ လိင်တန်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရတော့ နိုင်နိုင်တစ်ယောက် အသက်ရှူကို မှားသွားရသည်။ သူ တကယ့်ယောက်ျားကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ လိင်တန်ကို အပြင်မှာ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် တွေ့ဖူးရခြင်းမို့ ဖြစ်သည်။ ဦးချစ်ဆွေက အခန်းတံခါးဟနေတာကို ထလာပြီး ပိတ်လိုက်တာဖြစ်သည်။

    လုပ်ငန်းစမလို့ပြင်နေတုန်းတန်းလန်းက ထလာတာမို့ သူ့ကောင်ကြီးက အစွမ်းကုန်ထောင်မတ်နေသည်။ ပြီးတော့ ခြင်ထောင်ထဲ ပြန်ဝင်သွားပြီး ထုံးစံအတိုင်း တဖတ်ဖတ်နဲ့ ဇာတ်လမ်းစပါတော့သည်။ ဒီတခါတော့ နိုင်နိုင့်စိတ်ကူးတွေကလည်း ပိုပီပြင်လာခဲ့သည်။ သူ့ပထွေးရဲ့ လိင်တန်ကြီးက သူ့မျက်စေ့ထဲက မထွက်တော့သလို သူ့ အဖုတ်လေးကိုလည်း အားရပါးရပွတ်နေမိပြီး အဲဒီအချောင်းကြီးသာ ဝင်လာခဲ့ရင်ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ သူ့လက်ကလေးတစ်ချောင်းကို ထိုးထည့်ကြည့်မိပါသေးသည်။ ဒီတခါတော့ သူချောင်းနေတဲ့သူတွေ အလုပ်မပြီးသေးခင်မှာပဲ နိုင်နိုင်တစ်ယောက် အကြောလေးတွေ တောင့်လို့တင်းလို့ တကိုယ်လုံးတုန်ခါလို့ ပြီးသွားရပါတော့သည်။

    ……………………………………..

    နောက်နေ့ မနက်ကြတော့ ဦးချစ်ဆွေကို သူ မျက်နှာချင်းမဆိုင်ရဲဘူး ဖြစ်နေသည်။ ဦးချစ်ဆွေရဲ့ ကြောက်စရာကောင်းလှတဲ့ လိင်ချောင်းကြီးကို သူ့အာရုံက ဘယ်လိုမှ ဖျောက်လို့မရဘူး ဖြစ်နေသည်။ ဦးချစ်ဆွေကတော့ သူ့အပေါ်မှာ ဘယ်လိုမှမနေပါ။ငယ်ငယ်လေးကတည်းက သမီးအရင်းလို သဘောထားလာခဲ့လို့ နိုင်နိုင် အခုလို သူ့အပေါ်မှာ ရှက်သလိုဘာလို ဖြစ်နေတာကိုလည်း အပျိုအရွယ်လေးဖြစ်လာတာ‌ကြောင့်လို့ပဲ တွေးပါသည်၊၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း အများက ပထွေးဆိုတာ သိနေတာမို့ နိုင်နိုင် သူ့ကို ကပ်သလောက်ပဲနေပါသည်။ နဂိုထဲက အနေအထိုင် ဆင်ခြင်တတ်သူမို့ စိတ်ထဲက ဘယ်လိုမှ မပြောင်းလဲပါ။ ဒေါ်ကျော့နွယ်ကလည်း ဦးချစ်ဆွေ၏ စိတ်ရင်းကို သိသူမို့ ပထွေးပေမဲ့ သမီးကို စိတ်မချစရာမရှိ ဟုဆိုကာ ဘယ်လိုမှပင် မသင်္ကာတဲ့ မျက်လုံးနဲ့ပင် မကြည့်မိ။

    ပြောင်းလဲလာတာကတော့ နိုင်နိုင်။ သူက မျက်လုံးဖြင့်မြင်ပြီးတော့ အထိအတွေ့အာရုံလေး ခံစားချင်လာသည်။ ဟိုလိုဒီလိုမျိုးမဟုတ်၊ အဆုံးစွန်ထိလဲ မဟုတ်၊ အဲ့ဒီလိင်ချောင်းကြီးကို ထိကြည့်ရရင် ဘယ်လိုနေမလဲဆိုတာ။ အဲ့ဒီထက်ပိုပြီးတော့ သူက မစဉ်းစား။ နောက်ပြီးတော့ အဲလိုစိတ်တွေပဲ ထနေလို့လားမသိ၊ သူ့ရင်သားတွေက နည်းနည်းပိုစူထွက်လာသလိုပဲလို့ ထင်မိသည်။ သူ့အခန်းထဲက မှန်မှာ ခနခန သူ့ရင်နှစ်မွှာကို လှန်ပြီးကြည့်မိသည်။ ဘာထူးခြားလာသလဲလို့ပေါ့။ ခက်တာက သူ့မှာ အိဖြူလိုမျိုး အတွင်းကျကျ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စကားပြောရမည့် သူငယ်ချင်းက သူ့မြို့လေးမှာ မရှိ။

    ဦးချစ်ဆွေကလည်း ရုပ်ရည်ခန့်ညားပြီး အသက်ကလည်း လေးဆယ်ကျော်သာ ရှိသေးသည်။ ကိုယ်ကာယလည်း တောင့်တင်းသည်။ ဒေါ်ကျော့နွယ်ထက်လည်း အသက်နှစ်နှစ်လောက်ငယ်သည်။ သူက အနေရိုးသည်။ ဒေါ်ကျော့နွယ်တောင်မှ မမကစလို့ ပါရသည်ဆိုတဲ့ပုံမျိုး။ ကလေးတစ်ယောက်အမေ မကျော့နွယ်၏ မာယာစက်ကွင်းမှာကျခဲ့ရသူ၊ သဘောကလည်း အရမ်းကောင်းသည်။

    အဲတော့ နိုင်နိုင်တစ်ယောက်အနေနဲ့လည်း ကလေးလိုလို ဘာမှမသိသလိုလို ပုံဖမ်းကာ ဦးချစ်ဆွေကို ကပ်သည်။ လိုအပ်တာထက်ပိုပြီး ကပ်သည်။ ဦးချစ်ဆွေကတော့ သူ့ကို ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ချစ်ရသူမို့ သူ့အနား နိုင်နိုင်ကပ်တော့ ဝမ်းသာတာပဲရှိသည်။ စိတ်က ထွေထွေထူးထူး မတွေးမိ။ ဒါပေမဲ့ ဒေါ်ကျော့နွယ် မျက်ကွယ်မျိုးမှာ တခါတလေ တအားကပ်တာမျိုးကြတော့ သွေးမတော်သားမတော် မိန်းကလေးရဲ့ အထိ၊ အငွေ့ ဓါတ်က ယောက်ျားသားတွေရဲ့ အာရုံကြောကို နိုးကြွလာစေသည်။

    သူ ဦးချစ်ဆွေနှင့် ထွေးလားလုံးလား နေရင်းက တခါတလေ ဦးချစ်ဆွေပုဆိုးအောက်က ထိုးထောင်ထလာတာကို မသိမသာဖုံးတတ်တာ သတိထားမိလာသောအခါ သူပျော်မိသည်။ အဲလိုနေ့မျိုး ညဘက်ဆိုရင် သူ့မိဘအခန်းက ပွဲကို သူမြင်ရလေသည်။

    တစ်နေ့မှာတော့ သူ အဲ့လိုဆွပေးလိုက်လို့ ဦးချစ်ဆွေက ဒေါ်ကျော့နွယ်နှင့် ထုံးစံအတိုင်း စခန်းသွားမလို့ကြံသော်လည်း ထိုနေ့က ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ဒေါ်ကျော့နွယ်က လက်မခံ။ ဦးချစ်ဆွေတစ်ယောက် ခြင်ထောင်ပြင်ထွက်၊ ကုတင်စောင်းမှာထိုင်ရင်း ငါးဦးကော်မတီနှင့် နှစ်ပါးသွားရတော့သည်။ အဲဒါကို အထူးတန်းက ကြည့်ပြီး ခြေမတွေကွေးသွားသည်အထိ ကောင်းခဲ့ရတာက နိုင်နိုင်ကျော့နွယ်ပဲပေါ့။

    …………………………………………

    အဲဒီလိုနဲ့ ကျောင်းတွေပြန်ဖွင့်လို့ ရန်ကုန်ပြန်လာခဲ့ကြတော့ စိတ်ဓါတ်အပြောင်းအလဲနှင့် နိုင်နိုင်တစ်ယောက် ရန်ကုန်မြေကို ရောက်ခဲ့ရပြန်ပါသည်။ ဒီနှစ်မှာတော့ သူ လက်သင့်ခံနိုင်သည့် ကောင်လေးတွေ အရည်အတွက်က ပိုများလာခဲ့သလိုရှိ၏။ အိဖြူကလည်း ညီညီကို အဖြေပေးလိုက်ပြီဟု ဆိုသည်။ နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်း ညီညီက သူတို့မြို့ကို သုံးခေါက်ရောက်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးအခေါက်မှာပင် အဖြေပေးလိုက်သည်ဟုဆိုသည်။

    နိုင်နိုင်တစ်ယောက် အထီးကျန်သလိုလည်း ခံစားနေရသည်။ သူ ဦးချစ်ဆွေပစ္စည်းကို မြင်ခဲ့ရတာကိုတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြ။ သူ့ရင်ထဲမှာလည်း ဟာတာတာလို ဖြစ်နေသည်။ အဲ့ဒီလိုနှင့် ကိုဘိုမောင်ကို အထာပေးလိုက်မိတော့သည်။ ကိုဘိုမောင်ဆိုတာက သူ့အဆောင်ဖေါ် မေခလာ၏အစ်ကို ဖြစ်လေသည်။ မနှစ်ကကတည်းက မေခလာက အတင်းမိတ်ဆက်ပေး၍ သိနေခဲ့ရသည်။ စက်မှုတက္ကသိုလ် ပဉ္စမနှစ်က အီလက်ထရစ်ကယ် ဟုဆိုသည်။ သူ့ထက် အသက်အများကြီးကြီးသည်ဟု စိတ်ထဲထင်မိတာရယ်၊ လူပုံက ကျွဲကော်ကိုင်းမျက်မှန်ထူကြီးနဲ့မို့ သိပ်စိတ်မဝင်စားတာရယ်ကြောင့် ခပ်တန်းတန်းပဲနေခဲ့သည်။ ဒီနှစ်တော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုတော့ ဘဲမရှိဆိုတာကို အပြောမခံနိုင်တာရယ်၊ လိင်စိတ်နိုးကြွမှုတွေရယ်ကြောင့် မျက်နှာသာပေးရင်း တွဲနေလိုက်မိသည်။ သူ့ကို ချစ်တယ်ပြောသော်လည်း အဖြေမပေးသေးပဲ ဆွဲထားလိုက်သည်။

    အိဖြူနှင့် ညီညီတို့ကလည်း သူတို့ဘာသာ သွားနေကြတာဆိုတော့ နိုင်နိုင့်အနေနဲ့ အတွဲလေးရှိနေတာ စိတ်သက်သာရာ ရနေရသည်။ တွဲနေရတာကြာတော့လည်း ကိုဘိုမောင်ကို ကြည့်ကောင်းသည်ဟု တဖြည်းဖြည်း ထင်လာမိတော့သည်။ နောက်တော့လည်း ကိုဘိုမောင်ကို ချစ်တယ်လို့ အဖြေပေးလိုက်မိတော့သည်။ တကယ်တော့ နိုင်နိုင်တစ်ယောက် သူ့ကိုယ်သူလည်း မသေချာပါ။ သို့သော်လည်း ဘာမှန်းမသိ ဒရွတ်ဆွဲနေရမည့်အချိန်တွေကို အောင့်မခံနိုင်လွန်းတော့၍ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရွေးလိုက်သည့်သဘောသာ ဖြစ်တော့သည်။

    ………………………………………….

    နိုင်နိုင်လည်း ကိုဘိုမောင်နှင့် ကျောင်းချိန်ပြီးချိန်များမှာ ကျောင်းဝင်းထဲ ဟိုအခန်းလွတ် ဒီအခန်းလွတ်များမှာ ထိုင်မိကြသည်။ တခါတရံလည်း အင်းလျားကန်စောင်းသွားသည်။ တခါတလေ စနေ တနင်္ဂနွေတွေလိုမျိုးမှာ မြို့ထဲလျှောက်သွား ရုပ်ရှင်ကြည့်လုပ်တတ်လာသည်။ ကိုဘိုမောင်ရဲ့ အနမ်းတွေကို အရသာခံတတ်လာပြီ။ ကိုဘိုမောင်ရဲ့ မထိတထိ ဟိုပွတ်ဒီပွတ်တွေက နိုင်နိုင့်အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို မကြာခန စိုစွတ်လာစေသည်။ တခါတလေ ကိုဘိုမောင်က နိုင်နိုင့်ပေါင်လုံးကြီးတွေကို ပွတ်သပ်ပြီး မချင့်မရဲအသံဖြင့် နိုင်က ကျန်းမာရေးကောင်းလိုက်တာကွာဟု ငြီးတွားပြောဆိုတတ်သည်။

    သူဘာကို ဆိုလိုမှန်းတော့ နိုင်နိုင်လည်း သေချာမသိ။ သူ့လက်ကြီးနဲ့ ဟိုပွတ်ဒီပွတ်၊ ဟိုညှစ်ဒီညှစ် လုပ်လာရင်တော့ နိုင်နိုင်လည်း ရင်တွေခုန်၊ အသံတွေ တုန်လာတတ်သည်။

    …အို့..နာတယ်ဆို..ကိုကလည်း အရမ်းပဲ…

    အခုလည်း ကျောင်းချိန်ပြီးလို့ ကျောင်းဝင်းထဲမှာ ကျောင်းသားတွေ သိပ်မရှိတော့သည့်အချိန်၊ အီကိုအိပ်စတန်းရှင်းဆောင်တွေထဲက အခန်းလွတ်တစ်ခု၏ ထောင့်မှာ နိုင်နိုင်နှင့်ထိုင်နေသော ကိုဘိုမောင်က နိုင်နိုင်ကို ကျောမှသိုင်းဖက်ထားသော သူ့လက်ဖဝါးကြီးဖြင့် နိုင်နိုင့်နို့တစ်လုံးကို အင်္ကျီပေါ်မှ အုပ်ကိုင်ဖျစ်ညှစ်လိုက်သဖြင့် နိုင်နိုင်က အော်ညီးလိုက်မိခြင်း ဖြစ်လေသည်။

    …ဆောရီးပဲကွာ နာသွားလား.. ကိုက စလိုက်တာပါ..

    ကိုဘိုမောင်က နိုင်နိုင်၏ ကျော့ရှင်းသော လည်တိုင်လေးကို ငုံနမ်းရင်းက သူဆုပ်ညှစ်လိုက်မိသော နို့လေးကို အသာဖွဖွလေး ပြန်ပွတ်ပေးနေမိသည်။ နောက်တော့ သူ့လက်တွေက အောက်ကို လျှောကျသွားကာ နိုင်နိုင်အင်္ကျီစလေးလွတ်ကာ ပေါ်နေသော ဗိုက်သားလေးတွေကို ပွတ်ပေးနေပြန်ပါသည်။

    ..ကိုကွာ သိပ်ဆိုးတာပဲ၊ လူကို ရစရာမရှိဘူး ကိုင်နေတာ… တကိုယ်လုံးလည်းကုန်ပါပြီ…

    ..နိုင်ကလည်းကွာ တကိုယ်လုံး မကုန်သေးပါဘူး.. ဟဲဟဲ…

    …သွား တော်ပြီ.. ဘာမကုန်သေးတာလဲ၊ ဟိုနေ့က အင်းယားကန်ဘေးမှာတောင် မြွေထွက်လာလို့မဟုတ်လား ဟင်း…

    အဲဒီနေ့တုန်းက ကိုဘိုမောင် နိုင်နိုင့်ကို နိုက်နေသည်မှာ နိုင်နိုင့်ခင်မျာ ထမိန်ပင်ပြေလျှော့လို့နေပြီ။ သူ့ပင်တီလေးအပေါ်ကနေ စောက်ဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်းလေးကို ကိုဘိုမောင် စပြီးပွတ်နေတဲ့အချိန်မှာပင် သူတို့ထိုင်နေသည့်ခြုံပုတ်နားက မြွေတစ်ကောင် ထွက်လာသည်။ မြွေဆိုရင်ကြောက်တတ်သော ကိုဘိုမောင်တစ်ယောက် သုတ်ကနဲ ထပြေးတော့သည်။ နိုင်နိုင်ပင် နောက်က ထမိန်ဖရိုဖရဲနှင့် အနောက်ကနေ အပြေးလိုက်ရသည်။ မြွေက ရေမြွေလားမသိ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ အဲဒီမြွေကြောင့် နိုင်နိုင့်ပင်တီထဲ ဝင်မွှေမည့် ကိုဘိုမောင့်အကြံ ပျက်သွားရသည်။

    …ပြီးတော့ ပြေးလိုက်တာ တန်းနေတာပဲ နိုင့်တောင် ခေါ်ဖော်မရဘူး..

    ..ကြောက်လို့မဟုတ်ပါဘူးကွာ.. မြွေကို အလာဂျီရှိလို့ပါ၊ အဟီးးးး… နေပါဦး အဲဒီတုန်းက ကိုယ်တို့ ဘယ်နားရောက်နေပြီလဲ…

    ပြောရင်းဆိုရင်း ကိုဘိုမောင့် လက်ချောင်းထိပ်တွေက နိုင်နိုင့်ဗိုက်သားလေးနှင့် တင်းတင်းစည်းထားသော ထမိန်အထက်ဆင်ကြားက တိုးဝင်လာသည်။

    …ကို သိပ်ဆိုးတာပဲကွာ…

    ဟုပြောရင်း သူ့လက်တွေကို လက်သည်းလေးနှင့်ဆိပ်နေသည့် နိုင်နိုင့်ကို ဥပက္ခာပြုကာ ကိုဘိုမောင်တစ်ယောက် အတင်းတိုးသည်။ နိုင်နိုင်ပဲ ဗိုက်သားလေးကို လျှပ်ပေးလိုက်လို့လားမသိ သူ့လက်က နိုင်နိုင့်ထမိန်အောက်ကို ထမိန်မကျွတ်ပဲ ဝင်သွားသည်။ လက်ကောက်ဝတ်နဲ့ လက်ဖျံနားမှာတော့ စီးစီးလေးဖြစ်နေသည်။ ဒါပေမဲ့ လက်ချောင်းတွေက လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားလို့ရနေသည်။ နိုင်နိုင့်ပင်တီလေးပေါ်ကနေ ပေါင်ခွဆုံက အကွဲချောင်းရာလေးကို သူ့လက်ထိပ်ကလေးဖြင့် စမ်းကြည့်နေသည်။

    …ရှီးးးးး..အို့.. ကို ဘာတွေလျှောက်ကိုင်နေတာလဲကွာ…

    နိုင်နိုင့်လက်တွေက ကိုဘိုမောင့်လက်တွေကို အတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း ကိုဘိုမောင့်လက်ချောင်းတွေက ထမိန်အောက်မှာ ဆော့ကစားနေတာကိုတော့ မထိန်းနိုင်ပါချေ။ နိုင်နိုင့်ခင်မျာ မျက်လုံးလေးပင် စင်းကျလာပြီး ကိုဘိုမောင့်ပုခုံးပေါ် ခေါင်းတင်မှီရင်း ဖက်ထားလိုက်မိသည်။ ကိုဘိုမောင်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်အနေအထားကို အကဲခတ်လိုက်တော့ တော်တော်အခြေအနေကောင်းနေတာကို တွေ့ရသည်။ အဆုံးစွန်ထိတော့ လှုပ်ရှားလို့ရမှာမဟုတ်ပေမဲ့ နောက်လယ်ပယ်တစ်ခုကို အဆင့်တိုးဖို့တော့ အခြေအနေပေးတာ တွေ့နေရသည်။ ဆိုတော့ သူ့လက်တွေကို ပင်တီအောက်ထိ နယ်ကျူးကျော်လိုက်သည်။

    .အို့ …ကို တော်ပြီကွာ၊ ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ ကျောင်းခန်းကြီးထဲမှာ…

    ..နိုင်ကလည်းကွာ ချစ်လို့ပါ.. ကိုက ကိုင်ကြည့်ရုံလေးပါ…

    ပါးစပ်ကပြောနေတုန်း ကိုဘိုမောင်ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက စိုထိုင်းထိုင်းဖြစ်နေတဲ့ ချုံဘုတ်လေးအောက်က အသားနုအကွဲကြောင်းလေးကို ပွတ်နေပြီ။ နိုင်နိုင့် အသက်ရှူနှုန်းတွေ အရမ်းမြန်လာတဲ့အချိန်မှာပဲ ဗြုံးကနဲဆို အခန်းထဲကို လူတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။ နိုင်နိုင်က ကိုဘိုမောင့်ကို အတင်းတွန်းထုတ်လိုက်သလို ကိုဘိုမောင်လည်း ကမန်းကတန်း လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုမတ်လိုက်သည်။ အတန်းရှေ့မှာတော့ ဆံပင်စုပ်ဖွားနဲ့ ကျောင်းသား လိုလို ဆရာလိုလို အတန်းရှေ့က အစိမ်းရောင်ကျောက်သင်ပုန်းရှေ့က စင်ပေါ်မှာရပ်လို့ သူတို့ကို လှမ်းကြည့်နေသည်။ ပြီးတော့မှ ခပ်တည်တည်နဲ့

    ..ဟား ဒီနေ့ အတန်းထဲမှာ လူသိပ်မရှိပါလား၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စလိုက်ရအောင်..

    ဆိုပြီး လုပ်ပါတော့သည်။ နိုင်နိုင်က ခစ်ကနဲ ရယ်ရင်း ကိုဘိုမောင်ကို သူတို့ထိုင်နေတဲ့ ခုံတန်းလျားကနေ ထွက်ဖို့ တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောသည်။

    ..အစ်ကို လစ်ရအောင်၊ အဲဒါ အရူး။ ဒီကောင် အဲ့လိုပဲ အတန်းထဲတွေဝင်ပြီး ဆရာလိုလို ဘာလိုလို လျှောက်သင်သေးတယ်။ နိုင်တို့တောင် ပထမနှစ်တုန်းက ခံလိုက်ရသေးတယ်၊ အဟီး။ ယဉ်ယဉ်လေးနဲ့ ရူးနေတာ…..

    ဘိုမောင်ခင်မျာ ဒေါပွရလည်းခက်၊ ဆက်နေလို့ကလည်း မဖြစ်၊ ဟတ်ကော့ကြီးဖြစ်ကာ ထိုအရူးငတကို စောင်းငန်းငန်းနှင့်ကြည့်ရင်း လစ်လာခဲ့ကြရတော့သည်။ သို့ပေမဲ့ နောက်တခါကတော့ အပိုင်ကြံပါတော့သည်။ အဲဒါက သူ့ ဒေးကတက်သည့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အိမ်မှာ လူကြီးတွေ ခရီးသွားသည့်အချိန်နဲ့ကြုံတော့ ဖြစ်သည်။ နိုင်နိုင့်ကို အတင်းအပူကပ်ပြီး အဲဒီနေ့က ကျောင်းလစ်ခိုင်းလိုက်သည်။ နိုင်နိုင်လည်း အပေါ်ယံ အထိအတွေ့နှင့် စိတ်တွေထကြွနေရတာက ကြာပြီမို့ ကိုဘိုမောင်က လွတ်လွတ်လပ်လပ် တွေ့ရအောင် နားပူနားဆာလုပ်လာတာနဲ့ အတော်ဖြစ်ပြီး၊ မီးစိမ်းပြလိုက်လေတော့သည်။

    နိုင်နိုင်တို့ ရောက်သွားတော့ ကိုဘိုမောင့် သူငယ်ချင်းက အိမ်မှာရှိနေသည်။

    ….အေး လာ ဘိုမောင်ကြီး၊ နိုင်နိုင်ရော လာ လာ၊ မင်းတို့ ငါ့အိမ်လာလည်တာ ကျေးဇူးတင်တယ်ကွာ၊ အချိန်ရတယ် မဟုတ်လား၊ ငါ အပြင်ခဏထွက်စရာရှိလို့..

    ဆိုပြီး ဘိုမောင့်ကို တီးတိုးစကားတွေ ပြောနေသည်။ ပြီးမှ နိုင်နိုင့်ကိုရော နှုတ်ဆက်ကာ အပြင်သို့ ကမန်းကတန်း ထွက်သွားတော့သည်။ ဘိုမောင်က သူ့သူငယ်ချင်းအနောက်က လိုက်၍ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး နောက် အိမ်ထဲပြန်ဝင်လာသည်။

    ..အစ်ကို့သူငယ်ချင်းက ဘာတွေပြောနေတာလဲ တိုးတိုး တိုးတိုးနဲ့…

    ..အဟီး ဘာမှမဟုတ်ပါဘူးကွာ နိုင်ကလည်း….

    ..ဘာမဟုတ်ပါဘူးလဲ၊ ကိုနော် လူကို ဟိုလျှိုဒီလျှိုနဲ့….

    ..မလျှိုရပါဘူးကွာ၊ သူက ပြောတာက နားချင်ရင် သူ့အိပ်ခန်းထဲ ဝင်နားလို့ရတယ်တဲ့၊ သူ့အခန်းက နောက်ဆုံးမီးဖိုနားကတဲ့၊ အဲဒါပြောတာပါ..

    ..အောင်မယ် ဘာလို့ အခန်းထဲ ဝင်နားရမှာလဲ.. ကိုနော်.. တော်တော်ကဲ..

    နိုင်နိုင်ရဲ့မျက်နှာလေး နီသွားပြီး ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ လှမ်းထုလိုက်တဲ့ လက်ကလေးကို ဘိုမောင်က လှမ်းတားလိုက်ပြီးတော့ နိုင်နိုင့်ကိုယ်လုံးလေးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲယူလိုက်သည်။

    ..အင်းပါကွာ နိုင့်သဘောပါ၊ လာ အိမ်ရှေ့ခန်းက ဆိုဖာပေါ်မှာပဲ ထိုင်ကြရအောင်…

    နိုင်နိုင်လည်း သူ့ခါးကလေးကိုဖက်ကာ ခေါ်လာသော ဘိုမောင်နောက်ကို ပါလာခဲ့လေသည်။ ဆိုဖာပေါ်ကို ထိုင်တာနှင့် ဘိုမောင်က သူ့နှုတ်ခမ်းတွေကို နိုင်နိုင့်နှုတ်ခမ်းပေါ် ဖိကပ်စုပ်နမ်းလိုက်သည်။ နိုင်နိုင်လည်း ဘိုမောင့်လည်ဂုတ်ကို သူ့လက်ကလေးတွေနဲ့ သိုင်းဖက်ရင်း အလိုက်သင့် ပြန်နမ်းလာသည်။ ဒီလောက်အဆင့်တွေကတော့ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အထာသိနေကြပြီး၊ နှုတ်ခမ်းတွေ စုပ်ကြပြီးတော့ လျှာချင်း ဖလှယ်ကြတော့သည်။ သူ့ပါးစပ်ထဲ ကိုယ့်လျှာထိုး၊ ကိုယ့်ပါးစပ်ထဲ သူ့လျှာဝင်နှင့် တဖြည်းဖြည်းချင်း အရှိန်ရလာကြတော့သည်။

    ဘိုမောင့်လက်တွေက နိုင်နိုင့် အင်္ကျီကြယ်သီးတွေ ဖြုတ်နေတာကိုပင် မတားတော့။ သူတို့ထိုင်နေသည့် ဧည့်ခန်းက ဆိုဖာကို အပြင်မျက်နှာချင်းဆိုင်အိမ်မှ လှမ်းမမြင်ရပေ။ အိမ်ရှေ့လမ်းမက ကျယ်တာလည်းပါသည်။ ဘီရိုတွေအကွယ်မှာ ရောက်နေတာလည်း ပါသည်။ သို့ရာတွင် ဘိုမောင့်လက်တွေက နိုင်နိုင့်ဘရာဇီယာကို ဖြုတ်မည်ကြံတော့ နိုင်နိုင်က ဘိုမောင့်လက်တွေကို ကိုင်ထားလိုက်ပြီး

    …ကို့….ဧည့်ခန်းကြီးမှာလေ…

    …အင်းလေ အဲဒါကြောင့် ကိုယ်က ဟိုကောင့်အခန်းသွားရအောင်လို့ ပြောတာလေ..

    …ဒါဆိုလည်းပြီးရော သွားမယ်..

    နိုင်နိုင်၏ အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကိုက်ပြီး မျက်နှာလေး ပန်းရောင်သန်းလျက် ပြောလိုက်တာကို ကြည့်ပြီး ဘိုမောင်၏ နဂိုထဲက မာနေပြီဖြစ်သော လိင်တန်ကြီးမှာ အတွင်းခံဘောင်းဘီအောက်မှာ တဆတ်ဆတ်တုန်လာသည်။ ဘိုမောင်က ဆိုဖာပေါ်မှ ထလိုက်ပြီး နိုင်နိုင့်ကို လက်တစ်ဖက် ကမ်းပေးလိုက်ပြီး သူ့သူငယ်ချင်းအခန်းရှိရာသို့ လျှောက်သွားလေရာ နိုင်နိုင်က ရင်ဘတ်ပွင့်နေသော သူ့အင်္ကျီကို လက်တဖက်ဖြင့် ဆွဲစိဖုံးရင်း အနောက်မှ အပြေးကလေး လိုက်လာရှာလေတော့သည်။

    အခန်းထဲရောက်တော့ ဘိုမောင်က နိုင်နိုင့်အင်္ကျီလေးကို ချွတ်လိုက်သည်။ နိုင်နိုင့်အသားအရည်က လတ်သည်။ ဖြူဝင်းဝင်းကြီး မဟုတ်။ ညိုသည်ဟုလည်း မပြောနိုင်၊ စိုပြေနေသည်။ ဘိုမောင်က နိုင်နိုင့်ဘရာဇီယာကို ချွတ်တော့ လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် သူ့နို့ကလေးတွေကို ဖုံးထားသည်။ နိုင်နိုင်က ကိုယ်လုံးလေးက ပိန်ပိန်ပါးပါးပေမဲ့ နို့ကလေးကတော့ မို့မို့ဖောင်းဖောင်းလေး၊ လိမ္မော်သီးအလုံးကြီးလောက်တော့ရှိသည်။ နိုင်နိုင်ရဲ့ သွယ်လျလျ ကိုယ်လုံးလေးပေါ်မှာတော့ အကြီးကြီးတွေလို့ ထင်ရသည်။

    ဘိုမောင်ခင်မျာ အသည်းယားလာလို့ နိုင်နိုင့်လက်တွေကို အတင်းဆွဲဖယ်ပစ်မိသည်။ အိုး လှလိုက်တာ နို့ကလေးတွေက နို့သီးခေါင်းလေးတွေက သေးသေးလေးတွေ။ ဘိုမောင်လက်နှစ်ဖက်က နို့တစ်လုံးစီကို တဖက်တစ်ချက်မှာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း၊ နို့သီးခေါင်းလေး တွေကို ဘယ်တလှည့် ညာတလှည့် ငုံစုပ်လိုက်မိသည်။

    ….အို့..ကို..ရယ်…

    နိုင်နိုင်ရဲ့ ကိုယ်လေးက တွန့်လိမ်နေပြီး လက်တွေက ဘိုမောင်ရဲ့ခေါင်းကို အတင်းဖက်တွယ်လာရသည်။ ဘိုမောင့်လက်တွေကလည်း ကိုင်လို့မဝနိုင်တဲ့ နို့တွေကို ဆုပ်ချေရင်း နို့တွေကို တပြွတ်ပြွတ်စို့နေရင်းက သူ့လက်တွေက အောက်ကို လျှောကျသွားသည်၊၊ နိုင်နိုင်ရဲ့ တင်ပါးသားလုံးလုံးလေးတွေကို ထမိန်ပေါ်ကပဲ ပွတ်သတ်ပေးရင်းက ဆုပ်ကိုင်မိပြန်သည်။ မျက်နှာကိုလည်း နိုင်နိုင်ရဲ့ နို့တွေနဲ့ ပွတ်သတ်နေမိသည်။ နိုင်နိုင်ရဲ့ ထမိန်ကို ဖြည်ပြီး ချွတ်ချလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ သူ့ပုဆိုးကလည်း ကွင်းလုံးလျှော ကျွတ်ကျသွားသည်။ နိုင်နိုင်ံကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ မျက်လုံးကို တင်းတင်းလေး မှိတ်ထားတာ တွေ့ရသည်။ အဲဒါကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဘိုမောင်က သူ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကို ချွတ်ချလိုက်သည်။ ဒေါသကြီးနေတဲ့ သူ့ကောင်ကြီးက ငေါက်ကနဲ ထွက်လာပြီး ဟိုရမ်းဒီရမ်း ဖြစ်နေသည်၊၊

    နိုင်နိုင့်ကိုယ်လေးကို တွဲပြီး ကုတင်ပေါ်ခေါ်သွားတော့ သူ့ကောင်ကြီးက နိုင့်နိုင်ရဲ့ ပေါင်လုံးတွေကို သွားထိုးမိသေးသည်။ နိုင်နိုင်ကတော့ မျက်နှာကို အောက်ငုံ့မကြည့်မိအောင် တမင်လွဲထားသည်။ ဘိုမောင်ကလည်း နိုင်နိုင်ရှက်နေတာ ကောင်းသည်။ သူ အောက်မှာ လုပ်ချင်တာလုပ်လို့ရတာပေါ့လို့လည်း တွေးနေမိသည်။ နောက် ယဉ်သွားမှ တခြားဟာတွေ သင်ပေးရမည်ဟု တွေးနေလိုက်သည်။

    ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်ကလေးဖြစ်သွားသော နိုင်နိုင်၏ ပေါင်နှစ်လုံးကြားထဲသို့ ဘိုမောင် ဒူးထောက်ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ နိုင်နိုင်က အိုးကနဲဖြစ်ပြီး စတိသဘောမျိုး လိုက်ဆွဲပေမဲ့ ဘောင်းဘီလေးက ခြေကျင်းဝတ်ရောက်သွားလေပြီ။ နိုင်နိုင်၏ အမွှေးပါးပါးလေး ဖုံးနေသော စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းလေးမှာ အရည်ကြည်တို့ စိုထိုင်းလို့ အလင်းရောင်မှာ ရောင်ပြန်လေးတွေ လက်နေသည်။ နိုင်နိုင့် ခြေထောက်တွေကို ဒူးထောင်ပေါင်ကားအနေအထားရအောင် လုပ်လိုက်ပြီး ဘိုမောင်က ခေါင်းကို ပေါင်ကြားထဲငုံ့၍ နိုင့်နိုင့်စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းလေးကို သူ့လျှာနှင့် တို့လျက်လိုက်သည်။

    ….အို့…………..

    နိုင်နိုင် ဆတ်ကနဲ တုန်သွားရသည်။

    ..အို ကို ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ၊ ငရဲကြီးပါ့မယ်၊ ဟင့်အင်း…… လာပါ လာ ဒီကို…

    စာအုပ်ထဲက ပုံတွေမှာ ကိုယ့်ဟာသူရက်၊ သူ့ဟာကိုယ်စုပ်တဲ့ ဟာတွေ တွေ့ဖူးသော်လည်း အပြင်မှာ လက်တွေ့ကြတော့ နိုင်နိုင့်စိတ်ထဲ တမျိုးကြီး၊ သူ ချစ်တဲ့ ကို့ကိုလည်း အဲလိုညစ်ညစ်ပတ်ပတ်ကြီးကို မရက်စေချင်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ဘိုမောင့်လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဆွဲမလို့ သူ့ကိုယ်ပေါ်ကို အလျားလိုက် တက်မှောက်လာစေလိုက်သည်။

    ဘိုမောင်ကလည်း နှစ်ခါ မပြောရပါ။ သူလည်း သူ့ကောင်ကြီးကို နိုင်နိုင့်စောက်ဖုတ်လေးထဲ ထည့်ချင်နေသည်မှာ ကြာလှပြီမို့ နိုင်နိုင့်အပေါ်မှာ တက်မိုးရင်းက နိုင်နိုင့်ကိုလည်း မဖိမိအောင် သူ့ညာလက်ကို နိုင်နိုင်၏ဂျိုင်းအောက်နားမှာ တံတောင်ထောက်၊ ဘယ်ဘက်က သူ့ကောင်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နိုင်နိုင့် စောက်ဖုတ်အဝကို သေချာတေ့ပေးလိုက်သည်။

    ထိပ်ဖြားလေး နိုင်နိုင့်စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းဝမှ ခေါင်းတဝက်လောက် သေချာတေ့မြုပ်မိမှ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို နိုင်နိုင့်ကိုယ်လေး တဘက်တချက်မှာ တံတောင်ထောက်ရင်း သူ့ခါးကို ထိန်း၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိသွင်းလေတော့သည်။

    …အား…..အား..ကို..ကို…နာတယ်…ဖြစ်ပါ့မလား… အား.

    .နိုင် စိတ်ကိုလျှောထားလေ၊ အဲဒီမှာ အရမ်းမညှစ်ထားနဲ့ ဖြစ်သွားမှာပါ….

    ပါးစပ်ကလည်းချော့ရင်း ဘိုမောင်တစ်ယောက် သူ့ခါးနှင့်ဖင်ကို လှုပ်လီလှုပ်လှဲ့ဖြင့် နိုင်နိုင့်စောက်ဖုတ်လေးထဲ သူ့ကောင်ကြီး မဝင်ဝင်အောင် ချော့သွင်းနေလေသည်။ နိုင်နိုင့် အပျိုုစောက်ဖုတ်လေးမှာလည်း တကယ့်ကို ကြပ်တင်းနေသည်ဖြစ်ရာ ဘိုမောင်တစ်ယောက် လီးထိပ်လည်းနာ ခါးလည်းညှောင်း ဖြစ်နေရလေသည်။ သူကိုယ်၌ကလည်း အတင်းဖိမသွင်းရဲ၊ သူ့ကောင်ကြီးမေးသိုင်းကြိုးက နည်းနည်းတင်းပြီး စပ်သလိုလို ရှိနေတော့ ပြဲသွားမှာလည်း ကြောက်သည်။ အဲတော့ တစ်လက်မလောက် ရှေ့တိုးလိုက် နောက်ပြန်ဆုတ်လိုက်နှင့် တော်တော်လုပ်ယူရသည်။ နောက်တော့ တဝက်လောက်ကျလာတော့ စိတ်မရှည်ချင်တော့။ နိုင်နိုင့် စောက်ဖုတ်အတွင်းသားလေးကလည်း ပူနွေးနေသည်။ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်တော့ဟု ဖိဆောင်ချပစ်လိုက်တော့သည်။

    ..အားးးးးးး..အမလေး..အားရှီး..ကို… စပ်တယ်… ကို အထဲမှာ စပ်တယ်…

    ..အင်းပါ နိုင်ရယ်.. ကိုလည်း စပ်တာပဲ၊ ခနလေးနော်…..

    နိုင်နိုင့်စောက်ခေါင်းလေးထဲမှာ ဘိုမောင့်ကောင်ကြီး ကျပ်ကျပ်တည်းတည်းလေး စိမ်နားနေပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဖက်လို့ နှုတ်ခမ်းချင်းတွေနမ်း နိုင်နိုင့်နို့ကလေးကို ပြန်ပြီး ဖွဖွလေးဆုပ်နှယ်ပေးနေတော့ တဖြည်းဖြည်းနှင့် နှစ်ယောက်စလုံးစိတ်ပြန်ကြွလာကြသည်။ ဟိုစပ်ဖြင်းဖြင်း နာတာလေးတွေကလည်း ပျောက်သွားပြီမို့ ဘိုမောင်တစ်ယောက် ဖင်ကိုကြွကာ အသာလေး ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ သူ့ကောင်ကြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်မလိုဖြစ်သွားတော့ နိုင်နိုင့်စိတ်ထဲမှာလည်း ဟာကနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဘိုမောင့်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပြန်ဖက်မိပြန်သည်။ တကယ်က တစ်လက်မလောက်ပဲ နောက်ဆုတ်သွားတာ ၊ ဟော ပြန်ဝင်လာပြန်ပြီ ၊ အို့။

    နောက်တော့ နှစ်ယောက်စလုံး ဘယ်လိုလှုပ်ရှားရမယ်ဆိုတာ သိသွားကြသည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း စည်းဝါးမှန်လာကြသည်။ သိပ်အကြာကြီးတာ့မဟုတ် အရသာစရှိလာတာနဲ့ ဘိုမောင့်အကောင်ကြီးက အရမ်းကို ဖောင်းတင်းလာပြီး နိုင်နိုင့် စောက်ခေါင်းလေးအတွင်းသို့ သုတ်ရည်ပူတွေ တဖြစ်ဖြစ် ပန်းထုတ်ပေးနေမိတော့သည်။

    နောက်ပိုင်းတော့ ကောင်းမှန်းသိ သာအိတစိုစို ဆိုသလိုပင် ဘိုမောင်နှင့် နိုင်နိုင်တို့ အခွင့်ကြုံရင် ကြုံသလို လုပ်ဖြစ်ကြတော့သည်။ သူ့သူငယ်ချင်းအိမ် မအားရင်တောင်မှ တည်းခိုခန်းသို့ သွားလုပ်ဖြစ်ကြသည်။ နိုင်နိုင်လည်း ဆေး ဘယ်လိုစားရမည်ဆိုတာကို သိနေပြီ။

    နိုင်နိုင်တစ်ယောက် ဘိုမောင်နှင့် ဓါတ်တည့်သည်လို့ပဲ ပြောရမလားမသိ။ ထိုကဲ့သို့ ချိန်းတွေ့ကြပြီး အချစ်နယ်ကျွံ ခဲ့ကြပြီးမှ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်က ပိုတောင့်တင်းလာ၏။ လိုက်သည့်ဘဲတွေကလည်း ပိုများလာပြီး နိုင်နိုင် သဘောကျသည့်ပုံ ခပ်မိုက်မိုက်လေးတွေ ပါလာသည်။ နိုင်နိုင်ကျော့နွယ်ကလည်း ဘိုမောင် ဝယ်ပေးသည့် အလှပြင်ပစ္စည်းအကောင်းစားတွေ၊ ရေမွှေး၊ အသားလှဆီ၊ မိတ်ကပ် စတာတွေ သုံးပြီး ပိုလည်းလှ၊ ပိုလည်း လူသိများလာခဲ့ရသည်။

    အဲဒီမှာ သူ နည်းနည်း မျက်စေ့ကျမိသည့် ဘဲတစ်ဗွေ နှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး နေတာတွေကို ကိုဘိုမောင်က တွေ့တော့ စွပ်စွဲပြောဆိုရာမှ သူတို့အတွဲ နည်းနည်း ကတောက်ကဆ စဖြစ်တော့သည်။ ကိုဘိုမောင်ကလည်း နိုင်နိုင့်ကို စွဲနေပြီမို့ စကားများပြီး နောက် ပြန်ချော့သည်။ နိုင်နိုင်ကလည်း ကိုဘိုမောင်က သူ့ရည်းစားဦးလည်းဖြစ်၊ သူ့ကို အလှအပ ပစ္စည်းတွေလည်း ထောက်ပံ့ပေးနေတဲ့သူလည်း ဖြစ်တော့ စိတ်ပြန်လျှော့သည်။ အဲဒီတော့ သူတို့နှစ်ယောက်မှာ ရန်ဖြစ်လိုက် ပြန်တည့်လိုက် ဖြစ်နေရသည်။

    ထိုအချိန်မှာ အိဖြူသဇင်ကတော့ တစ်ယောက်ဆိုတစ်ယောက်ပဲ။ အိဖြူက ရိုးသည်။ သူ့ရည်းစားကလည်း တော်တော်ကို ရိုးတော့ သူတို့မှာ အချစ်နယ်ကျွံသည့်အဆင့်ကို မရောက်ကြသေး။ အိဖြူမှာနိုင်နိုင့် အတွေ့အကြုံတွေကို ကြက်သည်းတဖြန်းဖြန်း၊ အရည်တရွှမ်းရွှမ်းဖြင့် နားထောင်နေရလေသည်။

    နိုင်နိုင့်အတွက်မူ ကိုဘိုမောင်မှာ နဂိုကထဲက သူကြိုက်လွန်း၍ မဟုတ်။ သူများတွေ ရည်းစားရကုန်ပြီး သူ မရသေးသဖြင့်၊ အထူးသဖြင့် သူငယ်ချင်းအရင်း အိဖြူက ရည်းစားရသွားတော့ တစ်ယောက်ထဲ မစွံတာကို သူများတွေက အထင်သေးမှာစိုးသဖြင့်၊ ရည်းစားတယောက်ရရင်ပြီးရော ဆိုပြီးကောက်ထားလိုက်သော ဘဲတစ်ဗွေသာ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ကိုဘိုမောင်ရဲ့ အကိုင်အတွယ် အထိအတွေ့နှင့် ကာမအရသာကို ခံစားလိုက်ရပြီးတော့ ပထမဦးဆုံး လိင်ဆက်ဆံဖူးသူ ယောက်ျားတစ်ဦးလည်းဖြစ်တော့ ဆက်တွဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သို့သော်လည်း ယခုလို ပေါ်ပြူလာလည်းဖြစ်၊ လိုက်သည့်ဘဲတွေလည်း များလာတော့ ကိုဘိုမောင်ကို ခါချင်လာမိပြီ ဖြစ်လေသည်။

    ထို့ကြောင့်လည်း နောက်ပိုင်း ကတောက်ကဆဖြစ် စကားများကြတိုင်း ကိုဘိုမောင် မချော့ရင် သူက ဘယ်တော့မှ ပြန်မဆက်တော့ဘူးဟု ခပ်တည်တည် နေလေ့ရှိလေသည်။ ကိုဘိုမောင်ကသာ မနေနိုင်တော့ ပြန်လာချော့လေ့ရှိသည်။ ထိုအခါမှာ ဟိုဟာမရတာ ကြာလို့၊ ဆာနေသည့်အချိန်နှင့် သူ့အတွက် အလှပြင်ပစ္စည်း ထပ်ဖြည့်ဖို့လိုသည့်အခါမျိုးကြတော့ နိုင်နိုင်က ပြန်စိတ်ပြေ ပြလိုက်လေ့ရှိလေသည်။

    …နိုင်ကလည်းကွာ ကို စိတ်ဆိုးလို့ ပြောမိတာကို၊ စိတ်ထဲ ထားမနေပါနဲ့…

    …ဟင့် ကိုနော် နောက် ဘယ်တော့မှ နိုင့်ကို စွတ်စွတ်စွဲစွဲ မပြောနဲ့…၊ ဒီတခါ သနားလို့ ခွင့်လွှတ်လိုက်မယ်…

    သို့ရာတွင် ယခုလက်ရှိ သူ့ကိုလိုက်နေသည့်ကောင်လေး ရဲသီဟဆိုလျှင် ကိုဘိုမောင်ထက် ဓနအင်အား ပိုတောင့်မည့်ပုံရှိသဖြင့် သူက အထာပေးပြီး လုံးနေရာ အခြေအနေကောင်းနေပြီမို့ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ကိုဘိုမောင်ကို ဂရုမစိုက်ချင်တော့ပေ။ ကိုဘိုမောင်မှာလည်း နောက်ဆုံး သူ့ကိုယ်သူ သဘောပေါက်သွားတာလား၊ သူငယ်ချင်းတွေကပဲ သူ့ကို ဘိုမောင်အစား ကိုအုန်းမောင် ( ကုန်အုန်းမောင် ) လို့ နောက်ခေါ်ခံနေရတာကို အမြင်မှန်ရလာလို့လား မသိ၊ နိုင်နိုင်နှင့် အကြီးအကျယ် နောက်ဆုံးအကြိမ်စကားများပြီးနောက် ပြန်လာမချော့တော့ချေ။ အရက်တွေ မူးနေတတ်သည်ဟုတော့ သတင်းကြားနေရသည်။ နိုင်နိုင် သွားချော့ရင်တော့ ဇာတ်လမ်းပြန်ဆက်နိုင်ခြေ ရှိသော်လည်း နိုင်နိုင်ကလည်း ခတ်ပြတ်ပြတ်ပင်။ ဒီဘဝဒီမျှသာ လုပ်ချလိုက်တော့သည်။

    နိုင်နိုင်တစ်ယောက် ရဲသီဟဆိုသည့် သူဌေးသားတစ်ယောက်နှင့် လုံးနေပြန်တော့သည်။ ရဲသီဟကတော့ သူ့ကို ချစ်တယ်လို့ မပြောသေး။ နဂိုထဲက နိုင်နိုင်က ကိုဘိုမောင်နှင့်တွဲနေတာ သူသိပြီးသား။ ကိုဘိုမောင်နှင့် အဆင်မပြေ ဖြစ်နေတာလည်း သူသိသည်။ နိုင်နိုင်တစ်ယောက် ဘိုမောင်နှင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ဖြစ်မည့်အချိန်ကို သူက စောင့်နေတာလည်း ဖြစ်သည်။

    …နိုင်.. မျက်နှာမကောင်းပါလား.. အိမ်က တစ်ခုခု သတင်းလာလို့လား…

    ..မဟုတ်ပါဘူး ကိုသီဟရယ်၊ နိုင့် အချစ်ကံမကောင်းတာ တွေးမိလို့ပါ…

    ..ဟင် နိုင် ကိုဘိုမောင်နဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်..

    ..သူက အရမ်းဝန်တိုတယ် ကိုသီဟရယ်၊ နောက် အမြဲတမ်းဆူဆူပူပူနဲ့၊ နိုင်က အဲ့လို စိတ်မဆင်းရဲချင်ဘူး..

    ..အော် ကိုဘိုမောင်က ကျနော်နဲ့များ အထင်လွဲနေတာလား၊ ကျနော် သွားရှင်းပြပေးမယ်လေ..

    ..ဟင့်အင်း.. ကိုသီဟ မလိုပါဘူး၊ နိုင်လည်း စိတ်ကို ပြတ်သားဖို့ ဆုံဖြတ်ပြီးပါပြီ..၊ အချိန်တော့ နည်းနည်းယူရမှာပေါ့…

    ..ကျနော် စိတ်မကောင်းပါဘူး နိုင်ရယ်၊ လိုတဲ့ အကူညီမှန်သမျှ ကျနော့်ကိုပြောနော်..

    ..ကျေးဇူးပါပဲ ကိုသီဟရယ်…

    ..အော် အခုမှ သတိရတယ်၊ ကျနော့်သူငယ်ချင်းတစ်ကောင် နိုင်ငံခြားကပြန်လာတော့ ပါလာတဲ့ စကင်လိုးရှင်းလေး သူက ပြန်သွင်းမလို့တဲ့၊ ကျနော်က နိုင့်ကို သတိရပြီး သူ့ဆီက ဆွဲထားလိုက်တယ်၊ နာမည်ကြီးဘရမ်းလေးမို့..

    ..ဟုတ်လား ကိုသီဟ၊ ဘယ်လောက်ကျလဲဟင်၊ ကျမ ဝယ်ပါ့မယ်..

    ..မဟုတ်တာ နိုင်ရယ်၊ ကျနော့်ကို အဲ့လို သူစိမ်းလို မဆက်ဆံပါနဲ့ဗျာ၊ ကျနော်က နိုင့်ကို သတိရလို့ သူ့ဆီက ယူလိုက်တာပါ၊ ဘာမှဝယ်စရာ မလိုဘူး၊ နိုင့်ကို လက်ဆောင်ပေးမလို့..

    နိုင်နိုင် ဒီတစ်ခါ နွေကျောင်းပိတ်တော့ အီလည်လည်ကြီး ဖြစ်နေရသည်။ ရဲသီဟကလည်း သူ့ကို ချစ်တယ်လို့ ဖွင့်မပြောသေး။ ဘိုမောင်နဲ့ကလည်း ပြတ်သွားတာ တစ်လကျော်သွားပြီ။ ဟိုကိစ္စတွေလည်း မလုပ်ဖြစ်တာ မပြတ်ခင် တစ်လကျော် နှစ်လလောက်ကထည်းက ဆိုတော့ တောင်းတနေမိသည်။ ကိုယ့်မြို့မှာကလည်း အခုဆိုပိုပြီးတောင် ပျင်းလာသလို ဖြစ်နေသည်။ ဘွဲ့ရပြီးရင်တော့ ရန်ကုန်မှာပဲ အလုပ်ရှာပြီးနေတော့မည်။ သူတို့မြို့ကိုတော့ ပြန်မလာတော့လို့တောင် တွေးနေမိသည်။

    ဘာမှလုပ်စရာမရှိတော့ သူ့ပထွေးနှင့် သူ့အမေတို့ အလုပ်ဖြစ်မလားဆိုတာပဲ ညတိုင်း မအိပ်ခင် ချောင်း ချောင်းနေမိသည်။ အလုပ်ဖြစ်သည့်ရက်က တော်တော်တော့ ကျဲသည်။ သို့သော်လည်း အလုပ်ဖြစ်မလားဟု ချောင်းနေရတဲ့အချိန်မှာ ဘာမှ မမြင်ရသော်လည်း စိတ်ကူးနှင့် ကာမစိတ်တွေထ ကာ အရည်တွေစို့လာသော သူ့အဖုတ်လေးကိုသာ ဖိဖိပွတ်မိသည်။ အရသာလည်း ခံစားဖူးတော့ ပိုပြီး ငတ်မွတ်သလို ဖြစ်မိသည်။

    ဒေါ်ကျော့နွယ်ကလည်း အသက်ရလာလို့လား၊ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ။ တကယ်ပဲ တရားအလုပ်ကို စပြီး မွေ့ပျော်လာလို့လားမသိ။ ဥပုသ်စောင့် တရားထိုင် တွေ လုပ်လာတော့ သူထက်လည်းငယ်သေးသော ဦးချစ်ဆွေကို တတ်နိုင်သမျှ အလိုလိုက်သော်လည်း စိတ်ကမပါ။ သွေးလည်းဆုံးနေပြီဆိုတော့ အတွင်းနံရံတွေကလည်း ပြင်ပချောဆီ လိုအပ်လာပြီမို့ အဲဒါတွေ ဗဟုသုတ မရှိကြသော တောသူတောင်သားတွေမို့၊ နှစ်ဦးစလုံး ပူနာပွန်း ဖြစ်ကြရသဖြင့် မလုပ်ဖြစ်ကြတော့။

    ဦးချစ်ဆွေအဖို့ကလည်း သူတို့ငယ်စဉ်တုန်းက တွေ့ရမြင်ရဖို့ မလွယ်လှသည့် အမျိုးသမီးငယ်များ၏ ပေါင်လုံးခြေသလုံးလေးများကို ယခုခေတ် သမီးပျိုတို့က အပြိုင်အဆိုင် အတိုအထွာတွေ ဝတ်စား ဖော်ကြွားနေကြတာကြောင့်၊ ရှုစားနေရတာ သူ့ ကာမ သွေးသားတွေကို လှုံ့ဆော်ပေးနေသလိုမို့၊ သူ့ဒေါသတွေကို အိမ်က ကျောင်းအစ်မကြီးဆီမှာ လျှော့ချပစ်ချင်နေမိသည်။ သို့သော်လည်း ဒေါ်ကျော့်နွယ်၏ ငြင်းပယ်မှုကြောင့် အတင်းကာရောလည်း မလုပ်ချင်။ ကိုယ့်ဇနီးမယားက ဒီအရွယ်ရောက်မှ နှာဘူးကျနေသည်ဟုလည်း ထင်မသွားစေချင်။ ဆိုတော့ သူ့ကိုယ်တွင်းက ကာမသွေးတွေက ကြိမ်မီးအုံးလို ဖြစ်နေရရှာလေသည်။

    နိုင်နိုင်ကျော့နွယ် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် ပြန်ရောက်လာတော့ ဦးချစ်ဆွေကို ပိုပြီးဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်နေရသည်။ နိုင်နိုင်ကျော့နွယ်ကလည်း အခုမှ အစွမ်းကုန်ပွင့်လာသည့် နှင်းဆီဖူးကြီးလို ကြွားကြွားဝင့်ဝင့်နှင့် လှချင်တိုင်းလှနေသည့်အပြင်၊ အိမ်တွင် နီးနီးကပ်ကပ်နေနေရတော့ အရင်တုန်းက သမီးအရင်းလို သဘောထားခဲ့ပေမဲ့၊ သွေးသားမတော်စပ်တာကို အခုတော့ ဆင်ချေပေးနေမိပြီ။ သူ၏ တောင်းတနေသော ကာမဆန္ဒတွေကို ကျောင်းအစ်မကြီးဆီက မရနိုင်တော့ ဒေါ်ကျော့နွယ် အိပ်ပျော်သွားမှ အသာအယာထပြီး၊ သူဖွက်ထားသည့် ပလေးဘွိုင်းစာအုပ်ထဲက သူကြိုက်သည့်ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိသည့် မော်ဒယ်ပုံတွေကို လှန်ကာ ငါးဦးကော်မတီနှင့် သူ့ကောင်ကြီးကို ပေးတွေ့သည့်အကျင့် ရလာတော့သည်။

    အဲဒီမှာ နိုင်နိုင်ကျော့နွယ်အတွက် အထူးတန်းကနေ ကြည့်ရသည့်ရှိုး ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ သူတို့မြို့ကလေးက မီးကလည်း လာတစ်ရက် မလာတစ်ရက်ဆိုတော့ ဦးချစ်ဆွေက မဂ္ဂဇင်းကပုံတွေ မြင်ရဖို့ တခါတလေ ဖယောင်းတိုင်လေး ထွန်းကြည့်ရင်း လှုပ်ရှားရသည်။ နိုင်နိုင့်အတွက်တော့ စတိတ်ပေါ်မှာ စလိုက်ဖြင့် ကြည့်ရသလိုပင်။ ဦးချစ်ဆွေ၏ လိင်တန်ကြီးမှာ ကိုဘိုမောင်ထက် ပိုကြီးပြီး ရှည်သလို ထင်မိတော့ သူ့ဟာလေးထဲထည့်ရင် အရမ်းများကျပ်နေမလားမသိဘူး ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ နိုင်နိုင်တစ်ယောက် ချောင်းရင်းက ရင်တထိပ်ထိပ် အရည်တရွှဲရွှဲလည်း ဖြစ်နေရသည်။

    ဦးချစ်ဆွေတို့ အပြင်သွားနေသည့် နေ့ခင်းဘက်မှာ ဦးချစ်ဆွေ မဂ္ဂဇင်းဖွက်သောနေရာကို သိသွားပြီဖြစ်သော နိုင်နိုင်က သွားရှာကာ လှန်လှောကြည့်မိသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါကလည်း ပလေးဘွိုင်းလိုမျိုး မိန်းကလေး ကိုယ်လုံးတီးပုံများသာပါသည့် မဂ္ဂဇင်း အဟာင်းလေး တစ်အုပ် နှစ်အုပ်လောက်သာမို့ နိုင်နိုင့်အတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ မရှိလှပါ။ တစ်ခါလောက် သွားမွေပြီးတာနှင့် သိပ်စိတ်မဝင်စားတော့ပါ။ ဦးချစ်ဆွေ ဖယောင်းတိုင်ထွန်းပြီး ထုမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်စားနေမိတော့သည်။

    တစ်နေ့မှာ ထူးထူးခြားခြား ဦးချစ်ဆွေတစ်ယောက် မဂ္ဂဇင်းကို မထုတ်တော့ပဲ ဓါတ်ပုံတစ်ပုံကို ကိုင်ကာ ထုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဦးချစ်ဆွေမှာ ဓါတ်ပုံကို ကြည့်လိုက်၊ မျက်လုံးကိုမှိတ်လိုက် ဓါတ်ပုံကို ကြည့်လိုက်လုပ်ရင်း၊ ထုရင်းနှင့် ထုံးစံအတိုင်း သူ့ပုဆိုးထဲ လရည်တွေ ထွက်ကျပြီး ပြီးသွားရလေသည်။ နောက်တော့ ဦးချစ်ဆွေက ထိုဓါတ်ပုံလေးကို စာအုပ်တစ်ခုကြားထဲညှပ်ကာ ကုတင်ဘေးက အံဆွဲလေးတစ်ခုထဲ ထည့်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဦးချစ်ဆွေ ပြီးသွားသည့်အချိန်မှာပဲ နိုင်နိုင်လည်း သူ့အစိလေးကို ပွတ်ရင်း ပြီးသွားရလေသည်။

    နောက်တစ်နေ့ နေ့ခင်း အိမ်ပေါ်မှာ လူမရှိသည့်အချိန်မှာ နိုင်နိုင် သူ့မိဘအခန်းထဲ ဝင်ပြီး ဦးချစ်ဆွေ ကြည့်ပြီး ထုခဲ့သည့် ဓါတ်ပုံလေးကို လိုက်ရှာလေသည်။ ထိုအံဆွဲလေးအတွင်းမှာ စာအုပ်က သုံးလေးအုပ်သာ ဆိုတော့ ရှာရမခက်ပါ။ စာမျက်နှာတွေကို တဖြတ်ဖြတ် လုပ်လိုက်တာနဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကြားထဲက ဓါတ်ပုံလေးတစ်ပုံ ထောင်ထွက်လာတယ်။

    …ဟောတော့….

    နိုင်နိုင် အံ့သြသွားသည်။ ဓါတ်ပုံက သူ့ဓါတ်ပုံလေး။ ဘာမှလည်းမဟုတ်ပါဘူး ရိုးရိုးပုံလေးပါပဲ။ သူ ကိုးတန်းလောက်တုန်းကထင်တယ် ကျောင်းစိမ်းဂါဝန်ကလေးနဲ့ ရိုက်ထားတဲ့ပုံလေး။ တစ်ခုပဲရှိတယ် ဂါဝန်လေးကတော့ နည်းနည်းတိုနေပြီ။ အဲ့ဒါကြောင့်လည်း သူ့အမေက ကိုးတန်းမှာ သူ့ကို ထမိန် စဝတ်ခိုင်းတော့တာ။ နင့်အရွယ်ကြီးနဲ့ ဂါဝန်မဝတ်နဲ့တော့တဲ့။ တိုနန့်နန့်နဲ့ ဖင်ပေါ်တော့မယ်တဲ့။ ဟင့် သူတို့မှ မဝယ်ပေးတော့တာ။ လူကလည်း ချက်ချင်းကြီးကို အရပ်ထွက်လာပြီး ထွားလာတဲ့အချိန်ကိုး။

    နိုင်နိုင်က ဒီ့ပြင် ဓါတ်ပုံများရှိဦးမလားလို့ ရှိသမျှ စာအုပ်တွေ လိုက်လှန်ကြည့်သည်။ ဓါတ်ပုံဆိုလို့ ဒီတစ်ပုံထဲ။ ဟင့် ငါ့ကို ဖေကြီးများ အဲဒီအရွယ်ထဲက ပစ်မှားနေတာလား မသိဘူး လို့ အတွေးနယ်ချဲ့နေမိသည်။ နောက်တော့ ဓါတ်ပုံလေးကို သူ့နေရာမှာပဲ သူပြန်ထည့်ထားလိုက်ပြီး အားလုံးနေရာတကျ ပြန်ထားခဲ့လိုက်သည်။ အဲ့လိုသိရတော့လည်း မျက်နှာပူသလိုလို၊ ဒေါပဲပွရမလိုလို၊ မေမေက ဘုရားတရားဘက်ကို လိုက်သွားပြီး ဖေကြီး အလိုမလိုက်တော့၍ အဲလိုဖြစ်ရသည်များလားလို့ သနားစိတ်လည်း ဝင်မိသလိုလို။

    ဦးချစ်ဆွေကတော့ နိုင်နိုင် ဘာမှမသိလောက်ဘူးဟု ထင်ကာ ပုံမှန်ပင် နေထိုင်ဆက်ဆံသည်။ မထိခလုပ်ထိခလုပ်တောင် မလုပ်။ နိုင်နိုင်ကသာ အစပိုင်း ရှက်သလိုလို မျက်နှာပူသလိုလို ဖြစ်နေမိသည်။ ဒါပေမဲ့ သူချောင်းကြည့်ပြီး သိနေတာတွေ ဦးချစ်ဆွေမသိ၍ သာ ထိုကဲ့သို့ မျက်နှာမပျက် နေနိုင်နေမှန်း သိ သဖြင့် ပြန်ပြီး ရဲရဲတင်းတင်း နေဖြစ်လာသည်။ သူကပဲ မသိချင်ယောင်ဆောင်၍ ဦးချစ်ဆွေနှင့် တိုးတိုးခွေ့ခွေ့လေး နေလိုက်သည်။

    အဲဒီနောက်ပိုင်း ဦးချစ်ဆွေ ငါးဦးကော်မတီနှင့်တိုင်ပင်တာ ရက်စိတ်လာသည်။ တကယ်တော့ နေ့တိုင်းလိုလို ဖြစ်လာသည်။ လုပ်တိုင်းလည်း နိုင်နိုင့်ပုံလေးကို အမြဲတမ်းထုတ်ကြည့်ပြီး အဆုံးသတ်လေ့ရှိသည်။ နိုင်နိုင်လည်း ချောင်းရင်းက တဖြည်းဖြည်း မချင့်မရဲ ဖြစ်လာသည်။ သူ့ဘာသာပွတ်ရတာလည်း အားမရတော့။ ဦးချစ်ဆွေကိုပဲ သနားတာလား၊ သူကိုယ်တိုင်ကပဲ လိုချင်လာသလားမသိ၊ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်စေချင်လာသည်။

    အဲ့ဒါနဲ့ တစ်နေ့တော့ နေ့ခင်းဘက် လူလစ်သည့်အချိန်မှာ သူ့မိဘအခန်းထဲဝင်ပြီး ဦးချစ်ဆွေ ကြည့်နေသည့် ဓါတ်ပုံလေးကို ထုတ်ပြီး သူ့အခြားဓါတ်ပုံကို အစားထိုး ထည့်ထားခဲ့လိုက်သည်။ သူတို့ တက္ကသိုလ် ရေကူးကန်မှာ ရေကူးဝတ်စုံနှင့် ရိုက်ထားသည့်ပုံ ဖြစ်သည်။ သူက ငယ်ငယ်က သူတို့နယ်မှာ ကူးတတ်လာသည်က ခွေးကူးလို့ခေါ်သည့် ပုံစံမျိုးသာ ကူးတတ်ပြီး၊ ကျကျနန လက်ပစ်ကူးတွေ နောက်ပြန်တွေ မတတ်ခဲ့။ တက္ကသိုလ်ရောက်မှ အဆောင်က မမတွေနဲ့ လိုက်ပြီး စနစ်တကျ ကူးနည်းကို ပြန်သင်ရသည်။ အဲဒီတုန်းက ရေကူးဝတ်စုံနှင့် ရိုက်ထားမိသောပုံလေး ဖြစ်သည်။ ဆက်ဆီဒီဇိုင်းတော့ မဟုတ်ပါ။ အဝါရောင်ပေါ်မှာ ချင်ပေါင်ရွက်ပုံ အနီရွက်တွေ အများကြီး ပြန့်ကြဲနေသည့်ဒီဇိုင်း ဝမ်းပိစ်၊ ဝတ်စုံလေး ဖြစ်လေသည်။

    အဲဒီတုန်းကလည်း ရွေးစရာသိပ်မရှိ။ သူက ဗြောင်မလိုချင်၍ အပွင့်ယူလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဘာမှတော့ ဆက်ဆီမဖြစ်ပေမဲ့ ရေကူးဝတ်စုံဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ဖြောင့်စင်းနေတဲ့ ပေါင်တန်တွေနဲ့ မို့မို့မောက်မောက် ရင်သားလေးကတော့ ထင်းနေသည်။ ခေါင်းက ရေကူးဦးထုပ်ကို ချွတ်ထားပြီး ဆံပင်ဖားလျားချထားသည်။ ခြေထောက်တဘက်ရှေ့မှာလိမ်လို့ ရင်ကလေးကို ကော့ပြီး ပိုစ့်ပေးထားခြင်းဖြစ်ရာ၊ မေမေမြင်ပါက ဆဲခံရမည်စိုး၍ ဖွက်ထားသောပုံလေး ဖြစ်သည်။

    အဲ့ဒီညက နိုင်နိုင်တစ်ယောက် ညနေစာပင် ကောင်းကောင်းမစားနိုင်။ ဦးချစ်ဆွေတောင် သူ့ဓါတ်ပုံကို မမြင်ရသေး။ သူက တွေးပြီး နောင်တရနေပြီ။ ဒုက္ခပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ၊ အခုမှတော့ ပြန်ယူဖို့ သိပ်နောက်ကျနေပြီ။ မေမေကတောင် သူ မူပျက်နေတာကို သတိထားမိသည်။ ဘာမှန်းတော့မသိဘူးပေါ့။

    ….သမီး နေလို့မကောင်းဘူးလား၊ သမီးမျက်နှာကြည့်ရတာ နှုံးနေသလိုပဲ..

    ..ကောင်းပါတယ် မေမေ၊ ရင်ပြည့်နေလို့ပါ၊ ထမင်းလည်း သိပ်စားချင်စိတ်မရှိဘူး..

    …အင်း..အင်း.. သိပ်အများကြီးမစားနဲ့လေ၊ သွေးဆေးလေးသောက်ပြီး စောစောအိပ်ယာဝင်လိုက်..

    ..ဟုတ်ကဲ့…မေ.မေ…

    နိုင်နိုင် သူ့အခန်းထဲရောက်တော့ ကုတင်ပေါ်လှဲရင်း နှင့် စာအုပ်တစ်အုပ် ကောက်ဖတ်နေလိုက်သည်။ စာအုပ်ထဲမှာ ဘယ်လိုမှ စိတ်သွင်းလို့မရ။ အချိန်တွေကလည်း ကုန်တာနှေးလိုက်တာလို့ စိတ်ထဲဖြစ်မိသည်။

    ထုံးစံအတိုင်း သူ့မိဘတွေ အိပ်ယာဝင်သံနားထောင်ပြီး အိမ်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားမှ နိုင်နိုင် အိပ်ယာပေါ်မှ အသာထကာ သူချောင်းနေကြ အပေါက်လေးမှ ချောင်းကြည့်နေမိသည်။ သူ့အမေတို့ ခြင်ထောင်ထဲမှာ အိပ်ပျော်နေတာကို အခန်းမီးရောင် မှိန်မှိန်အောက်မှာ တွေ့နေရသည်။ ခနနေတော့ မီးပြတ်သွားသည်။ အခန်းတစ်ခုလုံး မှောင်အတိကျသွားသည်။

    နိုင်နိုင် သူ့အခန်းထဲမှာပဲ အမှောင်ထဲ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ အသာလေး ထိုင်နေမိသည်။ နောက် တော်တော်လေးကြာတော့ ကျွိကနဲ တဖက်ခန်းက ကုတင်လှုပ်သံလေး ကြားလိုက်ရသည်။ နိုင်နိုင် ချက်ခြင်း ချောင်းကြည့်ပေါက်ဆီ ရောက်သွားသည်။ မီးခြစ်သံ တိုးတိုးလေးနှင့်အတူ မီးရောင်လေး ပေါ်လာသည်။

    ဦးချစ်ဆွေ ကုတင်စောင်းမှာထိုင်၍ ဖယောင်းတိုင်မီးကို စားပွဲပေါ်က သံဗူးတစ်ခုပေါ်မှာ စိုက်ပြီး ထွန်းလိုက်သည်။ ဦးချစ်ဆွေ သူ့ပုဆိုးကို ဖြည်ချလိုက်သည်။ သူ့လိင်ချောင်းမာမာကြီးက ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်မှာ ထိုးထိုးထောင်ထောင် ထွက်လာသည်။ ဦးချစ်ဆွေ အံဆွဲကိုဆွဲလိုက်ပြီး ဓါတ်ပုံညှပ်ထားသော စာအုပ်ကလေးကို ထုတ်လိုက်သည်။ နိုင်နိုင် ရင်တွေ တအားခုန်လာသည်။ အသက်တောင်ရှူဖို့ မေ့နေသည်။ သူ့ဒူးတွေတောင် ချောင်ချင်လာလို့ လဲကျမသွားရန် နံရံကို အသာလေး မှေးကိုင်ထိန်းထားလိုက်ရသည်။

    ဦးချစ်ဆွေ စာအုပ်ကိုလှန်ပြီး ဓါတ်ပုံလေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဦးချစ်ဆွေရဲ့ မျက်နှာအမူအယာ ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားသည်။ ချက်ခြင်းပင် သူ့လိင်တန်ကြီးကို ပုဆိုးဖြင့်ပြန်ဖုံးကာ နိုင်နိုင့်အခန်းဘက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ နိုင်နိုင် ချောင်းနေသည့် အပေါက်ကိုတော့ သူမြင်ပုံမရ။ နိုင်နိုင့်အခန်းရှိရာဘက် နံရံတစ်ခုလုံးကို သူလိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်နှာကလည်း ပျက်နေသည်။ နိုင်နိုင် သူ့ကို ချောင်းကြည့်တာကိုတော့ သူသိသွားပြီ။ သို့ပေမဲ့ အခုလို ဓါတ်ပုံပြောင်းထည့်ထားလိုက်သည့်သဘောမှာ ဘာသဘောလဲ၊ ကောင်းဖို့လား၊ ဆိုးဖို့လား၊ ဦးချစ်ဆွေ မဝေခွဲတတ်။

    ဦးချစ်ဆွေ ဓါတ်ပုံလေးကို စာအုပ်ကြားထဲ ပြန်ညှပ်လိုက်ပြီး အံဆွဲကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အသံမထွက် အောင် ဆွဲဖွင့်ကာ စာအုပ်ကို အံဆွဲထဲ ပြန်ဖွက်လိုက်သည်။ ဦးချစ်ဆွေ ဖယောင်းတိုင်မီးကို ငြိမ်းလိုက်သဖြင့် အခန်းတစ်ခုလုံး မှောင်အတိကျသွားသည်။ နောက်တော့ ကုတင်ပေါ် ပြန်လှဲချလိုက်ပုံရသည့် အသံတိုးတိုးလေး ထွက်လာပြီး ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

    မနက်ကြတော့ နိုင်နိုင်တစ်ယောက် ခပ်တည်တည် နေနိုင်တာ သူ့ကိုယ်သူတောင် အံသြနေမိသည်။ အရင်တုန်းက ဦးချစ်ဆွေမသိအောင် သူချောင်းပြီး သူ့ဘာသာသူ အိန္ဒြေပျက်နေခဲ့ရသည်။ အခုတော့ ဦးချစ်ဆွေတစ်ယောက်၊ နိုင်နိုင့်ဓါတ်ပုံလေးကို ကြည့်ကာ ဂွင်းထုမိတာ သူသိသွားပြီဆိုတော့ အခုတော့ သူက အပေါ်စီးက ရနေပြီး မျက်စေ့မျက်နှာပျက်နေရသူက ဦးချစ်ဆွေ ဖြစ်နေတော့သည်။

    ဦးချစ်ဆွေမှာ နိုင်နိုင့်ကို မျက်လုံးချင်းဆိုင်မကြည့်ရဲ။ မနက်အစောကြီး အလုပ်ကိစ္စဆိုပြီး အိမ်က ထွက်သွားသည်။ သို့ရာတွင် အကြာကြီးမနေနိုင်။ သူ့စက်လှေနှင့် ပစ္စည်းတွေတင်ချင်သည့် ကုန်သည်တွေက ငွေလာချေမည်ဆိုတော့ မပြန်လာလို့မရ။ ဒီနေ့ကလည်း ဒေါ်ကျော့နွယ်က တရားစခန်း ၃ ရက် ဝင်မည်ဆိုတော့ မနက်စာစားပြီးတာနဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းကိုသွားမည် ဆိုတော့ ပြန်လာရသည်။

    ဒေါ်ကျော့နွယ်က တကယ်တော့ တရားစခန်းကို ၉ ရက်ဝင်ချင်တာ သမီးရောက်နေတာဆိုတော့ စိတ်မချ၍ သုံးရက်သာ သွားမည်ဟု ရည်ရွယ်ထားသည်။ အဲဒီသုံးရက်ကိုတောင် စိတ်ပူလို့ ထမင်းချက်၊ ဟင်းချက် အဝတ်လျှော်တို့အတွက် ခိုင်းနေကြ အဒေါ်ကြီးတစ်ယောက်ကို မှာထားသည်။ ထိုအဒေါ်ကြီးက လုပ်စရာရှိတာ လာလုပ်ပေးပြီး သူ့အိမ်သူ ပြန်သွားမှာ ဖြစ်သည်။ မပြန်ခင် ပိုက်ဆံပေးဖို့ကိုတော့ နိုင်နိုင့်ကို မှာထားခဲ့သည်။

    ဦးချစ်ဆွေမှာ မလွဲသာ မရှောင်သာ၍သာ အိမ်မှာနေနေရသည်။ သူ့ရင်ထဲ တထိတ်ထိတ်နှင့်။ နိုင်နိုင် ဘယ်တော့များ ဘာပြောမလဲ ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။ ရှက်လည်းရှက်နေသည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ နိုင်နိုင့်လို အပျိုထွတ်ထွတ်ကလေးက သူ့လို အဖိုးကြီးကိုတော့ စိတ်လာမယ်လို့ကို မထင်။ သူ့ကို တမင် ဟားတိုက်ချင်လို့ လုပ်တာများလားလို့ သံသယရှိသည်။ ဒါပေမဲ့ နိုင်နိုင့်ကို သူက သမီးလေး အရင်းလို ဂရုစိုက်ခဲ့သလို၊ နိုင်နိုင်ကလည်း သူ့အပေါ်ဘယ်တုန်းကမှ မလေးမစားလုပ်တာမျိုး မတွေ့ခဲ့ရဖူးတော့ ဘာကိုစဉ်းစားရမှန်းမသိ စိတ်တွေ ထွေပြားနေရလေသည်။ ဒီအရွယ်ကြမှတော့ မဟုတ်က ဟုတ်က အမှုမျိုးနဲ့လည်း အဖမ်းခံရပြီး ရပ်ကွက်ထဲ မြို့ထဲ နာမည်ပျက်ရမည့် အဖြစ်မျိုးလည်း မဖြစ်ချင်။ ဒါပေမဲ့ နိုင်နိုင့်အမူအယာက တစ်မနက်လုံး ဘယ်လိုမှ မနေတော့ ဦးချစ်ဆွေ နည်းနည်းလေး စိတ်သက်သာရာရလာသည်။

    ဒေါ်ကျော့နွယ် သူ့သူငယ်ချင်းတွေနှင့် ဘုန်းကြီးကျောင်းကို ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာ ကုန်သည်တွေ ရောက်လာသည်။ သူတို့ကုန်တွေ ဦးချစ်ဆွေ စက်လှေနှင့် ပါသွားပြီဖြစ်ရာ အခုမှ ငွေလာချေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ငွေများမှာလည်း ထိုခေတ်က အချပ်ကြီးများလည်း မရှိသေး။ ဘဏ်ကလည်း ခေတ်မစားသေး ဆိုတော့ ပိုက်ဆံထုပ်တွေကို ရေရတာက တော်တော်ကြာသည်။ နိုင်နိုင်တစ်ယောက် အဲဒါမျိုးကတော့ ကူလုပ်နေကြဖြစ်သဖြင့်၊ သူနှင့် ဦးချစ်ဆွေတို့ ပိုက်ဆံထုပ်တွေကို ထိုင်ရေနေကြသည်။ ကုန်သည်တွေကတော့ လူရင်းတွေမို့ ပိုက်ဆံထုပ်ထားခဲ့ပြီး ထွက်သွားကြပြီ။ လိုတာပိုတာ နောက်နေ့ကြမှ ပြောကြသည်။ သူတို့ချင်းက အဲလိုယုံကြည်မှုရှိသည်၊ လုပ်လာတာကြာပြီ မဟုတ်လား။

    ဦးချစ်ဆွေက ပိုက်ဆံရေတွက်နေရင်းက နိုင်နိုင့်ကို တချက်တချက် ခိုးခိုးကြည့်သည်။ နိုင်နိုင်က ဘယ်လိုမှ မနေ၊ လုံးဝပုံမပျက်တော့ ဦးချစ်ဆွေလည်း စိတ်သက်သာရာရရုံမက လီးက မာလာရသည်။ အင်း နောက်ပြီး တစ်အိမ်လုံးမှာ သူတို့နှစ်ယောက်ထဲ။ ဦးချစ်ဆွေ ပိုက်ဆံထုပ်ရေတာတောင် ခနခန ပြန်ပြန်ရေနေရသည်။ လူလည်း အယောင်ယောင် အမှားမှားတွေ ဖြစ်နေသည်။ နိုင်နိုင်ကတော့ ကောင်းကောင်းသတိထားမိသည်။ စိတ်ထဲမှာ ရယ်ချင်နေသည်။ မျက်နှာပေါ်က ရယ်ချင်နေသည့် အမူအရာကို ဦးချစ်ဆွေ မမြင်အောင် တချက်တချက် တဖက်လှည့်လိုက်ရသည်။ သူ ဦးချစ်ဆွေကို ရုပ်သေးရုပ်လို ကစားလို့ရနေတာကို သဘောကျနေမိသည်။

    အဲ့လိုနှင့် တစ်နေ့တာကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ပြီး ညနေစာစားပြီးတဲ့အချိန်မှာ ဦးချစ်ဆွေက အပြင်ခနထွက်သွားသည်။ အိမ်မှာလာကူတဲ့ အဒေါ်ကြီးလည်း ပြန်သွားပြီ။ အိမ်ကြီးတစ်လုံးထဲ တစ်ယောက်ထဲကျန်ခဲ့တာအပြင် ညလေးမှောင်လာတော့ နိုင်နိုင့်စိတ်တွေ စကစားလာသည်။ ဦးချစ်ဆွေကို အဲလို ကလိနေရုံဖြင့် မတင်းတိမ်ချင်တော့။ သူ့သွေးသားတွေကလည်း တောင်းဆိုနေပြီ။ ကိုဘိုမောင်နှင့်လည်း အတွေ့အကြုံရှိဖူးနေပေမဲ့ နောက် ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ဆို ဘယ်လိုနေမလဲ။နောက်ပြီး သူနဲ့ ပထွေးဆိုပေမဲ့ သူ့ကို သမီးအရင်းလို ဂရုစိုက်ခဲ့သူ၊ သူနှင့် လက်ပွန်းတတီး တောက် လျှောက်နေလာခဲ့သူ၊ နောက်ပြီးတော့ သူအမြဲချောင်းနေကြမို့ စိတ်ထဲက လိုချင်နေရသော လီးကြီးပိုင်ရှင်၊ ဒီညတော့ တစ်ခုခုဖြစ်အောင် စမ်းကြည့်မည်ဟု နိုင်နိုင် တွေးနေလိုက်သည်။

    နိုင်နိုင့်စိတ်ကူးကတော့ ဦးချစ်ဆွေကို ထုံးစံအတိုင်း သူ့အခန်းက ချောင်းမည်။ ဦးချစ်ဆွေ သူ့ဓါတ်ပုံလေးကို စာအုပ်ကြားက ထုတ်ပြီး ဂွင်းထုမှ သူ့အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး အမိဖမ်းမည်။ အဲဒီအချိန်မှာ ဘာဖြစ်မလဲ၊ ခစ်ခစ်၊ သူ့ဘာသာ အသည်းယားလာသည်၊ သူ့စောက်ဖုတ်လေး စိုလာသည်၊ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ချွတ်ပြီး လျှော်မဲ့ခြင်းထဲ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ဘရာဇီယာလည်း ဒီအတိုင်းပဲ ခြင်းထဲသွားတော့ ဆိုပြီး လှမ်းပစ်ထည့်လိုက်လေသည်။ အပေါ်က သူ့ပထွေး ဦးချစ်ဆွေရဲ့ ရှပ်အင်္ကျီလက်ရှည် အဟောင်းတစ်ထည်ကို ကောက်ဝတ်လိုက်သည်။ အင်္ကျီကြီးက သူ့ပေါင်လည်လောက်ထိရောက်နေတော့ မထူးပါဘူးဆိုပြီး ထမိန်ပါ ကွင်းလုံးချွတ်ပြီး ခြေရင်းကတန်းမှာ လွှားထားလိုက်သည်။ နောက်တော့ သူ့ဘာသာသူ အဝတ်ဘီဒိုက ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်မှာ လမ်းလျှောက်ကြည့်ရင်း ဆံပင်တွေကို သိပ်ပွနေသလားဟု ထင်ပြီး သားရည်ပင်နှင့် အနောက်မှာ စုချည်လိုက်သည်။ ထိုအခါတော့ သူ့မျက်နှာလေး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖြစ်သွားသည်။

    အင်း ဖေကြီး အခုထိလည်း ပြန်မလာသေးပါလား၊ ခါတိုင်း အဲလောက် ညမနက်ပါဘူးဟုလည်း စိတ်ထဲ လည်း တွေးမိသည်။ အောက်ထပ်ကို ခနပြန်ဆင်းကြည့်သည်။ ဘယ်သူမှလည်း မရှိတော့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ အိမ်ရှေ့မှာ သူတို့ တံခါးက နှစ်ထပ်ဖြစ်သည်။ တစ်ခုက ဘိလပ်တံခါးခေါ်မလား ဘာဂျာတခါးခေါ်မလား သံတံခါးဖြစ်သည်။ အဲဒါက အမြဲလိုလို စေ့ထားပြီး အထဲမှ သော့ခပ်ထားလေ့ရှိသည်။ အပြင်သွားသောသူက သော့ပါသွားလျှင် အပေါက်က လက်လျှို၍ သော့ဖွင့်ဝင်၍ရသည်။

    နောက်တစ်ထပ်က သစ်သားတံခါး ခေါက်တံခါးဖြစ်သည်။ နေ့ခင်းဆိုလျှင် အကုန်ဖွင့်ထားတတ်ပြီး ညအိပ်မှ လုံးဝပိတ်လိုက်လေ့ရှိသည်။ အခုတော့ အဲဒီသစ်သားတံခါးကို ပိတ်ဖို့အချိန်တောင်ရောက်လာပြီ။ အဲဒီသစ်သားတံခါးကို အတွင်းမှ ဂလန့်ထိုးလိုက်လျှင် အပြင်က ဘိလပ်တံခါးကို သော့ခပ်ဝင်ရုံနှင့် မရတော့ပေ။ အတွင်းက လူက ဖွင့်ပေးမှ ဝင်လို့ရပေမည်။

    စောင့်ရတာ နည်းနည်းကြာတော့ နိုင်နိုင် စိတ်မရှည်ချင်တော့။ သစ်သားတံခါးကိုပါ ပိတ်လိုက်တော့သည်။ ပြန်မလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ဟင့် သူတခါမှ မစဉ်းစားမိ၊ ခါတိုင်း သူ့မေမေပဲ ဖွင့်ပေးနေလို့ထင်သည်။

    နိုင်နိုင် အပေါ်ထပ်ပြန်တက်ပြီး သူ့ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်ကလေး လှဲရင်း အတွေးထဲ နှစ်မြောနေသည်။ ကိုဘိုမောင်နှင့် ကြမ်းခဲ့တဲ့နေ့တွေကို ပြန်လွှမ်းလာသည်။ ရဲသီဟကရော သူ့ကို ချစ်ခွင့်တောင်းဦးမှာလား။ အဲဒါထက် ဦးချစ်ဆွေ၏ လိင်တန်ထွားထွားကြီးကို ပြန်တွေးမိပြန်တော့ သူ့လက်ကလေးတွေက အလိုလို ပေါင်ကြားရောက်သွားပြန်သည်။ အခုတော့ ဒူးထောင်လိုက်တာနဲ့ ရှပ်အင်္ကျီအနားက ပေါင်ရင်းကို လှန်ကျသွားပြီး သူ့ပေါင်ခွဆုံက ရှင်းလင်းနေသည်။ မနေ့ကပင် စောက်မွှေးလေးတွေကို ရိပ်ထားသဖြင့် ပြောင်ရှင်းနေသော သူ့စောက်ဖုတ် ဖောင်းဖောင်းလေးကို လက်ဖျားကလေးဖြင့် ပွတ်ပေးနေရင်းက အဖုတ်နှုတ်ခမ်းလေးကို ပွတ်လိုက်မိသည်။

    ..အ…

    သူ့ပါးစပ်က အသံလေးပင်ထွက်အောင် ငြီးငြူမိသည်။ အားးးးးး လိုချင်လိုက်တာ၊ အရည်လေးတောင်စီးကျလာပြီ။ သူ့ ဆန္ဒတွေ တအားပြင်းပြနေရပြီ။ ဒီလိုမိုးချူပ်နေမှတော့ ဖေကြီး ပြန်လာတာနဲ့ သူစိတ်ကူးထားသလို ဟိုဟာတောင် လုပ်ပါတော့မလားမသိဘူးလို့ တွေးပြီး ဒေါသလည်း နည်းနည်းထွက်နေမိသည်။

    အဲ့လိုနှင့် နိုင်နိုင်တစ်ယောက် စိတ်တွေ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေချိန်မှာ တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ အိမ်ရှေ့သို့ တချိန်လုံးနားစွင့်နေသော နိုင်နိုင်မှာ ကမန်းကတန်းထကာ လှေခါးမှ ပြေးဆင်းသွားမိလေသည်။ တံခါး ကလန့်ဖြုတ်လိုက်ပြီးမှ မိမိကိုယ်မိမိ ဘယ်လိုဝတ်စားထားတယ်ဆိုတာ နိုင်နိုင်သတိရလိုက်မိသည်။ သူ့တကိုယ်လုံးမှာ ဦးချစ်ဆွေရဲ့ ရှပ်အင်္ကျီတစ်ထည်ပဲရှိသည်။ အတွင်းမှာ ဘရာလည်း မရှိ၊ ဘောင်းဘီလည်းမရှိ။ သူ ပထမရည်ရွယ်ထားတာက ဦးချစ်ဆွေ ဟိုဟာလုပ်နေမှ ဝင်သွားဖို့၊ အကြောင်းမဟုတ်တော့ပါဘူး၊ ဦးချစ်ဆွေ နောက်ကျနေလို့ ဒေါနည်းနည်းပွတာက တစ်ချက်၊ တခါမှ အဲလို နောက်မကျဖူးလို့ စိတ်ပူတာက တစ်ချက် ရောသွားလို့ အဲဒီဟာတောင် သိပ်ဂရုမစိုက်မိတော့ပါဘူး။

    တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တော့ ဦးချစ်ဆွေက နိုင်နိုင့်ကို မကြည့်ပဲ ခေါင်းကြီးငုံ့ပြီး အိမ်ထဲ တန်းဝင်သွားသည်။ နိုင်နိုင်က ဘိလပ်တံခါးပိတ်၊ သော့ခပ်၊ သစ်သားတံခါးကိုပိတ် ကလန့်ချပြီးမှ ဦးချစ်ဆွေနောက် လိုက်သွားသည်။ ဦးချစ်ဆွေက မီးဖိုထဲမှာ ရေအိုးထဲက ရေတစ်ခွက်ခပ်ပြီး အငမ်းမရ တစ်နှစ်လောက် ရေငတ်နေတဲ့သူလို သောက်နေသည်။ နိုင်နိုင်က ဦးချစ်ဆွေနဲ့ လက်တကမ်းလောက်မှာ ရပ်လိုက်ပြီး ဦးချစ်ဆွေ ရေသောက်အပြီးကို စောင့်နေလိုက်သည်။ ပြီးသွားတာနဲ့

    …ဖေကြီး ဒါက ဘယ်ကိုသွားနေတာလဲ…

    ဦးချစ်ဆွေက နိုင်နိုင့်ကို တည့်တည့်မကြည့်ပဲ ဘေးကို ကြည့်ရင်းက

    …ဖေကြီး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တွေ့လို့ လဘက်ရည်ဆိုင်မှာ စကားကောင်းသွားလို့ပါ သမီးရယ်…

    ..အိမ်မှာ သမီးတစ်ယောက်ထဲ ကျန်ခဲ့တယ်ဆိုတာ ဖေကြီးမေ့နေပြီလား၊ ခါတိုင်းတောင် ဒီလို နောက်မကျတတ်ပဲနဲ့..

    အဲလို နိုင်နိုင်က လေသံမာမာလေးနဲ့ ပြောလိုက်မှ ဦးချစ်ဆွေက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ နိုင်နိုင့်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပါတော့သည်။

    …ဟင်..သမီး ဘာဖြစ်လို့လဲ.. ဖေကြီးမရှိတုန်း တစ်ယောက်ယောက်များ..

    ..အခုမှ စိုးရိမ်မနေနဲ့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ တခါထဲ သမီးတစ်ယောက်ထဲ ရှိနေတာများ အိမ်ကို တော်တော်နဲ့ ပြန်မလာဘူး..

    ..အင်း ဖေကြီးက …………..

    အဲလို ပြောရင်းနဲ့မှ ဦးချစ်ဆွေတစ်ယောက် နိုင်နိုင်ဝတ်စားထားတာကို သတိထားမိသွားသည်။ မျက်လုံးကြီးပြူးပြီး စကားလည်း ထစ်သွားသည်။ လည်ဇလုပ်ကြီး မြင့်ချည်နှိမ့်ချည်နဲ့ ဖြစ်နေအောင် တံတွေးတွေကို မျိုချနေရသည်။ နိုင်နိုင်ဝတ်ထားတာကလည်း သူ့ရဲ့ ရှပ်အင်္ကျီအဟောင်း အညိုဗြောင် အသားပျော့ပျော့၊ အပေါ်ပိုင်းက ကြယ်သီးကလည်း သုံးလုံးလောက် ဖြုတ်ထားသေးတော့ ဝင်းမွတ်နေတဲ့ ရင်သား အပေါ်ပိုင်းလေးတွေ၊ နောက်ပြီး အောက်ပိုင်းက အင်္ကျီကလည်း အောက်အနားက ဘေးမှာဝိုက်ပြီး ခွဲထားတဲ့ ပုံစံဆိုတော့ ရှေ့မှာသာ ဖုံးနေပေမဲ့ ဘေးက ပေါင်သားတွေက တင်ပါးနားလောက်အထိကို မြင်နေရတာဆိုတော့ ဦးချစ်ဆွေ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားရတာလည်း အပြစ်မပြောသာပေဘူးလေ။

    …အင်း အင်း..အဖေကြီး အိပ်တော့မယ် အရမ်းအိပ်ချင်နေပြီ…

    ဦးချစ်ဆွေခင်မျာ ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ပဲနဲ့ နိုင်နိုင့်ဘေးနားကနေ အမြန်ဖြတ်ပြီး လှေခါးကနေ ပြေးတက်သွားပါတော့သည်။ နိုင်နိုင်ကလည်း သူ ဦးချစ်ဆွေကို လိုသလို လုပ်လို့ရနေပြီဆိုတာ သိနေတော့ အေးဆေးပဲ အနောက်ကနေ တက်လိုက်သွားသည်။ ဦးချစ်ဆွေတို့ အခန်းထဲရောက်တော့ မီးပိတ်ထားတာမို့ မှောင်မဲနေတာနဲ့ နိုင်နိုင်က မီးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ အခန်းထဲက လေးပေမီးချောင်းရဲ့ အလင်းရောင်က ဖွေးကနဲ့ ဖြာကျလာခဲ့သည်။ ဦးချစ်ဆွေတစ်ယောက် ခြင်ထောင်ထဲမှာ တဘက်ကို လှည့်ပြီး အိပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။

    …ဖေကြီး…

    ..အင် သမီး နိုင်နိုင်…

    ဦးချစ်ဆွေက နိုင်နိုင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ထူးလိုက်သည်။

    …ဖေကြီးကို မေးစရာရှိလို့…

    ..ဘာများတုန်း သမီးရယ်.. ညမိုးသိပ်ချူပ်နေပြီ…

    ..မိုးချူပ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ ဖေကြီးရယ်….

    …မဟုတ်ပါဘူး.. သမီး အိပ်ရေးပျက်နေမှာစိုးလို့ပါ…

    ..ဟင့်အင်း မပျက်ပါဘူး.. ဖေကြီး ဘာလို့ သမီးဓါတ်ပုံကို ကြည့်ပြီး ဟိုဟာလုပ်နေတာလဲလို့…

    ..အို……… သမီးရယ် ဖေကြီးကို ခွင့်လွတ်ပါကွယ်.. ဖေကြီးမှားပါတယ်.. ဖေကြီး စိတ်အလိုကို လိုက်မိတာပါ.. ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့နော်..

    ဦးချစ်ဆွေက ကုတင်ပေါ်မှာလှဲနေရာက ထထိုင်လိုက်ပြီး နိုင်နိုင့်ကို ပြောလိုက်သည်။

    ..အင်းပါ ဖေကြီးကိုလည်း ဘယ်သူက တိုင်မယ်ပြုမယ် ပြောနေလို့လဲ၊ သမီးက သိချင်လို့ မေးတာကို..

    နိုင်နိုင့်အသံက စိတ်ဆိုးတဲ့ပုံလည်း မပေါက်တော့ ဦးချစ်ဆွေ နိုင်နိုင့်ကို မော့ကြည့်မိသည်။ နိုင်နိုင်ဝတ်ထားတဲ့ သူ့ရှပ်အင်္ကျီလေးကလည်း ဖရိုဖရဲနှင့် သူ့ပုခုံးလေးအစွန်းမှာ အောက်ပဲ လျှောကျတော့မလိုလို မို့ နိုင်နိုင့်ရင်နှစ်မွှာက အလုံးလိုက်ကလေးတွေ၊ နို့သီးခေါင်းမမြင်ရရုံပဲ ရှိတော့သည်။ သူနှင့်လည်း အသားချင်းကပ်တော့မလောက် နီးကပ်နေလေရာ နိုင်နိုင့်ဆီမှ ရေမွှေးနံ့လေးနှင့် မိန်းကလေး ကိုယ်နံ့လေးက ဦးချစ်ဆွေ၏ ငယ်ပါကြီးကို တင်းမာထောင်ထလာစေတော့သည်။

    ဦးချစ်ဆွေ စိတ်ကလည်း တဖြည်းဖြည်း ရဲလာသည်။ ကောင်မလေးရော ဆန္ဒရှိနေတာလား။ သူ့လက်တွေက နိုင်နိုင့်လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ရောက်သွားသည်။

    ..သမီး တကယ်စိတ်မဆိုးဘူးလား..

    နိုင်နိုင်က ခေါင်းလေးကို ရမ်းပြလိုက်သည်။

    ..သမီးရယ် သမီးမေမေက သွေးသားအပြောင်းအလဲနဲ့ အိမ်ထောင်သည်တွေရဲ့ တာဝန်ကို မပြုချင်တော့တာ အတော်ကြာပြီကွယ့်။ ပထမတော့ ဖေကြီးကို အားနာလို့ မငြင်းဆန်ပေမဲ့ စိတ်မပါတော့ဘူး။ နောက်တော့ လုံးဝကို လက်မခံတော့ဘူး။ ဖေကြီးတို့ အရွယ်က အဲဒီဆန္ဒတွေ အပြင်းပြဆုံး အရွယ်လေ။ အဲတော့ ဖေကြီး ကိုယ့်ဘာသာ သွေးသားတွေကို ဖြည်လျှော့ရတာပေါ့ ….

    ဦးချစ်ဆွေက စကားပြောနေရင်းနဲ့ နိုင်နိုင့်လက်မောင်းလေးတွေကို ပွတ်ပေးနေတော့ နဂိုကမှ ကပိုကရိုဖြစ်နေရတဲ့ ရှပ်အင်္ကျီက ပိုလျှောကျလာရသည်။

    …အဲဒီမှာ ဒီအတိုင်းကြီးဆိုရင် တော်တော်နဲ့ ကိစ္စက ပြတ်မှာမဟုတ်တော့ ကိုယ်စွဲလမ်းပြီး ဟိုဟာပြုချင်တဲ့ အချောအလှလေးတွေကို စိတ်ကူးနဲ့မှန်းပြီး လုပ်တော့ မြန်မြန်ကိစ္စပြီးရတာပေါ့ သမီးရယ်..

    …ဟင်း..ဖေကြီးက မီးကို လှတယ်လို့ပြောတာပေါ့၊ ပြီးတော့ မီးကို ဟိုဟာပြုချင်နေတယ်ပေါ့လေ…

    နိုင်နိုင့်အသံက စိတ်ဆိုးသံလည်းမပါတော့ ဦးချစ်ဆွေအတွက်ကတော့ ဒီလောက်ကြီးလည်း မတုန်းပါ။ ကောင်မလေး အဲ့လောက်ရဲတာကိုသာ နည်းနည်းအံအားသင့်မိရသည်။ သို့ပေမဲ့လည်း ငါးကြော်မကြိုက် ကြောင်မိုက်သာ ဖြစ်မည် မဟုတ်လား။

    …အင်း..သမီး အပြစ်ပြောရင်လည်း ခံရတော့မှာပါပဲ သမီးရယ်..

    ဦးချစ်ဆွေလက်တွေက ရှပ်အင်္ကျီလျှောကျသွားလို့ပေါ်လာသည့် နိုင်နိုင့်နို့ကလေးတွေပေါ်ကို အုပ်ကိုင်လိုက်တော့သည်။ နိုင်နိုင်ကတော့ ဘာမှမပြောတော့ မျက်လုံးလေးကို မှိတ်ထားကာ ဦးချစ်ဆွေ၏ ပုခုံးကိုသာ သူ့လက်လေးနှစ်ဖက် တင်ထားလိုက်သည်။ ဦးချစ်ဆွေရဲ့ခေါင်းက ငုံ့ပြီး နိုင်နိုင့် နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို ငုံစို့လိုက်သည်။

    ..အို့…

    နိုင်နိုင့်ဆီမှ ငြီးသံကလေး ထွက်လာပြီး ဦးချစ်ဆွေ လည်ဂုတ်ကို သူ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ကလေး ဆွဲဖက်လိုက်သည်။ ဦးချစ်ဆွေ၏ မျက်နှာကြီးကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သလို ဖြစ်သွားကာ ဦးချစ်ဆွေမျက်နှာကြီးက သူ့နို့လေးနှစ်လုံးကို ဖိကပ်မိသွားသည်။ ဦးချစ်ဆွေအတွက်တော့ အရှင်လတ်လတ် နတ်ပြည်ရောက်သွားသလို ဖြစ်နေရကာ သူ့လိင်တန်ကြီးမှာလည်း သံချောင်းလောက်ကို တင်းမာလာတော့သည်။ ငတ်နေရတာလည်း ကြာပြီမို့ အပရိကတွေ မလုပ်ချင်တော့ နိုင်နိုင့်နို့နှစ်လုံးကို သူ့မျက်နှာနှင့် ပွတ်သပ်၊ ထိသမျှ အသားနုနုအိအိလေးတွေကို လျှာနှင့်ရက်၊ နှုတ်ခမ်းဖြင့် စုပ်ရင်း နိုင်နိုင့်ကို အိပ်ယာပေါ် ပက်လက်ကလေးဖြစ်သွားအောင် တွန်းလှဲချလိုက်သည်။

    နိုင်နိုင်ကလည်း အလိုက်သင့်ကလေး လှဲပေးလိုက်လေသည်။ သူဝတ်ထားသည်မှာလည်း ရှပ်အင်္ကျီပွပွကြီး တစ်ထည်တည်းသာမို့ သူပက်လက်ကလေး လှန်ပြီး သူ့ဒူးနှစ်ဖက်ကို ထောင်လိုက်သည်နှင့် ရှပ်အင်္ကျီအနားတွေက ပေါင်ပေါ်မှ လျှောဆင်းကာ သူ့ပေါင်ခွဆုံက ဗလာကျင်းသွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

    ဦးချစ်ဆွေက နိုင်နိုင့်ကို အသာလေး တွန်းလှဲလိုက် ကတည်းက နိုင်နိုင့်ပေါင်နှစ်လုံးကြားတွင် နေရာယူပြီး ဖြစ်လေသည်။ သူပုဆိုးမှာလည်း ပြေနေပြီမို့ လွတ်လွတ်ကျွတ်ကျွတ် ဖြစ်သွားရန် အိပ်ယာခြေရင်းသို့ ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ဦးချစ်ဆွေမှာ နိုင်နိုင့်ကိုယ်ပေါ်မှမိုးလျှက် ညာဘက်လက်ကို ထောက်ကာ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် သူ၏မာန်ဖီနေသော အတန်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်၍ နိုင်နိုင့်ပေါင်ခွဆုံကြားက အဖုတ်နေရာကို မှန်းတေ့လိုက်လေသည်။ ခြင်ထောင်တွင်းမှာ သူ့ကိုယ်မှအရိပ်က နိုင်နိုင့်အောက်ပိုင်းကို ကျနေသဖြင့် မြင်ကွင်းက သိပ်မသဲမကွဲပေမဲ့ အိမ်ထောင်သည်မို့ ပစ်မှတ်ကတော့ မလွဲပါ။ သူ့လီးထိပ်ကြီးမှာ စိုစိုစွတ်စွတ် ခပ်ချွဲချွဲ အရည်များကို ထိမိသဖြင့် နိုင်နိုင်တစ်ယောက်လည်း စိတ်တွေ အရမ်းထနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။ နုဖတ်နေသည့် နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုကြားမှာ အသာတေ့၊ ကိုယ်ကိုထိန်းပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိသွင်းချလိုက်ရာ အရည်များဖြင့် ချောမွေ့နေသော်လည်း အပျိုမအဖုတ်ကလေးက တင်းကျပ်နေသဖြင့် ဦးချစ်ဆွေမှာ အရမ်းမလုပ်ရဲချေ။ တစ်လက်မချင်း ဖိသွင်းလိုက် ပြန်ထုတ်လိုက်နှင့် သူ့လိန်တန်တဝက်ဝင်သည်အထိတော့ စိတ်ကို ထိန်းလုပ်နေရရှာလေသည်။

    နိုင်နိုင်မှာ မျက်လုံးလေးကို တင်းတင်းမှိတ်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းလေးမှာ ဟတတဖြင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း ဦးချစ်ဆွေ နည်းနည်းဖိထိုးလိုက်တိုင်း အင့် ကနဲ အင့်ကနဲ ငြီးငြူနေလေသည်။ သူ့လိန်တန်ကြီး တဝက်လောက်ဝင်ပြီးသော အချိန်မှာတော့ ဦးချစ်ဆွေတစ်ယာက် စိတ်ကို ဘယ်လိုမှ ထိန်းမရတော့ပါ။ ခါးကိုကော့ကာ တစ်ချက်တည်းနှင့် သူ့လီးကြီးတစ်ချောင်းလုံး အဆုံးထိဝင်အောင် ဆောင့်ချလိုက်မိတော့သည်။

    …စွိ..ဖျစ်…ဖတ်..

    …အား….အင်း..ရှီး…..ကျွတ်စ်..ကျွတ်စ်……. နာတယ်ဖေကြီး.. အားး…

    ရုတ်တရက် ထအော်လိုက်သော နိုင်နိုင့်အသံကြောင့် ဦးချစ်ဆွေ ရောက်သည့်နေရာမှာ ရပ်နေလိုက်မိသည်။ ရောက်နေတာကလည်း ဆုံးနေပါပြီ။ သူ့ဆီးခုံက နိုင်နိုင့်စောက်ဖုတ်ဖေါင်းဖေါင်းလေးကို ဖိကပ်နေပြီး ဖြစ်လေသည်။ သူ့လိန်တန်ကြီးတောင် နည်းနည်းပူသွားသည်။ အခုတော့ နိုင်နိုင့်စောက်ခေါင်းအတွင်းသား နွေးနွေးလေးထဲမှာ နပ်နေသည်။ ဦးချစ်ဆွေက နိုင်နိုင်၏ ရှုံ့မဲ့သွားသော မျက်နှာလေးကို အသာနမ်းလိုက်သည်။ နိုင့်နိုင့်နို့နှစ်လုံးကတော့ သူ့ရင်ဘတ်အောက်မှာ ပိပြားနေပြီ။

    …ဆောရီး ခလေးရယ်၊ အရမ်းနာသွားလား.. ဖေကြီး လောသွားတယ်..

    နိုင်နိုင်မှာ အခုလို ဦးချစ်ဆွေရပ်နေလိုက်တော့ သူ့စောက်ခေါင်းထဲက အနာ ဖြည်းဖြည်းချင်း သက်သာလာသဖြင့် မျက်လုံးတွေကိုဖွင့်ပြီး သူ့ကို စိုးရိမ်တကြီး ငုံ့ကြည့်နေသော ဦးချစ်ဆွေကို ခေါင်းလေး တစ်ချက် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ဦးချစ်ဆွေ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်မှာလည်း မလိုလားသဖြင့်

    …ရတယ် ဖေကြီး… ရုတ်တရက်မို့ နည်းနည်း စပ်သွားတာပါ..

    နိုင်နိုင့်လက်လေးတွေက ဦးချစ်ဆွေကို တင်းတင်းလေး ပြန်ဖက်ထားမိသည်။ သူထင်တဲ့အတိုင်းပဲ ဦးချစ်ဆွေဒုတ်ကြီးက ကိုဘိုမောင်ထက်တုတ်ပြီး ရှည်လည်းရှည်သေးသည်။ နောက်ပြီး စိတ်ဆန္ဒပြင်းပြလွန်းလို့လားမသိ သံချောင်းကြီးလိုပဲ မာလိုက်တာက အကြောလိုလို အရိုးနုလိုလို အဖုဖု အထစ်ထစ်တွေတောင် နိုင်နိုင့်စောက်ခေါင်းအတွင်းသားလေးတွေမှာ ထိဖိနေတာကို သိနေရသည်။ နိုင်နိုင်လည်း ခံစားလိုက်ရတာ ပြည့်နှစ်သွားတာပဲ မဟုတ်လား။

    နိုင်နိုင်က သူ့အတွင်းသားလေးတွေ ပူစပ်တာ ပြေလျှော့သွားပြီး ဦးချစ်ဆွေရဲ့ ပူပူနွေးနွေး လိင်ချောင်းတုတ်တုတ်ကြီးကို အသားကျသွားတာနဲ့ သူ့ဖင်လေး မသိမသာလှုပ်ပေးပြီး ဦးချစ်ဆွေကိုစလုပ်ဖို့ အချက်ပေးလိုက်သည်။ ဦးချစ်ဆွေက ပထမတော့ သူ့လက်နှစ်ဘက်ကို ထောက်ပြီး ဖင်ကိုကော့လို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း အဝင်အထွက် စလုပ်သည်။ နောက်တော့ တဖြည်းဖြည်း အရှိန်ကလေးရလာသည်။ လက်ထောက်ထားရတာလည်း ညှောင်းလို့ နိုင်နိုင့်ကိုယ်လေးပေါ် မှောက်ချလိုက်ပြီး သူ့လက်ဖဝါးတွေကို နိုင်နိုင့်တင်ပါးအောက် ထိုးထည့်ပြီး နိုင်နိုင့်ဖင်လုံးတွေကို ဆွဲဆွဲပြီး အားရပါးရ ဆောင့်တော့သည်။

    ဦးချစ်ဆွေမှာ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူ အိမ်ထောင်သည်မို့ ဆောင့်ချက်တိုင်းက အားပါပြီး အချက်ကျကျ ထိထိမိမိ လိုးတတ်သူဖြစ်သည့်အပြင် သူ့လိင်တန်ကြီးမှာ အားရပါးရ တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင်ကြီးမို့ နိုင်နိုင့်ခင်မျာ အခုမှ ကာမစည်းစိမ်ကို ပြည့်ပြည့်ဝဝ ပျစ်ပျစ်နှစ်နှစ်ကြီး ခံစားရပေတော့သည်။ ဦးချစ်ဆွေ၏ ဆောင့်ချက်များအောက်တွင် လူးလိမ့်ကော့ပျံနေပြီး ကာမအရသာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားတော့သဖြင့် သူ့လက်သည်းများက ဦးချစ်ဆွေ၏ ကြောပြင်ကြီးကို ကုတ်ခြစ်လိုက်မိလေသည်။ ချစ်ဆွေမှာလည်း ဘယ်ကာလကတည်းက မှန်းပြီး လုပ်ချင်နေမှန်းမသိသော မယားပါသမီးလေးကို တကယ်ဆော်နေရတာမို့ စိတ်ဓါတ်အရရော၊ အဖုတ်ကလေးက ကျပ်လွန်းသဖြင့် သူ့လိန်တန်ကြီးကို ဆုပ်ညှစ်ကိုင်ပေးထားသလို ဖြစ်နေရတာရော၊ ထို့ကြောင့် ပထမဆုံးအချီမှာတော့ သိပ်အကြာကြီး မထိန်းနိုင်တော့ပဲ နိုင်နိုင် ပြီးသွားပြီသည်နှင့် ခနတာအတွင်း သူလည်း သုတ်ရည်များ နိုင်နိုင့်စောက်ခေါင်းအတွင်းထဲ ပန်းညှစ်ထည့်ကာ ပြီးသွားရရှာတော့သည်။

    ….အားးးးး ဖေကြီး……………..

    …ကောင်းလိုက်တာ သမီးရယ်……

    ………………………………

    ဦးချစ်ဆွေမှာ ပြီးသွားသော်လည်း သူ့လိင်တန်ကြီးကို နိုင်နိုင့်အဖုတ်လေးထဲ စိမ်ထားရင်း၊ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တင်းကျပ်စွာဖက်ထားရင်း အသက်ကို မှန်မှန်လေးရှူရင်း နားနေကြလေသည်။ ခနနေတော့မှ နိုင်နိုင်က ဦးချစ်ဆွေ ရှပ်အင်္ကျီကြယ်သီးများကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး သူ့လက်သည်းကလေးများဖြင့် ဦးချစ်ဆွေ၏ ရင်ဘတ် လည်ပင်းတို့ကို မနာ့တနာ ဖွဖွလေး ခြစ်ကစားနေသလို၊ ဦးချစ်ဆွေကလည်း နိုင်နိုင့်၏ လက်တအုပ်စာထက် နည်းနည်းလေးကြီးသော နို့ကြီးတွေကို ဖျစ်ညှစ်လိုက် နို့သီးခေါင်းလေးကို လက်ချောင်းထိပ်ကလေးဖြင့် လိမ့်လိုက် ကစားနေပေသည်။ နိုင်နိုင်က ဦးချစ်ဆွေ၏ မျက်နှာကို မော့ကြည့်ရင်း

    …ဖေကြီး……..

    …ဟင်..သမီးလေး….

    ..ဟင့်.. ဖေကြီးကလည်း လူကိုတော့ ဟိုဟာတောင် လုပ်ပြီးနေပြီ၊ အခုထိ သမီးခေါ်တုန်းပဲလားလို့..

    ….အင်းလေ ဟုတ်သားပဲ မိုးကြိုးတွေ ဘာတွေပစ်နေပါဦးမယ်၊ နိုင်လေးလို့ ခေါ်မယ်နော်၊ သမီးမေမေရှေ့ကြရင်တော့ ထုံးစံအတိုင်းပေါ့နော်..

    …ဟင့်..ကြည့်..ပြောရင်းနဲ့တောင် သမီးလုပ်နေသေးတယ်…

    ..အော်အေး ဘွာတေး ဘွာတေး.. နိုင်လေးကရော ဖေကြီးကို ဘယ်လိုခေါ်မှာလဲ… ဖေကြီးလို့ မခေါ်နဲ့တော့နော်..

    ..အင်းလေ ဦးဦးချစ်လို့ခေါ်မယ် ခစ်ခစ်..

    ..ကောင်းတယ် ဦးဦးချစ်နဲ့ နိုင်လေးပေါ့ ဟီးဟီး… လူကွယ်ရာမှာနော်၊ အဟီး…

    ..အင်းပါ.. ဒါနဲ့ ဦးဦးချစ်ကို သမီး..၊ အဲ နိုင် မေးစရာရှိသေးတယ်…

    …နိုင်လေးကလည်းကွာ.. မေးစရာတွေကြီးပဲ၊ တခါထဲ၊ ခါတိုင်းဆို စကားတောင် သိပ်မပြောပဲနဲ့ အခုတော့ .. ကဲမေးမေး ဘာမေးမလို့လဲ.. ပေါက်ကရတွေတော့ မမေးနဲ့နော်၊ ဟင်း….

    ..ဦးဦးချစ်က နိုင့်ကို ဘယ်တုန်းကတည်းက အဲ့လိုလုပ်ချင်စိတ်ပေါ်နေတာလဲဟင်..

    …ဘယ်လိုလုပ်ချင်စိတ်ကို ပြောတာလဲကွ.. ရှင်းရှင်းပြောတာမဟုတ်ဘူး နိုင်လေးကလည်း..

    …ဟင်း ဦးဦးချစ်ကလည်း သိရဲ့သားနဲ့ ညစ်ပြီ၊ နိုင့်ကို အဲဒီစကားပြောစေချင်လို့ မဟုတ်လား ဟင့်… အခုပဲ ဦးဦးချစ် နိုင့်ကို လုပ်ပြီးသွားတဲ့ဟာလေ.. မယားလေးလို ကျင့်ချင်နေတာကို ပြောတာ…

    ..အဟီး သိပါတယ်ကွာ နိုင်လေးကို ဦးဦးချစ်က တမင်စနေတာပါ၊ ဘယ်တုန်းကတည်းကလဲဆိုတော့၊ မှန်း…. အင်း နိုင်လေး ဦးကို စိတ်မဆိုးရဘူးနော်…

    .အင်းပါ၊ ဒီထက်စိတ်ဆိုးစရာရော ရှိသေးလို့လားလို့ ၊ ခါထဲမှပဲ ဦးဦးချစ်ကလည်း….

    ..အင်း နိုင်လေး ဓါတ်ပုံချင်းလဲလိုက်တဲ့ပုံလေး သိတယ်မဟုတ်လား၊ အဲဒီအချိန်ထဲကပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဦးဦးချစ်က နိုင်လေးမေမေကိုလည်း ချစ်နေတာမဟုတ်လား၊ အဲဒီတုန်းက သူကလည်း အဲဒီစိတ်တွေ မကုန်သေးဘူးလေ၊ နိုင်လေးကို လုပ်ချင်စိတ်ပေါ်လာရင် သူ့ကို လုပ်လိုက်တာပဲ၊ စိတ်ထဲမှာတော့ နိုင်လေးကို မှန်းလို့ပေါ့၊ ..

    ..အို.. ဦးဦးချစ်ကလည်း အဲ့တုန်းက နိုင်လေးက အပျိုဖြစ်စလောက်ပဲရှိဦးမှာ၊ ဦးဦးချစ်ဟာကြီးသာ သွင်းလိုက်ရင် ကွဲပြဲပြီး သေများသွားမလားတောင် မသိပါဘူး၊ ခစ်ခစ်…

    ..မသေလောက်ပါဘူးနိုင်လေးရယ်၊ ရှေးခေတ်က ဘုရင်တွေဆိုရင် တော်ကောက်တာ တချို့ဆို တကယ့်ငယ်ငယ်လေးတွေ၊ ကုလားပြည်မှာဆိုရင် မိန်းကလေး ၁၁ နှစ်သမီးလောက်နဲ့တောင် မိဘက အိမ်ထောင်ချပေးရနေတာပဲဟာ…

    …ဟင့် လူဆိုးကြီး အဲတုန်းက နိုင်လေးက မသိလို့ ကိုယ့်ကို အဲ့လိုစိတ်ထဲက ပစ်မှားနေတာ၊ အိ၊ အသည်းယားစရာကြီး ခစ်ခစ်..

    ထိုကဲ့သို့ အညီအယောက်လေးတွေ ပြောနေရင်းလက်တွေကလည်း ဆော့နေကြတာဆိုတော့ ဦးချစ်ဆွေ၏ လီးကြီးမှာလည်း နိုင်နိုင့်အဖုတ်လေးထဲမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်မာလာခဲ့လေသည်။ ဦးချစ်ဆွေက နိုင်နိုင့်ကိုယ်ပေါ် လိမ့်တက်လိုက်တော့ နိုင်နိုင်ကလည်း အလိုက်သင့်ကလေး ပေါင်ကို ဖြဲကားပေးထားသည်။ သူ့အဖုတ်လေးမှာလည်း စိုရွဲနေပြီ မဟုတ်လား။ အင်း ပထမဦးဆုံးညဆိုတော့ လှေကြီးထိုးနဲ့ စခန်းသွားကြဦးမှာပေါ့လေလို့ နှစ်ယောက်စလုံး ခေါင်းထဲမှာ တွေးလျက်၊ ချစ်တလင်း နောက်တကြိမ်ခေါ်ဖို့ တာစူကြလေတော့သည်။

    ဦးချစ်ဆွေနှင့် နိုင်နိုင်တို့မှာ သူတို့အတွက် မင်္ဂလာဦးညလို ဖြစ်နေသဖြင့် ဦးချစ်ဆွေတို့ လင်မယားအိပ်သည့် ကုတင်ကြီးပေါ်မှာ ချစ်တလင်းခေါ် အတော်ကြမ်းကြသဖြင့်၊ နှစ်ယောက်စလုံး နေမြင့်မှ နိုးကြလေသည်။ ဦးချစ်ဆွေမှာ နိုးနိုးချင်း လူကြီးပီပီ ဒေါ်ကျော့နွယ်မရှိပဲ အိမ်ရှေ့တံခါးမကြီးပိတ်ထားပြီး အိပ်လို့ မသင့်တော်မှန်းသိသည်။ ထို့ကြောင့် ကမန်းကတန်း အိပ်ယာမှထ အိပ်ယာခြေရင်းမှ ပုဆိုးကို ကောက်စွပ်ပြီး နိုင်နိုင့်ကို ပါးကလေး ရွှတ်ကနဲ နမ်းပြီး နိုးလိုက်လေသည်။ နိုင်နိုင်က မျက်လုံးလေး ပွင့်လာပြီး

    ..ဟင့် ဦးဦးချစ် ဘယ်သွားမလို့လဲလို့၊ သမီးတော့ ဦးဦးချစ်နဲ့ အိပ်ယာထဲမှာပဲ တစ်နေ့လုံး နေချင်တော့တာပဲ၊..ဟင့်…

    …ဦးဦးချစ်လည်း နေချင်တာပေါ့ကွာ၊ ဖြစ်နိုင်ရင် နိုင့်ဟာလေးထဲကနေ ဆွဲတောင်မထုတ်ချင်ဘူး၊ အဟီး၊ အခု အိမ်အောက်က တံခါးသွားဖွင့်ရမယ်၊ တော်ကြာ ဟိုအဒေါ်ကြီးရောက်လာရင် သမီး ဦးဦးချစ်တို့ အိပ်ယာထဲ အိပ်နေတာတွေ့သွားရင် မကောင်းဘူး။ အိမ်တံခါးကြီးလည်း အခုလို ပိတ်ထားလို့ မကောင်းဘူး။ အခု ခနဖွင့်ထားပြီး ဟိုအဒေါ်ကြီး ထမင်းဟင်းချက်ပြန်သွားမှ အတွင်းက ဘိလပ်တံခါးပိတ်ထားပြီး ဦးဦးချစ်တို့ ဆက်ချစ်လိုက်ရအောင်..

    နိုင်နိုင်လည်း သိပါသည်။ အဲဒါကြောင့် အိပ်ယာထဲမှ လူးလဲထကာ သူ ညက ဝတ်ခဲ့သော ရှပ်အင်္ကျီလေးကို ကောက်ကာ လက်ထိုးဝတ်နေလေသည်။ ဦးချစ်ဆွေက နိုင်နိုင့် နို့လေးနှစ်လုံးကို သူ့လက်ဖဝါးဖြင့် အသာလှမ်းညှစ်လိုက်လေသည်။

    ..ဟင့် ဦးဦးချစ်နော်၊ မစလာနဲ့ တခါထဲ..

    နိုင်နိုင်၏ လှပသော ကြာမူပါပါ မျက်စောင်းလေးကြောင့် ဦးချစ်ဆွေမှာ တဟီးဟီးရယ်မောရင်း နိုင်နိုင့်ပါးလေးကို တရွှတ်ရွှတ် နမ်းလိုက်မိလေသည်။

    ..ဟော အိပ်ယာခင်းတွေမှာလည်း ပေပွနေတာပဲ အကွက်တွေ၊ လျှော်တဲ့ခြင်းထဲ ထည့်လိုက်မှ ရမယ်..

    …………………………………………

    အိမ်အကူအဒေါ်ကြီး အိမ်ရောက်လာ ထမင်းချက် ဟင်းချက် လုပ်နေတုန်း ဦးချစ်ဆွေ ဈေးနားခဏသွားဝယ်လာတဲ့ မုန့်ဟင်းခါးစား လဘက်ရည်သောက်ကြပြီး တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် မထိမိ မကိုင်မိအောင် မနည်းထိန်းနေကြရသော ဦးချစ်ဆွေနှင့် နိုင်နိုင်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ ပြုံးစေ့စေ့နှင့် ဖြစ်နေကြလေသည်။ ဦးချစ်ဆွေလည်း အလုပ်ကိစ္စဆိုပြီး ထွက်သွားရာမှ နေ့ခင်းဘက် ပြန်ရောက်လာတော့ အိမ်အကူအဒေါ်ကြီးမှာ ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်နောက်ဖက်မှာ သူလျှော်ခဲ့သော အဝတ်တွေ လှမ်းထားခဲ့ကြောင်း၊ ဟင်းက မနက်စာ ညစာ စားလို့ရအောင် ချက်ထားခဲ့သဖြင့် ညနေ သူလာဖို့ မလိုတော့ကြောင်း၊ အဝတ်များကိုသာ မိုးမချူပ်မှီ သိမ်းဖို့လိုကြောင်း ဦးချစ်ဆွေကို မှာပြီး ထွက်သွားတော့သည်။

    ဦးချစ်ဆွေက နိုင်နိုင်ရောဟု မေးကြည့်ရာ အိပ်ချင်လို့ အပေါ်ထပ်တက်သွားကြောင်း တရေးတမော အိပ်နေပြီထင်ကြောင်း ပြောသွားလေသည်။

    ဦးချစ်ဆွေက အိမ်ရှေ့ သံဘာဂျာတံခါးကို စေ့၊ သော့ခလောက်ခပ်ပြီး အိမ်ပေါ်သို့ အသာတက်လာခဲ့တော့သည်။ အိမ်ပေါ်ရောက်တော့ သူတို့ လင်မယား အိပ်သည့်အခန်းမှာ အိပ်ယာခင်းများ အသစ်လဲထားပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ်ကလေး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရလေသည်။ နောက် နိုင်နိုင့်အခန်းဝသို့ အသာလေး ခြေဖျားထောက်၍ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

    …ဟိုက်…

    တွေ့လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းက ဦးချစ်ဆွေ၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ လှိုင်းလုံးကြီး ဆောင့်ဝင်လိုက်တာခံလိုက်ရသလို၊ ဒိန်းကနဲပင် ဖြစ်သွားရသည်။ သူ့ငယ်ပါကြီးကလည်း ပုဆိုးအောက်မှာ ဖြောင်းကနဲ ထောင်ထလာရလေသည်။ မဖြစ်ပဲနှင့် ခံနိုင်ပါ့မလား။ အခန်းထဲမှာ နိုင်နိုင်တစ်ယောက် အခန်းဝကိုကျောပေး၍ ကုတင်ပေါ်တွင် တစောင်းလေး အိပ်နေသည်။ ဦးချစ်ဆွေ၏ ရင်ထဲကို ဝုန်းကနဲ ဖြစ်စေသည်က နိုင်နိုင်ဝတ်ထားသည့် အဝတ်အစား။ နိုင်နိုင်က အပေါ်မှ ရှပ်အင်္ကျီအဖြုလေးနှင့် အောက်ပိုင်းမှာ ကျောင်းစိမ်းစကပ်ကလေး။ ကျောင်းစိမ်းစကပ်ကလေးက တိုနေတာမို့ ပေါင်လည်လောက်မှာ ရောက်နေသည်။ ညိုဝင်းနေသော ပေါင်တန်လေးတဖက်က ဆန့်ထားပြီး အပေါ်က ပေါင်တန်လေးက မြှောက်ပြီး ဒူးကိုကွေးကာ သူ့ရှေ့က ဖက်လုံးပေါ်တင်ထားသည်။ ဦးချစ်ဆွေ ကြည့်ကြည့်ပြီး ကိုယ့်စိတ်ကို ဖြေမိနေသည့် ဓါတ်ပုံထဲက အဝတ်အစားတွေ။ ဦးချစ်ဆွေက နိုင်နိုင်တစ်ယောက် သူ့အတွက် ထိုအဝတ်အစားတွေကို ဝတ်ထားမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းလည်းသာ၊ လီးလည်းတောင်လာတော့သည်။

    ဦးချစ်ဆွေက ကုတင်ဆီသို့ အသံမထွက်အောင် အသာထိန်းလျှောက်သွားလိုက်ပြီး ကုတင်ဘေး နိုင်နိုင့်ခြေထောက် ပေါင်တန်များနေရာတွင် ကိုယ်တစောင်းလေး ထိုင်လိုက်သည်။ ကျောင်းစိမ်းစကပ်ကလေး အောက်မှ ပေါင်တန်ညိုဝင်းဝင်းလေးကို ငေးစိုက်ကြည့်မိရင်းက စကပ်အနားလေးကို တဖြည်းဖြည်းမပြီး လှန်တင်လိုက်မိလေသည်။ နိုင်နိုင်ကတော့ တုတ်တုတ်မျှမလှုပ်၊ တကယ် အိပ်ပျော်နေတာလား၊ အိပ်ပျော်ချင်ယောင်ဆောင်နေတာလား မသိ။ ဦးချစ်ဆွေအဖို့ကလည်း နိုင်နိုင်က စိတ်တူသဘောတူဆိုတာ သိနေလို့ ဘာမှတော့ ကြောက်စရာမလို။ အခုဟာက တစိမ့်စိမ့် အရသာခံရင်းမို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှုပ်ရှားနေခြင်းသာ။

    ကျောင်းစိမ်း စကပ်ကလေးကို လှန်လိုက်တော့ အောက်မှာ ပိတ်သားဘောင်းဘီ ဖြူဖြူလေး။ ဘောင်းဘီလေးက နိုင်နိုင့်တင်ပါးလုံးကြီးတွေကို မနိုင်မနင်း ထိန်းထားရသလို ဖြစ်နေသည်။ နိုင်နိုင့်ဖင်ကြီးနှင့်ဆိုရင် သေးနေသည်။ ဦးချစ်ဆွေက နိုင်နိုင့်ဖင်လုံးကြီးနှစ်လုံးကို သူ့လက်ဖဝါးကြီးနှင့် အသာအယာ ပွတ်သပ်ဆုပ်နှယ်ရင်း ခါးသားရည်မျှော့ကြိုးကို လက်ညိုးနှစ်ဘက်နှင့်ချိတ်ပြီး ဆွဲချွတ်ချလိုက်သည်။ နိုင်နိုင် ဖင်ကြီးကို ကော့ပြီး ဘောင်းဘီလေးချွတ်လို့ရအောင် အသာကြွပေးလိုက်သည်။ လှည့်တော့မကြည့်။ ဆက်ပြီး အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေသည်။ ပါးစပ်ကတော့ အိပ်ရင်းနဲ့ ယောင်သလို နည်းနည်းညီးလိုက်သေးသည်။

    ..အင်းးးး..ဟင်း…….

    ဦးချစ်ဆွေ ရင်ထဲမှာ ဟာကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ နိုင်နိုင့် ဖင်ကြားနှင့် စောက်ဖုတ်ကလေးမှာ အမွှေးအမြှင်မရှိ ပြောင်သလင်းခါနေသည်။ နိုင်နိုင့်ပေါင်နှစ်လုံးကြားမှ အနောက်ဖက်သို့ ပြူးထွက်နေသော စောက်ဖုတ်လေးမှာ အကွဲကြောင်းလေးတလျှောက် အရည်ကြည်တွေ ရွှမ်းလဲ့နေသည်။ ဦးချစ်ဆွေက အသာငုံပြီး နမ်းလိုက်သည်။ မိန်းမ ကိုယ်နံ့လေးနှင့်အတူ ရေမွှေးနံ့လည်း ရလိုက်သည်။ ပေါင်တဝိုက်မှာ ရေမွှေးဖြန်းထားပုံရသည်။

    ဦးချစ်ဆွေက သူ့မျက်နှာကို နိုင်နိုင့်ဖင်နှစ်လုံးကြားကပ်ကာ သူ့လျှာကြီးဖြင့် အဖုတ်လေးကို မှီသလောက် လှမ်းလျက်လိုက်မိသည်။ နိုင်နိုင်က ဦးချစ်ဆွေ လျက်လို့ အဆင်ပြေစေရန် သူ့ဖင်ကြီးတွေကို ပိုပြီးကော့ပေးလာသည်။ သူ့ပါးစပ်ကလည်း အသံတိုးတိုးလေးဖြင့်

    ..အိုး..ဖေကြီး ဘာလုပ်နေတာလဲ.. နိုင် ကျောင်းသွားရတော့မယ်လေ..

    ဦးချစ်ဆွေ အရမ်းသဘောကျသွားသည်။ နိုင်နိုင်က သူငယ်ငယ်တုန်းကပုံ ဇာတ်ကနေသည်မဟုတ်လား။ အဲ့တော့ သူ့လီးကြီးမှာလည်း တအားကို မာတောင်လာပြီမို့ ပုဆိုးကို ကွင်းလုံးပုံချွတ်ချလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ် ဒူးထောက်တက်လာလိုက်သည်။ နိုင်နိုင့် ခါးလေးကကိုင်ပြီး ဆွဲမလိုက်တော့ နိုင်နိုင်တစ်ယောက် ဖင်ဘူးတောင်းလေး ထောင်ရက်သား ဖြစ်သွားသည်။

    …အိုး ဖေကြီး.. နိုင် ကျောင်းနောက်ကျရင် ဆရာမ ဆူလိမ့်မယ်… တော်ကြာ မေမေလည်း ဝင်လာဦးမယ်လေ..

    တော်တော်လည်း တတ်နိုင်တဲ့ ကောင်မလေး။ ဦးချစ်ဆွေ စိတ်ထဲကသာ တွေးနေသည်၊ ပါးစပ်က ဘာမှပြန်မပြောအား။ သူ့လျှာတွေက နိုင်နိုင့်အဖုတ်လေးကို အားရပါးရ လျက်နေမိသည်။ ပထမ ညှီစို့စို့အနံ့လေးက နှာခေါင်းယဉ်သွားတော့ ဘာအနံ့မှ မရတော့သည့်အပြင် ငံကျိကျိ အရသာလေးကိုလည်း ကြိုက်သလို ဖြစ်လာမိသည်။ နိုင်နိုင်ကလည်း အမွှေးအမြှင်ရိပ် ရေမိုးချိုးပြီး သေချာဆေးကြောထားပုံရသည်။ ဆပ်ပြာနံ့ကလေးတောင် တချက်တချက် ရမိနေသေးသည်။ ဦးချစ်ဆွေက နိုင်နိုင့်အဖုတ်လေးကို လျက်နေရင်းက အပေါ်နည်းနည်းတက်လာပြီး ခရေပွင့်လေးကိုပါ လျှာနှင့် ထိုးတို့လိုက်တော့

    ..အ..အိုးဖေကြီး ဆိုးတယ်.. နိုင့် ဟိုဟာလေးထဲမှာ အရမ်းယားလာပြီ ဖေကြီး…

    …အင်းအင်း… နိုင်နိုင်လေး ငြိမ်ငြိမ်နေ၊ ဖေကြီး အဲ့ဒီယားနေတဲ့ အတွင်းထဲကို လှမ်းကုတ်ပေးမယ် ဟုတ်လား၊ အယားပြေသွားအောင်လေ…

    ဦးချစ်ဆွေက ဒူးတဘက်ထောက်ထိုင်လိုက်ပြီး မို့ဖောင်းအရည်ရွှမ်းနေတဲ့ စောက်ဖုတ်ဝလေးမှာ သူ့လီးထိပ်ကြီးကို တေ့လိုက်သည်။ နောက်တော့ အဲဒီစောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းလေးရဲ့ အကွဲကြောင်းထဲကို သူ့လီးညိုညိုကြီးကို ဖိသွင်းထည့်လိုက်ပါတော့သည်။ ခနအကြာမှာတော့ စကပ်အစိမ်းလေး ခါးလည်ရောက်နေတဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ တအီးအီးညီးသံနဲ့ သူ့နောက်က ဒူးထောက်ပြီး သူ့လီးညိုညိုတုတ်တုတ်ကြီးကို တအားဆောင့်ဆောင့်လိုးနေတဲ့ လူကြီးရဲ့ ဆီးခုံနဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ ဖင်တဖပ်ဖပ် မြည်သံ၊ ဆောင့်တဲ့အရှိန်ပြင်းလို့ ကုတင်က တကျွိကျွိ လှုပ်မြည်သံတို့က အခန်းလေးထဲမှာ လွှမ်းမိုးနေပါတော့သည်။

    …………………………

    ဦးချစ်ဆွေနှင့် နိုင်နိုင်တို့ နှစ်ဦးသား လိုးမဝသေးခင်မှာပဲ ဒေါ်ကျော့နွယ် အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့ လုပ်လို့မရအောင် ကျဉ်းကြပ်သွားကြရတော့သည်။ ဒါတောင်မှ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်လုံးလုံးက ဦးချစ်ဆွေက နိုင်နိုင့်ကို ကျောင်းစိမ်းစကပ်ကိုပဲ ဝတ်ခိုင်းထားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်မှာ စားတဲ့အချိန်နဲ့ ခနတဖြုတ် အိပ်တဲ့အချိန်ပဲ နားပြီး ကျန်တဲ့အချိန်မှာ သူ့ကောင်ကြီး မြန်မတ်လာတာနဲ့ အဖုတ်မှာတတ်ပြီး ဆော်တော့တာပဲ ဆိုတော့ နိုင်နိုင့်ခင်မျာလည်း ဦးချစ်ဆွေကို တော်တော်လေး စွဲမက်သွားသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ကိုဘိုမောင့်ဆီက တတ်လာသော ပုလွေပညာကို ဦးချစ်ဆွေအား ပြန်လည် အသုံးတော်ခံပြလေရာ ပုလွေတစ်ခါမှ အပေးမခံရဖူးသော ဦးချစ်ဆွေ အတွက်ကလည်း နိုင်နိုင်ကို အရမ်းချစ်သွားရလေတော့သည်။

    နိုင်နိုင့်အတွက်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ကုန်ကုန် လိုချင်တာ အကုန်ဝယ်ပေးသဖြင့် ဒေါ်ကျော့နွယ်ကတောင် ဦးချစ်ဆွေကို သူ့သမီးကို တော်တော် အလိုလိုက်တာပဲဟု မြည်တွန်တောက်တီးမိလေသည်။

    ဒီတစ်ခေါက် ကျောင်းပြန်ဖွင့်၍ ရန်ကုန်ပြန်သွားတော့ နိုင်နိုင်တစ်ယောက် အတွေ့အကြုံ ဗဟုသုတ တစ်မျိုးတိုးပြီး ပိုမိုရင့်ကျက်သလို ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ့အတွေ့အကြုံအရ၊ အတွေ့အကြုံရှိသော၊ အသက်ကြီးသော အမျိုုးသားများအပေါ် စိတ်ပိုလာခြင်းနှင့်၊ ကာမဆန္ဒလည်း ဖြည့်ဆည်းရင်း၊ ကိုယ့်အတွက်လည်း လိုချင်သည့်အရာများကို တောင်းဆိုလို့ ရနိုင်သည်ဆိုသည့် အချက်များကို၊ သူ့အနေနှင့်တော်တော်လေး သဘောပေါက်လာခဲ့လေပြီ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုလည်း ကာမဆန္ဒ အတော်လေး ပြင်းပျ တောင်းတမှုရှိသည့်နေရာမှာ သာမန်မိန်းကလေးများထက်ပိုသည် ဆိုတာကိုလည်း သတိထားမိလာတော့လေသည်။

    ဘယ်လိုပြောကြမလဲ (အပိုင်း ၂ ဇာတ်သိမ်း ) ဆက်ဖတ်ရန် ဒီကိုနှိပ်ပါ

  • ဘယ်လိုပြောကြမလဲ (အပိုင်း ၂ ဇာတ်သိမ်း)

    ဘယ်လိုပြောကြမလဲ (အပိုင်း ၂ ဇာတ်သိမ်း)

    ️အပိုင်း (၂) ဇာတ်သိမ်း️

    အိဖြူသဇင်ကြတော့လည်း ဇာတ်လမ်းက တမျိုး။ အဖေရော အမေရောက စည်းကမ်းကြီးသဖြင့် သူ့အတွက်က ဟိုဒီကိစ္စဆိုသည်မှာ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးမှ လုပ်ရမည့် အရာလို့ထင်သည်။ ညီညီမှာ သူ့ရည်းစားလေးကို သူများတွေလို ဟိုကိုင်ဒီကိုင် လုပ်ချင်သည်၊ အိဖြူက လက်မခံ။ အမှိုက်က ပြဿဒ်မီးလောင်ဆိုသလို စကားခနခနများလာပြီး နောက်ဆုံးတော့ ညီညီက ဟိုကောင်မလေးလိုလို ဒီကောင်မလေးလိုလို လုပ်လာရာမှ အိဖြူက ဒီလောက်သစ္စာမရှိတာ သူ့အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် မရွေးချင်တော့ဆိုကာ ရည်းစားအဖြစ်မှ ပြတ်စဲလိုက်သည်။ နောက်အချစ်လည်း မရှာချင်တော့။ စာကိုသာ ဖိကျက်နေတော့သည်။

    နိုင်နိုင်ကတော့ ထည်လဲတွဲနေတော့သည်။ အခုဆို ကျောင်းပိတ်လို့ အိမ်ပြန်လည်း သူ့အဖို့ မပျင်းတော့ပြီ။ သူ့အဖို့တော့ ယောက်ျားလေး တော်တော်များများကိုလည်း မြည်းစမ်းဖူးလေပြီ။ သူ့ပထွေး ဦးချစ်ဆွေကြောင့်လားမသိ၊ သူက သူ့ထက်ကြီးသော ဘဲကြီးတွေကို ပိုကြိုက်တတ်လာသည်။ ကျောင်းမှာလည်း မုဆိုးဖို ကျောင်းဆရာများနှင့် ဘာညာကွိကွလေးတွေ အမြည်းတို့စားရင်းက ကျောင်းစာများမှာ စာအရမ်းကြည့်နေသော အိဖြူနှင့် ဂရိတ်တူတူ ရနေသည်။

    ဤသို့ဖြင့် သူတို့၏ ပထမအရွယ် ပညာရှာခြင်း ပြီးဆုံးပြီမို့ နှစ်ဦးသား လမ်းခွဲသွားကြရသော်လည်း အဆက်အသွယ်မှာ မပြတ်ကြချေ။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အမြဲတမ်းလိုလို အဆက်အသွယ်ရှိပြီး အနည်းဆုံး တစ်နှစ်တစ်ခါလောက်တော့ ဆုံမိကြလေသည်။ နောက်တော့ နိုင်နိုင်မှာ သူ၏ လည်ပတ်ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် သူ့ထက် အသက် ၅ နှစ်မျှကြီးသူ ဗိုလ်မှူးအောင်နိုင်နှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့လေသည်။

    အိဖြူသဇင်ကမူ မိဘပြောစကားနားထောင်ပြီး မိဘချင်း စေ့စပ်သဘောတူခဲ့သူ ကိုမျိုးဆွေဆိုသော အာအိုင်တီကျောင်းဆင်း၊ သူနှင့် အသက်တူရွယ်တူ တစ်ဦးနှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့ရလေသည်။ အိဖြူသဇင်၏ ယောက္ခမများမှာ ဟိုတယ်တည်းခိုခန်းများ ပိုင်ဆိုင်ပြီး သားလေးတစ်ယောက်တည်းရှိရာ သူတို့ စီးပွားရေးကို ဆက်လက်လုပ်ကိုင်စေလိုသော်လည်း ကိုမျိုးဆွေက သူငယ်ချင်းများလည်း အလုပ်လုပ်နေသော စင်္ကာပူကို သွားရောက်လုပ်ကိုင်ကြည့်ချင်နေလေသည်။ သူက အဆင်ပြေရင် အိဖြူကိုပါ ခေါ်သွားပြီး အတူတူနေချင်ပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်လည်း အလုပ်ရှာရဦးမှာမို့ တစ်နှစ်လောက်သာ ညားထားရသေးသော မယားလေးကို သူတို့မြို့မှာ ခနထားခဲ့ရလေသည်။

    အိဖြူမှာလည်း အီကိုကဆင်းသူမို့ ငွေစာရင်းများကိုင်တွယ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူမို့ သူ့မိဖများမှာလည်း သူတို့အလုပ်တွင် စပြီး အားကိုးနေရပြီဖြစ်ရာ၊ အိဖြူမှာ သူ့ယောက္ခမများနှင့် ကျန်နေခဲ့ရလေသည်။

    နိုင်နိုင်မှာတော့ အရာရှိရိပ်သာမှာ အချွေရံ အသင်းအပင်းတွေနဲ့ နေထိုင်ရင်း ဘာအလုပ်မှ မလုပ်တော့ပဲ ဘဝစည်းစိမ် ကောင်းကောင်းခံစားနေရ လေသည်။ တစ်ခုသော နွေရာသီမှာ သူ့ယောက်ျား ဗိုလ်မှူးအောင်နိုင် အထူးစစ်ဆင်ရေးဖြင့် နယ်ကို သွားနေရသဖြင့် တစ်ယောက်ထည်းပျင်းလာရာ အိဖြူသဇင် ဆီသို့ ဖုန်းဆက်မိလေသည်။

    အိဖြူသဇင်ကလည်း သူ့ယောက်ျား စင်္ကာပူသွားအလုပ်လုပ်နေသည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါးရှိနေပြီး သူလည်း အခုတော့ ယောက္ခမအလုပ်နဲ့ ခြေချူပ်မိသလိုဖြစ်နေတော့ ၊ ကျောင်းတုန်းက အခင်ဆုံးသူငယ်ချင်း လာလည်မယ်ဆိုတော့ ဝမ်းသာအားရ ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။ နေဖို့က သူ့အတွက်က သူတို့ပိုင် ဟော်တယ်ခန်းတစ်ခန်းကို ပြင်ပေးလိုက်ရုံပင်။ သို့နှင့် နိုင်နိုင်တစ်ယောက် အိဖြူရှိရာ မြန်မာပြည်အလယ်ပိုင်း မြို့ကြီးဆီသို့ ရောက်လာခဲ့ရလေတော့သည်။

    နိုင်နိုင်ရောက်လာတော့ အိဖြူက သူ့ယောက္ခထီးယောက္ခမ ဦးအောင်အောင်ဆွေ၊ ဒေါ်နီလာတို့နှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေသည်။ ဦးအောင်အောင်ဆွေတို့ကလည်း အိဖြူသူငယ်ချင်းဆိုတော့ သူတို့ ချွေးမလေးကို ချစ်သလိုပင် ချစ်ခင်မိကြပြီး လိုလေသေးမရှိ ပြုစုလေသည်။ သို့နှင့် သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်၊ သူတို့ မြို့လေး အနားတဝိုက် ဘုရားစုံဖူး၊ ဟိုနေရာဒီနေရာသွား၊ ဟိုအစားဒီအစား စားဖြင့် ပျော်ရွှင်နေကြလေသည်။

    တစ်နေ့ သူတို့ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက် အစားအသောက် သောင်းကြမ်းလိုက်တာ၊ အိဖြူသဇင်တစ်ယောက် အစားအသောက်တစ်ခုခုက မသန့်၍လားမသိ အထက်လှန်အောက်ရှောဖြစ်ကာ ဖျားတော့သည်။ သူ့ကို ဆရာဝန်က အစားမစားခိုင်းသေးပဲ အရည်ပဲသောက်နေရလေရာ၊ အိဖြူခင်မျာ အိပ်ယာထဲ နားနေရလေတော့သည်။ သူ့ဆီလာလည်သော သူငယ်ချင်းကို ပျင်းနေမှာစိုး၍ နိုင်နိုင့်အတွက် ခရီးစဉ်များကို လုပ်ပေးဖို့ သူ့ယောက္ခမ များကို ပြောကြားပေးလေသည်။ သို့နှင့် ဦးအောင်အောင်ဆွေက အနီးနားရှိ တောင်ပေါ်မြို့လေးသို့ သူ့ကားနှင့် လိုက်ပို့ပေးမည်ဟု ပြောလေသည်။

    နိုင်နိုင်က ငြင်းသော်လည်း အိဖြူက အတင်းအကျပ်တိုက်တွန်းသောကြောင့် နိုင်နိုင်က သဘောတူလိုက်လေသည်။ ဒေါ်နီလာက အိဖြူကို စိတ်မချတာနှင့် ဟော်တယ် အလုပ်များလည်း ရှိတာကြောင့် နေခဲ့ပြီး ဦးအောင်အောင်ဆွေ နှင့် နိုင်နိုင်သာ ကားလေးတစ်စီးဖြင့် စောစောစီးစီး ထထွက်လာခဲ့ကြလေတော့သည်။

    ဦးအောင်အောင်ဆွေမှာ အသက် ၅၀ ကျော်ကျော် သာရှိသေးပြီး အားကစားလည်း လုပ်သူမို့လားမသိ အရပ်ကလည်းမြင့်မြင့်၊ ရင်အုပ်ကျယ်ကျယ်နှင့် လက်မောင်းကြွက်သားများလည်း တင်းတင်းရင်းရင်း ရှိသည်။ မျက်နှာကလည်းအင်မတန်ခန့်ညားပြီး ပြေပျစ်သူဖြစ်လေရာ နိုင်နိုင့်အဖို့ ရင်ခုံချင်စရာ ဖြစ်လာရလေသည်။ သူ့ယောက်ျား စစ်ဆင်ရေးသွားနေတာလည်း ကြာပြီမဟုတ်လား။ ကျောင်းမှာကတည်းက ယောက်ျားလေးများစွာ အတွေ့အကြုံရှိဖူးသူ၊ ဦးချစ်ဆွေမှအစ ကိုယ့်ထက် အသက်ကြီးသူ အမျိုးသားများအပေါ်မှာ ပို၍ တပ်မက်မှုရှိနေသော နိုင်နိုင်အဖို့ ငတ်နေတာလည်းကြာပြီ မဟုတ်လား။ အိမ်ထောင်ကျပြီးကတည်းက တစ်ချောင်းကိုင်ဖြစ်နေရတာ ပျင်းသလိုလိုရှိရသည့်ကြားက အဲဒီတစ်ချောင်းကလည်း မစားရတာကြာပြီ မဟုတ်ပါလား။

    နိုင်နိုင့် စိတ်ထဲမှာတော့ ဒီလို အခွင့်အရေးမျိုးဆိုတာ တော်တော့်ကို ကံသီလို့ရတာပဲလို့ တွေးနေမိသည်။ အင်း ဒီခရီးစဉ်အတွင်းမှာ ကိုယ်လိုချင်တာကို ရအောင်မလုပ်နိုင်လို့ကတော့ နင်တော်တော်ညံ့တယ် ပြောရမှာပဲလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ပြောနေမိလေတော့သည်။

    ဦးအောင်အောင်ဆွေမှာလည်း ခေသူမဟုတ်ချေ။ နဂိုထဲက မိန်းမ ဝါသနာပါသူဖြစ်ပြီး ဟော်တယ်လုပ်ငန်းလည်း လုပ်လာခဲ့သူမို့ မိန်းမပေါင်းများစွာနှင့် အတွေ့အကြုံရှိဖူးပြီး ယခုထိလည်း ကဲနေသူ ဖြစ်လေသည်။ အခုလည်း သူတို့ဟော်တယ် သုံးခု အနက် တစ်ခုမှာ ခန့်ထားသည့် ဟော်တယ်မန်နေဂျာမလေး မေသူစိုးနှင့် ညှိနေလေသည်။ တခါတလေ ဟော်တယ်သွားစစ်သလိုနှင့် ထိုဟော်တယ်က အခန်းတစ်ခုမှာ မေသူစိုးကို ဖြုတ်လေ့ရှိလေသည်။ သို့သော်လည်း ဝန်ထမ်းများ ရိပ်မိသွားနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိသောကြောင့် သူတို့မိသားစုရဲ့ ဗေကေးရှင်းဟုန်းမ်လို့ ခေါ်လို့ရတဲ့ တောင်ပေါ်မြို့ကလေးက အိမ်ကို ခေါ်သွားပြီး ဗြင်းလေ့ရှိသည်။

    Random Image
    ဦးအောင်အောင်ဆွေက ကားကို တောင်တက်လမ်းကွေ့ကွေ့ကောက်ကောက်တွေမှာ ကျွမ်းကျင်စွာ မောင်းလာရင်းက နိုင်နိုင်ကျော့နွယ်နှင့် စကားစမြီ ပြောလာခဲ့လေသည်။ နိုင်နိုင်၏ အမူအယာ ပုံပန်းသဏ္ဍန်ကို လေ့လာလိုက်တာနှင့် သူကြံရင် ရနိုင်မည်ဆိုတာကို ဦးအောင်အောင်ဆွေက သိနေပြီ။ နိုင်နိုင့်ပုံစံကလည်း မဆွတ်ခင်က ညွှတ်နေတဲ့ပုံမျိုး၊ သူ့ကို စကားပြောတာက အစ၊ ပေါင်ပုတ်လိုက်၊ ပုခုံးစွန်းလေး တိုက်လိုက်နှင့် ဆိုတော့ စားနေကြ ကြောင်ပါးကြီး ဦးအောင်အောင်ဆွေတစ်ယောက် ပုဆိုးအောက်မှ လီးက အတွင်းခံဘောင်းဘီထဲမှာကို အတင်းရုန်းထနေရသည်။ လမ်းကလည်း တောင်တက်လမ်း၊ ကွေ့ကွေ့ကောက်ကောက် ဆိုတော့ ဂီယာကလည်း တချိန်လုံး ချိန်းနေရသည်။ သူ့လက်တွေက နိုင်နိုင့်ပေါင်လုံလေးကို ထိမိနေသော်လည်း နိုင်နိုင်က နေရာအကျယ်ကြီးရှိရဲ့သားနဲ့ မလှုပ်။

    ဦးအောင်အောင်ဆွေက နိုင်နိုင့်ကို သူတို့ အပန်းဖြေ အိမ်လေးသို့ တန်းခေါ်သွားပြီး လုပ်ရင်တောင် ရနေပြီဆိုတာ သိနေသော်လည်း ဒီတခါတော့ သူ မုဆိုးမလုပ်ပဲနှင့် သားကောင်အနေဖြင့် လှုပ်ရှားလိုက်ဦးမည်ဟု တွေးရင်း သဘောကျနေမိသည်။ ဒီလောက်တောင် ဆာနေတဲ့ ကောင်မလေးကို ငါ မလုပ်တတ်မကိုင်တတ် အဖိုးကြီးပုံ ဖမ်းနေလိုက်ဦးမည်။ အဲ့ဒါမှ သူလည်း ပိုပြီး စိတ်တက်ကြွမည်ဟု တွေးလိုက်၏၊

    လမ်းမှာ ခနတဖြုတ်နား ၊ လဘက်ရည်ရေးဘာလေးသောက်တော့လည်း ငြုတုတု ဟိုထိဒီထိ လုပ်လာသော နိုင်နိုင့်ကို အားနာသလို မခုတ်တတ်သည့်ကြောင်အိုကြီးလို လုပ်နေလိုက်သဖြင့် နိုင်နိုင်တစ်ယောက် ပိုအတင့်ရဲလာ၏။ ဦးအောင်အောင်ဆွေလည်း အဲ့လိုကစားရတာကို ပျော်နေမိသည်။ နိုင်နိုင့် ကိုယ်လုံးလေးကို မသိမသာ ခိုးကြည့်ရင်းလည်း သွားရည်ကျနေရသည်။ အင်း သူအခု လုပ်နေရသော မေသူစိုးကတောင် နိုင်နိုင်ထက် ၅ နှစ်လောက်တော့ ကြီးဦးမည်။ နောက်ပြီး မေသူစိုးက ကလေးတစ်ယောက်အမေ။ နိုင်နိုင်က ရုပ်အချောစားကြီး မဟုတ်သော်လည်း အသားညိုညိုဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုတော့ ရှိသည်။ ကလေးလည်း မမွေးဖူးသေး။ နို့ထွားထွား ဖင်ကားကားဆိုတော့ အားမနာ တမ်း လုပ်လို့ရမည့် ဘော်ဒီမျိုး မဟုတ်လား။

    ဦးအောင်အောင်ဆွေက တောင်ပေါ်မြို့ကလေးရောက်တော့ နာမည်ကြီး ရေတံခွန်ရှိရာကို ပထမဆုံး သွားလိုက်သည်။ ရှုခင်းတွေက လှ၊ ရေသံလေးတွေနဲ့ သာယာလှသဖြင့် နိုင်နိုင်တစ်ယောက် အတော်ပျော်မိသည်။ ကြိုးတံတားလေးကို ဖြတ်လျှောက်တော့ နိုင်နိုင်တစ်ယောက် ကြောက်သဖြင့် ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ လက်မောင်းကို တွယ်ဖက် ၍ လျှောက်သည်။ သူ့နို့ကြီးတွေက ဦးအောင်အောင်ဆွေ လက်မောင်းကို အိနေအောင် ဖိထားသည်။ ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ သန်မာသော ကြွက်သား များ၏ အထိအတွေ့က နိုင်နိုင့်ကို ရင်ထဲ တလှပ်လှပ် ဖြစ်စေသည်။ ကြိုးတံတားလေး လှေခါးမှ ဆင်းတော့ ရေတွေ ရွှဲနေသည့် သစ်သားလှေခါးထစ်များမှာ ဒေါက်ဖိနပ်ဖြင့် ချော်ကျမည် စိုးသဖြင့် ဦးအောင်အောင်ဆွေက နိုင်နိုင့် လက်ကလေးကို ဆွဲ၊ ခါးကလေးကိုထိန်းကာ ဆင်းလာရသည်။ နိုင်နိုင့်မှာ ဒူးတွေ မခိုင်ချင်တော့။ ပေါင်ခွဆုံမှာတောင် အရည်တွေ စို့နေရပြီ။

    ဦးအောင်အောင်ဆွေကလည်း အရပ်ကြီးမှာ မြင့်မားလှသဖြင့် နိုင်နိုင့်မှာ သူ့ကိုယ်ကို လှဲပြိုမသွားအောင်ထိန်းရင်း ပြန်လည်တွယ်ဖက်ထားရာ သူ့မျက်နှာလေးမှာ ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ ရင်ခွင်ထဲ ရောက်နေရလေသည်။ ဦးအောင်အောင်ဆွေက သူ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ကိုယ်လုံးလေး တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်နေရှာသော နိုင်နိုင်ကို အသာဖက်ထားရင်း ကျောပြင်လေးကို ပွတ်ပေးလို့

    ..ဟင်..နိုင်နိုင် ကိုယ်လုံးလေးလည်း တုန်လို့ပါလား၊ အမြင့်ကို ကြောက်တယ်ထင်တယ်..

    ..ဟုတ်..ဟုတ်..ဦးဦးအောင်….။ နိုင့်ရင်ထဲ ဘယ်လိုဖြစ်သွားမှန်းမသိဘူး။ အောက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိလို့ထင်တယ်…

    ..အင်း ခနနားလိုက်ဦးလေ နိုင်နိုင်.. မလှုပ်နဲ့ဦး။ နောက်တဆင့်ကို ဦး တွဲခေါ်သွားမယ်။ နိုင်နိုင် မျက်စေ့မှိတ်ချင် မှိတ်ထားလိုက်ပေါ့…

    ထိုကဲ့သို့ ပြောနေစဉ်မှာပင် ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ ရင်ဘတ်တွင် နိုင်နိုင်၏ နို့ကြီးများမှာလည်း ဖိကပ်မိနေပြီး ဦးအောင်အောင်ဆွေက နိုင်နိုင့်ကျောပြင်လေးကို သူ့လက်ဖဝါးကြီးဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးနေလေသည်။ နိုင်နိုင်မှာ သူ့ပေါင်ရင်းပေါ်သို့ ထိုးထောက်လာသည့် ပူပူနွေးနွေးကြီးမှာ ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ ပုဆိုးအောက်မှ လီးကြီးမှန်း သိနေသဖြင့် တိတ်တခိုးလေး ပျော်နေမိလေသည်။

    နောက်ဆုံးအဆင့် လှေခါးထစ်များကို ဆင်းကြတာတွင်တော့ ဦးအောင်အောင်ဆွေက နိုင်နိုင့်ခါးလေးကို သိုင်းဖက်ပြီး ဆင်းလာခဲ့ကြလေတော့သည်။ အောက်ခြေမှ လဘက်ရည်ဆိုင်လေးတွင်ထိုင်ပြီး ခနနားကြတော့ ဦးအောင်အောင်ဆွေမှာ ဘောတောင် အောင့်ချင်သလို ဖြစ်လာရလေသည်။ ထို့ကြောင့် အချိန်သိပ်မဆွဲချင်တော့ပဲ။

    ..နိုင်နိုင်.. ဦးတို့ ဒီမြို့တက်လာရင် အနားယူဖို့ဆိုပြီး ဝယ်ထားတဲ့ အိမ်လေးရှိတယ်..။ အဲဒီမှာ ခနသွားနား ကြရအောင်လား။ အဲဒီက ဦးတို့ ခိုင်းတဲ့သူတွေကို စားစရာသွားဝယ်ခိုင်းပြီး အဲမှာပဲ စားကြမယ်လေ..

    ..ကောင်းသားပဲ ဦးဦးအောင်….

    ဦးအောင်အောင်ဆွေတို့ အိမ်လေးရှိရာသို့ ရောက်သည်နှင့် သူတို့၏ခြံကို စောင့်ပေးသော ဦးသိန်းကထွက်လာပြီး တံခါးဖွင့်ပေးသည်။ ဦးသိန်းမှာ ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ တပည့်ရင်းဖြစ်ပြီး ဦးအောင်အောင်ဆွေ မိန်းမတွေ ခေါ်ခေါ်လာပြီး ဖြုတ်သည်မှာ ရိုးနေပြီမို့ ထူးထူးဆန်းဆန်း မပြောတော့ပေ။ ဦးအောင်အောင်ဆွေက နိုင်နိုင်က ကိုယ့်ဘာသာ လျှောက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း စိုးရိမ်သလိုလိုဖြင့် ခါးလေးကိုကိုင်ပြီး အိပ်ခန်းရှိရာသို့ လိုက်ပို့လေသည်။ အိပ်ခန်းထဲမှာ ရေချိုးခန်း၊ အိမ်သာလည်း ရှိသဖြင့် နိုင်နိုင့်ကို သုံးချင်ကသုံးဖို့၊ သူ အစားအသောက်တွေအတွက် စီစဉ်လိုက်ဦးမည်ဆိုကာ ထွက်သွားလိုက်လေတော့သည်။

    ဦးအောင်အောင်ဆွေက ဦးသိန်းကို အစားအသောက်များ ဝယ်ဖို့နှင့် ပြီးပါက နောက်ဖေးမီးဖိုထဲတွင် ပြင်ထားပေးဖို့၊ အိမ်ရှေ့နှင့် အိပ်ခန်းဖက်ကို မလာဖို့ မှာလိုက်လေသည်။ ဦးသိန်းကလည်း သဘောပေါက်ပါသည်။ နောက်ဖေးပေါက်မှာပင် အစားအသောက်များ ဝယ်ဖို့ ထွက်သွားလေတော့သည်။

    ဦးအောင်အောင်ဆွေ အိပ်ခန်းတံခါးကို အသာတွန်းကြည့်ရာ ဂလန့်မချထားသဖြင့် ဝင်လာခဲ့လိုက်ရာ ကုတင်ပေါ်မှာ နဖူးပေါ်လက်တင်လျက် ပက်လက်လေး လှဲနေသော နိုင်နိုင့်ကို တွေ့ရလေသည်။ ဦးအောင်အောင်ဆွေက လိုရမယ်ရ တံခါးကို အသံမကြားအောင်စေ့ပြီး ဂလန့်ချလိုက်လေသည်။ နောက်တော့ ကုတင်စောင်း နိုင်နိုင့် အနားထိုင်လိုက်ပြီး

    ..ဘယ်လိုနေသေးလဲ နိုင်နိုင်..

    ..အင်း..သက်သာသွားပါပြီ၊ ကျေးဇူးပဲနော် ဦးဦးအောင်…

    ..အမလေးကွာ ဒါလေးများ ကျေးဇူးတင်စရာမလိုပါဘူး…

    နိုင်နိုင်က မျက်စေ့ပေါ်မှ လက်ကို ဖယ်ပြီး ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ကို ငုံ့မိုးကြည့်နေသော ဦးအောင်အောင်ဆွေကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ဦးအောင်အောင်ဆွေမှာ အတော်ပင် တဏှာကြောက တင်းနေပြီ ဖြစ်ရာ ညိုချောလေးချောနေသော နိုင်နိုင့်ကို ငုံ့ကာ နမ်းလိုက်မိလေသည်။ ပထမတော့ နဖူးလေးကို ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း နိုင်နိုင်က စိတ်ဆိုးပုံမပြပဲ

    ..အို့…မတော်ဘူးထင်တယ် ဦးရယ်….

    လို့ ပြောနေတာနဲ့ နှုတ်ခမ်းကို ပြောင်းနမ်းလိုက်လေသည်။ နိုင်နိုင်က ချက်ခြင်းပင် တုန့်ပြန်အနမ်းတွေ ပေးလာတော့သည်။ ကုတင်ပေါ်မှာ နှစ်ယောက်သား လူးလိမ့်နမ်းရင်းက အဝတ်အစားတွေကို တစမကျန် ချွတ်ပစ်လိုက်ကြလေသည်။ ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ အတွေ့အကြုံရှိနေသော လက်တွေ၊ ပါးစပ်တွေ၊ လျှာတွေက နိုင်နိုင့်တကိုယ်လုံးက ကာမခလုတ်တွေ ရှိသမျှကို အကုန်ဖွင့်ပေးနေသလိုပဲ။ နိုင်နိုင့်ခင်မျာ သူ့စောက်ဖုတ်ကလေးမှာ ဒီလောက် အရည်ရွမ်းရွမ်း မစိုဖြစ်တာ ကြာလှပြီကော။ သူ့ပထွေး ဦးချစ်ဆွေနှင့်တုန်းကလိုမျိုး အရသာတွေ ပြန်တွေ့နေရလေသည်။

    ဦးအောင်အောင်ဆွေက နိုင်နိုင့် ပေါင်တန် ဖြောင့်စင်းစင်းလေး နှစ်ချောင်းကို ဒူးထောင်လျှက် ကားစေပြီး သူ့မျက်နှာကို နိုင်နိုင့်စောက်ဖုတ်လေးပေါ်အပ်ကာ နိုင်နိုင်၏ စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးများကို လျက်ပေးလေသည်။ နိုင်နိုင်က အိပ်ယာပေါ်မှာ ကော့ပြန်တက်နေပြီး တချီပြီးသွားရှာလေသည်။ ဦးအောင်အောင်ဆွေက ဆက်ပြီး လျက်နေသေးသဖြင့် နိုင်နိုင့်ခင်မျာ မနေနိုင်ရှာတော့ပဲ ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ လက်မောင်းနှစ်ဘက်ကို အတင်းဆွဲမရင်း

    …ဦးဦးအောင်..နိုင့်ကို ..လုပ်ပေးပါတော့..

    ဟု ပြောလိုက်ရှာတော့သည်။ ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ လိင်တန်ထွားထွားကြီးက နိုင်နိုင့်ကို အားရ ကျေနပ်စေခဲ့သလို နိုင်နိုင့်၏ ပြည့်တင်းတင်းနို့ကလေးများနှင့် စေးကြပ်သော စောက်ဖုတ်ကလေးက ဦးအောင်အောင်ဆွေကို လိုးလို့မဝအောင် ဖြစ်ခဲ့ရပါသည်။ နိုင်နိုင်ကလည်း ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ လိင်ချောင်းကြီးကို အားရပါးရ စုပ်ပေးခဲ့သလို၊ ဦးအောင်အောင်ဆွေကလည်း နိုင်နိုင့် စောက်ဖုတ်ကို ကောင်းကောင်းလျက်ပေးခဲ့ပါသည်။ သို့ဖြင့် သူတို့ နှစ်ဦး၏ ခရီးစဉ်မှာ ရေတံခွန်တစ်ခုတည်းဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့ကြပါသည်။

    …ကောင်းလိုက်တာ နိုင်လေးရယ်…

    ..နိုင်တော့ ဦးဦးကို စွဲသွားပြီ ထင်တာပဲ၊ ဦးဦးက အရမ်းကျွမ်းတာပဲ.. ခစ်ခစ်…

    နိုင်နိုင်နှင့် ဦးဦးတို့ ဇာတ်လမ်းက သူတို့ မြို့ပြန်ရောက်သည်အထိ ဆက်လာသည်။ ဦးအောင်အောင်ဆွေ အဖို့ကလည်း နိုင်နိုင်တည်းနေတာက သူတို့ပိုင်တဲ့ ဟော်တည်ဆိုတော့ သော့အပိုတစ်ချောင်း ယူထားလိုက်ရုံပင်။ နိုင်နိုင်ကလည်း အမြဲကြိုဆိုလျှက်။

    အိဖြူကလည်း သူ့သူငယ်ချင်းနှင့် သူ့ယောက္ခထီး တို့ ဆက်ဆံရေးကို ရိပ်မိသည်။ သူ့သူငယ်ချင်းအကြောင်းလည်း သူသိသည်မို့

    ..နိုင်နိုင်ရယ်..နင်ကတော့ တကယ်ပဲ..

    ဟုသာ ပြောမိရှာသည်။ သူ့သူငယ်ချင်း ရောက်တုန်း ပျော်နေရင်ပြီးတာပဲလေဟု လွှတ်ပေးထားလိုက်လေသည်။

    ………………………………………

    အိဖြူတစ်ယောက် တိမ်တိုက်တွေကြားမှာ လှဲလှောင်းလို့ ၊ တိမ်တွေကလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း လွင့်မျှောလို့ ငြိမ့်ငြိမ့်ကလေး သူ့ကို ပုခက်လွဲပြီး ချော့သိပ်နေသလိုပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ပေါင်နှစ်လုံးကို လာခွဲလိုက်သည်။ သူငုံ့ကြည့်လိုက်တော့ ကိုမျိုးဆွေ။

    အို ကိုမျိုး ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ၊ သူ့အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကိုလည်း ဆွဲချွတ်သွားပြီ အို့၊ ကိုမျိုးနော် တော်တော်ကဲနေ၊ ဘယ်ကနေဘယ်လို ပေါ်လာသလဲ ကိုမျိုးရယ်၊ အိဖြူလွမ်းနေတာ ကြာလှပေါ့၊ အို အိဖြူ အဖုတ်လေးကို သူနမ်းနေတယ်။ ဟွန့် သူတခါမှလည်း မလုပ်ဖူးပဲနဲ့၊ အိဖြူကြည့်ဖူးတဲ့ ဟိုရုပ်ရှင်ကားတွေမှာ ပါပါနေတာလေ၊ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ အဲဒီနေရာတွေကို အမျိုးသားတွေ အားရပါးရ လျက်ပေးတာလေ၊ အိဖြူကြည့်ကြည့်ပြီး ကြက်သီးထမိတယ်၊ ကိုမျိုးများ သူ့ကို လုပ်ပေးလေမလားလို့ စိတ်ကူးလည်း ခနခန ယဉ်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုမျိုးက မလုပ်ပေးဘူးလေ။ အိဖြူပါးစပ်က ဘယ်လိုပြောလို့ထွက်မှာလဲလို့။

    အခုတော့ အိဖြူရဲ့ ပေါင်နှစ်လုံးကြားမှာ သူ့ခေါင်းကြီးဝင်လို့ အိဖြူအဖုတ်လေးကို အားရပါးရ သူ့လျှာစိုစို နွေးနွေးကြီးနဲ့ လျက်နေလိုက်တာ၊ အိဖြူ ဖင်ကလေးပါ ကော့ပေးလိုက်မိတယ်။

    အိဖြူ သူ့ကိုယ်အောက်က တိမ်စိုင်တွေကိုလည်း လက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်မိတယ်။ သူ့လျှာကြီးက အိဖြူရဲ့ အစေ့လေးကို ဖိပြီးထိုးပေးရင်းက အိဖြူရဲ့ စောက်ခေါင်းနံရံလေးတွေကိုပါ မှီသလောက် လှမ်းလျက်လိုက်တော့၊ အိဖြူကိုယ်လုံးလေး တဆတ်ဆတ်တုန်ခါပြီးတော့ ကာမအရသာကို အထွတ်အထိတ် ရောက်သွားခဲ့ရတယ်။ အိဖြူမောလိုက်တာ ကိုမျိုးရယ်။

    နောက်တော့ အိဖြူ အမောဖြေနေလို့မှ မဆုံးသေးဘူး အိဖြူရဲ့ ပေါင်နှစ်လုံးကို ထပ်ဖြဲပြီးတော့ သူ့ကိုယ်ကြီးဝင်လာတယ်။ နောက်တော့ အိဖြူစောက်ဖုတ်လေး အဝမှာ ပူနွေးနွေး မာမာအချောင်းကြီး တေ့ပြီး အသာဖိသွင်းလာတယ်၊ အား နာတယ် ကိုမျိုးရယ်၊ ကိုမျိုး အရင်ကလို မဟုတ်ပါလား အရမ်းကျပ်နေတယ်၊ အို့။

    အိဖြူ အိပ်ယာက လန့်နိုးလာတယ်၊ သူ့အိပ်မက်ကလည်း တကယ်လိုပဲလို့ တွေးနေတုန်းပဲ သူ့စောက်ဖုတ်လေးထဲ တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ကြီး ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဟင် ဒါဆိုရင် တကယ်ပေါ့၊ အို၊ ကိုမျိုးဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်နေတာလဲ၊ တခါထဲ ဘာမပြောညာမပြောနဲ့၊ အိဖြူပြုံးတော့မလို ဖြစ်သွားရာက တချိန်တည်းမှာ ထိပ်လန့်သွားခဲ့ရတယ်။ ဟင်၊ ငါ၊ ငါ၊ အိပ်နေတာ ငါ့အိပ်ယာမှ မဟုတ်တာ၊ ဒါဆိုရင်၊ ဟောတော့။

    ………………………………………

    ဦးအောင်အောင်ဆွေ ရေမိုးချိုး အမွှေးနံ့သာ ဆွတ်ဖြန်းပြီးတော့ ဘလက်လေဘယ်လေး လက်နှစ်လုံးလောက်ကို ရေခဲလေးနဲ့ အသာလှုပ်ခပ်ဖျော်ရင်း ဇိမ်ခံစုပ်လိုက်သည်။ တစ်ခွက်ကုန်သွားတော့ နာရီကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အင်း သွားဖို့တော့ အချိန်ကျပြီ။ အခုန ရေမချိုးခင်တုန်းက သောက်ထားတာနဲ့ ဆို တော်တော်တော့ ရေချိန်ကိုက်နေပြီ မဟုတ်လား။ ဒီညမှာ သူ့သူငယ်ချင်း နိုင်ငံခြားမှ ပြန်လာလည်တုန်း လက်ဆောင်ပေးသွားတဲ့ ဆီယားလာ့ကို စမ်းဖို့ စဉ်းစားထားလို့ ရင်နည်းနည်းခုန်နေသည်။

    အဲဒီကောင်အပြောအရတော့ မင်းစိတ်လာလို့ကတော့ လီးက နှစ်ရက်လောက် ဆက်တိုက်ထောင်နိုင်တယ် ဆိုပဲ။ ဟ မင်းဟာက အဲ့လောက် လီးအကြာကြီးတောင်ရရင် သေပြီပေါ့ကွလို့ ပြောလိုက်တော့ သူငယ်ချင်းက အားရပါးရ ရယ်မောပြီး၊ အဲ့လို မဟုတ်ဘူးကွ။ သူက မင်းစိတ်ထလာတာနဲ့ တောင်ပြီး လုပ်ဖို့ရယ်ဒီဖြစ်တာ၊ မင်းတချီပြီးသွားရင် ခနပျော့သွားရော၊ မင်းစိတ်ပြန်ထလာမှ ပြန်တောင်တာ၊ မင်းစိတ်ပြန်မထတော့ဘူးဆိုရင်လည်း မတောင်တော့ဘူးတဲ့။ ဆိုတော့ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။

    ဦးအောင်အောင်ဆွေမှာ လီးတောင်ဖို့က ပြဿနာမရှိ။ သို့သော်လည်း အခု အသက်အရွယ်မှာက ငယ်ငယ်ကလို မဟုတ်တော့ တချီပြီးသွားရင် နောက်တခါပြန်တောင်ဖို့ဆိုတာ တော်တော်နှင့် မလွယ်တော့။ ကံကောင်းရင်တော့ နေ့တဝက်လောက်နှင့် ပြန်ထနိုင်သည်။ သို့သော် နိုင်နိုင့်လိုမျိုး ကောင်မလေးမျိုးက ကိုယ့်ဘေးမှာ တချိန်လုံးမရှိ။ ငယ်ငယ်တုန်းကလို တစ်ညထဲနှင့် လေးချီလောက်ဆွဲဖို့ဆိုတာက ဆေးမပါရင် မဖြစ်နိုင်တော့။ သူ ဒီည နိုင်နိုင်နှင့် တစ်ညလုံးနေမည်ဟု မှန်းထားသဖြင့် သူ့သူငယ်ချင်းပေးသော ဆေးကို အိမ်အထွက်မှာ သောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်တော့သည်။

    ဟော်တယ်ရောက်တော့ ဟိုလိုလို ဒီလိုလိုနှင့် နိုင်နိုင်ရှိသော အထပ်သို့ တက်သွားပြီး သူ့မှာပါလာသည့် သော့ဖြင့် အသာဖွင့်ဝင်လိုက်လေသည်။ အခန်းတစ်ခုလုံးလည်း မှောင်နေပြီး နိုင်နိုင်တစ်ယောက် ကုတင်ပေါ်မှာ အသက်မှန်မှန်ရှူရင်း အိပ်ပျော်နေသည်ကို အမှောင်ထဲမှာ မှန်းလို့ရလိုက်သည်။ နိုင်နိုင့်ကိုလည်း စချင်တာနှင့် အသံမကြားအောင် ခြေဖျားထောက်ပြီး ကုတင်ဘေးကို လာလိုက်သည်။ အမှောင်ထဲမှာပဲ လက်ဖြင့်အသာစမ်းပြီး အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို ရအောင်ချွတ်လိုက်သည်။ ထမိန်ကို ပေါင်ရင်းနားထိ လှန်တင်ရင်း ဘာဂျာ ကောင်းကောင်း စပေးလိုက်သည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေသည်ဟု ထင်မိသော်လည်း ဘာမှန်း သေချာမသိ။ စောက်ဖုတ်အနံ့နှင့် အရသာက သူ့ဦးနှောက်ကိုလည်း တွေးခေါ်စဉ်းစားဆင်ခြင်သည့် အလုပ်ကို ခန အနားယူခိုင်းထားလိုက်တာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဘာမှ တွေးလို့မရ။

    လျက်ကောင်းကောင်းနှင့် စောင့်ဖုတ်တပြင်လုံးနှင့် ပေါင်တွင်းသားလေးတွေပါ လျက်ပစ်လိုက်မိသည်။ စောက်စေ့လေးနေရာကို လျှာထိပ်ဖြင့် ထိုးထိုးဆွရင်းက စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်း တွန့်တွန့်လေးတွေကိုပါ ဆွဲစုပ်လိုက်တော့ နိုင်နီုင် သူ့ခေါင်းက ဆံပင်တွေကို ဆွဲဆုပ်ကိုင်ရင်း တချီပြီးသွားခဲ့ရသည်။ ထိုအခါမှာတော့ ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ လီးကြီးမှာလည်း မတရားကို တောင့်တင်းနေပြီဖြစ်ရာ သူ့ပုဆိုးကို ဖြည်ချရင်း နိုင်နိုင့်ပေါင်နှစ်လုံးကြားမှာ နေရာယူလိုက်သည်။

    နိုင်နိုင်တစ်ယောက် တချီသာပြီးသွားသည် အခုထိ အိပ်မက်လို့ထင်နေသေးလား မသိ။ အဲ့လောက်တောင် ဇိမ်ခံတဲ့ကောင်မလေး ကောင်းကောင်းလိုးထည့်လိုက်ဦးမယ်ဟု စိတ်ကူးနှင့် ဦးအောင်အောင်ဆွေတစ်ယောက် သူ့လီးကြီးကို အဖုတ်ဝမှာ စမ်းတေ့ရင်း အသာဖိသွင်းချလိုက်လေတော့သည်။

    ..အာ့..အီး..အမေ့…

    ထိုအခါကြမှ ညီးသံထွက်လာတော့သည်။ ထိုညီးသံကို ကြားလိုက်ရသောခန ဦးအောင်အောင်ဆွေ နည်းနည်းကြောင်သွားသည်။ ဟင် နိုင်နိုင့်အသံ မဟုတ်ပါလား။ သို့ပေမဲ့ သူ့လီးက အဖုတ်ထဲ ဒစ်မြုပ်နေပြီ။ ဒီလိုအချိန်မှာတော့ ဘယ်ယောက်ျားမှ နောက်ပြန်ဆုတ်မည် မထင်တော့။ သူက ရှေ့ကိုသာတိုး၍ လီးတစ်ချောင်းလုံးဝင်အောင် ဖိသွင်းချလိုက်သည်။

    ..ဖွတ်…ဗျိ…

    ..အား…..

    …………………………………

    ညနေခင်း အိဖြူက စာရင်းတွေပိတ်နေသဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး နိုင်နိုင့်ကို ညကြမှ ငါနင့်ကို လာခေါ်မယ်ဟု ပြောထားသဖြင့် နိုင်နိုင်ကလည်း အေးဆေးပါ ငါဒီနားဟိုနား လျှောက်သွားလိုက်ဦးမယ်ဟု ပြောထားခဲ့လေသည်။ နိုင်နိုင်တစ်ယောက် ဟော်တယ်ပြန်ရောက်တော့ သူ့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က သူရောက်နေတယ်ကြား၍ လှမ်းဖုန်းဆက်ထားသည်။ သူက ဖုန်းပြန်ခေါ်တော့ သူ့ကို လာခေါ်မည်၊ တစ်ခုခု ကျွေးမည်၊ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ကြမည်ဟု အစီအစဉ်ဆွဲသည်။ အင်း အိဖြူကို နောက်မှ ပြောတော့မယ်ဟု ဆုံးဖြတ်ကာ လာခေါ်သော သူ့သူငယ်ချင်းနှင့် လိုက်သွားခဲ့လေသည်။

    ရုပ်ရှင်ကြည့်၊ စားသောက်၊ စကားတွေပြောနှင့် တော်တော်ညနက်မှ သူ့သူငယ်ချင်းက ဟော်တယ်ရှေ့မှာ ပြန်လာချပေးသွားခဲ့လေသည်။ နိုင်နိုင်လည်း မနက်ကြမှ အိဖြူကို ပြောပြတော့မည်ဟု တွေးကာ သူ့အခန်းရှိရာသို့ တက်လာခဲ့လေသည်။ သူ့အခန်းတံခါးကို သော့ဖွင့်ပြီး တံခါးကို တွန်းလိုက်သည်နှင့်အခန်းထဲမှ အသံက သူ့လက်တွေကို တုန့်ဆိုင်းသွားစေခဲ့သည်။ ဟင်၊ ဘယ်သူတွေလဲ၊ သူချက်ခြင်း တံခါးကို ပြန်စေ့လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အဆုံးထိမပိတ်ပဲ နည်းနည်းလေးချန်ထားပြီး အသံကို နားနှင့် ကပ်နားထောင်လိုက်မိသည်။ လိင်ဆက်ဆံနေကြတဲ့အသံ။ အဲဒါကတော့ ဘယ်လိုမှ မမှားနိုင်။ အရှိန်ရပြီး ကောင်းခန်းရောက်နေပြီ။

    သူ့ခေါင်းထဲ မှာ ချက်ချင်း တွေးမိတာက သူ့အခန်းကိုလာကြမှာ သူ့သူငယ်ချင်း အိဖြူရယ်၊ သူ့လက်ရှိဘဲကြီး ဦးဦးအောင်ရယ်။ တကယ်လို့ သူတို့နှစ်ယောက်သာဆိုရင်တော့ ယောက္ခထီးနဲ့ ချွေးမပဲ။ အီး၊ အတွေးနဲ့ပင် နိုင်နိုင့်အဖုတ်လေး ဖောင်းသွားခဲ့ရသည်၊ အရည်လေးတောင် စို့လာရ၏။ ဟင်း အိဖြူတစ်ကောင် အေးပီအေးရက်နဲ့၊ နောက်ဆုံးကြတော့ ဒီလိုပါလားဟု တွေးလိုက်မိလေသည်။ ဒါဆို အခု သူ ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ နိုင်နိုင်တစ်ယောက် အခန်းတံခါးဝမှာ ရပ်ပြီး တွေဝေနေမိတော့သည်။

    ……………………………………………

    ဦးအောင်အောင်ဆွေနှင့် အိဖြူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ကိုယ်နှင့် ချစ်ပွဲဝင်နေတာ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိနေကြပြီ။ အခုချိန်မှာတော့ ဘယ်သူမှ ရပ်လိုက်ကြဖို့လည်း မစဉ်းစား။ အထူးသဖြင့် ဦးအောင်အောင်ဆွေ။ သူက အိဖြူခါးကလေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာ အရင်ကလည်း အိဖြူကို လုပ်လိုက်ရလျင် ဆိုတာ ခနခနပေါ်လာဖူးသည်။ ကိုယ့်ချွေးမမို့ မကောင်းပါဘူးလေဟု စိတ်ကို ဖိနှိပ်ချိုးနှိမ်ထားခဲ့ရသည်။ အခုတော့ ကုတင်ပေါ်မှာ ချွေးမချောလေး အဖုတ်ထဲ လီးကြီး ထည့်ကာ အားရပါးရ လုပ်နေရပြီ မဟုတ်လား။ စိတ်က ပိုတောင်တက်ကြွလာသည်။

    အိဖြူကလည်း သူ့တသက်တာမှာ တစ်ချောင်းထဲသာ ကြုံဖူးသူ။ အခုတော့ သူ့ယောက်ျားနှင့် အကိုင်အတွယ် မတူ၊ အတွေ့အကြုံလည်း ရင့်ကျက်နေသူ ယောက္ခမကြီး၏ ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင် ဆောင့်ချက်တွေအောက်မှာ ထူးကဲတဲ့ အရသာကို ခံစားနေရတာမို့ ဦးအောင်အောင်ဆွေရဲ့ ကျောပြင်ကြီးကို တင်းတင်းပြန်ဖက်ရင်း သူ့ဖင်ကလေးကို ကြွကာကြွကာ ပြန်ကော့ပေးနေမိလေပြီ။ အခုမှတော့ မထူးတော့ပြီ မလား။

    အိဖြူတစ်ယောက် ကိုယ်လေးတုန်တက်ကာ ကာမ အရသာ အထွတ်အထိပ်ရောက်သွားတော့ ဦးအောင်အောင်ဆွေကို တင်းတင်းဖက်ထားရင်းက သူ့လက်သည်းလေးတွေနှင့် ဦးအောင်အောင်ဆွေ ကျောပြင်ကို ကုတ်ခြစ်မိသည့်အပြင်၊ ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ ပုခုံးကိုပါ သူ့ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ဆွဲမိလိုက်လေသည်။ ဦးအောင်အောင်ဆွေက အိဖြူအပြီးမှာ လေးငါးဆယ်ချက် ဆက်ညှောင့်ပေးလိုက်သေးသည်။ ပြီးမှ သူ၏ မာတင်းနေသေးသော လိင်တန်ကြီးကို အိဖြူစောက်ခေါင်းတွင်းထဲမှာ စိမ်ထားရင်း၊ အိဖြူစောက်ခေါင်း အတွင်းသားများ၏ ရွစိရွစိလှုပ်ရှားနေသည်ကို အရသာခံနေမိသည်။

    အိဖြူကိုယ်လုံးလေး တောင့်တင်းနေရာမှ ပျော့ကျသွားသည့်အခါ ဦးအောင်အောင်ဆွေက အိဖြူ ဆံပင်လေးတွေကို အမှောင်ထဲမှာပင်စမ်း၍ ပွတ်သပ်ပေးနေလေသည်။ အိဖြူတစ်ယောက်ကတော့ ရှက်လွန်းလို့ အသံလည်းမထွက်၊ ခေါင်းကိုသာ ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ ရင်ဘတ်မှာ တိုးကပ်ဖိပြီး ဖွက်ထားလေသည်။ အိဖြူ၏ အဖုတ်ထဲမှာ မာတင်းနေသေးသည့် ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ လိင်ချောင်းကြီး အတွေ့အကြုံကလည်း အိဖြူအတွက် ထူးဆန်းနေသည်။ သူယောက်ျား ကိုမျိုးဆွေဆိုလျင် တခါတလေ သူ အရှိန်ရတုန်း သုတ်ရည်တွေ ထွက်ပြီး ပြီးသွားကာ လိင်တန်ကြီး ပျော့ခွေသွားတတ်သည်။ တခါတလေတော့လည်း ပြိုင်တူ ကာမအရသာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်လေ့ရှိပါသည်။ သို့သော်လည်း အိဖြူပြီးသွားချိန်မှာ ကိုမျိုးဆွေ၏ လိင်တန်ကြီးက မာဆဲရှိနေသည့်အချိန်မျိုး မကြုံဖူးခဲ့‌ချေ။ ထို့ကြောင့်လည်း အိဖြူပြီးလို့ သူ့စောက်ခေါင်းတွင်းက အသားနုတွေက အထိမခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေချိန် မှာ ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ မာတင်းကာ အကြောတွေ ဖုထနေသည့် လိင်တန်ကြီးဖြင့် ပွတ်ဆွဲလိုက်တိုင်း အိဖြူခင်မျှာ တုန်ကနဲ ကြက်သီးတွေပါ ထသွားရသည်။ ထိုအရသာမျိုးကို အခုမှ အိဖြူ ခံစားဖူးလိုက်ရသည်။

    သို့သော်လည်း ကာမ အထွတ်အထိပ်ရောက်သွားပြီးသည်နှင့် ထုံးစံအတိုင်း အသိစိတ်ဝင်လာတော့ ကိုယ့်ယောက်ျားအဖေနှင့် လိင်ဆက်ဆံမိသည် ဆိုသည့် အသိကလည်း သူ့ကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားစေသည်သာမက၊ ရှက်ရွံ့ခြင်းလည်း ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူ့ဘဝတလျှောက်လုံးမှာ အဲလိုမျိုးလည်း တခါမှ မဖောက်ပြန်ခဲ့ဖူးဘူးဆိုတော့ နောင်တလည်းရမိသည်။ အခုနေ ထပြီး ကိုယ့်ထမိန်၊ အတွင်းခံဘောင်းဘီတွေ ရှာပြန်ဝတ်ရမှာ ဦးအောင်အောင်ဆွေကို ဘယ်လိုမျက်နှာချင်းဆိုင်ရမလဲ မတွေးတတ်သဖြင့် အမှောင်ထဲမှာပင် ဦးအောင်အောင်ဆွေကို အတင်းဖက်ထားမိခြင်း ဖြစ်လေသည်။

    ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ လက်များက အိဖြူဆံပင်လေးတွေကို ပွတ်ပေးနေရင်းက အောက်ကို ရွေ့လာပြီး အိဖြူ ဘလောက်အင်္ကျီ နှိပ်ကြယ်သီးတွေကို တဖျောက်ဖျောက် ဖြုတ်လာတော့ အိဖြူ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားသည်။

    ..အို..ဟင့်အင်း..ဟင့်အင်း..

    ပါးစပ်က အသံတိုးတိုးလေး ထွက်သွားပြီး ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ လက်တွေကို လှမ်းဖိတွန်းလိုက်မိသည်။ ဦးအောင်အောင်ဆွေက အိဖြူလက်ကလေးကို ပြန်ဖမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကိုငုံ့ကာ အိဖြူလည်တိုင်လေးကို နမ်းလိုက်သည်။ သူ့အဖုတ်ထဲမှာ မာတောင် တောင့်တင်းနေသော လိင်ချောင်းကြီးကို စိမ်ထားခံရရင်းမှ လည်တိုင်လေးကို စိုစွတ်စွတ် အနမ်းခံလိုက်ရတော့ အိဖြူ ကြက်သီးတွေ ထသွားရပြန်သည်။ နောက်တော့ ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ လျှာကြီးက အိဖြူလည်တိုင်မှတဆင့် မေးရိုးလေးတလျှောက် လျက်လာခဲ့သည်။ ခေါင်းအတင်းငုံ့ထားသော အိဖြူမျက်နှာလေးကို ဆွဲမကာ အိဖြူနှုတ်ခမ်းအစုံကို ငုံစုပ်တာခံလိုက်ရသည်။ အိဖြူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က အလိုလို တုန့်ပြန်လာပြီး ပါးစပ်လေးကို ဟပေးလိုက်မိသည်။

    ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ လျှာကြီးက အိဖြူပါးစပ်ထဲ တိုးဝင်လာပြီး အိဖြူလျှာလေးကို ပွတ်တိုက်လိုက်တော့ ဘယ်လိုအကြောတွေ ဆက်နေမှန်းမသိ။ အိဖြူ ရဲ့ စောက်ခေါင်း အတွင်းသားလေးတွေ ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားရသည်။ ဘယ်ကဘယ်လို အိဖြူတစ်ယောက် ဦးအောင်အောင်ဆွေ လည်ဂုတ်ကို တွယ်ဖက်ကာ တုန့်ပြန်အနမ်းတွေ ပေးနေမိသည်မသိ။ ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ ကျွမ်းကျင်လှသော လက်တွေက အိဖြူ ဘလောက်အင်္ကျီ ကြယ်သီးတင်မက အိဖြူကျောနောက်က ဘရာဇီယာဂျိတ်တွေကိုပါ ဖြုတ်ပြီးနေလေပြီ။

    ဖောင်းအိတင်းနေသည့် အိဖြူ နို့လုံးလေးတွေက ဦးအောင်အောင်ဆွေ လက်ဖဝါးအောက်မှာ အဖျစ်အညှစ် အဆုပ်အနှယ် ခံနေရချိန်မှာ အိဖြူတစ်ယောက် အရှက်ကို မေ့နေလေပြီ။ သူ၏ တင်ပါးလေးကို ကော့ကာကော့ကာဖြင့် ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ ငြိမ်နေသော လိင်တန်ကြီးကို ဆွပေးမိလေသည်။ ထိုအခါကြမှ ဦးအောင်အောင်ဆွေက အနမ်းကို မခွာပဲ သူ့လက်ဖဝါးနှစ်ဘက်ကို အိဖြူတင်ပါးလုံး အောက်သို့ တဖက်ဆီ ထိုးသွင်းကာ ဆွဲမပြီး အားရပါးရ ဆောင့်လေတော့သည်။

    ..စွတ်..ဖတ်..ဖတ်..

    ..အ..အင့်….အီး…….

    အိဖြူ ဒီတခါတော့ ပါးစပ်မပိတ်နိုင်တော့။ တအိအိ နှင့် ငြီးညူမိလောက်အောင်ကို အရသာကောင်းကောင်း ခံစားနေရလေတော့သည်။ ဦးအောင်အောင်ဆွေကလည်း ဒီတခါတော့ မီးကုန်ယမ်းကုန် ဆောင့်လေရာ များမကြာမှီပင် နှစ်ယောက်စလုံး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်လိုက်ကြကာ ကာမအရသာ အထွတ်အထိပ်သို့ ပြိုင်တူ ရောက်ရှိသွားကြလေတော့သည်။

    အိဖြူမှာ သူ့စောက်ဖုတ်တွင်းသို့ တဒုတ်ဒုတ် ပန်းထုတ်လိုက်သော ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ လရည်များကို နွေးကနဲ နွေးကနဲ နေအောင် ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။ ဒီတခါတော့ ဦးအောင်အောင်ဆွေ က အနားယူရင်း အိဖြူ၏ မျက်နှာအနှံ့ကို အမြတ်တနိုး နမ်းရှုံ့လေရာ အိဖြူကလည်း ဦးအောင်အောင်ဆွေကို ပြန်လည်ဖက်ရမ်း နမ်းရှုံ့ပေးမိလေတော့သည်။

    ဦးအောင်အောင်ဆွေက အခုမှ နိုင်နိုင့်ကို သတိရသွား၏။ သို့သော်လည်း အိဖြူကိုလုပ်ရတာ မဝသေးတော့ မပြန်စေချင်သေးသဖြင့်၊ အောက်ထပ်ဆင်းပြီး အကြံအဖန်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားလိုက်လေသည်။

    ..သမီး အိဖြူ ခနလေးနော်၊ ဖေဖေ ပြန်လာခဲ့မယ်၊ ဘယ်မှ မသွားနဲ့ဦး..

    အိဖြူက အသံမထွက် ခေါင်းကိုသာ ငြိမ့်ပြသည်။ ဦးအောင်အောင်ဆွေက လုံချည်ကောက်ဝတ်ပြီး အခန်းပြင်ကို ထွက်လာကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့လေသည်။ သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ နိုင်နိုင်ပြန်လာရင် အောက်ထပ်က ကောင်လေးတွေကို သူ့အခန်း ပြောင်းပေးထားသည်ဟု ပြောရရင်ကောင်းမလား ဟု စဉ်းစားလာခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ဟော်တယ်လော်ဘီတွင်း ဆိုဖာပေါ်တွင်ထိုင်၍ အခန်းထဲမှာ ဖွင့်ထားသော တီဗီထိုင်ကြည့်နေသည့် နိုင်နိုင့်ကို တွေ့လိုက်ရတော့ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရ၏။

    …ဟင် နိုင်လေး ပြန်ရောက်နေတယ်.. ကြာပြီလား ရောက်နေတာ..

    ..ဟင့် .. ဦးတို့ အရှိန်အမြင့်ဆုံးရောက်နေတဲ့ အချိန်တုန်းကပေါ့.. ခိခိ.. အဲဒါကြောင့် တံခါးပွင့်သွားတာတောင် မသိလိုက်ဘူးမလား..

    ..အင်း ဆောရီးပဲ နိုင်လေးရယ်..

    ..အမ်မယ် ဆောရီးမနေပါနဲ့ ရပါတယ်..၊ ဒါနဲ့ ဦးတို့က ဖြစ်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ.. ခစ်ခစ်…၊ နိုင်က နိုင့်သူငယ်ချင်းကို ကျောင်းတုန်းကလို ရိုးရိုးကြီးလေး မေမှတ်နေတာ ခစ်ခစ်..

    ..နိုင်လေးကို ဦးပြောရင်လည်း ယုံပါ့မလား..၊ အခုဟာက ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ…

    ဦးအောင်အောင်ဆွေက ဖြစ်ပျက်ပုံကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ နိုင်နိုင်တစ်ယောက် နားထောင်ရင်း အဖုတ်မှ အရည်တွေတောင် စို့လာသည်။ သူနှင့် သူ့ပထွေးတုန်းက အဖြစ်အပျက်တွေကိုတောင် မျက်စေ့ထဲ ပြန်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။

    ..အင်း အဲတော့ အိဖြူက နိုင်ပြန်လာတာကို သိလား..

    ..ဘယ်သိဦးမလဲ အခုအခန်းထဲမှာ အိပ်ကျန်ခဲ့တယ်..

    ..နိုင် ဘယ်လိုလုပ်ပေးရမလဲ ဦးပြန်တော့မှာလား..

    ..အဟီး နိုင်လေး ဦးကို စိတ်မဆိုးဘူးမလား..

    ..ဘာလို့ဆိုးရမှာလဲ.. ဦးကို နိုင်က ပိုင်တာမှ မဟုတ်တာ ..ခစ်ခစ်..။ နိုင်ဆိုလိုချင်တာက ဦးပြန်တော့မယ်ဆိုရင် နိုင်က အခုမှ ရောက်လာသလိုနဲ့ အခန်းကိုပြန်လိုက်မယ်လေ..။ မသိချင်ယောင်ဆောင်မှာပေါ့.

    ..အဲဒါပြောမလို့ နိုင်လေး ဦးကို စိတ်ဆိုးမလားဆိုတာ.. ဦး အိဖြူကို ချစ်လို့မဝသေးဘူး အခွင့်အရေးရတုန်း ဆက်ချစ်ချင်လို့….

    ..ဟောတော့ ခစ်ခစ်.. ဦးကတော့လေ တကယ်ပဲ၊ ခစ်ခစ် ဒါဆိုနိုင်က ဘာလုပ်ပေးရမှာလဲ..

    ..နိုင်လေးကို တစ်ခန်းပေးမယ်ကွာ ဒီညတော့ အဲဒီအခန်းမှာပဲ အိပ်လိုက်၊ ဦးက အိဖြူဆီပြန်သွားပြီးပြောလိုက်မယ်.. နိုင်လေးက ဟော်တယ်ရီဆက်ရှင်းကို ဖုန်းဆက်ပြီး မက်ဆေ့ထားခဲ့တယ်လို့.. ဒီညပြန်လာမအိပ်တော့ဘူး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အိမ်မှာ အိပ်မယ်လို့…

    ..ဦးက တော်တော်ဉာဏ်ထွက်တယ်နော် ဒါမျိုးဆို ခစ်ခစ်.. နိုင့်ကိုလည်း မမေ့ရဘူးနော် ဒါပဲ ဟင့်..

    ထိုဖြင့် ဟော်တယ်မှာ အခန်းကိစ္စ နိုင်နိုင့်ကို စီစဉ်ပေးပြီးတာနှင့် ဦးအောင်အောင်ဆွေတစ်ယောက် အိဖြူရှိရာသို့ အပြေးလေး ပြန်လာခဲ့ပါတော့သည်။

    ——————————————-

    ..ဖြူလေး..

    ..အို့..ကိုရီး.. လန့်လိုက်တာ ကိုရီးကလည်း… ဘာလုပ်မလို့လဲ ဒီထဲမှာ…

    …ဖြူလေးကို သတိရလို့ပေါ့.. မချစ်ရတာကြာပြီလေ…

    ..အို..မဖြစ်နိုင်တာ ..တော်ကြာ မေမေ ဝင်လာဦးမယ်..

    ..မလာပါဘူး… အခု သူ ဘုရားရှစ်ခိုးနေတယ်.. နောက် ပုတီးစိတ်ဦးမှာ၊ နာရီဝက်လောက်ကတော့ အနည်းဆုံးပဲ…

    ..ဟင့်အင်း ကိုရီးရယ်… မီးလန့်တယ်… အို့.. အဲဒီလက်ကြီးကလည်းနော်.. ခက်တော့တာပဲ..

    အထက်ပါစကားပြောသံများမှာ ယောက္ခထီးကြီး ဦးအောင်အောင်ဆွေနှင့် ချွေးမချောလေး အိဖြူသဇင် တို့ ၊ အိဖြူသဇင်၏ အိပ်ခန်းထဲမှာ ပြောဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်၏ အမှတ်မထင်ပဲ နိုင်နိုင့်ဟော်တယ်အခန်းမှာ မှားယွင်းခဲ့ကြပြီးနောက် သောက်လို့ငတ်မပြေနိုင်တဲ့ ဆားငံရည်ထက်ကောင်းသော အရာဆိုတော့ ဆက်ခါဆက်ခါ မှားယွင်းခဲ့ကြလေသည်။ ယခင်က အိဖြူက ဦးအောင်အောင်ဆွေကို ဖေဖေဟု ခေါ်ခဲ့သော်လည်း သူတို့ချင်းတွေ့လျှင် ကိုရီးဟုခေါ်ရန် ဦးအောင်အောင်ဆွေက ပြောထားသဖြင့် အိဖြူက အသုံးအနှုန်းကို ပြောင်းလဲခဲ့လေသည်။

    တကယ်တော့ နိုင်နိုင်ပြန်သွားပြီးနောက် အိဖြူက ဦးအောင်အောင်ဆွေကို ရှောင်နေခဲ့သော်လည်း၊ အံတိုနေပြီဖြစ်သော ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ လက်မှ အိဖြူ လွတ်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေစေရန် အခွင့်အရေးများ မရ ရအောင်ဖန်တီးကာ အိဖြူကို အရှက်ကုန်ပြီး ကာမအရသာ နှစ်သက်သွားသည်အထိ စွမ်းဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့လေရာ၊ အခုတော့ ကိုရီးနှင့် မီး ဘဝသို့ပင် ရောက်နေခဲ့ခြေပြီ။

    သူတို့နှစ်ယောက် နောက်ဆုံးအကြိမ် နွေရာသီ အပန်းဖြေအိမ်လေးသို့ သွားရောက်ပြီး တစ်နေ့လုံးအချစ်တလင်းခေါ်ခဲ့ကြသည်မှာ တစ်ပတ်လောက်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်လေသည်။ ထိုအခါပြီးတော့ အခုချိန်ထိ နှစ်ယောက်တည်းတွေ့ဖို့ အခွင့်အရေးကလည်းမရ။ အိမ်မှာလည်း နေ့တိုင်းတွေ့နေရပြီး၊ မြင်သာမြင် မကြင်ရဆိုတော့ ဦးအောင်အောင်ဆွေတစ်ယောက် အလွန်တင်းနေရသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း စနေနေ့တစ်ရက်၊ အိမ်မှာ ခိုင်းသည့်လူများအလစ်၊ သူ့မိန်းမ ဘုရားခန်း အဝင်၊ ဦးအောင်အောင်ဆွေတစ်ယောက် သူ့သားနှင့်ချွေးမ အိပ်ခန်းသို့ အသာဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

    မနက်အိပ်ယာထ၊ ရေမိုးချိုးပြီး ကိုယ်မှာ မျက်နှာသုတ်ပုဝါအကြီးကို ပတ်၊ ခေါင်းမှာလည်း လျှော်ထားသော ဆံပင်တွေကို ဆံပင်အခြောက်ခံစက်နဲ့ မှုတ်ပြီးခါစမို့ ဖားယားချလျှက် မှန်တင်ခုံရှေ့ထိုင်ကာ မျက်နှာလိုးရှင်းလေးပွတ်နေစဉ်၊ အနောက်မှာ ရုတ်တရက်ရောက်လာသော ဦးအောင်အောင်ဆွေကြောင့် အိဖြူတစ်ယောက် ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားရချင်းပင်။

    ..ကိုရီး အခန်းတံခါး..

    ..ဘာမှစိတ်မပူနဲ့ ကိုရီး ဂလန့်သေချာချခဲ့တယ်..

    ဦးအောင်အောင်ဆွေက အိဖြူ၏ မခြောက်တခြောက် ဆံပင်တွေကို ဂုတ်နားလေးမှ ဖယ်ရင်း ပုခုံးလေးကို ငုံ့နမ်းလိုက်သည်။ အိဖြူ ယားလို့ တချက်တွန့်သွားသည်။ သို့သော်လည်း ခေါင်းလေး လှည့်ကြည့်လာသော အိဖြူ၏ နှုတ်ခမ်းလေးတွေကို ငုံစုပ်တာ ခံလိုက်ရတော့ အိဖြူတစ်ယောက်လည်း ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ လည်ဂုတ်ကို တွဲလဲခိုပြီး တုန့်ပြန်နမ်းလာတော့သည်။

    ဦးအောင်အောင်ဆွေက အိဖြူကို ဂျိုင်းနှစ်ဖက်အောက်မှ အသာမလိုက်ရာ အိဖြူတစ်ယောက် မတ်တတ်ထလျက်ပါလာတော့သည်။ နှစ်ဦးသား တတ်မတ်တမော နမ်းနေကြစဉ်မှာပင် ဦးအောင်အောင်ဆွေက အိဖြူကိုယ်မှာ ပတ်ထားသော မျက်နှာသုတ်ပုဝါကြီးကို ဆွဲချွတ်ချလိုက်လေသည်။ အိဖြူ၏ ဖောင်းအိတင်းနေသော နို့နှစ်လုံးကို ဦးအောင်အောင်ဆွေ သူ့မျက်နှာကြီးဖြင့် ပွတ်သတ်ရင်း ထောင်မတ်လာသော နို့သီးခေါင်းကလေးများကိုလည်း တပြွတ်ပြွတ်စုပ်ပေးနေပေရာ အိဖြူခင်မျာ ဒူးများညွှတ်ခွေမကျသွားအောင် မနည်းထိန်း၍ ဦးအောင်အောင်ဆွေ၏ လည်ဂုတ်ကြီးကို တွဲလွဲခိုထားရပေတော့သည်။ ဦးအောင်အောင်ဆွေက နို့စို့လို့ဝသွားတော့ အိဖြူကို မချီပြီး ကုတင်ပေါ်တင်လိုက်တော့သည်။

    ..ဖြူလေး အဲ့လို ရေချိုးပြီးခါစ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် ကလေးကို အကိုရီးက တကိုယ်လုံး လျက်ပစ်ချင်တာကွ..

    …ဟင့်..အချိန်သိပ်မရှိဘူးနော် ကိုရီး၊ မီးလန့်တယ်၊ တော်တော် မေမေ တံခါးလာခေါက်နေရင် ပြဿနာတက်နေမယ်..

    ..အင်းပါကွာ ဖြူလေး အဖုတ်လေး လတ်လတ်ဆတ်ဆတ်လေးကိုပဲ လျက်သွားတော့မယ် ဒါဆိုလည်း…

    ဒါကလည်း တကယ်တော့ အပြောပါ။ ဦးအောင်အောင်ဆွေတစ်ယောက် အိဖြူအဖုတ်လေးကို အားရပါးရ လျက်ပြီးချိန်မှာ အိဖြူက ဒီတိုင်းဘယ်ပြန်လွတ်တော့မည်နည်း။ သူ့လက်ကလေးတွေက ဦးအောင်အောင်ဆွေ ကောင်ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ပွတ်နေပြီး သူ့ဟာလေးထဲ အတင်းထည့်ခိုင်းနေသည်။ ဦးအောင်အောင်ဆွေကလည်း အရင်စုပ်ပေးမှ ထည့်ပေးမည်ဟု ဆိုသဖြင့် ကုတင်ပေါ်လေးဘက်ထောက်ပြီး ကုန်းစုပ်ပေးရှာသည်။ လိုက်လည်းလိုက်သည့် ချွေးမနှင့် ယောက္ခထီး။

    နောက်ဆုံးတော့ ဦးအောင်အောင်ဆွေတစ်ယောက် သူ့သားလင်မယားအိပ်သည့် ကုတင်ကြီးပေါ်မှာ သူ့ချွေးမချောလေး အိဖြူသဇင်ကို လေးဘက်ထောက် ခိုင်းကာ အနောက်မှ လုပ်ရင်း ကာမအရသာ အထွတ်အထိပ်သို့ နှစ်ဦးသား ရောက်ရှိသွားရလေတော့သည်။

    …………………………………….

    …ကိုရီး… ဒုက္ခတော့ ရောက်ကုန်ပြီထင်တယ်..

    …ဟင် ဘာဖြစ်လို့လဲ ဖြူလေး…

    …မီးမှာ ဟိုဟာ ဒီလ မလာဘူး နောက်ကျနေတယ်….

    ..ဟင် ဟုတ်လား၊ သေချာရဲ့လား ဖြူလေးရယ်…

    ..သေချာတယ် ထင်တာပဲ ကိုရီး၊ မသေချာလည်းပဲ ဟုတ်ခဲ့ရင်ဆိုတာ ပြောလို့ရမလား.. မီး အရမ်းကြောက်တာပဲ… ဟင့်ဟင့်.. ရွှတ်.. အီးးးး ဟင့်… ဟင့်..

    ..အို ဖြူလေးကလည်း ငိုမနေပါနဲ့ .. ကိုရီး စဉ်းစားလိုက်ပါဦးမယ်….

    ……………………………………..

    ချန်ဂီ လေဆိပ်၊ စင်္ကာပူ။

    ..ဟော ..အချစ်ကလေး ..မတွေ့တာတောင်ကြာလို့.. လှလိုက်တာကွာ….

    ..အင်း ..ကိုရောဘဲ တခါထဲ စလုံးနဲ့တည့်လို့ထင်တယ် ဝလို့ ဖြူလို့၊ ဗိုက်တောင်နည်းနည်းရွဲလာတယ်၊ အိုဗာရှိတ်ဖြစ်နေပြီနော် ဟင်း…

    ..ဟာကွာ အချစ်ကလည်း အခုတလော အစားကောင်းနေလို့ပါ၊ ဟဲဟဲ.. အခုလည်း ချစ်ကလေး ရောက်တုန်း လျှောက်လည်မယ်ဆိုပြီး ခွင့်ယူထားတယ်၊ အလုပ်မလုပ်ပဲနဲ့ အစားတွေပဲ စားဖို့ကိန်းမြင်တယ်၊ အဟစ်ဟစ်..

    ..ဖြူက မလည်ချင်ပါဘူး ကိုနဲ့တွေ့ရအောင်ပဲ လာခဲ့တာ၊ အခုတလော အလုပ်ကလည်း နည်းနည်းပါး၊ အဖေကလည်း နင့်ယောက်ျားမတွေ့ရတာကြာပြီ သွားလည်ပါလားတဲ့၊ ငါတို့နှစ်ယောက်နဲ့ ဖြစ်ပါတယ်တဲ့။ မေမေကလည်း အင်း သူပြန်မလာတာကြာပြီ နင်လိုက်သွားဦးတဲ့ ခစ်ခစ်၊ သူ့သားတောင် သူ စိတ်မချလို့ ချွေးမကို အတင်းလွတ်နေတာ..

    …ဟဲဟဲ ကိုကလည်း ပြန်လာချင်တာပေါ့ကွာ၊ အလုပ်က ခွင့်အကြာကြီးယူမရလို့ တစ်ပတ်လောက်နဲ့လည်း ပြန်မလာချင်ဘူးလေ၊ အခု အချစ်လာတော့ ကိုယ်က တစ်ပတ်လောက်ခွင့်ယူမယ်၊ အချစ်က တစ်လလောက်နေပြီးမှ ပြန်၊ ဟုတ်လား..

    စင်္ကာပူက တကယ်တော့ နှစ်ရက်လောက်လည်ပြီးရင် သွားစရာမရှိတော့ပြီ။ မျိုးဆွေတစ်ယောက်ကတော့ ငတ်သမျှကို အတိုးချစားလေတော့သည်။ အိဖြူလည်း အကြိုက်တွေ့ နေရသည်။ ကိုမျိုးဆွေတစ်ယောက် စလုံးမှာ နေတာကြာတော့ လိင်ကိစ္စ မှာလည်း တော်တော်လေး တိုးတက်လာတာကို တွေ့ရသည်။ အင်တာနက်ထဲ တချိန်လုံးသွားနေလို့လားမသိ။ တခါတလေ အိဖြူနှင့် အချစ်စခန်းဖွင့်ပြီးရင်တောင် ခနတဖြုတ် ကွန်ပြူတာရှေ့သွားထိုင်ပြီး ကီးဘုတ် တဂျောက်ဂျောက်နဲ့ ရိုက်နေတတ်သည်။ အိဖြူကတော့ မစပ်စုချင်သလိုပင်၊ သိပ်လည်း စိတ်တော့မဝင်စား။ သူ ရာသီလာနောက်ကျသည့်ကိစ္စလေး အဆင်ပြေသွားတာကိုပင် စိတ်ချမ်းသာနေသည်။

    တစ်ညတော့ ထုံးစံအတိုင်း သူနှင့် ကိုမျိုးဆွေတို့ အချစ်စခန်းဖွင့်ပြီး ပန်းတိုင်ရောက်သွားတော့ ရေဆေးသန့်စင်ပြီး သူက ကုတင်ပေါ်တက် စောင်အောက်ဝင်တုန်း ကိုမျိုးဆွေက ကွန်ပြူတာရှေ့မှာ တဂျောက်ဂျောက် လုပ်နေသည်။ ခနနေတော့ ကိုမျိုးဆွေ အိမ်သာထဲ ဝင်သွားတော့ ကွန်ပြူတာ ဝင်းဒိုးကို သေးအောင်လုပ်ထားခဲ့သည်။ အိဖြူက အသာထပြီး ဝင်းဒိုးကို ကြီးကြည့်လိုက်သည်။ ဗမာစာလုံးတွေ အတန်းလိုက် အတန်းလိုက် တက်တက်လာတာ တွေ့ရသည်။

    အင်း ချပ်ဆိုတာပဲနေမှာပဲ၊ ကြည့်ရတာ လူတွေနဲ့ စကားပြောနေပုံပဲ။ နာမည်တွေကလည်း ဘာနာမည်တွေလည်းမသိဘူး၊ တစ်ခုက တရုတ်ဖုန်းနာမည်။ ညီဟွဟွေ ဆိုလား၊ စီးခရက်ဘွိုင်းတဲ့၊ နောက်တစ်ယောက်က မေချစ်သူမောင် ဆိုလား၊ဟင် ကောင်မလေးများလား၊ မောင်ဆိုတော့ ယောက်ျားလေးနေမှာပေါ့။ ဟင်၊ ယောက်ျားတွေနဲ့ ဘာလို့ ကိုမျိုးဆွေက ချပ်လုပ်နေတာလဲ။ အိဖြူကြည့်နေတုန်း စာတန်းလေးတွေ တက်လာသည်။

    ..ကိုအိုဗာရှိသေးလား….

    ..ကိုအိုဗာ အမြန်လာပါ..ကျနော်လိုင်းမကျခင်..

    အင်း ဘာတွေလဲမသိပါဘူး။ အိဖြူ ဝင်းဒိုးကို ခုနက ကိုမျိုးဆွေထားခဲ့သလို ပြန်ထားလိုက်သည်။ နောက်တော့ ကုတင်ပေါ်ပြန်လှဲကာ စောင်ခေါင်းမြီးခြုံအိပ်နေလိုက်တော့သည်။

    ———————————

    အိဖြူတို့ဆီက ပြန်လာတော့ လမ်းမှာ နိုင်နိုင်တစ်ယောက် ရထားပေါ်မှာ အိပ်စင်ပါသည့် အတန်းမှ စီးလာခဲ့သည်။ သူ့နှင့်မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ အမျိုးသားကြီးတစ်ဦး၊ သူ့ဘေးမှာက တက္ကသိုလ်ကျောင်း သားတစ်ဦး လိုက်ပါလာခဲ့ကြသည်။ ကောင်ကလေးမှာ မောင်စောကြည်ဟုခေါ်ပြီး စက်မှုတက္ကသိုလ်တက်နေသူ ဖြစ်လေသည်။ အမျိုးသားကြီးကတော့ ပုတီးအလုံးကြီးများပါသော စိတ်ပုတီးကြီးကိုသာ မျက်လုံးပိတ်ပြီး စိတ်နေလေသည်။ မောင်စောကြည် နှင့် နိုင်နိုင်တို့ကတော့ ရထားထွက်ပြီး တစ်နာရီလောက်မှာပင် ခင်မင်သွားကြတော့သည်။ နိုင်နိုင်က ဘူတာရုံတွေရောက်လျင် စားစရာ တိုလီမှုတ်စလေးတွေကို ဝယ်၊ မောင်စောကြည်ကိုပါ မျှကျွေး၊ စကားတွေတပြောပြောနှင့် လိုက်လာခဲ့ကြလေသည်။

    ညနေစောင်းပြီးမှောင်လာတော့ အိပ်ဖို့ရာ ပြင်ကြရလေသည်။ အပေါ်ထပ်မှ ဆွဲချရသော အိပ်စင်ကို ဦးလေးကြီးအတွက် ပေးလိုက်ရပြီး သူတို့ထိုင်နေသော ခုံများကို ဆွဲဆန့်လိုက်သဖြင့် အိပ်ယာဖြစ်သွားသော နေရာတွင် နိုင်နိုင် နှင့် မောင်စောကြည်တို့ နေရာယူကြရသည်။ နိုင်နိုင်ကတော့ အတွေ့အကြုံရှိနေပြီး လိင်ကိစ္စမှာ တက်ကြွသူ တစ်ဦးမို့၊ ယခုလို သူစိမ်းကောင်လေး နှင့် ကပ်ရက် အိပ်ရမှာနှင့် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အကွက်တို့ကို မြင်မိပြီး ရင်ခုန်လာရသည်။ သို့သော်လည်း သူ့လို အသက်ကြီးကြီး အိမ်ထောင်သည် မိန်းမကို မောင်စောကြည်လို တက္ကသိုလ် ကျောင်းသားလေးက စိတ်ဝင်စားပါ့မလားဟု တွေးရင်း ညနေစောင်းကတည်းက မသိမသာ လေ့လာနေမိသည်။

    မောင်စောကြည်၏ တချက်တချက် ခိုးကြည့်သော မျက်လုံးတွေက သူ့ရင်သားတွေ ပေါင်လုံးတွေဆီ ရောက်ရောက်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်ဟု တွေးထားလိုက်သည်။ သို့အတွက်ကြောင့်လည်း ညအိပ်ယာဝင်တော့ အောက်ခံမပါပဲ ထမိန်တစ်ထပ်ထည်း ဝတ်၊ အပေါ်ကလည်း တီရှပ်ကို အောက်က ဘရာဇိယာမခံပဲ ဝတ်ထားလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ရထားလှုပ်တော့ အရမ်းခုံနေမှာ စိုးသဖြင့် အပေါ်က ဆွယ်တာတစ်ထည် ထပ်ဝတ်ထားလိုက်ရသည်။

    …ရထားက အရမ်းခုန်တာပဲနော်၊ ငါတော့ မိုးလင်းရင် အိပ်ယာပေါ်မှာတောင် ရှိပါတော့မလားမသိဘူး၊ အောက်ပြုကျပြီ ခစ်ခစ်…

    ..ဟာ အန်တီကလည်း ကျနော်က ပိုဆိုးသေးတယ်၊ အဆောင်အိပ်ခန်းထဲမှာ အိပ်ရင်တောင် မနက်ကြရင် ခေါင်းက ခြေရင်းဘက်ရောက်နေတတ်တာ၊ အဟီး.. ကျနော် ခြေထောက်နဲ့ အန်တီ့ကို ကန်မိရင် ကန်တော့နော် အဟားးး ကြိုကန်တော့ထားတာ..

    …အောင်မလေးကွယ် ငါကလည်း အိပ်လိုက်ရင် တုံး ကနဲပဲ၊ ဆင်နင်းသွားရင်တောင် နိုးချင်မှနိုးမှာ၊ မင်းကန်တာလောက်ကတော့ အပျော့ပေါ့…

    …ဟားဟား..အဲဒါကတော့ ကျနော့်အတိုင်းပဲ.. အဟီး…

    ကောင်လေးကလည်း စကားခေါ်ထားတဲ့ပုံက မဆိုးပါလား၊ ငလည်လေးပဲလို့ နိုင်နိုင့်စိတ်ထဲ တွေးနေမိသည်။ တကယ်အိပ်ယာဝင်ကြတော့ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်က တစ်တောင်လောက်တော့ ကွာဝေးပါသေးသည်။ သို့သော်လည်း ရထားကပဲ တဝုန်းဝုန်းခုန်လို့လား မောင်စောကြည်ကပဲ တမင်ရွေ့လာတာလားမသိ တစ်နာရီလောက်မှာ သူတို့နှစ်ဦး ကိုယ်ချင်းကပ်လို့ ကြားထဲမှာ စောင်နှစ်ခုသာ ခြားတော့သည်။

    နိုင်နိုင်က မောင်စောကြည်ဘက်ကို ကျောပေးကာ ကွေးကွေးလေး အိပ်နေလိုက်သည်။ သူ့တင်ပါးပေါ် မောင်စောကြည်လက်ဖဝါးတွေ ရောက်လာတာ သိလိုက်ပြီး ရင်ထဲမှာ ပျော်သွားသည်။ အဟိ လာပြီ လာပြီပေါ့။ မောင်စောကြည်ကလည်း လူသာငယ်သည်၊ ပညာက ခေသူမဟုတ် ဆိုသူပေတည်း။ လူပျို ပေါက်စဖြစ်ကတည်းက သူတို့အိမ်နီးချင်း မုဆိုးမ တစ်ယောက်၏ ပညာပေးမှုကြောင့် သာအိတစိုစို ဖြစ်နေခဲ့ရပြီး၊ အမျိုးသမီးကြီးတွေကို စိတ်ပိုလာနေခဲ့ရသူဖြစ်ရုံသာမက လက်တွေ့ အတွေ့အကြုံကလည်း မနည်းတော့ပြီ။ သူ၏ အတွေ့အကြုံများကို ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် သွားရည်တမျှားမျှား ကျအောင် အဆောင်က သူငယ်ချင်းများရှေ့တွင် ဖောက်သည်ချတတ်သည်မှာလည်း သူ့ဝါသနာ။ နိုင်နိုင့်ကို မြင်ကတည်းက ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်ဆိုတာ သူတွက်ထားပြီးသား။ ယောက်ျားကဗိုလ်မှူး ရှေ့တန်းမှာ အနေများသည်ဆိုတော့ ပိုသေခိာသည်။ တောင်းတနေမှာပဲ။

    ဒါပေမဲ့ အဲဒါကလည်း အန္တရာယ် များသည်။ အသွားမတော်တလုပ် ဆိုသလို၊ ဒုက္ခရောက်မှာလည်းစိုးသည်။ ထုံးစံအတိုင်း စကြည့်လို့ အခြေအနေမကောင်းရင် ရှေ့ဆက်မတိုးနဲ့ပေါ့။ ဒါက မောင်စောကြည်ရဲ့ အထာ။ မောင်စောကြည်လက်ဖဝါးက စောင်အောက်က အသာလျှိုဝင်ပြီး နိုင်နိုင့် တင်ပါးလုံးလုံးလေးပေါ် တင်လိုက်ပြီး မသိမသာ ပွတ်ပေးနေတာကို ငြိမ်ခံနေကတည်းက မောင်စောကြည်က မီးစိမ်းကို တွေ့နေပြီ။ သူ့လက်ဖဝါးတွေကို တင်ပါးပေါ်မှ အရှေ့ဘက် ဗိုက်သားလေးပေါ် ရွှေ့လိုက်သည်။ နိုင်နိုင့်ဖင်လေး ပိုကောက်လာသည်။ သူ၏ မာတောင်နေသော ကောင်ကြီးနှင့် ထောက်မိနေပြီ။

    မောင်စောကြည်က နိုင်နိုင့်ဗိုက်သားလေးတွေကို တီရှပ်အောက်မှ ပွတ်နေရင်း အပေါ်ဖက်သို့တက်လာတော့ ဘရာဇီယာဝတ်မထားသော နို့ကြီးတွေကို သွားစမ်းမိသည်။ ဟိုက်။ ထင်တာထက်တောင် ဟော့နေပါလား။ မောင်စောကြည် ပေါ်တင်ပဲ ကြမ်းတော့သည်။ သူ့လက်ဖဝါးတွေနှင့် နို့ကြီးတွေကို ဆုပ်နှယ်၊ ထောင်မတ်နေသော နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို လှိမ့်ချေ ပွတ်သပ် လုပ်ပေးနေလိုက်သည်။ နောက် သူတို့ခြုံနေသော စောင်နှစ်ထည်ကို တစ်ထည်တည်း နှစ်ထပ်ဖြစ်သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။ သူ့ပုဆိုးကတော့ ခါးမှာ ကွင်းလုံးတက်နေပြီ နိုင်နိုင့်ထမိန်ကိုသာ နိုင်နိုင့်တင်ပါးကျော်အောင် ဆွဲလှန်လိုက်သည်။ အေးစက်ပေမဲ့ အိနေသည့် နိုင်နိုင့် ဖင်လုံးကြီးကြားသို့ မောင်စောကြည်၏ ပူနွေးနွေး ဒုတ်ကြီး လျှိုဝင်သွားသည်။

    …ဟင့်..အင်းးးးး..အင်း….

    နိုင်နိုင့်ဆီက ငြီးသံလေး ထွက်လာခဲ့သည်။ မောင်စောကြည်က သူ့ဒူးခေါင်းတဘက်ကို နိုင်နိုင့်ပေါင်လုံးနှစ်ခုကြားကို ထိုးထည့်လိုက်တော့ အဆင်ပြေစေရန် နိုင်နိုင်ကလည်း သူ့ခြေထောက်တဖက်ကို အသာမြှောက်ပေးလိုက်သည်။ မောင်စောကြည်က ကိုယ်လုံးကို အောက်အနည်းငယ်လျှောချပြီး ဖင်ကို ကော့လိုက်တော့ သူ့လီးထိပ်ကြီးက နိုင်နိုင်၏ အရည်ရွဲနေပြီဖြစ်သော စောက်ဖုတ်ဝသို့ လာထိတော့သည်။ နိုင်နိုင်က အနောက်ကို ပိုကော့ပေး၊ မောင်စောကြည်ကလည်း အပေါ်ကို ကော့ထိုးလိုက်တော့ မောင်စောကြည်လီးကြီးက နွေးထွေးနူးညံ့လှသော နိုင်နိုင့်စောက်ခေါင်းထဲ တိုးဝင်သွားတော့သည်။ နှစ်ယောက်စလုံးက အတွေ့အကြုံရှိကြသူများမို့ ခနလေးဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်မှာ တပေါင်ကျော်ပုံစံဖြင့် လိုးနေကြလေပြီ။

    နိုင်နိုင်က သူ့လက်ကို နောက်ပစ်ပြီး မောင်စောကြည်၏ ဖင်ကို အတင်းဆွဲပြီး သူ့ကိုယ်ထဲ မောင်စောကြည်လီးကြီး ဝင်နိုင်သမျှဝင်အောင် လုပ်ပေးလေသည်။ ထိုပုံစံအတိုင်းလုပ်နေရင်းမှ မောင်စောကြည်က အားမရလာတော့ သူ့လီးကြီးကို ပြန်ချွတ်ပြီး နိုင်နိုင့်ကို ပက်လက်လှန်ခိုင်းကာ ပေါင်နှစ်လုံးကြားဝင်၊ လှေကြီးထိုးပုံနှင့် လုပ်တော့သည်။ ရထား ခုန်ဆောင့်နေတာကလည်း သူတို့အတွက် အလွန်အဆင်ပြေနေတော့သည်။ နိုင်နိုင့်နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးတွေကို မောင်စောကြည်က ငုံစုပ်တော့ နိုင်နိုင်ကလည်း သူ့လျှာကလေး မောင်စောကြည်ပါးစပ်ထဲ ပြန်ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။ အရှိန်တွေရလာကြတော့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး အငမ်းမရ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ဆွဲဖက်လိုးနေကြရင်း ကာမအရသာ အထွတ်အထိပ်ကို ပထမဆုံး ရောက်သွားကြရတော့သည်။

    …အား…ကောင်းလိုက်တာ အန်တီရယ်….

    ..ဟင်း..မင်း လူဆိုးလေးနော်.. သူများမှာ ယောက်ျားရှိပါတယ် ဆိုတာကိုတောင် အတင်းတက်လုပ်တယ်၊ ခါထဲ..

    ..အဟိ..အန်တီကလည်း မကြိုက်တာကြနေတာပဲ၊ ဟီးဟီး…

    ခနလေးပါပဲ၊ နောက်တချီ ပြန်စကြပြန်တော့သည်။

    ………………………………………………….

    နိုင်နိုင် ဘူတာကြီးမှာ မခွဲချင်ခွဲချင်နှင့် မောင်စောကြည်လေးနဲ့ ခွဲလာခဲ့ရသည်။ ဖုန်းနံပါတ်တွေ ဖလှယ်ပြီးနောက် အခွင့်အရေးရလျှင် ဆုံကြစို့ဟု ပြောလာခဲ့ကြသည်။ သူတို့နေသော အရာရှိရိပ်သာ သို့ရောက်တော့ တစ်ညလုံး ရထားကလည်းခုန်၊ မောင်စောကြည်နဲ့လည်း ကဲထားသဖြင့် ကိုယ်တွေလက်တွေနာ၊ အိပ်ချင်လာသဖြင့် အဝတ်တောင်မလှဲနိုင်ပဲ အိပ်ပျော်သွားရသည်။ တရေးနိုးလာတော့ အိမ်မှာလည်း တစ်ယောက်ထဲဆိုတော့ ရင်ထဲ ဟာတာတာဖြင့် ပျင်းသလိုလို ၊ ရှော့ပင်ထွက်ရမှာတောင် စိတ်မပါတော့သဖြင့် အိပ်ယာထဲ လှဲနေတုန်း

    ..ကလင်း…

    ဖုန်းကမြည်လာလို့ ကောက်ကိုင်လိုက်တော့။

    ..နိုင်လေးလား…

    ..ဟင် ဖေကြီးလား အခုဘယ်မှာလဲ..

    …ဖေကြီး တို့အသိအိမ်တစ်အိမ်မှာ၊ မြို့ကို ရောက်တယ်၊ သမီးတို့ဆီရောက်တော့ ခရီးထွက်သွားတယ်တဲ့ ဒီနေ့လောက် ပြန်ရောက်မလားမသိဘူး ဆိုတာနဲ့ ဖေကြီး အသိတစ်ယောက်အိမ် သွားတည်းနေတာ..

    ..အင် ဒါဆိုရင် အတော်ပဲ မီးဆီမှာ လာတည်းတော့၊ ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ပျင်းနေတာ …

    ..အော် မောင်အောင်နိုင်ကရော ဘယ်သွားလို့လဲ..

    ..သူက အထူးစစ်ဆင်ရေးရှိလို့လေ၊ ဖေကြီးရဲ့ အခုမီးက အိဖြူတို့ဆီသွားလည်ပြီး ပြန်လာတာ၊ အခုလာခဲ့၊ လိပ်စာပြောလိုက် မီး ကားလွတ်လိုက်မယ်.. မေမေရော နေကောင်းလား…

    သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ခရီးထွက်ဖို့ မဖြစ်နိုင်၊ အိမ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်ကျန်မှ ရမည်ဆိုတာ နိုင်နိုင်က သိထားသည်။ မကြာခင်မှာပင် သူ့ကို အကြိုလွှတ်လိုက်သော ကားဖြင့် ဦးချစ်ဆွေ ရောက်ချလာသည်။ ဦးချစ်ဆွေ အထုပ်အပိုးတွေကို ဒရိုင်ဘာတပ်သားလေးက ကူသယ် အခန်းတွင်း ချပေးပြီး ပြန်ထွက်သွားသည်။ နိုင်နိုင်က တံခါးမကိုပိတ်ပြီး လော့ချနေချိန်မှာပင် ဦးချစ်ဆွေက နိုင်နိုင့်အနောက်မှ သိုင်းဖက်ပြီး ဂုတ်လေးကို ငုံနမ်းလိုက်လေသည်။

    ..နိုင်လေးက ပိုပြီးလှလာ တောင့်လာလိုက်တာကွာ…. ချစ်စရာကြီး….

    ..ဟွန့် ဖေကြီးကလည်း မာမာတောင်တောင်ပဲ မဟုတ်လား ခစ်ခစ်…

    နိုင်နိုင်က သူ့ဖင်ကြီးကို လာထောက်နေသည့် ဦးချစ်ဆွေ၏ လီးမာမာကြီးကို ပုဆိုးပေါ်မှပင် လှမ်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ပွတ်ပေးလိုက်လေသည်။ နိုင်နိုင်က တံခါးပိတ်အပြီး ဦးချစ်ဆွေနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် လှည့်လိုက်သည့်အချိန်မှာတော့ ဦးချစ်ဆွေက သူ့ပုဆိုးကို ဖြည်ချလိုက်လို့ ကြမ်းပေါ်မှာ ကွင်းလိုက်ပုံနေလေပြီ။ သူ့ကောင်ကြီးကတော့ သူ့ဆီးခုံမှ လေးဆယ့်ငါးဒီဂရီ ထောင်မတ်လို့ နိုင်နိုင့်ရင်ဘတ်ကို အမြှောက်နှင့် ချိန်ထားသလိုပင်။

    …ဟွန့်ဖေကြီးကလည်း ရောက်တာနဲ့ တခါထဲ တန်းပြီးတော့…. တန်းနေတာပဲ ခစ်ခစ်..

    နိုင်နိုင်ကလည်း ပြောသာပြောနေတာပါ သူ့လက်တွေက အလိုလို သူနှင့်ရင်းနှီးပြီးသား ဦးချစ်ဆွေ၏ လိင်တန်ကြီးကို သူ့လက်ကလေးဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ရင်း ရှေ့တိုးနောက်ငင် လုပ်ပေးရင်းက ဦးချစ်ဆွေရှေ့မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ နိုင်နိုင့်လျှာကလေးက ဦးချစ်ဆွေ၏ ဒစ်ဖျားကို အသာလျက်လိုက်ပြီးမှ နှုတ်ခမ်းလေးနှစ်လွှာကို ဟပေးလိုက်တော့ ဦးချစ်ဆွေက ရှေ့ကို ခြေတဖဝါးစာရွှေ့ပြီး နိုင်နိုင့် အာခံတွင်းထဲ ထိုးသွင်းလိုက်လေတော့သည်။ နွေးထွေး နူးညံ့သော နိုင်နိုင့်အာခံတွင်းလေးက ဦးချစ်ဆွေ၏ လိင်တန်ကြီးကို စုပ်ယူလိုက်သော အခါမှာတော့ ဦးချစ်ဆွေခင်မျာ ဒူးများပင် ချောင်ချင်သလို ဖြစ်သွားရသည်။

    ဦးချစ်ဆွေမှာ မျက်လုံးကို စုံမှိတ်လို့ နိုင်နိုင့် ဆံပင်တွေကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဖင်ကြီးကော့ကာကော့ကာ ဖြင့် သူ့လိင်ချောင်းကြီးကို နိုင်နိုင့်ပါးစပ်တွင်းသို့ ထိုးသွင်းနေမိလေတော့သည်။ နိုင်နိုင်ကလည်း သူ့ဦးဦးချစ်အကြောင်း သိပြီးသားမို့ ဦးဦးချစ်အတန်ကြီး အာဂေါင်မထိုးမိစေရန် လိင်တန်အရင်းကို သူ့ကလေးနှင့် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းထူထူလေးကိုလည်းစေ့ပေးထားလိုက်လေသည်။ ဦးချစ်ဆွေကတော့ အောင်းထားရတာလည်းကြာ၊ စုပ်အားလည်းကောင်းလှသော နိုင်နိုင့်အိမ်ရှေ့တံခါးဝ အနီးမှာပင်၊ အမှုတ်ခံနေရတော့ ကြာကြာမထိန်းနိုင်၊ ခနလေးဖြင့် သုတ်ရည်တွေကို နိုင်နိုင့်လည်ချောင်းတွင်း တဒုတ်ဒုတ် ပန်းထုတ်ပစ်နေမိလေတော့သည်။

    ——————————-

    ..ကလင်းးးးးးးးးးးးးးး…

    စောစောစီးစီး ထမြည်လာသော တယ်လီဖုန်းကြောင့် အိပ်ယာမှ လန့်နိုးလာသော နိုင်နိုင်တစ်ယောက် ကယောင်ကတမ်းနှင့် လက်က ကုတင်ဘေးက စားပွဲလေးပေါ်လက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။ သူလက်ထဲ ဖုန်းရောက်လာမှ သတိရပြီး ကမန်းကတန်း စကားပြောခွက်နေရာကို လက်ဖဝါးလေးဖြင့် ဖုံးလိုက်မိသည်။ နောက် သူ့ဘေးမှာ အိပ်ပျော်နေသော ဦးဦးချစ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ သူလည်း ဖုန်းသံကြောင့် နိုးသွားဟန်တူသည်၊ မျက်လုံးပွင့်လို့ နိုင်နိုင့်ကို ကြည့်နေသည်။ နိုင်နိုင်က အသံမထွက်နဲ့ဟု သူပါးစပ်မှာ လက်ညိုးထောင်ပြလိုက်တော့ ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

    ..ဟယ်လို…

    ..အန်တီနိုင်နိုင်ကျော့နွယ် လား…

    ..ဟဲ့ မောင်စောကြည်၊ စောစောစီးစီးကွယ်၊ လန့်တောင်သွားတယ် ဖုန်းသံက..

    ..ဟင် မစောတော့ပါဘူး အန်တီရဲ့၊ အန်တီက အိပ်ယာမထသေးတာလား ဆောရီးပဲနော်..

    အခုမှ နိုင်နိုင်လည်း နာရီကို လှမ်းကြည့်မိသည်။ ဟောတော့ မွန်းတောင်တည့်တော့မယ်။ ခစ်၊ ညက ဦးဦးချစ်နဲ့ မတွေ့ရတာကြာလို့ ကဲလိုက်ကြတာ ၊ ဦးဦးချစ်ကလည်း အနားကို မပေးဘူးလေ၊ မနက် အာရုံတက်လောက်မှ အိပ်မောကျသွားတာကိုး။ အဲဒါကြောင့် မနိုးကြတာ၊ အခု ဖုန်းလာမှပဲ နိုးတော့တာကိုး။

    ..အော်အေး ဟုတ်သားပဲ၊ ညက အိပ်ယာဝင်တာ နောက်ကျသွားလို့ မနိုးဘူးဖြစ်သွားတာ ခစ်ခစ်၊ အခုတော့ ထရတော့မှာပေါ့၊ ကဲပြော မောင်စောကြည် ဘာထူးလဲ..

    နိုင်နိုင်က ကုတင်ခေါင်းရင်းကို ခပ်လျှောလျှောလေး ကျောမှီပြီး ဖုန်းပြောနေသည်။ ညအိပ်ယာဝင်ကတည်းက ကိုယ်လုံးတီးမို့ နို့ကြီးနှစ်လုံးက ပြတင်းပေါက်မှန်ကို ဖြတ်ဝင်လာတဲ့ နေရောင် အောက်မှာ ဝင်းနေသည်။ ဦးချစ်ဆွေက အသာအိပ်ယာပေါ်မှာ တံတောင်ထောက်လို့ နိုင့်နိုင့် နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို လာစို့သည်။ နိုင်နိုင်က ဖုန်းပြောနေရင်းက ဦးချစ်ဆွေ လက်မောင်းကို လက်သည်းနဲ့ ဆိပ်လိုက်ရင်း မျက်စောင်းလေးပါ တစ်ချက်ထိုးလိုက်သည်။ အခုထိ မဝသေးဘူးလား ဆိုသည့်သဘော။

    ..အန်တီလား၊ အင်း ဘာမှ လုပ်စရာမရှိပါဘူး ကွယ်၊ ခရီးပန်းလာလို့ အိမ်မှာပဲ နားနေတာ..

    ဦးချစ်ဆွေလက်က နိုင်နိုင့်ပေါင်ကြားက အဖုတ်လေးဆီ ရောက်လာပြန်သည်။ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေ စောက်စေ့လေးတွေကို ဆွနေပြန်သည်။

    ..အင် အန်တီ့ဆီ လာလည်မို့.. ဒီနေ့ကတော့…

    နိုင်နိုင်က အကြောင်းတစ်ခုခုပြပြီး ငြင်းမလို့ ကြံနေတုန်း သူ့ကို လက်နဲ့တို့လိုက်ပြီး လက်မထောင်ပြနေတဲ့ ဦးချစ်ဆွေကို တွေ့လိုက်လို့ ဖုန်းစကားပြောခွက်ကို သူ့လက်ဖဝါးနဲ့ ဖုန်းပြီး။

    ..ဘာလဲ ဖေကြီး ဘာပြောမလို့လဲ..

    ..ခေါ်လိုက် အိမ်ကို.. ဖေကြီး ချောင်းချင်လို့..

    ..အင် ဖေကြီးကလည်း ..

    နိုင်နိုင်က မျက်မှောင်လေး တစ်ချက်တွန့်ကာ ပြန်မေးလိုက်ရင်းမှ ၊ တွေးလိုက်မိပြီး ကြက်သီးပါထသွားသည်။

    ..တကယ်လား ဖေကြီး..

    ဦးချစ်ဆွေ ခေါင်းငြိမ့်ပြတာတောင် မစောင့်တော့။

    ..အေးလေ အန်တီတစ်ယောက်ထဲလည်း ပျင်းနေတာနဲ့ အတော်ပါပဲ၊ ဘယ်အချိန်လောက် ရောက်မှာလဲ….

    နိုင်နိုင် ဖုန်းပြန်ချလိုက်တဲ့ အချိန်မှာတော့ ဦးချစ်ဆွေ ကလိထားလို့ သူ့စောက်ဖုတ်တစ်ခုလုံးလည်း ရွဲစိုနေပြီ။ နောက်ပြီး သူနဲ့ မောင်စောကြည်လုပ်တာကိုလည်း ဦးချစ်ဆွေ ချောင်းကြည့်နေမှာဆိုတော့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုက အရမ်းဖြစ်နေသည်။ ဦးချစ်ဆွေကလည်း မနက်အိပ်ယာထ အားအပြည့်နဲ့မို့ နိုင်နိုင့်ပေါင်နှစ်လုံးကို ပုခုံးပေါ်တင်လို့ တဖောင်းဖောင်းချနေလိုက်သည်မှာ နောက်တစ်နေ့ဆိုတာ မရှိတော့ဘူးလားဟုပင် ထင်ရလေတော့သည်။

    …………………………………

    ဦးချစ်ဆွေနှင့် နိုင်နိုင်မှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဘာမှ လျို့ဝှက်ချက်မရှိကြပေ။ မနေ့ညက ဦးချစ်ဆွေနှင့် ချစ်ပွဲဝင်ရင်း နားနေရသော အချိန်တွေမှာ နိုင်နိုင်က သူ့ခရီးသွား စွန့်စားခန်းများကို ပြောပြနေပေရာ၊ ကောင်းခန်းရောက်လိုက် ဦးချစ်ဆွေက ထဆွဲလိုက်၊ တချီပြီးတာနဲ့ နောက်တခန်းပြော၊ ဦးချစ်ဆွေ စိတ်ထလာပြီး တချီဆွဲလိုက် ဖြစ်နေရသည်။ ထို့အတွက်ကြောင့်လည်း မောင်စောကြည်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ ဦးချစ်ဆွေက သိနှင့်ပြီးသားဖြစ်သည်။ အပြောနှင့်တောင် သူ စိတ်တက်ကြွရသဖြင့် တကယ်မြင်ချင်လာမိနေတုန်း မောင်စောကြည် ဖုန်းဆက်သည်ဆိုတော့ ဒါလိုချင်လို့ပဲ ဆိုတာ ဦးချစ်ဆွေ သိလိုက်သည်။ ဒါကြောင့်လည်း နိုင်နိုင့်ကို မီးစိမ်းပြလိုက်တာ။

    နိုင်နိုင့်သူငယ်ချင်း အိဖြူဆိုတာကိုလည်း လုပ်ချင်နေမိသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက အလှမ်းဝေးသည်လေ။ နိုင်နိုင်က သူတို့အခန်းနှင့်ကပ်ရက် ဧည့်သည်ခန်းမှာ ဦးချစ်ဆွေကို ဝင်နေစေပြီး အပြင်က သော့ခတ်ထားလိုက်သည်။ ထိုအခန်းမှနေ၍ သူတို့ အခန်းကို ချောင်းဖို့ အပေါက်တွေရှာရ၊ ချဲ့ရနှင့် ဦးချစ်ဆွေတစ်ယောက် အလုပ်ရှုပ်သွားရသည်။ နေ့ခင်း နှစ်နာရီလောက်ကြတော့ မောင်စောကြည်တစ်ယောက် ပေါက်ချလာတော့သည်။

    နိုင်နိုင်နှင့် မောင်စောကြည်တို့ အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ စကားတွေ ပြောနေကြပြီး အိပ်ခန်းထဲ ရောက်မလာသေးသဖြင့် ဦးချစ်ဆွေတစ်ယောက် နည်းနည်းတင်းလာမိသည်။ သူက စောင့်နေရတဲ့သူမို့ပါ။ တကယ်က ဘယ်လောက်မှ မကြာ။ နိုင်နိုင် တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တာနှင့် မောင်စောကြည်တစ်ယောက် အိမ်ထဲဝင်လာရင်း ဟိုကြည့်ဒီကြည့်လည်းလုပ် နိုင်နိုင့်ကိုလည်း ကြည့်ရင်း မျက်လုံးတွေက တစ်ခုခု သိချင်နေသလိုလို။ နိုင်နိုင်က အထာပေါက်ပြီးသား မောင်စောကြည်၏ ဂဏှာမငြိမ်ပုံကို ပြုံးကြည့်နေပြီးမှ။

    ..အန်တီတစ်ယောက်ထဲပါကွယ့် ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး ။ အန်တီ့အမျိုးသားက ရှေ့တန်းမှာလေ၊ အထူးစစ်ဆင်ရေးဆိုလား သွားနေလို့..

    ..အဟီး.. အန်တီက အရမ်းချော၊ အရမ်းလှတာပဲနော်.. သေခြာကြည့်လေ ပိုချောလေပဲ..

    ..အောင်မလေး မြှောက်မနေနဲ့ ကိုယ်တော်ချော ဘာစားမလဲပြော ကော်ဖီသောက်မလား…

    ..စားလာခဲ့ပြီ အန်တီရဲ့ ကျနော်ဆာနေတာက ဒီပြင့်ဟာ..

    ..အောင်မလေး.. ဘာများ ဆာနေရတာလဲ..

    ..ဟီးဟီး သိရဲ့သားနဲ့ဗျာ.. ဒါနဲ့ အန်တီအန်တီနဲ့ လုပ်နေတာ အဲလောက်လည်း မကြီးသေးပဲနဲ့ဟာကို..

    ..အဲဒါဆိုလည်း မမ ပြောင်းခေါ် ကဲ..ခစ်ခစ်..

    ..မမကို နမ်းချင်တယ်…

    ..ဟင် ဧည့်သည်ကလည်း ထိုင်တောင်မထိုင်ရသေးဘူး .. ထနေပြီ အဟိ..

    ..မမရယ် မနောက်ပါနဲ့ တကယ်ပြောတာပါ..

    ..အို့..

    ..ပြွတ်စ်..

    မောင်စောကြည်ကလည်း လက်သွက် ခြေသွက် မီးစိမ်းမြင်တာနဲ့ စဆွဲပြီ။ နိုင်နိုင့်ကိုယ်လုံးလေးကို အတင်းဆွဲဖက်ပြီး မျက်နှာအနှံ့ ဖက်နမ်းတော့သည်။

    ..အို အိမ်ရှေ့ကြီးမှာ ကွာ..

    အခန်းထဲသွားမှ ဦးဦးချစ် မြင်ရမှာမို့ နိုင်နိုင်က နည်းနည်းမူလိုက်သည်။

    ..ဒါဆိုလည်း မမအခန်းထဲ သွားမယ်လေ..

    ..အောင်မယ် သူက ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနဲ့ ဘယ်သူက အခန်းထဲသွားမယ် ပြောလို့လဲ..

    နောက်တော့လည်း အခန်းထဲ ရောက်လာကြတာပဲပေါ့။ ဦးဦးချစ်မှာတော့ စိတ်ထဲမှာ နှမြောသလို မနာလိုသလိုလိုတော့ ဖြစ်မိသည်။ ဒါပေမဲ့ နိုင်နိုင်က သူ့မယားမှ မဟုတ်တာလေ။ နဂိုထဲကမှ သူလည်း သူများမယားကို ဆွဲနေတာ ဆိုတော့။ ဒါပေမဲ့ သူက နိုင်နိုင့်ကို ယောက်ျားမယူခင်ကထည်းက ဆွဲခဲ့ရတာမဟုတ်လား၊ အဟီးး။ ဒါတောင်မှ သူလက်နှေးလို့ ဒုတိယလူ ဖြစ်သွားရတာ။ ဦးချစ်ဆွေတစ်ယောက် အတွေးနဲ့ကို သူ့ကောင်ကြီးက တောင့်တင်းနေပြီး ထိပ်ဖျားက ပုဆိုးကို ပွတ်နေတာ နာသလိုရှိလာသဖြင့် ပုဆိုးကို ကွင်းလုံးချွတ်ချထားလိုက်တော့သည်။ နိုင်နိုင်တို့နှစ်ယောက် ရွှေ့လျားနေရာကို မြင်ကွင်းကောင်းသည့်အပေါက် လှည့်ပတ်ကာ ချောင်းနေလေတော့သည်။

    နိုင်နိုင်မှာ ဒီတခါတော့ တော်တော့်ကို အရည်စိုရွဲနေရလေသည်။ မနေ့တနေ့ကမှ သိသော ကောလိပ်ကျောင်းသား ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ကိုယ့်အိမ်ပေါ်က လင်မယားအိပ်သည့် ကုတင်ကြီးပေါ်မှာ ကိုယ့်ချစ်ပထွေး ဦးဦးချစ်ရှေ့ အလိုးခံရမှာက နေ့တိုင်းကြုံရမဲ့ အတွေ့အကြုံမျိုးမှ မဟုတ်တာကိုး။ မောင်စောကြည်က သူနှင့် နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်နမ်းနေရင်း လက်တွေက နိုင်နိုင့်တကိုယ်လုံးကို သမနေသည်။ နိုင်နိုင်က အိမ်နေရင်းပေမဲ့ မောင်စောကြည်လာမယ်ဆိုတော့ မြူဆွယ်မဲ့ပုံမပေါက်၊ အပျံစား အသားကောင်းကောင်း ရင်ဖုံးအင်္ကျီ နှင့် အချိတ်ထမိန် မရမ်းစေ့ရောင် ဝမ်းဆက်ကို ပွဲနေပွဲထိုင် သွားမလို ဝတ်ထားသည်။ မောင်စောကြည် မျက်လုံးထဲမှာ အရမ်းလှနေပေမဲ့ သူက အတွင်းပစ္စည်းတွေကို လင်းလင်းချင်းချင်း အလင်းရောင်အောက်မှာ ကြည့်ချင်နေပြီ ဆိုတော့ အမြန်ချွတ်ပစ်နေတော့သည်။ အတွင်းကလည်း အသားရောင် ဘရာဇီယာ အပျော့၊ အသားရောင် ဖင်ကြားညှပ်ပင်တီတို့ကို ဝတ်ထားပေရာ မောင်စောကြည်တစ်ယောက် သရည်တမျှားမျှားကို ကျသွားရသည်။

    မောင်စောကြည်က နိုင်နိုင့်ကို ကုတင်စောင်းတွင်ထိုင်ခိုင်းပြီး နိုင်နိုင့်ဖင်ကြားညှပ်ဘောင်းဘီကို ဆွဲချွတ်ချလိုက်သည်။ နောက်မှ ပေါင်နှစ်လုံးကြား ခေါင်းဝင်ကာ ကမူးရူးထိုး နမ်းရှုံ့တော့၏။ နိုင်နိုင့် အဖုတ်တစ်ခုလုံး အရည်တွေနဲ့ ရွှဲစိုနေတာ တွေ့လိုက်ရတော့ သူ့ကိုစောင့်နေရင်း ဒီကောင်မကြီး စိတ်အရမ်းထနေတာဖြစ်မယ်ဟု တွေးရင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူ့လျှာကြီးဖြင့် တပြတ်ပြတ်မြည်အောင် လျက်ပေးလေတော့သည်။

    မောင်စောကြည်၏ နွေးထွေးသောလျှာကြီးမှာ နိုင်နိုင့်အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးတွေ စောက်စေ့ကလေးတွေကို ထိုးဆွလျက်ပေးနေတော့ နိုင်နိုင့်ခင်မျှာ တဖက်ခန်းက ချောင်းနေသော ဦးဦးချစ်ကိုပင် ခေတ္တမျှ မေ့သွားခဲ့ရသည်။ မျက်လုံးကို စုံမှိတ်ကာ စောကြည်ဦးခေါင်းကို သူ့လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားလိုက်မိလေတော့သည်။ မောင်စောကြည် ဘာဂျာမှုတ်တာ ကောင်းလွန်းသဖြင့် နိုင်နိုင့်ခင်မျာ မွေ့ယာပေါ် ပက်လက်လှန်ကျသွားခဲ့ရလေသည်။ မောင်စောကြည်ကလည်း သူ့သွားရည်များနှင့် နိုင်နိုင့် စောက်ရည်ကြည်များကို သူ့လက်ခလည်မှာလူးပြီး နိုင်နိုင့်ခရေပွင့်လေးကို လက်တဆစ်ခန့် ထိုးကစားလေရာ နိုင်နိုင်တစ်ယောက် ခနလေးဖြင့် ကာမအရသာအထွတ်အထိတ်ကို ရောက်သွားရလေတော့သည်။

    နိုင်နိုင်တစ်ယောက် ကိုယ်လုံးလေး တောင့်တင်းပြီးမှ တကိုယ်လုံး ပျော့ခွေသွားတာတွေ့ရတော့ တချီပြီးသွားမှန်း မောင်စောကြည် သိလိုက်သည်။ သူလည်း ပါးစပ်ညှောင်းဇက်ညှောင်းပြီမို့ အမောဖြေသည့်အနေဖြင့်၊ အိပ်ယာပေါ် နိုင်နိုင့်နဘေးဝင်ကာ ပက်လက်လှဲနေလိုက်သည်။ သူ့ပုဆိုးကိုလည်း ကန်ချွတ်ထားခဲ့ပြီမို့ သူ့ကောင်ကြီးက အလံတိုင်ကြီးလို မတ်ထောင်လျှက် ရှိနေပေသည်။

    ..ကဲ ငါ့မောင် နားဦး အစ်မပြုစုဦးမယ်..

    နိုင်နိုင်က အိပ်ယာပေါ်ထထိုင်လိုက်ပြီး မောင်စောကြည်၏ အလံတိုင်ကြီးကို ကုန်းကာ ငုံစုပ်လိုက်သည်။ နောက်တော့ သူ့ခေါင်းကို နိမ့်ကာမြင့်ကာဖြင့် မောင်စောကြည်လိင်ချောင်းကြီးကို သူ့ပါးစပ်ဖြင့် လုပ်ပေးနေတော့သည်။ လုပ်ပေးနေရင်းလည်း ဦးဦးချစ် ကြည့်နေမည်ဖြစ်သော နံရံဘက်ကိုလည်း လှမ်းလှမ်းကြည့်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ပင့်ပြနေပေသည်။ ဦးဦးချစ်ချစ်တစ်ယောက်လည်း သူ့ပြောင်ကြီး သူကိုင်ကာ၊ ဆုပ်လိုက် ပွတ်တိုက်လိုက်ဖြင့် တကုန်းကုန်း ချောင်းနေလေသည်။ မောင်စောကြည်မှာ အရင်းတင်းနေပြီမို့ ရေရှည်မထိန်းထားနိုင်ရှာပေ။ သို့သော် သူကလည်း ပထမဆုံးအချီကို ပါးစပ်ထဲ မထုတ်ချင်ပေ။

    ..အား..အစ်မ ..ခန ကျနော် ထွက်သွားလိမ့်မယ် ခနလေး..

    နိုင်နိုင်က မောင်စောကြည်လီးကြီးကို သူ့ပါးစပ်မှ ချွတ်လိုက်ပြီး

    ..ပါးစပ်ထဲ ပြီးချင်ပြီးလိုက်လေ.. ရပါတယ်ကွယ့်…

    ..ဟင့်အင်း.. ကျနော်က မမစောက်ဖုတ်ကိုပဲ ပထမဆုံးလုပ်ချင်တာ.. အဟီး..

    ..ကဲပါ ကိုယ်တော်ချောလေးသဘော..

    ……………………………………………….

    မောင်စောကြည်တစ်ယောက် ဘာဆေးတွေများစားလာသလဲ မသိ။ နိုင်နိုင်တစ်ယောက်တော့ ကားဆင်းသွားရသည်။ လုပ်လိုက်တာလည်း ပုံစံမျိုးစုံ အပေါက်လည်းကုန်၊ နိုင်နိုင့်မွေ့ယာခင်းတစ်ခုလုံးလည်း ပေပွ။ မောင်စောကြည်ပြန်လို့ တံခါးဝကို နိုင်နိုင် လိုက်ပို့တော့တောင် နိုင်နိုင်တစ်ယောက် နှုံးချည့်နေပြီ။ မောင်စောကြည် အိမ်ပြင်ထွက်သွားလို့ လမ်းထိပ်တောင်မရောက်သေး၊ သရဲမရဲစီးနေသော ဦးချစ်ဆွေက ရေဆေးတောင်မစောင့်၊ အသားကုန်ဗျင်းတော့သည်။ နိုင်နိုင့်အတွက် တစ်ပတ်စာ ဖူလုံသွားသည်လို့သာ ပြောရတော့မည်။

    နောက်နေ့ ဦးချစ်ဆွေ ပြန်သွားပြီး နှစ်ရက်လောက်မှာ နိုင်နိုင့်ယောက်ျား ဗိုလ်မူးအောင်နိုင် ပြန်ရောက်လာသည်။ နိုင်နိုင်လည်း အသားပြန်သေစ ဟိုက ငတ်ပြတ်ပြီး ပြန်လာတဲ့ကောင်က ထပ်ပြီး ဗျင်းပြန်တော့ ပြိုင်းသွားရပြန်ပါသည်။ နောက် နှစ်ပတ်လောက်နေတော့ သူ့ယောက်ျား ခရီးပြန်ထွက်ရသည်။ ဒီတခေါက်က တခြားကိစ္စ။ သူ့ယောက်ျားခရီးထွက်သွားပြီး နောက်တစ်ရက်နှစ်ရက်မှာ လူက မအီမသာဖြစ်၊ မနက်အိပ်ယာထ အံချင်သလိုလို ဘာလိုလို ဖြစ်တော့ ဆရာဝန်သွားပြသည်။

    ဆရာဝန်က သူ့သူငယ်ချင်း မေနန်းခေါင်၏ခဲအို ဒေါက်တာနောင်ရဲ ဖြစ်သည်။ သူ့ကို ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလို့ထင်သည်ဟု ပြောသည်။ နောက် ဆိုင်လားမဆိုင်လားမသိ ဟိုဟာကို သေခြာစစ်ဆေးပြီးမှ ပြောလို့ရမည်ဆိုပြီး အဖုတ်ကို လှန်ကြည့်သည်။ နောက် သူ့ လက်အိပ်စွပ်ထားသော လက်ချောင်းကြီးနှင့် ဟိုဖြဲဒီဖြဲ ကြည့်သေးသည်။ ဟွန့် အမျိုးသားတွေ အိုဂျီဘီဝိုင် လုပ်နေကြတာ သူသိပ်မသင်္ကာ၊ မိန်းမ လူနာလာတိုင်း ဟိုဟာဖြဲကြည့်ခွင့် လိုင်စင်ရနေကြသည်။ တော်တော် ဝါသနာကြီးသည့်သူတွေပဲ ဖြစ်မည်ဟု သူ တွေးနေမိသည်။

    မေနန်းခေါင်ကတော့ ပြောပါတယ်။ ငါ့အစ်မ ယောက်ျားက ရိုးပါတယ်တဲ့။ ငါ့တုန်းကတောင် မီးမမှန်တာ သူကြည့်ပေးတာပဲတဲ့။ အင်း။ ထားလိုက်ပါတော့လေ။ ဒါပေမဲ့ နိုင်နိုင်စိတ်ပူနေတာက သူ့ယောက်ျားနှင့် သူ ဆက်ဆံဖြစ်တာက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပတ်လောက်ကမှ ဆိုတော့ အခုနေ သူကိုယ်ဝန်ရှိတယ် သွားပြောရင် သူယောက်ျားက ပြဿနာရှာတော့မည်။ မေနန်းခေါင်ကိုကပ်ပြီး ပြောကြည့်သည်။ သူ ကိုယ်ဝန်ရှိတယ် ဆိုတာကို ရက်ရွေ့ပြီး ပြောပေးလို့ရမလားပေါ့။ သူစိုးရိမ်မိတာကိုလည်း ပေါ်တင်ပဲ ပြောလိုက်သည်။

    မေနန်းခေါင်က ဘာမှစိတ်မပူနဲ့ သူ့ခဲအို သူပိုင်ကြောင်း၊ နင်ကြိုက်တဲ့နေ့ကို ပြော၊ အဲဒီနေ့မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိတယ်လို့ သူ့ကို ပြောခိုင်းပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောလို့ စိတ်နည်းနည်းအေးသွားရလေသည်။ မေနန်းခေါင်တစ်ယောက် သူ့ခဲအိုကို တော်တော်ပိုင်ပါလားလို့ စိတ်ထဲမှာလည်း တမျိုးတော့ဖြစ်မိသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါ ငါ့အလုပ်မဟုတ်ဘူးလေဟုသာ နိုင်နိုင်တစ်ယောက် တွေးလိုက်မိပါတော့သည်။

    ————————————-

    …အဲဒါပါပဲ အိဖြူရယ်၊ ငါတော့ ပြောရခက်နေပြီ။ အဲဒီတုန်းက သေခြာလည်းမသိပါဘူး။ ကိုယ်ဝန်ရှိပြီ ဆိုတော့မှ ငါသွားစဉ်းစားလိုက်မိတာ။

    အဲဒီအတောအတွင်းမှာ နင့်ယောက္ခထီးကြီးရယ်၊ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားလေး တစ်ယောက်ရယ်၊ ငါ့ပထွေးရယ်၊ ငါ့ယောက်ျားရယ်၊ အဲဒီလေးယောက်နဲ့ သွားခဲ့ဖူးတယ်။ မောင်စောကြည်နဲ့ ဦးဦးချစ်ကတော့ ခွဲလို့ရမယ်မထင်ဘူး၊ တစ်ယောက်ကနေ့ တစ်ယောက်က ညလိုဖြစ်နေတာ၊ ခစ်ခစ်..

    ..စောက်ကောင်မစုတ် အရေးထဲ ရယ်နေသေးတယ်၊ ငါ့မှာဟယ် သားအဖနှစ်ယောက်နဲ့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်၊ ဘယ်သူ့ဟာမှန်း သေခြာမသိဘူး၊ တကယ်တော့ ငါ့ သမီးက အရေးမကြီးဘူး ဘယ်သူ့ကလေးဖြစ်ဖြစ် ဒီသွေးပဲ၊ နင့်ကလေးကိုပဲ စစ်ဖို့လိုမယ်ဟ…

    ..အင်း စစ်ဆိုရင်လည်း နင့်ယောက္ခမကြီးကိုပဲ သွေးစစ်မှ ရတော့မှာပဲ။ မောင်စောကြည်ကလည်း ဘယ်နားသွားရှာရမယ်မှန်း မသိတော့ဘူး၊ ငါ့ပထွေးကလည်း ဆုံးသွားပြီ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်ကပဲ…

    ..အင်း ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ…

    ..နင့်ယောက္ခထီးကြီးဆီကနေ နင် သွေးစစ်ချင်လို့ဆိုပြီး ယူလို့မရဘူးလားဟ.. မထူးပါဘူးဟာ ငါလာခဲ့မယ်၊ ငါ့သားကိုပါ တခါထဲ သွေးစစ်ပြီး ဒီအန်အေ တက်စ် လုပ်ကြည့်မှ ရမှာပေါ့..

    ..အင်း.. ငါပြောရင်တော့ ရမှာပါ.. ဒါပေမဲ့ အခု သူမရှိဘူး၊ အခု စလုံးမှာ ငါ့ယောက်ျား ဆီလိုက်သွားတယ်၊ ကျန်းမာရေးစစ်မလို့တဲ့ လေ..

    ..ဟောတော့ အရေးထဲမှာဟယ်..တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ.. ဒါဆိုဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲဟဲ့..

    ..ငါ့ ယောက္ခမကြီးကို မေးကြည့်လိုက်ရင် ကောင်းမလား၊ သူ့ဆီက အကြံညဏ်လေးဘာလေးရအောင်..

    ..အင် ဖြစ်ပါ့မလား နင့်ယောက္ခမကြီးက ရိပ်မိသွားမှာပေါ့..

    ..အေးဟယ် နင့်ကို ငါမပြောဖြစ်တာတွေ ရှိသေးတယ်..

    ..ဘာလဲ ပြောစမ်းပါဦးကောင်မရယ် နင်ကလည်း လျို့ဝှက်လိုက်တာ တခါထဲ..

    ..ငါနဲ့ ယောက္ခထီးကြီးတို့ ဖြစ်တာကို ယောက္ခမကြီး မိသွားတယ်..

    ..ဟဲတော့..ဘုရားရေ.. အင်း ဒါပေမဲ့ နင်အခုမှ ငါ့ကို ပြောပုံထောက်ရင် နင်တို့ ပြဿနာ အကြီးအကျယ်မတက်လိုက်ဘူး မဟုတ်လား…

    ..အင်းဟဲ့ ပထမတော့ ငါလည်း သေတော့မတတ်ပေါ့ လန့်သွားတာ..

    ..ဟဲ့ ဒါနဲ့ နေပါဦး နင်က အဲဒီတုန်းက နင့်ယောက်ျားဆီမသွားခင် နင်တို့ကို မိသွားတာလား..

    ..မဟုတ်ဘူးဟဲ့ ပြန်လာမှ..အဟီးး..

    ..အော် ကောင်မ တော်တော်ထ… ပြန်လာတော့ ဆက်ဖြစ်သေးတယ်ပေါ့…

    ..ခစ်ခစ်..နင်ကလည်းဟာ သိရဲ့သားနဲ့၊ နင်က ငါ့ထက်တောင် ဆိုးသေးတာကို..

    ..အေးပါအေးပါ ဆက်ပြောစမ်းပါဦး သွားရည်ကျစရာလေးတွေကို.. ခစ်ခစ်..

    ..အေး.. ငါပြန်လာပြီးတော့ ငါလည်း စိတ်နည်းနည်းအေးသွားတာပေါ့ဟ၊ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဖေကြီးက ပြန်လာနူးတယ်ကွာ.. ငါလည်း နဂိုထဲက စိတ်ပါပါ ဆိုတော့ ဖြစ်သွားတာပေါ့ဟာ.. နောက်တော့ တဖြည်းဖြည်း အတင့်ရဲလာကြပြီး တချို့ဟာတွေ လစ်ဟာသွားကြတာ၊ တနေ့တော့ တန်းတိုးတော့တာပဲ၊ ပိုဆိုးတာက ငါက ကိုယ်ဝန်ကြီး တော်တော်ရင့်နေပြီ..

    …ဟဲတော့ ကောင်မစုတ် ကဲလိုက်တာ.. ခွိခွိ..

    …ယောက္ခမကြီးက တော်တော် ပွက်တာပေါ့၊ ငါ့ကိုတော့ မဟုတ်ဘူး သူ့ယောက်ျားကို .. ကလေးထိခိုက်မှာစိုးလို့တဲ့ ၊ သူ့မြေးကလေးကိုတဲ့၊ ဒီလောက်တောင် နှာပွစရာ ရှားလားပေါ့ကွာ.. ဟိုဟော်တယ်က ကောင်မတွေ သွားလုပ်ပါလား ဘာညာနဲ့၊ ငါလည်းရှက်လိုက်တာကွာ လဲသေချင်တော့တယ် အဲဒီနေရာမှာ..

    ….ခစ်ခစ်…ခစ်ခစ်…

    ..ငါလည်း တော်တော်အံသြသွားတယ်၊ ယောက္ခမကြီးက သူ့ယောက်ျား ဖောက်ပြန်တာရော ငါ့ကိုရော ဘာမှမပြောပဲနဲ့ သူ့မြေးလေး ထိခိုက်မှာစိုးလို့ ဒေါပွတာကို ငါနောက်မှ တွေးမိတယ်… အဟီး..

    ..ကောင်မ နင် ငါ့ကို မလျှိုနဲ့တော့၊ နင် ကလေးမွေးပြီးတော့ရော နင့်ယောက္ခထီးကြီးနဲ့ ဆက်ဖြစ်တယ် မဟုတ်လား…

    ..အင်း .. ငါ့သမီးလေး နို့တိုက်တော့ ၊ ပထမ ငါ့နို့ချောင်းက ပိတ်နေတယ်ကွာ၊ သမီးလေး စို့လို့မရဘူး အဲဒါနဲ့ ယောက္ခထီးကြီးက စို့ပေးရင်း နဲ့ ခိခိ.. တော်ပြီကွာ ရှက်လာပြီ၊ နင်က ငါ့ကို တမျိုးထင်တော့မှာပဲ…

    ..အင်း နင့်ဟာက ငါတောင်အားကျလာပြီ၊ ခစ်ခစ်.. အနားမှာ တစ်ယောက်မရှိ တစ်ယောက်ရှိ ဆိုတာလိုပဲ ဟွန်း.. အေး နင့် ယောက္ခမကြီးဆီကို နည်းနည်း အကြံတောင်းကြည့်ပါလား၊ ဘာလုပ်ရမလဲ ဘယ်လိုပြောကြရမလည်းဆိုတာ၊ သူက လူကြီးဆိုတော့ အတွေ့အကြုံပိုရှိမှာပေါ့…

    ..အေးအေး ငါညနေကြရင်ဖုန်းဆက်မယ်.. နင်သာ လာဖို့ ပြင်ထားလိုက်၊ လက်မှတ်တွေဘာတွေ ဘုတ်ခ် လုပ်ထားတော့…

    ..အေးပါ.. အေးပါ…

    ——————————————

    …ကလင်..ကလင်…

    …ဟယ်လို…

    …မိနိုင်လား….

    ..အေး အိဖြူ ဘာထူးလဲ…

    ..နင် လက်မှတ်ဝယ်ပြီးပလား… မဝယ်ရသေးရင် မလာနဲ့တော့…

    ..ဟေ…ဘယ်လိုဖြစ်ရပြန်ပြီလဲ ဟ… ဖုန်းပဲဆက်ထားတာ ပြန်ပြောလိုက်ရင်ရတယ် မယူတော့ဘူးလို့…

    ..အဲဒါဆိုလည်း ဖုန်းဆက်လိုက်တော့၊ ငါတို့ကိစ္စ ရှင်းသွားပြီ…

    ..ဟဲ့ ပြောစမ်းပါဦးဟ.. ရှင်းရှင်းလင်းလင်း..

    ..ဒီလိုဟဲ့ .. ကိုမျိုးဆွေက ငါ့ယောက္ခထီးနဲ့ရတာမဟုတ်ဘူးတဲ့၊ ငါ့ယောက္ခမကြီးက ပြောတယ်၊ အဟီးး ဘယ်သူ့မှ မပြောဖို့လည်း ငါ့ကို နှုတ်ပိတ်တယ် အဟီး။ ငါ့ယောက္ခမကြီး ဒေါ်နီလာက တခြားကောင်နဲ့ဖြစ်ပြီး ရထားတာတဲ့။ ဦးအောင်အောင်ဆွေက မျိုးမအောင်ဘူးတဲ့။ ခိခိ။ တကယ်တော့ ဦးအောင်အောင်ဆွေကလည်း သိတယ်တဲ့ ဟဲ့။ ခိခိ။ ငါက တကယ်တော့ အအေးမိပြီး ဟိုလာလာတာ နောက်ကျတာကို ဆရာဝန်နဲ့ မစစ်ပဲ ကြောက်လန့်ပြီး ငါ့ယောက်ျားဆီကို ထွက်သွားလိုက်တာ၊ ဟိုမှာကြမှ တကယ်ဗိုက်ကြီးသွားတာဟ။

    အခုမှ ငါလည်း ယောက္ခမကြီးပြောမှ ရက်တွေ ပြန်တွက်ကြည့်မိတာ။ ငါ့ယောက္ခထီးကြီးကလည်း သူ့တို့လျို့ဝှက်ချက်ကို ငါမသိစေချင်တော့ မသိချင်ဟန်ဆောင်ပြီး ငါ့ကို ကိုမျိုးဆွေဆီ ပို့လိုက်တာ၊ ခစ်ခစ်။ ကဲ အဲတော့ ငါတို့ကလေးနှစ်ယောက်က ဘာမှ မဆိုင်တော့ဘူး။ နင်ပဲ သဘောတူသလား ဒါပဲပြော..

    ..ခစ်ခစ်.. ကောင်မရယ် နင်နဲ့ငါက ဘာပြောစရာရှိလို့လဲ၊ ခစ်ခစ်၊ အော် ငါတို့လည်တယ်ဆိုတာ နင့်ယောက္ခမကြီး ခြေဖျားတောင် မမှီပါလားဟယ်၊ ခစ်ခစ်။ ငါတို့ကတောင် ငါတို့ယောက်ျားတွေ မသိအောင် ဖုံးနေရသေးတယ်။ နင့်ယောက္ခမကြီးကတော့ သူ့ယောက်ျားကတောင် လိုက်ဖုံးနေရတာပါလား ခစ်ခစ်…။

    ပြီးပါပြီ။

  • သူငယ်ချင်းမို့ပါ

    သူငယ်ချင်းမို့ပါ

    ဒီနေ့ည ညစာအတူစားဖို့ ဖိတ်ထားတာမို့ ဇော်မျိုးအိမ်ကို ကျွန်တော် လာခဲ့ရတယ်။ လာသာလာရတာ မျက်နှာတော့ အပူသား။ အဖြစ်က ဒီလိုဗျ။

    ဇော်မျိုးမှာ အရမ်းလှတဲ့ သီတာဆိုတဲ့ မိန်းမရှိတယ်။ သီတာက ခေတ်မီမီနဲ့ အားကစားလိုက်စားလို့ ထင်ပါရဲ့။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်ကလည်း တကယ့်ရှယ်ပဲ။ မြင်သမျှယောကျ်ားတိုင်းက လှည့်မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်လောက်အောင် လှသလို အရမ်းလည်း ဆက်ဆီကျလွန်းတယ်။

    ဇော်မျိုးနှင့် သီတာက တကယ့် ဂုဏ်အသရေရှိ လူကြီးလူကောင်း အသိုင်းအဝိုင်းတွေဆိုတော့ အနေအထိုင်ကလည်း စည်းကမ်းတကျရှိပါတယ်။ အိမ်ထောင်သက် ၈ နှစ်ကျော်ပေမယ့် သားသမီး မရကြတော့ နှစ်ယောက်စလုံးက အရွယ်တင်တယ်။ ဇော်မျိုးဆိုတာကလည်း ခန္ဓာကိုယ်က ကျစ်လစ်ပြီး စမတ်ကျကျနဲ့ တကယ်လန်းတဲ့လူဗျ။ သူ့ကို ကြွေတဲ့ ဆော်တွေဆိုတာလည်း မနည်းဘူး။ သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အရမ်းချစ်ကြတာပဲ။ ကျနော်နဲ့ ရင်းနှီးတာတော့ သုံးနှစ်ကျော်ပြီ။ ငယ်ပေါင်းကြီးဖော်တွေလိုပဲ။

    ကျနော်က တစ်ကိုယ်ရည်တစ်ကာယသမားဆိုတော့ ဇော်မျိုးတို့အိမ်က ကျနော့်အတွက် စားအိမ်သောက်အိမ်ဆိုလည်း မမှားဘူး။ ကျနော်မကြာခဏ ဝင်ထွက်သွားလာ လည်ပတ်နေကြပဲ။ အဲ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်မတိုင်ခင်အထိပေါ့ဗျာ။ သူတို့လင်မယားကလည်း ကျနော့်ဆို အတော်ခင်ကြတယ်ဗျ။ တိုင်ပင်စရာရှိ တိုင်ပင်တယ်။ ကူညီစရာရှိရင် ကူညီတယ်။

    လွန်ခဲ့တဲ့တစ်ပတ်က ဇော်မျိုးက ကျနော့်ဆီ viber ကနေ စကားလှမ်းပြောတယ်။ အရင်ကလည်း ဒီလိုပဲ မကြာခဏတော့ အလာဘ သလာဘ ပြောဖြစ်တာပေါ့။ အဲ့ဒီနေ့ကတော့ ထွေရာလေးပါး ပြောနေရင်းကနေ ဇော်မျိုးက ထဖောက်တယ်။

    “ဟြောင့်… ငါမင်းကို မေးစရာရှိတယ်.. ငါ့မိန်းမ ဘယ်လိုနေလဲကွ “

    “ဟမ်.. မင်းဘာကိုပြောတာလဲ “

    “ငါ့ မိန်းမ ဆက်ဆီကျလား မေးတာ “

    “အေး.. မင်းမိန်းမက ဆက်ဆီ အကျလွန်နေတယ်”

    “မင်း ငါ့မိန်းမကို ကြိုက်လား “

    “OMG မင်းမိန်းမကို ငါက ကြိုက်စရာလားကွ “

    “တကယ်လို့ ငါ့မိန်းမ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်ရောကွာ? ??”

    “ငင့်… ဘယ်သူ့မိန်းမပဲဖြစ်ဖြစ် လင်ရှိမယား ငါမပြစ်မှားဘူးကွ “

    “တကယ်လို့ သီတာက အပျိုဆိုရင်ရောကွာ? ?? “

    Random Image
    “အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ မပြောတတ်ဘူး.. ဘာဖြစ်လို့လဲ.. မင်းက ငါနဲ့ မင်းမိန်းမကို စိတ်မချလို့လား “

    “အာ… ငါက မင်းကိုသာ ငါ့မိန်းမနဲ့ စိတ်ချတာကွ.. တခြားလူဆို စိတ်မချဘူး.. အဲ့ဒါကြောင့် ပွင့်ပွင်းလင်းလင်း မေးနေတာ.. “

    “ဟားဟား.. ဖြစ်ရမယ် ငါ့ကောင်ရယ်.. စိတ်သာချ မင်းမိန်းမကို ငါ စိတ်နဲ့တောင် မပစ်မှားဘူး… ကိုယ့်နှမတစ်ယောက်လိုပဲ သဘောထားတယ် “

    “ထားပါတော့.. ဒါနဲ့စကားမစပ် မင်းဟာ ဘယ်လောက်ကြီးလဲ “

    “ဟမ်.. ဘယ်ဟာလဲ “

    “အာ… ပိန်းလိုက်တာ လီးကွာ.. လီး လီး မင်းလီးဘယ်လောက်ကြီးလဲ မေးတာ “

    “ဟားဟား.. ခြောက်လက်မပဲ ရှိပါတယ်ကွာ.. ဘာဖြစ်ရပြန်တာတုန်း “

    “ဟုတ်လား.. ဓာတ်ပုံရိုက်ပြကွာ “

    “တိန်… အေး ခဏစောင့် “

    ကျနော်လည်း ဘာရယ်မဟုတ်ဘဲ စချင်တာနဲ့ လီးကို ဆွပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ပို့မိတယ်။

    “အင်း.. လီးကတော့ ပေမှီ ဆိုဒ်မှီပဲ “

    “အေး.. ငါက လူစဉ်မမှီတဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူးကွ… ဟားဟား “

    “ဟြောင့်.. ငါ ဒဲ့မေးမယ်.. မင်း ဘယ်သူမှ ပြန်မပြောနဲ့ “

    “အေး မေး “

    “မင်း ငါ့မိန်းမကို မလိုးချင်ဘူးလား”

    “ဟာ.. ဒီကောင် ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ “

    ကျနော့စိတ်ထဲ တစ်မျိုးဖြစ်သွားတယ်။ အမှန်က ဒီလောက်လှတဲ့ မိန်းမကို မချချင်တဲ့ကောင် ရှိမလားဗျာ။ ချချင်တာပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဒီကောင် ကျနော်နဲ့ သူ့မိန်းမကို စိတ်မချလို့ စကားအစ်နေတာပဲလို့ ကျနော်ထင်တယ်။

    “ဟြောင့်…ကျော်ကြီး.. အမှန်အတိုင်းပဲဖြေ “

    “ဟြောင့်.. ဇော်မျိုး.. မင်းက မင်းမိန်းမကို ငါနဲ့ သဝန်တိုနေတာလား.. စိတ်ချဟြောင့်.. မင်းမိန်းမကို မင်းဘာသာ စိတ်ရှိလက်ရှိလိုး.. ငါ စိတ်ကူးတောင်မယဉ်ဘူး.. တော်ပြီဟြောင့်.. မင်းနဲ့ ဒီည စကားပြောရတာ အဆင်မပြေဘူး.. မင်းကို ငါဘလော့ပြီ.. မင်းအိမ်လည်း ငါမလာတော့ဘူး “

    ကျနော်လည်း ပြောချင်တာပြောပြီး ဘလော့ထားလိုက်တယ်။ ဒီကောင် ချက်ချင်းဖုန်းခေါ်ပေမယ့် ကျနော် မကိုင်တော့ဘူး။ နောက်ရက်တွေ ဇော်မျိုး ဖုန်းဆက်ပါတယ်။ ကျနော် တမင်ပဲ မကိုင်တော့ဘူး။ အဲဒီတော့ သီတာက ကျနော့်ဆီ ဖုန်းလှမ်းဆက်ပါတယ်။ သူ့ယောကျ်ားနဲ့ ဘာတွေဖြစ်ထားလို့လဲတဲ့။ ကျနော်ကလည်း ဘာမှမဖြစ်ထားဘူးပဲ ပြောရတာပေါ့။ ဒီကိစ္စက သီတာ ပြန်ကြားလို့လည်း ကောင်းတဲ့ကိစ္စမှ မဟုတ်တာကိုး။ ဘာမှမဖြစ်ရင် ဒီစနေနေ့ည ညစာအတူလာစားဆိုတော့ ငြင်းမရမယ့်အတူတူ သဘောတူလိုက်ရတယ်။ အမှန်ကတော့ ကျနော်လည်း စိတ်ပြေနေပြီလေ။

    ဒီလောက်ခင်ကြတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေဆိုမှတော့ ဘယ်လွယ်လွယ်နဲ့ မုန်းကြမလဲဗျာ။ စိတ်ဆိုးလည်း ခဏပေါ့။ ဒါနဲ့ ဒီညတော့ ညစာစားဖို့ ကျနော် လာခဲ့လိုက်တာ။ ဒါကြောင့်ပြောတာ မျက်နှာပူပါတယ်လို့။

    ဇော်မျိုးတို့အိမ်ရောက်တော့ သီတာက ထမင်းပွဲပြင်နေတုန်းပဲ။ ဇော်မျိုးက ရေချိုးခန်းဝင်နေတုန်း။ ကျနော်လည်း ဧည့်ခန်းမှာပဲ ထိုင်စောင့်နေလိုက်တယ်။ ဇော်မျိုး ရေချိုးခန်းက ထွက်လာတော့ ကျနော့်ကို ပြုံးစိစိနဲ့ကြည့်တယ်။ ကျနော်လည်း အံကြိတ်ပြီး မျက်လုံးပြူးပြလိုက်တယ်။ ဇော်မျိုက ရယ်ပြီး အိမ်နေရင်း ပုဆိုးလဲဝတ်လိုက်ပါတယ်။ ခဏနေတော့ သီတာက ဧည့်ခန်းထဲရာက်လာပြီး ကျနော်တို့ကို ပြောပါတယ်။

    “ကဲ.. ဗိုက်ဆာရင် ထမင်းပွဲက အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ… စားကောင်းအောင် အရင် သောက်ကြဦးမလား “

    သီတာက အလိုက်တသိမေးတော့ ဇော်မျိုးကပဲ ပြန်ဖြေပါတယ်။

    “အရင် နည်းနည်းသောက်မယ်.. စားသောက်ပြီးတော့ ထပ်သောက်ကြမယ်.. မကောင်းဘူးလား.. မနက်ဖြန်က duty off လေ… ဒီညကဲလို့ရတယ်.. ကျော်ကြီးလည်း မနက်ဖြန် အလုပ်နားရက်ပဲ.. သီတာလည်း မနက်ဖြန် off ပဲမဟုတ်လား “

    “အင်း.. ဒါဆို သောက်စရာ အရင်စီစဉ်လိုက်ဦးမယ် ခဏစောင့်ကြ “

    သီတာက ပြောပြောဆိုဆို ထမင်းစားခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားပါတယ်။

    “ဟြောင့် အခြောက်.. စိတ်ကောက်ပြေသွားပြီလား “

    “လီးလို့ ငါက ခြောက်ရမှာလား.. မင်း ရန်မစနဲ့.. မင်းကိုငါ သိပ်ကျေနပ်တာ မဟုတ်ဘူး “

    “နို့… မင်းပဲစဉ်းစားလေ.. ငါ့မိန်းမ ဒီလောက် ဆက်ဆီကျတာ.. မြင်သမျှဘဲတိုင်း ဗျင်းချင်တာချည်းပဲ.. မင်းကျမှ စိတ်ကူးတောင်မယဉ်ဘူးဆိုတော့ မင်းခြောက်နေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့ကွ.. ခြောက်နေရင်လည်း ပြော.. ငါမင်းကို ဗျင်းပေးမယ် “

    “ခွေးကောင် ငါက မင်းဖင်ကို ပြန်ချပေးလိုက်ဦးမယ်.. မင်းဘာသာ မင်းမိန်းမကို စိတ်မချရင် အခန်းထဲ တံခါးပိတ်ထားခဲ့.. ဟိုလူ့လိုက်စကားအစ်.. ဒီလူ့လိုက်စကားအစ် လုပ်မနေနဲ့”

    “အောင်မာ ငါက ဘာစကားအစ်လို့လဲ.. ဒါလေးမေးတာနဲ့ တစ်ပတ်လောက်ကို စိတ်ကောက်နေတယ်.. မင်းမရှက်ဘူးလား.. မင်းစိတ်ကသာ ရိုးသားရင် ဘာမှ စိတ်ကောက်စရာ မရှိဘူး.. မင်းဘာသာမင်း မလုံမလဲဖြစ်နေတာ “

    “ဟြောင့် အဲ့ဒါ ဘာစကားလဲ.. မင်းအိမ်ခေါ်ပြီး ငါ့သိက္ခာကို စော်ကားနေတာလား “

    “ကျွတ် အဲ့ဒီသိက္ခာတွေ ဘေးချိတ်ထားကွာ.. မင်းဘာသာ ထင်ချင်သလို ထင်နေတာ.. မင်းကို ငါ့ညီအစ်ကိုလို သဘောထားလို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးနေတာ… မင်းသဘောတူရင် ငါက မင်းကို ပေးချမလို့ မေးတာ ရှင်းပြီလား”

    ကျနော် မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ပဲ သီတာ ပြန်ရောက်လာတော့ စကားစ ပြတ်သွားပါတယ်။

    “ကဲ.. သောက်စရာတွေ အဆင်သင့်ပြင်ပြီးပြီ.. ထမင်းစားခန်းကို ကြွကြပါတော့ “

    သီတာက ခပ်ငေါ့ငေါ့လေး ပြောပြီး သူမကပဲ ထမင်းစားခန်းကို ဦးဆောင်ဝင်သွားပါတယ်။ အတိုချုံးပြောရရင် သီတာရှိနေတော့ ကျနော်တို့ တခြားထွေရာလေးပါးတွေပဲ ပြောဖြစ်ကြပါတယ်။ အိမ်မှာ ဝီစကီပဲ အဆင်သင့်ရှိတာမို့ ဝီစကီကို အချိုရည်ရောပြီး ကျနော်တို့ သုံးယောက် အတူသောက်ဖြစ်ကြတယ်။ ရယ်လိုက်မောလိုက်နဲ့ ထမင်းစားကလည်း အတော်မြိန်ပါတယ်။ စားသောက်ပြီးတော့ သီတာကပဲ ပန်းကန်တွေသိမ်းဆည်းရင်း ကျနော်တို့နှစ်ယောက်ကို ဧည့်ခန်းမှာပဲ ပြန်စောင့်နေဖို့ပြောတော့ ကျနော်တို့လည်း ပုလင်းနဲ့အမြည်းတွေယူပြီး ဧည့်ခန်းကို ပြန်လာခဲ့ကြပါတယ်။

    “တောက်.. မိုးကလည်းကွာ ရွာပဲရွာနိုင်လွန်းတယ် “

    ကျနော် မကျေမနပ်နဲ့ ညည်းငြူတော့ ဇော်မျိုးက ရယ်ပါတယ်။

    “ဟြောင့် ပြန်မနေနဲ့တော့.. ဒီည ဒီမှာပဲ အိပ်လိုက်တော့ “

    “ဟုတ်သားပဲ ကျော်ကြီးရယ်.. မနက်ဖြန် နင်လည်း အားနေတာပဲကို.. အေးအေးဆေးဆေး မိုးလင်းမှပြန်ပေါ့“

    သီတာကပါ ဧည့်ခန်းထဲဝင်လာရင်း လှမ်းပြောပါတယ်။ ကျနော်လည်း ရွှတ်နောက်နောက်နဲ့ ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။

    “အမလေး မနက်ဖြန် နင်တို့လည်း နားရက်ပဲ မဟုတ်လား.. ငါရှိနေရင် နင်တို့လင်မယား မလွတ်လပ်မှာစိုးလို့ ပြန်ပေးရမှာဟဲ့ “

    “အောင်မာ ဟြောင့် မင်းရှိရှိ မရှိရှိ ငါတို့လင်မယားက ဒီအတိုင်းပဲ.. လုပ်မနေနဲ့ မပြန်နဲ့တော့ ဟြောင့် “

    “အေး ပြီးရောကွာ.. ပြီးမှ ငါရှိလို့ ဘာမှ မဘာရဘူးဆိုပြီး အပြင်မတင်ကြနဲ့.. ဟားဟား “

    အရက်ရှိန်လေးနဲ့ ခပ်ထွေထွေလေးဖြစ်နေတော့ နှုတ်တွေက အာသွက်လျှာသွက်လို့ပါပဲ။ ဧည့်ခန်းဆိုဖာပေါ်မှာ ကျနော်ရယ် ကျနော့်ဘေးမှာ ဇော်မျိုးရယ် ရှိနေတာမို့ သီတာက ဇော်မျိုးဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ ဒါနဲ့ တခြားအကြောင်းတွေ ဆက်ပြောကြ သောက်လိုက်ကြနဲ့ အတော်လေးလည်း ရေချိန်ကိုက်နေပါပြီ။ သီတာလည်း အတော်သောက်နိုင်တာပဲ။ အခုထိ မျက်နှာတစ်ချက် မပျက်သေးဘူး။ စကားတွေ ထွေရာလေးပါးပြောရင်းက ဗီဒီယို ဇာတ်ကားတွေအကြောင်း ရောက်သွားတော့ ဇော်မျိုးက ဗွေဖောက်လာပါတော့တယ်။

    “ဗီဒီယိုအကြောင်းပြောမှ သတိရတယ်.. နေ့ခင်းက ကိုယ် ဇာတ်ကားတစ်ကားဒေါင်းထားတယ်.. သီတာ ကြည့်မလား “

    ဇော်မျိုးစကားဆုံးတော့ သီတာက ကျနော့်ဘက် တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ပြီး သူ့ယောကျ်ားကို ပြန်မေးလိုက်ပါတယ်။

    “ကျော်ကြီးရှိနေတာ ကြည့်လို့ဖြစ်ပါ့မလား “

    ဇော်မျိုးက ကျနော့်ကို ပြောင်ချော်ချော်နဲ့ လှမ်းကြည့်ပြီး

    “ဖြစ်ပါတယ်.. ဒီကောင်က ပန်းသေနေတာ “

    ကျနော် မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။

    “လီးလို့ ငါက ပန်းသေရမှာလား… မင်းငါ့ချည်း ပလိန်းကြီး ဖဲ့နေတာပဲ “

    ကျနော် ပြောတော့ ဇော်မျိုးက ရယ်ကြဲကြဲနဲ့။ သူ့ဖုန်းကို VCD စက်မှာ တွဲပြီး တီဗွီကို ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။

    “ဝိုး… “

    ကျနော် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားတယ်။ မူးနေတာလေးတောင် ပြေချင်သွားတယ်။ သီတာကို လှမ်းကြည့်တော့ သီတာ အေးအေးလူလူပဲ။ ဝီစကီကိုတောင် အသောက်မပျက်ဘူး။ ဖွင့်လိုက်တဲ့ကားက တစ်ခြားဇာတ်လမ်းမဟုတ်ဘူးဗျ။ အောကားမှ တကယ့် အကြမ်းစားကား။ ဆော်တစ်ဗွေနဲ့ ဘဲသုံးဗွေ။ ကျနော် ဘာပြောရမှန်းလည်း မသိဘူး။ တံတွေးသာမြိုချပြီး တီဗွီဆီကိုပဲ အကြည့်ကို ပို့ထားရတယ်။ ဇော်မျိုးက သီတာဘေးမှာ ပြန်ထိုင်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး ဝီစကီ ဆက်သောက်နေတယ်။ ကျနော်တို့သုံးယောက် စကားမပြောဖြစ်ကြတော့ဘူး။ အားလုံး တိတ်တိတ်လေး တီဗွီကိုပဲ ကြည့်နေမိတယ်။

    သူတို့လင်မယားတော့ မသိဘူး။ ကျနော်တော့ ရင်တစ်ခုလုံး ဗြောင်းဆန်နေပြီ။ ခင်ဗျားတို့ပဲ စဉ်းစားကြည့်လေ။ သူငယ်ချင်းလင်မယားနဲ့ အတူထိုင်ပြီး အရက်သောက်ရင်း အောကားကြည့်ရတော့ ဘယ်လိုနေမလဲ။ ရှက်တာရော မျက်နှာပူတာရော ကာမစိတ်တွေ ထလာတာရော ပေါင်းပြီး ဘယ်လိုကြီးမှန်း မသိဘူး။ ကျနော် သူတို့လင်မယားကို လှည့်မကြည့်ဘူး။ သူတို့လင်မယားကလည်း ကျနော်ရှိတာကို မေ့များနေသလားမသိဘူး။

    ဇော်မျိုးက သီတာ့ ပုခုံးကို ဖက်ပြီး လက်တွေက သီတာခန္ဓာကိုယ်ကို ပွတ်သပ်ပေးနေတယ်။ သီတာကလည်း ဗီဒီယိုကိုပဲ စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေတယ်။ ဗွီဒီယိုထဲက အဖြူမကလည်း တော်တော်နှာထန်ပုံရတယ်။ ကပ္ပလီသုံးကောင် ဝိုင်းလိုးနေတာတောင် လိုးပါလိုးပါနဲ့ အော်နေသေးတယ်။ ကျနော်လည်း ဝီစကီသောက်ရင်း တီဗွီကိုပဲ မဲကြည့်နေတယ်။ ပိတ်လိုက်လို့ ဒါမှမဟုတ် ငါပြန်တော့မယ်လို့ တစ်ခွန်းမှ မပြောမိဘူး။ ကျနော့်မသိစိတ်မှာ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ စပ်စုချင်စိတ်ကြောင့်များ ဖြစ်မလား မသိဘူး။ သူတို့လင်မယား ဘာတွေဆက်လုပ်ကြမလဲ သိချင်နေမိတယ်။

    ဇော်မျိုးက သီတာ့လက်ကို ကိုင်ပြီး သူ့လီးပေါ်တင်ပေးလိုက်တော့ သီတာက ပုဆိုးပေါ်ကနေ ဇော်မျိုးလီးကို ဆွပေးနေတယ်ဗျ။ ကျနော်လှည့်မကြည့်ပေမယ့် မျက်လုံးဒေါင့်ကနေ မြင်နေရတယ်။ ကျနော်တံတွေးပဲ အကြိမ်ကြိမ် မျိုချနေမိတယ်။ ဇော်မျိုးက သီတာ့နှုတ်ခမ်းတွေကို ကစ်ဆင်လှမ်းဆွဲပါတယ်။ သီတာကလည်း ဇော်မျိုးလီးကိုဆွရင်း အလိုက်သင့်ကစ်ဆင်ပြန်ဆွဲလို့ပေါ့။ ကျနော့်မှာသာ ထိုင်နေရအခက် ထသွားရအခက်နဲ့။ အပြင်မှာ မိန်းမယောက်ျား လိုးကြ ခံကြတာ ကျနော်တခါမှ မမြင်ဖူးဘူးဗျ။ ဒီတော့ ကြည့်လည်း ကြည့်ချင်တာပေါ့ဗျာ။

    “သီတာ ကိုယ့်ကို လီးစုပ်ပေးဦး “

    ကျနော် မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။ ကျနော် ဘေးမှာရှိနေတာကို တကယ်ပဲ မေ့နေကြတာများလား။ သီတာက ပြန်ပြောပါတယ်။

    “ကျော်ကြီးရှေ့မှာ လုပ်လို့ကောင်းပါ့မလား ခ်ခ် “

    “ဖြစ်ပါတယ်ကွာ.. ဒီကောင်က ပန်းသေနေတာပဲ hk hk “

    ကျနော် ဘာပြောရမှန်းမသိတော့ဘူး။

    “ဟြောင့်.. ကျော်ကြီး မင်း အပြင်မှာ စုံတွဲတွေလိုးတာ မမြင်ဖူးဘူးမလား.. သေချာကြည့်ထားချေ ဟားဟား “

    ကျနော် ဇော်မျိုးကို အတော်ကို အံ့ဩမိတယ်။ သီတာကိုလည်း မအံ့ဩပဲမနေနိုင်ဘူး။ သူတို့လင်မယား ဒီလောက်ရဲတင်းမယ်လို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားတာ။ သီတာကိုကြည့်တော့ ရှက်ရယ်ရယ်နေတယ်။ မီးအလင်းရောင်အောက်မှာ မျက်နှာလေး ရဲလို့။ ကျနော့်ကိုရယ်ပြပြီး ဆိုဖာပေါ် ထိုင်ရာကနေ ကြမ်းပြင်ပေါ် ဆင်းထိုင်ပါတယ်။ ထိုင်တာကလည်း ဇော်မျိုးခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြားမှာ။ ဇော်မျိုးဘက်ကို မျက်နှာမူပြီး လက်တွေက ဇော်မျိုးရဲ့ ပုဆိုးကို ချွတ်နေပါတယ်။ ဇော်မျိုးလီးက တင်းမာနေပါပြီ။

    ပြောသာပြောတာ ဒီကောင် လူကောင်ထွားပြီး ဘော်ဒီတောင့်တာက လွဲရင် လီးက ကျနော့်လောက်တောင် မကြီးဘူး။ လေးလက်မကျော်လောက်ပဲ ရှိမယ်ထင်တယ်။ သီတာက အဲ့ဒီလီးလေးကိုပဲ အမြတ်တနိုးနဲ့ နမ်းရှုံ့လိုက်ပါသေးတယ်။ ပြီးတော့မှ ဇော်မျိုးရဲ့လီးထိပ်ကို ငုံလိုက်ပါတယ်။

    “ရှီး… အား.. ကောင်းလိုက်တာ မိန်းမရယ် အား.. ရှီး “

    ဇော်မျိုးက မျက်နှာကိုမော့ မျက်လုံးကို စုံမှိတ်ပြီး အပြည့်အဝ ဇိမ်ယူနေပါတယ်။ သီတာက ဇော်မျိုးလီးကို တဆုံးအထိ ငုံပြီး ပါးလေးချိုင့်ဝင်တဲ့အထိ စုပ်ဆွဲပေးနေပါတယ်။ ဇော်မျိုးက သီတာ ဆံပင်တွေကို ဖွပေးလိုက်၊ ခေါင်းကိုကိုင်ပြီး သူ့ခါးကို ကိုင်ပြီး ကော့ပေးလိုက်နဲ့။ ကျနော်လည်း ကြည့်ကောင်းကောင်းနဲ့ ကြည့်နေလိုက်တယ်။ တီဗီကိုတောင် အာရုံမရောက်တော့ဘူး။ ကျနော့်လီးလည်း တင်းမာနေပြီ။

    “အ… မိန်းမ… ကောင်းလား… အား… ကိုယ့်လီး စုပ်ရတာ ကောင်းလား “

    သီတာက လီးစုပ်ရင်း ခေါင်းငြိတ်ပြပါတယ်။ ဇော်မျိုးက သီတာ့ခေါင်းကို ဖိကိုင်ပြီး လေးငါးဆယ်ချက်လောက် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ကော့လိုးပါတယ်။ ပြီးတော့ သီတာ့ခေါင်းကို ဖိကိုင်ပြီး သူ့ခါးကို ကော့လို့ သီတာ့လည်ချောင်းထဲမှာ သူ့လီးကို စိမ်ထားလိုက်ပါသေးတယ်။

    “အု အု.. “

    သီတာ အသက်ရှူတောင် မဝတော့ဘူးထင်ပါရဲ့။ ဇော်မျိုးလွှတ်ပေးလိုက်တာနဲ့ သီတာ လီးနဲ့ပါးစပ်ခွာပြီး အသက်ပါကို အလုအယက် ရှူနေရှာပါတယ်။ ဇော်မျိုးက သူ့မိန်းမမျက်နှာကို ပြုံးကြည့်ရင်း

    “ချစ်… မောနေပြီလား… ပါးစပ်ဟထား “

    သီတာက ပါးစပ်ဟပေးတာနဲ့ ဇော်မျိုးက သီတာ့ပါးစပ်ထဲ တံတွေးလှမ်းထွေးလိုက်ပါတယ်။ သီတာက အားရပါးရကို မျိုချလို့။ သူတို့မျက်နှာတွေမှာ ရမ္မက်ခိုးတွေဝေလို့ပါလား။ ကျနော့်မှာသာ အခက်။ သူတို့ရှေ့မှာ ဂွင်းထုလို့လည်း မဖြစ်။ အိမ်သာထသွားရင်လည်း ရိပ်မိဦးမယ်။ လီးကလည်း ထိပ်က အရည်ကြည်တွေတောင် မရပ်မနား စိမ့်ထွက်နေပြီထင်တယ်။ အရမ်းကို တင်းမာနေပြီ။

    “ကဲ သီတာ ထ.. ဒီတစ်ခါ ကိုယ့်အလှည့် မဟုတ်ရင် ကိုယ်ပြီးသွားတော့မယ် “

    ဇော်မျိုးက ပြောပြီး သူ့မိန်းမကို ဆွဲထူလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ လွယ်လွယ်ပြောရရင် နေရာချင်းလဲလိုက်တာပေါ့ဗျာ။ သီတာ့ရဲ့ထမိန်တွေကို ချွတ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သီတာ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကို အပေါ်ထောင်ဖြဲကားခိုင်းပြီး သီတာ့ အဖုတ်ကလေးကို ဇော်မျိုးက စပြီး နမ်းပါတော့တယ်။ ပြီတော့ အက်ကွဲကြောင်းတစ်လျှောက်ကို လျှာနဲ့ တစ်ချက် ပင့်ယက်ချလိုက်ပါတယ်။

    “အား.. ရှီး၊ အား.. “

    သီတာ မျက်လုံးလေးမှိတ်သွားသလို ညည်းသံလေးတွေပါ ထွပ်လာပါတယ်။ ဇော်မျိုးက သီတာ့ အဖုတ်အကွဲလေးကို လက်နဲ့ဆွဲဖြဲပြီး အဖုတ်အတွင်းသားတွေကို လျှာနဲ့ထိုးယက်ပါတယ်။

    “အား.. ကို.. အား.. ရှီး “

    သီတာ မျက်နှာကြီး ရှုံ့မဲ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်က တုန်နေရှာပါတယ်။ ဇော်မျိုးက သီတာ့အဖုတ်အတွင်းထဲအထိ သူ့လျှာကို ဝင်နိုင်သမျှ ဝင်အောင် အတင်းထိုးသွင်းပြီး ယက်နေပါတယ်။

    “အား… ရှီး.. အား.. “

    သီတာ ညည်းသံတွေ ပိုကြမ်းလာသလို လက်တွေကလည်း ဆိုဖာနောက်မှီကို ကုတ်ဆွဲနေပါတယ်။ ဇော်မျိုးက အဖုတ်ကို ယက်နေတာကနေ မျက်နှာကိုခွာပြီး သူ့လက်ညှိုး လက်ခလည် နှစ်ချောင်းပူးပြီး အဖုတ်ထဲကို ထိုးထည့်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အကွဲကြောင်းထိပ်က အစေ့နေရာလေးကို စုပ်ဆွဲလိုက် လျှာနဲ့ကလိလိုက်နဲ့။ လက်ကလည်း အဖုတ်ထဲသွင်းချည်ထုတ်ချည်နဲ့ လက်နဲ့လိုးပေးပါတယ်။ သီတာ့မှာ ဇော်မျိုးခေါင်းကို ကိုင်လိုက် ဆိုဖာခုံကို အတင်းကိုင်လိုက်နဲ့ ထွန့်ထွန့်ကို လူးလို့။

    “အား.. အမလေး.. အား.. ကို။ အား.. ကောင်းလိုက်တာ… အား… အမလေး. “

    မောဟိုကိပင်ပန်းစွာနဲ့ အသက်ရှုပြင်းစွာ သီတာအော်ပါတယ်။ အသံလုံခန်းမှာ သီတာ့အသံက ဟိန်းနေလို့။ ကြည့်နေတဲ့ကျနော်လည်း လည်ချောင်းထဲရေငတ်သလိုလို နှုတ်ခမ်းတွေပါခြောက်လို့။ အကြိမ်ကြိမ် မျိုချရတဲ့တံတွေးကလည်း ဘယ်နှကြိမ်တွေမှန်း မသိ။ ဇော်မျိုးက အဖုတ်ယက်တာကို ခဏ ရပ်လိုက်ပါတယ်။ သီတာ့ခင်မျာ အခုမှ အသက်ဝဝရှူနိူင်ရှာတော့တယ်။

    “သီတာ.. ကျော်ကြီးလီးကို စုပ်ပေးလိုက်ပါလား “

    ဇော်မျိုးစကားကြောင့် ကျနော် မျက်လုံးပြူးသွားတယ်။ ဘာမှလည်း မပြောနိုင်တော့ဘူး။ သီတာက ကျနော့်ကို မျက်လုံးလေးပင့်ကြည့်ရင်း

    “ကျော်ကြီးက ပန်းသေနေတယ်ဆို ဖြစ်ပါ့မလား “

    “ဟြောင့် ကျော်ကြီး.. ပဲများပြီး အိုင်တင်ခံမနေနဲ့ မင်းဘောင်းဘီချွတ်လိုက်တော့ “

    ကျနော်လည်း သိပ်အိုင်တင်ခံမနေနိုင်တော့ဘူး။ သောက်ထားတဲ့ ဝီစကီတန်ခိုးက စောင့်စည်းနိုင်စွမ်းတွေ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းတွေကို တိုက်စားလိုက်တယ်ထင်ပါရဲ့။ ချက်ချင်းပဲ ကျနော့်ဘောင်းဘီသာမက အင်္ကျီကိုပါ ချွတ်ပြီး လွင့်ပစ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သီတာ့ဘေးနားမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်တယ်။ သီတာက ကျနော့်လီးကို ကိုင်ပြီး တစ်နှစ်ချက်နှစ်ချက် ဂွင်းထုပေးပါသေးတယ်။

    “ကျော်ကြီး ပန်းသေတာက သံချောင်းကြီးလိုပါလား ခ်ခ် “

    သီတာက သဘောတကျပြောတော့ သီတာ့အဖုတ်ကို ဘာဂျာပေးနေတဲ့ ဇော်မျိုးက အမှုတ်ရပ်ပြီး ကျနော့်လီးကို လှမ်းကြည့်ကာ ရယ်နေပါတယ်။ ကျနော်လည်း ရှက်ရယ် ရယ်လိုက်ပါသေးတယ်။

    “အပိုတွေပြောမနေနဲ့.. စုပ်ရင်လည်း စုပ်ဟာ “

    ကျနော့် စကားဆုံးတော့ သီတာက ကျနော့်ကို ငြုတုတုနဲ့ မျက်စောင်းထိုးပါတယ်။ ပြီးတော့ ကျနော့်လီးကို ဒစ်မြုပ်တဲ့အထိ ငုံပြီး ဒစ်အရင်းတွေကို လျှာထိပ်လေးနဲ့ ဝိုက်ကလိပေးပါတယ်။

    “ရှီး… အား “

    ကောင်းလိုက်တာဗျာ။ ကျနော် မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး ဇိမ်ယူနေလိုက်ပါတယ်။ သီတာက ဖြည်းဖြည်းချင်း လီးကို ဝင်သရွေ့ စုပ်ဆွဲပေးပါတယ်။ ခြောက်ချက်လောက် စုပ်စွဲပြီးတာနဲ့ သီတာ ကျနော့်လီးကို အရင်းအထိရောက်အောင် အားပါးတရ ငုံပါတယ်။ ကျနော်လည်း အလိုက်တသိ သီတာခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းဖိပေးရင်း ကျနော့်ခါးကို ကော့ပေးလိုက်ပါတယ်။ လီးထိပ်က အာခေါင်ကိုကျော်ပြီး လည်ချောင်းထဲအထိ ရောက်သွားတဲ့အခါ

    “အား ရှီး အား ကောင်းလိုက်တာဟာ အား “

    ကျနော့်နှုတ်က ညည်းသံတွေ ထွက်လာပါတယ်။ မျက်လုံးကို ဖွင့်ပြီး ကျနော့်လီး သီတာ့ပါးစပ်ထဲ တဆုံးဝင်သွားတာကို အရသာခံကြည့်နေမိတယ်။ သီတာကလည်း ခေါင်းကို ချက်ချက် ပြန်မထသေးပဲ စိမ်ပြီး ငြိမ်နေပါတယ်။ ဇော်မျိုးက သီတာ့အဖုတ်ကို ယက်နေတာကို ရပ်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သူ့အင်္ကျီကို သူချွတ်ပြီး ကျနော့်လိုပဲ လွင့်ပစ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သီတာ့ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြားဝင်ပြီး သီတာ့အဖုတ်ကိုဖြဲ သူ့လီးကိုတေ့ပြီး ဖိသွင်းလိုက်ပါတယ်။

    သီတာရော ဇော်မျိုးရော ဆီးဖုံအမွှေးတွေရှင်းထားတော့ မြင်ကွင်းကလည်း ရှင်းတာပေါ့ဗျာ။ ကျနော်ကတော့ အမွှေးချွတ်ဆေးသုံးပြီး ရှင်းနေကြဆိုတော့ ကျနော့်လီးမှာလည်း အမွှေးအမျှင်မရှိဘူး။ ဇော်မျိုးက သီတာ့ကို စပြီးလိုးပါပြီ။ သီတာက ကျနော့်လီးကို ပါးစပ်က ခွာပြီး တအားအားနဲ့ တအင်းအင်းနဲ့ ညည်းပါတယ်။

    “သီတာ ကောင်းလား ရှီး “

    “အား ကောင်းတယ် ကို အား “

    “ဘာကောင်းတာလဲ.. ကိုယ်လိုးတာ ကောင်းတာလား.. ကျော်ကြီးလီးစုပ်ရတာ ကောင်းတာလား “

    “အား နှစ်ခုလုံးကောင်းတယ် အား “

    ဇော်မျိုးက ပြောလည်းပြော သီတာ့ကိုလည်း ခပ်ကြမ်းကြမ်း လိုးနေပါတယ်။ ကျနော်လည်း မနေနိုင်တော့ဘူး။ သီတာ့ပါးစပ်ကို ဖြဲပြီး ကျနော့်လီးကို ထိုးသွင်းလိုက်ပါတယ်။

    “အု အု “

    “အား ရှီး အား “

    အခန်းထဲမှာ လဥနဲ့ အဖုတ်ရိုက်သံ လီးစုပ်သံ ညည်းညူသံတွေ ပလူပျံနေပါတယ်။ ကျနော် သီတာ့ပါးစပ်ကို အချက်နှစ်ဆယ်လိုက် ဆောင့်လိုးပေးလိုက်ပါတယ်။ ဇော်မျိုးကလည်း သူ့မိန်းမ ပါးစပ်ကို မညှာမတာ ကျနော်လိုးတာကြည့်ပြီး ဆောင့်ချက်တွေ ပြင်းထန်နေပါတယ်။ သီတာက ကျနော့်ကို အတင်းတွန်းတော့ ကျနော်လည်း သီတာ့ပါးစပ်ကနေ လီးကို ခွာလိုက်ရပါတယ်။ သိပ်တော့ မခွာချင်ဘူးဗျ။

    “အား ရှီး အား ကို အား သီတာ အား သီတာ ပြီးတော့မယ် “

    သီတာကပြောတာနဲ့ ဇော်မျိုး သီတာ့ခါးကို ကိုင်ပြီး အားကုန်ကို ဆောင့်လိုးပါတယ်။ သီတာ တကိုယ်လုံး တုန်ယင်ပြီး ကော့ကော့သွားတော့ သီတာ တစ်ချီပြီးသွားတာ ကျနော်သိလိုက်ပါတယ်။ ခြေချောင်းလေးတွေ ကုတ်သွားတာပါ မြင်လိုက်ရတာကိုး။ ဇော်မျိုးက သီတာ့အဖုတ်ထဲမှာ လီးကို စိမ်ထားပေးပြီး ငြိမ်နေပေးလိုက်ပါတယ်။ သီတာ ငြိမ်ပြီး အသက်ကို မနားတမ်းရှူနေတော့မှ ဇော်မျိုး သူ့လီးကို ချွတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ သီတာ့အဖုတ်က ကျတဲ့ အရည်တွေ ကြမ်းပြင်ပေါ်အထိ ထွက်ကျလာပါတယ်။

    “ဟားဟား ငါ့မိန်းမ ဒီည တော်တော် ဖီးလ်တက်သွားတယ်ထင်တယ်.. အရည်တွေကို အိုင်လို့ပါလား “

    ဇော်မျိုးပြောတော့ သီတာက ရှက်ရယ်လေး ရယ်ပါတယ်။

    “ဘယ်နှယ့်လဲ ကျော်ကြီးလီးကို စုပ်လို့ကောင်းလား “

    သီတာ့အဖြေကြောင့် ဇော်မျိုးရယ်ပါတယ်။

    “လာ… ကိုယ့်လီးကို ပြန်စုပ်ပေးဦး “

    ဇော်မျိုးက ပြောပြီး ဆိုဖာပေါ်မှာ ပြန်ထိုင်ပါတယ်။ သီတာကလည်း ဇော်မျိုး ခြေထောက်နှစ်ချောင်းကြားမှာ နေရာပြန်ယူပြီး ဇော်မျိုးလီးကို စုပ်ပေးပါတယ်။ ဇော်မျိုးက သီတာ့ ပုခုံးနှစ်ဘက်ပေါ် သူ့ခြေထောက်တွေကို တင်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သီတာ့ ငယ်ထိပ်ကို ဖိကိုင်ပြီး ခါးကို ကော့ကာ ကော့ကာနဲ့ ဆယ်ချက်လောက် လိုးလိုက်ပါတယ်။ ကျနော်လည်း ဘေးမှာ မျက်တောင်မခတ်တမ်းပဲ အသေအချာ ကြည့်နေမိတယ်။

    ဇော်မျိုးက မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး အပြည့်အဝ ဇိမ်ယူနေတုန်း။ ကျနော့်မှာသာ ဟတ်ကော့ကြီးနဲ့။ သီတာက ဇော်မျိုးလီးကို စုပ်နေရာကနေ ရပ်ပြီး တံတွေးတွေကို သူ့လက်ပေါ် သူထွေးချလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီတံတွေးတွေကို ဇော်မျိုး ဖင်ဝမှာ သုတ်လိမ်းပြီး သူမလက်ညိုးကို ဇော်မျိုးဖင်ထဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးသွင်းပါတယ်။

    “အား ရှီး အား “

    ဇော်မျိုး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရှုံ့မဲ့ပြီး ခါးပါကော့တက်လာပါတယ်။ ဒီတော့မှ သီတာက ဇော်မျိုးလီးကို လှမ်းငုံလိုက်ပါတယ်။ လက်ညှိုးကတော့ ဇော်မျိုးဖင်ကို အလိုးမပျက်။ လက်ညိုးနဲ့ဖင်ကို လိုးနေလို့ ဇော်မျိုးက ကော့တက်လာလေ ဇော်မျိုးလီးက သီတာ့ပါးစပ်ထဲ တဆုံးကော့လိုးသလို ဖြစ်နေလေမို့ ဇော်မျိုးရော သီတာပါ ဖီးလ်တွေ စွတ်တတ်နေကြတာပေါ့။

    “အား ရှီး အား ကောင်းလိုက်တာ သီတာရာ “

    ဇော်မျိုးက သီတာကို မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ရင်း ခေါင်းကို ဖိကိုင်ထားပါတယ်။ တဆက်တည်း ကျနော့်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး။

    “ဟြောင့် ဘာလုပ်နေတာလဲ.. ဒီနားလာလေကွာ “

    ကျနော်လည်း ဇော်မျိုးဘေး ဆိုဖာပေါ် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။ ဇော်မျိုးက ကျနော့်လီးကို လှမ်းကိုင်ဆွဲပြီး စုပ်ပေးပါတယ်။

    “အိုး ရှီး အား ရှီး ကောင်းလိုက်တာ ဇော်မျိုးရာ “

    ကျနော် ထုတ်ပြောရတဲ့အထိပါ။ ယောကျ်ားအားနဲ့ စုပ်လိုက်တော့ လီးက ပါးစပ်ထဲ ကြပ်ကြပ်ကလေး ဝင်သွားတဲ့ ဖီးလ်က ဘာနဲ့မှ မတူဘူးဗျ။ ကျနော်လည်း ဇော်မျိုးခေါင်းကို ထိန်းကိုင်ရင်း ကော့ကော့ လိုးပေးနေလိုက်တယ်။

    “အူး အု အု အွတ် ပြွတ် “

    အခန်းထဲမှာ လီးစုပ်သံတွေ ညံနေတယ်။ ဇော်မျိုးက ဖင်ကို လက်ညှိုးနဲ့အလိုးခံ လီးအစုပ်ခံရင်း တပြိုင်တည်း ပါးစပ်ကို အလိုးခံနေရတော့ ဖီးလ်သုံးမျိုး တပြိုင်တည်း ခံစားရင်း မျက်နှာကြီးတစ်ခုလုံး နီရဲနေပါတယ်။ ကျနော်လည်း မာန်တွေဇွတ်တက်နေပြီမို့ ဇော်မျိုးပါးစပ်ထဲက ကျနော့်လီးကို ချွတ်လိုက်ပါတယ်။

    ဇော်မျိုးက ကျနော့်လီး ပါးစပ်က ကျွတ်တာနဲ့ နှမြောတမ်းတသလို တံတွေးမျိုချနေပါတယ်။ ကျနော်က ကျနော့်ကို လီးစုပ်ပေးနေလို့ ဘေးတစောင်း ဖြစ်နေတဲ့ ဇော်မျိုးကိုယ်ကို မတ်မတ်ပြန်ထူလိုက်ပါတယ်။ ဇော်မျိုးခေါင်းကို ဆိုဖာနောက်မှီပေါ် လှန်တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ဇော်မျိုး မျက်နှာကို ခွပြီး ကျနော့်လီးကို သူ့နှုတ်ခမ်းတွေမှာ လျှောက်လူးပေးလိုက်ပါတယ်။ ဇော်မျိုးက ပါးစပ်ကလေးပွင့်လာပြီး လီးကို လိုက်ဖမ်းပါတယ်။ ကျနော်လည်း လီးကို ဇော်မျိုး ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။

    “ရှီး ဇော်မျိုး အား ရှီး အား ငါ့လီးစုပ်လို့ကောင်းလား “

    ဇော်မျိုးက လီးစုပ်နေရင်း ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။ ကျနော် နှုတ်ခမ်းကို လျှာနဲ့သပ်ရင်း

    “အေး ငါနည်းနည်းကြမ်းမယ်နော် “

    ဇော်မျိုးက ခေါင်းညိတ်ပြတာနဲ့ ကျနော် ဇော်မျိုးပါးစပ်ထဲ လီးကို တဆုံးအထိ ထိုးထည့်လိုက်ပါတယ်။ လီး နွေးထွေးနူးညံ့စွာပဲ အာခေါင်ကိုဖြတ်ပြီး လည်ချောင်းထဲအထိ ဝင်သွားပါပြီ။။ ကျနော့်ဆီးဖုံနဲ့ဇော်မျိုးနှုတ်ခမ်းတွေ ဖိကပ်မိတဲ့အထိ ကျနော် ထိုးထည့်ပြီး သုံးချက်ဆက်တိုက် ‌ဆောင့်ပေးလိုက်ပါတယ်။

    “အု အု အူး “

    ပြီးတော့မှ ကျနော် လီးကို ပြန်ထုတ်ပြီး တစ်ချက်ချင်း ခပ်ပြင်းပြင်း ဆောင့်လိုးပေးနေပါတယ်။ သီတာကလည်း ဇော်မျိုးလီးကို အားပါးတရ စုပ်ပေးနေရင်း လက်ညှိုးရော လက်ခလည်ပါ နှစ်ချောင်းပူးပြီး ဇော်မျိုးဖင်ကို လိုးပေးနေပါတယ်။ ကျနော်လည်း သိပ်ကြာကြာမထိန်းထားနိုင်တော့ဘူး။ ဇော်မျိုးပါးစပ်ကို လိုးနေတဲ့အရှိန်က ပြင်းလာသလို ကျနော့်လီးတစ်ခုလုံးလည်း ကျဉ်တက်လာပါတယ်။ ကျနော့်ကိုယ်ကျနော် သတိမထားမိခင်မှာပဲ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လာပြီး ကျနော်းလီးထဲက သုတ်ရည်တွေဟာ ပြစ်ခနဲ ပြစ်ခနဲ ဇော်မျိုးပါးစပ်ထဲ ပန်းထွက်သွားပါတယ်။ ဇော်မျိုးက ကျနော့်လီးက ထွက်သမျှ လရည်တွေကို အကုန်လုံး မျိုချလိုက်ပါတယ်။ ကျနော်လည်း ငြိမ်ပြီး ခဏစိမ်ထားလိုက်ပါသေးတယ်။

    ဒီတခါ ကျနော် လရည်ထွက်နှုန်း အတော်များတာကို ကြည့်ချင်းအားဖြင့် ကျနော်လည်း အစွမ်းကုန်ဖီးလ်တက်သွားတာ သိသာပါတယ်။ ကျနော့်လီးကို ဇော်မျိုးပါးစပ်ထဲက ပြန်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။ ဇော်မျိုးက မျက်လုံးပွင့်လာပြီး ကျနော့်ကို ရီဝေဝေလေးကြည့်ပါတယ်။

    “ဇော်မျိုး ကောင်းလား”

    “အင်း မင်းရော “

    ဇော်မျိုးက ခေါင်းငြိတ်ပြရင်း တဆက်တည်း ပြန်မေးပါတယ်။ ကျနော်လည်း ဇော်မျိုးပါးစပ်ကို ဆွဲဟလိုက်ပြီး တံတွေးထွေးချလိုက်ပါတယ်။ ကျနော့်လီးက သိသိသာသာ ပျော့ကျသွားတာ မဟုတ်ဘဲ မပျော့မမာနဲ့ ရှိနေဆဲပါ။ ဇော်မျိုးက သီတာခေါင်းကို ကိုင်ပြီး ခပ်မြန်မြန် ကော့ကော့လိုးနေပါတယ်။ ကျနော်လည်း ကျနော့်ရဲ့ မပျော့မမာ လီးနဲ့ ဇော်မျိုးပါးကို ရိုက်လိုက်ပါတယ်။။

    “ဖတ် ဖတ် “

    “အား ”

    ဇော်မျိုး မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး ပါးစပ်ဟကာ အော်ညည်းနေပါတယ်။ ကျနော်လည်း ဇော်မျိုးပါးစပ်ထဲ ကျနော့်လီးကို ပြန်ထိုးထည့်ထားလိုက်ပါတယ်။ ဇော်မျိုး သီတာ့ပါးစပ်ကို ကော့လိုးချက်တွေ ကြမ်းသထက်ကြမ်းလာပြီး ဒွန့်ဒွန့်လူးကာ ငြိမ်သက်သွားမှ ကျနော်လည်း သိလိုက်တယ်။ ဒီကောင်လည်း တချီပြီးသွားတာပဲ။ သီတာကလည်း အားကျမခံ။ သူ့ယောကျ်ားလရည်တွေမှန်သမျှ တစ်စက်မကျန် အကုန်မျိုချပေးလိုက်ပါတယ်။ ပြီးမှ

    “ငါ့ယောကျ်ားလည်း ဒီညမှ အတော်ထန်ပုံရတယ် လရည်တွေအများကြီးပဲ ခ်ခ် “

    သီတာက ညုတုတုပြောပြီး ရယ်ပါတယ်။

    “ငါ့မိန်းမအကြိုက်ပေါ့ကွာ ဟားဟား “

    ဇော်မျိုးကလည်း ပြန်ပြောရင်း ရယ်နေပါတယ်။ သီတာက ဇော်မျိုးဘေးမှာ ပြန်ဝင်ထိုင်လိုက်ပါတယ်။ ဇော်မျိုးက အမောဖြေနေရင်း ကျနော့်လီးကို ဂွင်းထုပေးနေပြန်တော့ ကျနော့်လီးက ပြန်တောင်နေပြန်ပါလေရော။

    ” wow.. မင်းလီးက ပြန်တောင်တာ မြန်လှချည်လား.. အခုတင်တစ်ချီပြီးတယ် အခု ပြန်တောင်လာတယ်.. တော်တော် ရမ္မက်ထန်တဲ့ကောင်ပဲ “

    ဇော်မျိုးပြောတော့ ကျနော် ပြုံးပဲပြုံးနေလိုက်တယ်။ ဝီစကီတစ်ခွက်ငှဲ့ပြီး ကောက်သောက်လိုက်တော့ ပင်ပန်းထားသမျှ ပြေပျောက်သွားသလိုပဲ။

    “ဟြောင့် မင်းငါ့မိန်းမကို လိုးချင်နေတယ် မဟုတ်လား “

    ဇော်မျိုးပြောတော့ ကျနော် သီတာ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ သီတာကလည်း လိုလားတဲ့ပုံစံ။ ကျနော့်ကို မခို့တရို့နဲ့ ပြန်ကြည့်နေတော့

    “အေး မင်း ခွင့်ပြုရင်ပေါ့ကွာ “

    ကျနော့်အဖြေကို ဇော်မျိုး ကျေနပ်သွားပုံပါပဲ။

    “ခွင့်ပြုတယ် ခွင့်လွှတ်တယ်… ဟြောင့် တစ်ခုပဲရှိတယ်.. မင်းလရည်တွေ သီတာ့သားအိမ်ထဲ ပန်းမချခဲ့နဲ့.. ကျန်တာ ကြိုက်သလိုသာလုပ် “

    ဇော်မျိုးစကားဆုံးတော့ ကျနော် ထိုင်ရာက ထလိုက်ပါတယ်။

    “ဟဲ့ နင်အဲ့ဒီမှာပဲနေ.. ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လှဲနေလိုက်.. နင်ခုဏမှ တစ်ချီပြီးထားတာ အေးအေးဆေးဆေး ဇိမ်ခံဦး.. ငါ့ကို ဘာမှမလုပ်နဲ့ “

    သီတာကလည်း ပြောပြီး ကျနော့်အနား ထလာပါတယ်။ ကျနော်လည်း သီတာပြောတဲ့အတိုင်း ကြမ်းပြင်ပေါ် ပက်လက်လှဲနေပေးလိုက်ပါတယ်။ သီတာက ကျနော့်လီးကို သုံးလေးချက်လောက် စုပ်ပေးပြီး ကျနော့်လီးအပေါ် ခွထိုင်လိုက်ပါတယ်။ လီးကို အဖုတ်ထဲ မထည့်သေးဘဲ အပေါ်ကနေ လီးနဲ့အဖုတ်ကို ပွတ်နေတော့ ကျနော့်မှာ မရိုးမရွနဲ့ဗျာ။ တအောင့်နေမှ သီတာက ကျနော့်လီးကိုကိုင်ပြီး သူ့အဖုတ်ဝမှာတေ့လို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ချလိုက်ပါတယ်။

    “အ ကျွတ်ကျွတ် ရှီး အား “

    သီတာ အသံမျိုးစုံထွက်လာအောင် ညည်းနေပါတယ်။ လီးက တဝတ်သာသာလောက် ဝင်နေပါပြီ။ သီတာက အဆုံးအထိ ဖိမထိုင်သေးဘဲ ဝင်သလောက်လေးနဲ့ပဲ ဖင်ကို ကြွလိုက်ချလိုက်နဲ့ ကျနော့်အပေါ်ကနေ ပြန်လိုးပေးပါတယ်။ သီတာက ကလေးမမွေးဖူးသေးတာက တစ်ကြောင်း၊ ဇော်မျိုးလီးက ကျနော့်လီးထက် အဆမတန်သေးတာကတစ်ကြောင်းကြောင့် သီတာ့အဖုတ်ထဲဝင်နေတဲ့ ကျနော့်လီးက ကြပ်ကြပ်ပြူးပြူးနဲ့ အဖုတ်အတွင်းသားနံရံတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုးခွဲနေရာယူနေပါပြီ။ ပြသနာက ကျနော်။။ ကျနော်က စိတ်သိပ်ရှည်တာ မဟုတ်။ လုပ်တိုင်း ကျနော်က ဇွတ်တရွတ် ကြမ်းတတ်တဲ့ လူစားမျိုး။ ဘီးလူးသရဲလို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းလုပ်ရတာ ကြိုက်တဲ့လူဆိုတော့ လီးတဝက်လောက်ဝင်ရုံလေးနဲ့ ဘယ်ကျေနပ်ပါ့မလဲ။ သီတာ့ခါးကို ပွတ်သပ်ကိုင်တွယ်ပြီး မသိမသာနဲ့ ထိန်းကိုင်ထားလိုက်ပါတယ်။ သီတာက ဖင်ကိုကြွပြီး ပြန်အချမှာ ကျနော်လည်း သီတာ့ခါးကို အတင်းချုပ်ကိုင်ပြီး ဆက်ခနဲ အားကုန်ကော့တင်ပေးလိုက်ပါတယ်။

    “အား အမေ့ သေပါပြီ အား ကျွတ်ကျွတ် “

    သီတာက အော်ပြီး ပြန်ထဖို့လုပ်ပါတယ်။ ကျနော်က အတင်းသီတာ့ကို ဖက်ပြီး ကျနော့်ခန္ဓာကိုယ်ကို လှိမ့်ချလိုက်တော့ သီတာက ပက်လက်ပုံစံဖြစ်သွားသလို ကျနော်က မှောက်ခုံပုံစံဖြစ်သွားပါတယ်။ ကျနော်လည်း ရတဲ့အခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံဘဲ သီတာကို တရစပ်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း စောင့်လိုးပါတော့တယ်။

    “အား အမလေး အား ဖြည်းဖြည်းလိုးပါဟ အား ဟင့် ဟင့် အား “

    သီတာ မျက်နှာကြီး ရှုံ့မဲ့ပြီး အသားကုန်အော်ပါတယ်။ သီတာ အဲ့လိုမချိမဆန့်ခံစားနေရလေ ကျနော် ဖီးလ်ပိုတက်လေ။ ပိုကြမ်းလေပေါ့ဗျာ။

    သူ့မိန်းမကို မညှာမတာ လိုးနေတဲ့ပုံစံမြင်တဲ့ ဇော်မျိုးလည်း လီးက ပြန်တောင်နေပါပြီ။ ဇော်မျိုးမျက်လုံးထဲမှာ ကျေနပ်အားရနေသလို ရမ္မက်ထန်တဲ့ အရိပ်အငွေ့တွေ ဖြတ်သန်းလို့ သူ့လီးသူ ပြန်ဆွနေပါတယ်။ သီတာလည်း နာကျင်စွာနဲ့ ကျနော့်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပြန်ဖက်ရင်း ကုတ်လိုက်တာကြောင့် ကျနော့်ပုခုံးနှစ်ဘက်မှာ လက်သည်းခြစ်ရာတွေတောင် ပေါ်လာပြီလားမသိ။ ကျနော်လည်း သီတာ့ကို မီးကုန်ယမ်းကုန်ကို ဆောင့်ဆောင့်လိုးတာပါ။ လီးက သီတာ့ဆီးခုံကို တဖြတ်ဖြတ်နဲ့ ရိုက်ခတ်နေပါတယ်။ လီးကို အကုန်ပြန်ထုတ်လိုက် ဆောင့်ချလိုက်နဲ့။ သီတာလည်း ပါးစပ်ကသာ အော်နေပေမယ့် လီးပြန်ထုတ်လိုက်တိုင်း အတင်းပြန်ကော့ပေးနေတော့ ကျနော်က ဆောင့်အချ သူက အကော့ အံကိုက်ပဲဗျာ။

    “အား ရှီး အား ကောင်းလိုက်တာ သီတာရာ အား “

    “အား ကောင်းရင်ဆောင့် အား နာနာသာဆောင့် အား “

    သီတာကလည်း အတင်းကို ဆောင့်ခိုင်းနေပြီ။ ကျနော့်တကိုယ်လုံးလည်း ချွေးတွေရွှဲနေပါပြီ။ ဆောင့်နေရင်း ဒူးတွေလည်း နာလာပြီ။ လူလည်း မောလာပြီ။ အချက် ၅၀ ကျော်လောက် မနားတမ်း ဆောင့်လိုးနေတော့ သိပ်အားမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါကိုရိပ်မိတဲ့ သီတာက ကျနော့်လိုပဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လှိမ့်လိုက်တော့ သူက အပေါ်က ကျနော်က အောက်က ပြန်ဖြစ်သွားပါတယ်။ သီတာက ကျနော့်အပေါ်ကနေ အားရပါးရကို ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဆောင့်ချနေပါတယ်။

    “အား အား “

    သီတာ့အော်သံ မဟုတ်ဘူးဗျ။ အောက်က ကော့ပြီး တောင့်ခံပေးနေရတဲ့ ကျနော့်အော်သံ။ သီတာ သူ့နို့တွေ သူဆုပ်နယ်ရင်း ဆောင့်ချက်တွေက တစတစ ပိုပြင်းထန်လာတယ်။ မိန်းမဖြစ်သူက ဖီးလ်အပြည့်နဲ့ ကျနော့်အပေါ် တက်‌ဆောင့်နေတာကို စိမ်ပြေနပြေနဲ့ အရသာခံကြည့်နေတဲ့ ဇော်မျိုးက တံတွေးတွေ ဂလုခနဲ့မျိုချလိုက် သူ့လီးသူ ပွတ်သပ်လိုက်နဲ့။ သူလည်း အာမရတော့ဘူးထင်တယ်။ ဆိုဖာပေါ်က ထလာပြီး သီတာ့နောက်ဘက်မှာ နေရာယူလိုက်တယ်။ သီတာ့ပုခုံးကို ကိုင်ပြီး ဖိလိုက်တယ်ဆိုရင်ပဲ သီတာက သဘောပေါက်တဲ့အလား။ ကျနော့်အပေါ် မှောက်လျက် လှဲချလိုက်ပါတယ်။ ဒီတော့ သီတာ့ပုံက ဖင်ကော့ပေးထားသလို ဖြစ်နေတာပေါ့ဗျာ။

    “ထွီ ဖီ “

    ဇော်မျိုးက သူ့လက်ထဲ သူတံတွေးတွေထွေးချပြီး သီတာ့စအိုဝကို ပွတ်သုတ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ သူ့လီးကိုလည်း တံတွေးဆွတ်ပြီး သီတာ့နောက်က ခွထိုင်ကာ စအိုထဲကို လီးကို ထိုးထည့်လိုက်ပါတယ်။

    “အိုး ရှီး “

    ကျနော့်ညည်းသံပါ။

    “အား ရှီး အား “

    ဇော်မျိုးညည်းသံပါ။

    ကျနော်တို့နှစ်ယောက်စလုံး အရမ်းကောင်းသွားတာဗျ။ ဘယ်လိုအရသာမှန်းကို မသိဘူး။ ပြောမပြတတ်ဘူး။ သီတာ့အဖုတ်ထဲ ကျနော့်လီးက နေရာယူထားပြီး စအိုထဲ နောက်လီးတစ်ချောင်းဝင်လာတော့ အတွင်းသားနံရံတွေက ကျနော်တို့လီးတွေကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ။ ကြပ်ကြပ်ချောချောလေးနဲ့ ပွတ်တိုက်ပေးလိုက်သလိုကိုး။

    “အား အမလေး သေပြီ သေပြီ အား နာတယ်ကို အား ဟင့်ဟင့် အား “

    မချိမဆန့်အော်သံက သီတာ့ဆီက ထွက်လာတာပါ။ ဇော်မျိုးက လီးကို တထစ်ချင်းသွင်းတာမဟုတ်ဘဲ တဆုံးထိ ဖိထည့်တာဆိုတော့ သီတာ အတော်နာရှာမှာပေါ့ဗျာ။ ချက်ချင်းကို လူက ကော့တက်လာပြီး မျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်တွေတောင် ဝဲနေရှာပါပြီ။ ကြားထဲက ကောင်းတာက ကျနော်ဗျ။ သီတာက ကော့လေ ကျနော့်လီးက သူ့စောက်ခေါင်းထဲ ပိုရောက်လေကိုး။

    “အား ကို ဖြည်းဖြည်း ဖြည်းဖြည်း အား သီတာ့ကို သတ်နေတာလား အား ဖြည်းဖြည်းလိုးပါ ကိုရဲ့ အား “

    ဇော်မျိုးက မုန်ယိုတဲ့ဆင်တစ်ကောင်လိုပဲ။ သူ့လီး သီတာဖင်ထဲ ဝင်တာနဲ့ တရစပ်ကို လိုးတာပါ။ ဆယ်ချက်လောက် သူလိုးပြီးချိန်မှာ သီတာလည်း ခံနိုင်ရည်ရှိသွားပြီထင်ပါတယ်။ သီတာ့ညည်းသံ ပုံစံပြောင်းသွားတယ်။

    “အား ရှီး အား ဆောင့် ဆောင့် ကို အား ပြင်းပြင်းလေးဆောင့် အား ရှီး ထိတယ် ထိတယ် အား “

    သီတာက ဇော်မျိုးလည်ပင်းကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ နောက်ပြန်သိုင်းဖက်ရင်း သူ့ယောကျ်ားမျက်နှာကို ကြည့်နေပါတယ်။ ရမ္မက်ခိုးတွေကြောင့် ရီဝေဝေမျက်ဝန်း အောက်နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်။ တရှီးရှီး တအားအား အော်လိုက်နဲ့ ဖီးလ်စောက်ရမ်းတက်နေတဲ့ သီတာ့မျက်နှာကို ဇော်မျိုးကလည်း တစိမ့်စိမ့်ကြည့်ရင်း အားကုန်ဆောင့်လိုးပါတယ်။

    “အင့် အင့် အား ဟင်း အ ရှီး သီတာ အ သီတာကောင်းလား “

    ဇော်မျိုးအမေးကို သီတာက ခေါင်းမြန်မြန်ညိတ် ဖြေပေးပါတယ်။

    “အီး အား ကောင်းတယ်ကို ဆောင့်ဆောင့် ကြမ်းကြမ်းဆောင့် သီတာ ပြီးတော့မယ် “

    သီတာ့အဖြေဆုံးတော့ ဇော်မျိုးက သီတာ့နှုတ်ခမ်းကို ငုံနမ်းရင်း ဆောင့်ချက်အရှိန်ကို ပိုတင်လိုက်ပါတယ်။ အဖုတ်ထဲရော စအိုထဲပါ လီးနှစ်ချောင်း တစ်ပြိုင်တည်း ဝင်နေတော့ သီတာ မနေနိုင်တော့ဘူးပေါ့ဗျာ။ သီတာ့အဖုတ်က ညှစ်လိုက်တာနဲ့ စောက်ခေါင်းထဲရောက်နေတဲ့ ကျနော့်လီးတံမှာ နွေးခနဲ ခံစားလိုက်ရတယ်။ သီတာ ပြီးသွားတာကိုး။ စောက်ခေါင်းထဲက အရည်တွေက ထွက်ပေါက်မရှိတော့ ကျနော့်လီးမှာပဲ လာရွှဲနေတာပေါ့။ တင်းခနဲ တင်းခနဲ သီတာ့ညှစ်ချက်ကြောင့် ကျနော့်လီးလည်း ပြီးချင်လာပြီ။ ကျနော် ကပြာကယာ စိတ်ကို အာရုံလွှဲပြီး ထိန်းလိုက်ရတယ်။ ဇော်မျိုးကတော့ သူ့မိန်းမ စအိုလေး ရှုံ့ချည်ပွချည်ဖြစ်ပြီး သူ့လည်ပင်းကို ဖက်ထားတဲ့ လက်ကလေး တင်းကြပ်နေချိန်လေးသာ ခဏ အလိုးရပ်ပေးပေမယ့် လက်ပြေလျော့သွားတာနဲ့ ဆက်တိုက် ဆောင့်လိုးနေတာပါပဲ။ သီတာလည်း အတော်ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်။ တချီပြီးတာတောင် ဆက်ခံနေတုန်းပဲ။

    “ဟြောင့် ဟူး ဟင်း ဟင်း နွားလို ဇိမ်ခံမနေနဲ့ဟြောင့် ငါမောလာပြီ နေရာချင်းချိန်းမယ် “

    ဇော်မျိုးပြောတော့ ကျနော် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ ဇော်မျိုးက သူ့လီးကို ချွတ်ပြီး သီတာ့အပေါ်က ဖယ်လိုက်ပါတယ်။ သီတာကလည်း ကျနော့်အပေါ် ခွလှဲနေရာက ထလိုက်တော့ သူ့အဖုတ်ထဲက ကျနော့်လီးက ပလွတ်ဆိုပြီး ကျွတ်ထွက်သွားပါတယ်။

    “ဗြစ် ဗြစ် ပြွတ် “

    အားလားလား။ သီတာမ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်လဲတော့မသိ။ သူ့စောက်ခေါင်းက အရည်တွေက ထွက်ကျတာ ကျနော့် ဆီးခုံပေါ်မှာ အိုင်ရုံမက သူမတ်တပ်ရပ်လိုက်တာတောင် တစက်စက်နဲ့ စီးကျနေတုန်းပါပဲ။ အရည်ရွှဲရွှဲ လိုးပွဲဆိုတာ ဒါမျိုးလားမသိဘူး။ ကျနော်လည်း လှဲနေရာက ထလိုက်ပါတယ်။

    ဒီတခါ ဇော်မျိုးက ပက်လက်လှဲလိုက်ပါတယ်။ သီတာက ဇော်မျိုးခါးကို ခွပြီး ဒူးထောက်ထိုင်ရင်း ဇော်မျိုးလီးကို သူ့အဖုတ်မှာတေ့ပြီး ထည့်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ ဇော်မျိုး မျက်နှာပေါ် ခွပြီး လက်ထောက်လျက်က ကျနော့်ဘက်လှည့်ကြည့်ရင်း ပြောပါတယ်။

    “ဟဲ့ ကျော်ကြီး နင်ဖြည်းဖြည်းထည့်နော် နင့်လီးက အကြီးကြီး တော်ကြာဖင်ကွဲသွားမှ လူကြားမကောင်းဖြစ်နေမယ် “

    “အေးပါဟာ နင်ကလည်း ခံလည်းခံချင်တယ် လီးလည်း ကြောက်တယ် ဖြစ်မနေနဲ့ နောက်မှ ကောင်းလိုက်တာ ကောင်းလိုက်တာ ဖြစ်နေမယ် “

    ကျနော်လည်း ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ သီတာ့နောက်မှာ နေရာဝင်ယူလိုက်တယ်။ ဖင်မချခင်လေး သီတာ့ တင်သားတွေကို အားပါးတရ ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဖိချေလိုက်တယ်။

    “ရှီး အား “

    သီတာက ဖီးလ်အပြည့်နဲ့ ဖင်ကို ပိုကော့ပေးလာတယ်။ ကျနော်လည်း သီတာ့တင်ပါးကို ဖြစ်ညှစ်ပြီး ခပ်စပ်စပ်လေး ရိုက်ပေးလိုက်တယ်။။

    “ဖြန်း ဖြန်း “

    “အ “

    သီတာ့ တင်ပါးမှာ ကျနော့်လက်ဝါးရာလေး ရဲခနဲ ပေါ်လာတယ်။ ကျနော်လည်း တင်သားနှစ်ခြမ်းကို ဖြဲပြီး သီတာ့ စအိုဝလေးကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ဇော်မျိုး ဘယ်လောက်တောင် လိုးထားလဲ မသိဘူး။ စအိုလေးက အညိုရောင်တောင် ဖြစ်နေပြီ။ စအိုနဲ့ ဖင်ခံတာများရင် စအိုအတွင်းသားက ရဲမနေတော့ဘူးဗျ။ နည်းနည်း ညိုသွားတတ်တယ်။ သီတာဖင်ပေါက်က ခုဏ ဇော်မျိုးလိုးထားပြီးသားမို့ နည်းနည်းကျယ်နေပြီ။ ကျနော်လည်း သီတာ့အရည်တွေနဲ့ ရွှဲပြောင်နေတဲ့ ကျနော့် ခြောက်လက်မလီးကို အသာထိန်းကိုင်ပြီး သီတာ့စအိုဝမှာ တေ့လိုက်တယ်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဒစ်မြုပ်ရုံလေး ဖိထည့်ပေးလိုက်တယ်။

    “ရှီး အ ကျွတ် ကျွတ် အား ရှီး အား “

    သီတာ စုပ်တသပ်သပ်နဲ့ ညည်းပါတယ်။

    “ရလား သီတာ အဆင်ပြေလား “

    ကျနော် တိုးတိုးလေးမေးတော့ သီတာက ခပ်သွက်သွက်ပဲ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ ကျနော်လည်း လီးကို ထပ်မထည့်သေးဘဲ ဝင်သလောက်ကလေးနဲ့ လိုးပေးနေလိုက်တယ်။

    “အား ရှီး အား “

    “သီတာ ကောင်းလား “

    ဇော်မျိုးက အောက်က ကော့ကော့ပေးရင်း မေးတာပါ။ သီတာက ခေါင်းပဲညိတ်ပြပါတယ်။ ဇော်မျိုးက ကျနော့်ကိုပါ လှမ်းမေးပါတယ်။

    “ကျော်ကြီး ငါ့မိန်းမဖင် လိုးရတာကောင်းလား “

    “အေး အီး အင့် ရှီး မင်းမိန်းမ ဖင်က စီးပိုင်နေတာပဲ ရှီး ငါ အားနာလို့ တဆုံးမထည့်တာ ရှီး အား “

    “ရတယ် ကျော်ကြီး ထည့် ငါ့ကိုအားမနာနဲ့ ငါခံနိုင်နေပြီ အား“

    သီတာကလည်း မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး ပြန်ဖြေတော့ ကျနော်လည်း အားမနာတော့ဘူး။ လီးကို ပိုပြီး အားထည့်ဖိသွင်းပေးလိုက်တယ်။ လီးက တဝက်ကျော်ကျော်အထိ ဝင်သွားတယ်။

    “အ အမေ့ ကျွတ်ကျွတ် အ “

    “အိုး ကောင်းလိုက်တာ ကျော်ကြီးရာ မင်းလီးဝင်လာမှပဲ ငါ့လီးဘယ်လိုဖြစ်မှန်းမသိဘူး ရှီး အား “

    ဇော်မျိုး တော်တော်ဖီးလ်တက်သွားတယ်။ ကျနော်လည်း ခပ်မှန်မှန်လေး သီတာ့ကို ဆယ်ချက်လောက် ဆောင့်ပေးလိုက်တယ်။ သီတာလည်း တရှီးရှီးတအားအားနဲ့ အလိုးခံရင်း ကျနော့်ခါးကို နောက်ပြန်သိုင်းဖက်တယ်။ ကျနော်လည်း သီတာ့ကို နောက်ကနေ သိုင်းဖက်ရင်း သီတာ့နို့တွေကို ဖိစုပ်ချေပေးလိုက်တယ်။ ဇော်မျိုးက ကျနော့်ပေါင်နှစ်ချောင်းကို ပွတ်သပ်ပေးပါတယ်။ ကျနော်လည်း ဆယ့်ငါးချက်လောက် ဖက်ပြီး ထပ်လိုးပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကျနော် သီတာခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ခွာလိုက်တယ်။ လီးကို ဖင်ဝအထိ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ သီတာ့ခါးနှစ်ဖက်ကို စုံကိုင်ပြီး လီးကို တဆုံးအထိ အားပြင်းပြင်းနဲ့ ဆောင့်ထည့်ပေးလိုက်တယ်။

    “အား အမလေး ကျွတ်ကျွတ် အား ကောင်းလိုက်တာ ကျော်ကြီးရယ် အား “

    သီတာ ကော့ပျံသွားတယ်။ ကျနော်လည်း သီတာ့ဖင်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းပဲ အချက်လေးဆယ်လောက် မနားတမ်း ဆောင့်လိုးလိုက်တယ်။ မိန်းမတွေ ဖင်ခံရင် ရှေ့ကနေ အပြီးမြန်တယ်ဆိုတာ ဟုတ်သလား မသိဘူး။ သီတာ ခုဏမှ တချီပြီးထားသေးတယ်။ ကျနော် အချက်လေးဆယ်လောက် ဆောင့်လိုးပြီးချိန်မှာ သီတာ နှုတ်က အသံထွက်လာတယ်။

    “အ အ ဆောင့် ဆောင့် ကြမ်းကြမ်းလေး လိုးပေးပါ ငါပြီးတော့မယ် အား ရှီး အား “

    သီတာ့ စကားဆုံးတာနဲ့ ဇော်မျိုးက ကျနော့်ကို လက်လှန်းတို့တယ်။

    “ဟြောင့် ဘေးတစောင်းလိုးမယ် “

    ပြောပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်လိုက်တယ်။ သီတာက အလည်က။ ကျနော်က သီတာ့နောက်က။ ဇော်မျိုးနဲ့သီတာက မျက်နှာချင်းဆိုင်။ ဇော်မျိုးက သီတာခြေထောက်တစ်ချောင်းကို အပေါ်ဆွဲမြှောက်ပြီး သီတာ့အဖုတ်ကို အားရပါးရ ဆောင့်လိုးပါတယ်။ ကျနော်လည်း နောက်ကနေ သီတာ့ဖင်ကို ဆယ်ချက်ဆက်တိုက် အားကုန်ဆောင့်လိုးပေးလိုက်ပါတယ်။

    “အား ရှီး အား ပြီးပြီ အား အ ဟဟ ရှီး ငါပြီးပြီ ကောင်းလိုက်တာ “

    သီတာ့တစ်ကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်သွားပြီး ပြီးသွားပါတယ်။ ဖင်ကို ရှုံ့ချည်ပွချည်လုပ်နေတာမို့ ကျနော်လည်း ပြီးချင်နေပါပြီ။ လီးတစ်ခုလုံး ကျင်စိမ့်စိမ့်နဲ့။

    “ကျော်ကြီး ငါလည်းပြီးတော့မယ် မင်းရော “

    “အေး ငါလည်း ပြီးချင်နေပြီ “

    ဇော်မျိုးက တဆက်တည်းသီတာ့ကို မေးပါတယ်။

    “မိန်းမ လရည်သောက်မလား “

    သီတာက ခေါင်းပဲ ညိတ်ပြပါတယ်။ ဇော်မျိုးနဲ့ကျနော် လီးတွေ ချွတ်လိုက်ပါတယ်။ ပြီးတော့ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပါတယ်။ သီတာက ထထိုင်ပြီး ကျနော်တို့လီးနှစ်ချောင်းကို ဂွင်းထုပေးပါတယ်။ ဇော်မျိုးက ကျနော့်ကို ရီဝေဝေလေး ကြည့်နေပါတယ်။ ဇော်မျိုးက ဘာမပြောညာမပြောနဲ့ ကျနော့်ခေါင်းကို နောက်စေ့ကနေ လှမ်းကိုင်ပြီး ကျနော့်အောက်နှုတ်ခမ်းကို ငုံစုပ်လိုက်ပါတယ်။ ကျနော်လည်း အလိုက်သင့် ဇော်မျိုးပုခုံးကို ဖက်ပြီး ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ သီတာကတော့ အောက်မှာ။ လီးနှစ်ချောင်းကို အလှည့်ကျ စုပ်ပေးနေရှာပါတယ်။

    ဇော်မျိုးက ကျနော့်နှုတ်ခမ်းနှစ်လွှာကြားထဲ သူ့လျှာကို ထိုးထည့်ပါတယ်။ ကျနော်လည်း အလိုက်သင့်ပဲ လျှာနဲ့ ပြန်ကလိပေးလိုက်ပါတယ်။ ကျနော်တို့ ခဏတဖြုတ် ကစ်ဆင်ဆွဲနေကြသေးတာပေါ့ဗျာ။ ခဏနေတော့ ဇော်မျိုးက ကျနော့်ကို ခွာလိုက်ပြီး သူ့လီးကို သူကိုင်ကာ ဂွင်းထုပါတယ်။ ကျနော်လည်း သူလုပ်သလိုပဲ ထုပလိုက်ပါတယ်။ ဆယ်ချက်လောက် ဆက်တိုက် အားပြင်းပြင်းနဲ့ ထုပလိုက်ရပါတယ်။

    “အား ရှီး အား သီတာ ဟထား ရှီး ပါးစပ်ဟထား အား ကိုယ်ပြီးတော့မယ် ရှီး အား အား “

    ဇော်မျိုး စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ခန္ဓာကိုယ်တုန်သွားပြီး ပြီးသွားပါတယ်။ သူပန်းထုတ်လိုက်တဲ့ လရည်တွေကို သီတာက ပါးစပ်နဲ့ မော့ခံရင်း လီချောင်းထဲက အရည်တွေကိုပါ မကျန်ရအောင် လှမ်းစုပ်ဆွဲပါတယ်။ ဇော်မျိုးက ကျနော့်ကို ကြည့်ပါတယ်။ ကျနော်လည်း မျက်လုံးစုံမှိတ်ပြီး ထုပါတယ်။ သီတာက ကျနော့် လီးထိပ်ကလေးကို လှမ်းလှမ်း ငုံပေးပါတယ်။

    ကျနော်လည်း မနေနိုင်တော့ဘူး။ သီတာ့ပါးစပ်ထဲ ကပြာကယာ ထိုးထည့်ပြီး လရည်တွေကို ပန်းထုတ်ပေးလိုက်တယ်။။ သီတာက စုပ်ဆွဲပြီး လျှာနဲ့လီးကို သန့်စင်ပေးတာတောင် မခံနိုင်တော့ဘူး။ လုံးဝပြီးသွားတာကိုး။

    “ဟူး မရတော့ဘူး မောသွားပြီ ဟီးဟီး ခဏနားဦးမယ်ဝေး “

    ကျနော် ရယ်ပြီးပြောတော့ သီတာရော ဇော်မျိုးရော။ မျက်လုံးပြူးကြည့်တယ်။

    “နင်က ခဏပဲနားမှာလား “

    သီတာက မေးပါတယ်။ ကျနော်လည်း စီးကရက်ကို မီးညှိရင်း

    “အေးလေ ပြီးမှ တစ်ကြောင်းလောက် ထပ်ဆွဲတာပေါ့ “

    “အမလေးလေး ငါတော့ ဒီည နားရတော့မယ် မထင်ဘူး “

    သီတာကလည်း ရယ်ပြီး ပြောပါတယ်။

    “ငိုးမ ငါပြောတုန်းကတော့ စိတ်ကူးနဲ့တောင် မပြစ်မှားဘူးလေး ဘာလေးနဲ့ စကားကြီး စကားကျယ်တွေ ပြောထားပြီးတော့ အခုကြတော့လည်း မပြီးနိုင်ဘူး “

    ဇော်မျိုးက ကျနော့်ကို ပြစ်ပြစ်နှစ်နှစ်ဆဲရင်း သူလည်း စီးကရက်ကို မီးညှိပြီး ဖွာပါတယ်။ ကျနော်ကတော့ ရယ်ပဲ ရယ်နေမိတော့တယ်။

    ပြီးပါပြီ။

  • နေအတူ ကြွေအတူ

    နေအတူ ကြွေအတူ

    Cuckold (ကပ်ကိုး ) ဇာတ်လမ်း ဖြစ်ပါသည်။

    ” အဖေ … အိမ်ရှေ့မှာ … ဧည့်သည် … အဖေ မိတ်ဆွေများလား ”

    ” အော် …ဗေဒင်ဆရာ များလား … ငါ့သူငယ်ချင်း လှမောင်ကို … ဟိုတနေ့က … အကူညီတောင်းထားသေးတယ် … တံခါး သွားဖွင့်လိုက်ကွာ ”

    ” ဟုတ် … အဖေ ”

    ကျုပ်ယောက္ခထီး ဘာစိတ်ကူးပေါက်လဲ မသိဘူး။ ဗေဒင်ဆရာတစ်ယောက်ကို အိမ်ခေါ်မေးတာပါ။ ကျုပ်တို့အိမ်က မြို့ငယ်လေးတခုရဲ့ မြောက်ဘက် အစွန်ဆုံး ရပ်ကွက်လေးထဲမှာပါ။ ရပ်ကွက်က အတော်ကျယ်တယ်ဗျ။ အရှေ့အနောက် တောင်မြောက် လမ်းဖောက်ထားပြီး ကျုပ်တို့ရပ်ကွက်ရဲ့အနောက်ဖက်က မြစ်ကြီးပဲရှိတော့တာ။ ကျုပ်တို့အိမ်က ရပ်ကွက် တောင်ခြမ်းဘက်မှာ ပေ ၃၀ ပေ ၅၀ အကျယ်ရှိပြီး ထရံကာသွပ်မိုး အောက်က အုတ်ခင်းဗျို့။ အိမ်ရှေ့မှာ ရေချိုးကန်လေးလုပ်ပြီး ရေဘုံဘိုင်လေး ဆင်ထားလိုက်တယ်။ ၂၅ ပေ ၃၅ ပေ ပတ်လယ်လောက် အိမ်ဆောက်ပြီး နောက်ဖေးက အိမ်သာနဲ့ မန်ကျည်းပင်လေးရှိတယ်ဗျ။ အိမ်ပတ်ပတ်လည် ဝါးထရံနဲ့ကာထားပြီး အိမ်ရှေ့က သစ်သားဝန်းထရံနဲ့ သစ်သားတံခါးပေါ့။

    ကျုပ်နာမည်က နောင်နောင် ပါ။ အသက်က ၂၆ နှစ်။ ရေတိုင်ကီလုပ်တာ ဆရာ့ဆိုင်မှာပဲ ဒီနေ့ ဦးပုဒ်နေ့မို့ ဆိုင်ပိတ်တာနဲ့ အိမ်မှာကပ်နေတာပေါ့။ ကျုပ်မိန်းမ နာမည်က သင်းသင်းစိုး ပါ။ အသက်က ၂၄ နှစ် ။ ကျုပ်ထက် ၂ နှစ် ငယ်ပါတယ် ။ သားလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်ဗျို့ ။ ၁ နှစ်ကျော်ပါပြီ။ ယောက္ခမကတော့ ကျုပ် မသင်းနဲ့ အိမ်ထောင်မကျခင်ထဲက ဆုံးပါးသွားတာ ယောက္ခထီးကတော့ ဦးမျိုးမြင့် တဲ့။ အရပ်မနိမ့်မမြင့်နဲ့ ကျုပ်ထက်စာရင် ပိန်တယ်။

    အခု ယောက္ခထီးခေါ်ထားတဲ့ ဗေဒင်ဆရာကို ကျုပ်လည်းတံခါးဖွင့်ပြီး အိမ်ထဲခေါ်လာခဲ့တယ်။ သူစီးလာတဲ့ စက်ဘီးလေး အိမ်ဝင်းထဲတွန်းဝင်ရင်း ဒေါက်ထောက်နေတာ။ စက်ဘီးလက်ကိုင်ရှေ့က ချိတ်ထားတဲ့ လွယ်အိတ်အနီကြီး ဖြုတ်ယူပြီး ကျုပ်နောက်က ကပ်ပါလာတာပေါ့။

    ဗေဒင်ဆရာက ဦးကံသာ တဲ့ ။ မြို့ရဲ့ အရှေ့ပြင်အခြမ်းက ပြောပါတယ်။ ယောက္ခထီးနဲ့ အသက်က မတိမ်းမယိမ်းလောက်ပါပဲ။ လက်ပြင်ကိုင်းကိုင်းနဲ့ အသားမဲတယ် ။ ကွမ်းစားတော့ သွားတွေက ကွမ်းဂျိုးတွေနဲ့ ပါးစပ်ကလည်း ရဲတွတ်နေတာဗျ။ အိမ်ထဲရောက်တာနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ မိတ်ဆက်ရင်း ယောက္ခထီးနဲ့ စကားပြောနေကြတာပါ။

    ” ကိုလှမောင် ပြောလို့ … ဒီက နောင်ကြီးဆီ … လာခဲ့တာပါ … အိမ်လိပ်စာလည်း ကိုလှမောင်က တခါတည်း ပြောပြပါတယ် ”

    ” ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာရယ် … ဗေဒင်မေးချင်တာ ၂ လလောက်ရှိပါပြီ … တခါတခါ ဖျားချင်သလို ဖြစ်သေးတယ်ဗျ … နေရထိုင်ရ အဆင်မပြေတာနဲ့ … ကိုလှမောင်ကို ပြောပြတော့ သူ့အသိ ဆရာတစ်ယောက်ရှိတယ် ဆိုတာနဲ့ … ခေါ်ပေးဖို့ ပြောလိုက်မိတာ ”

    ” ကဲ … လက်ဖက်နဲ့ … ရေနွေးကြမ်းလေး … သုံးဆောင်ပါဦး ဆရာ ”

    ယောက္ခထီးနဲ့ ဗေဒင်ဆရာ ဦးကံသာတို့ စကားပြောနေတုန်း ကျုပ်မိန်းမ မသင်းက လက်ဖက်ပန်းကန်နဲ့ ရေနွေးခရား လာချပေးနေတာပါ။ မသင်းက ရေချိူးပြီးစမို့ သနပ်ခါးနံ့လေးက မွှေးနေတော့တာပဲ။ အိမ်တွင်နေတတ်သူမို့ ဘော်လီမဝတ်တာများတယ်ဗျ ။ ကလေးရတော့ ပိုဆိုးတယ် ။ လုံးလုံး မဝတ်တော့တာ။ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း ပါးဖေါင်းဖေါင်းလေးနဲ့ ရုပ်ရည်က အချောကြီးမဟုတ်ပေမယ့် ကြည့်ကောင်းပါတယ်။ ထူးခြားချက်က ပါးဖေါင်းသလောက် ရယ်လိုက်ရင် ပါးချိုင့်လေးနဲ့ဗျို့။ ကျုပ်နဲ့ အရပ်အမောင်းက မတိမ်းမယိမ်းပါပဲ။ အခုချိန်ထိ တင်တွေ ရင်တွေ ထွားကြိုင်းသူမို့ တခါတလေ ဈေးသွားရင်း အပြန်ဆို ကောင်လေးတွေ ကပ်ပါလာတတ်သေးတယ်။

    မသင်းကျုပ်တို့ ဘေးနားဝင်ထိုင်တော့ ဧည့်ခန်းထဲက ဖျာပေါ်မှာ ဖင်ကြီးက ကားထွက်နေတာဗျ။ အင်္ကျီအပါးလေးအောက်က နို့သီးခေါင်းလေးကလည်း ချွန်ထွက်နေတော့ ကျုပ်မပြောနဲ့ ဆရာဦးကံသာ မျက်လုံးတွေပါ မသင်းဆီ တချက်တချက် ရောက်ရောက် လာတတ်တာ။ ခဏအကြာ ယောက္ခထီးကို နေ့နံဘာညာမေး သူ့လွယ်အိပ်ထဲက ကျောက်သင်ပုန်းနဲ့ ကျောက်တံထုတ်ပြီး ဗေဒင်တွက်ပေးနေတာဗျို့။

    ဗေဒင်တွက်ပြီးတော့ ယောက္ခထီးက ညာဘက်လက်အမြှောက် အ ကနဲ အော်မိလို့ ဦးကံသာက ဘာဖြစ်တာလဲ မေးနေတာ။ ယောက္ခထီးက လက်ပြင်ကြောညှပ်တာကြာပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောတော့ ဆရာဦးကံသာက အဲလောက်တော့ သူနှိပ်တတ်ကြောင်း ပြောပြီး နှိပ်ပေးနေတာဗျ။

    Random Image
    အဲ့ဒီချိန်မှာပဲကျုပ်တို့ အိပ်ခန်းဘက်က ကလေးငိုသံကြားတာနဲ့ ကျုပ်လည်း အိပ်ခန်းထဲ ဝင်လာလိုက်တာ။ မသင်းရယ် သူ့အဖေရယ် ဗေဒင်ဆရာရယ်က ဧည့်ခန်းထဲမှာပဲ ကျန်နေရစ်တာပါ။ ကလေးကို ချော့သိပ်ပြီး ဧည့်ခန်းဘက် ပြန်လာတော့ မသင်းက သူလည်း ညှောင်းကိုက်နေလို့ လက်စနဲ့ အနှိပ်ခံချင်ကြောင်း ပြောဆိုနေတာဗျို့။ ယောက္ခထီးကလည်း နှိပ်လက်စနဲ့ သမီးဖြစ်သူပါ တခါထည်း နှိပ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုနေတာပေါ့။

    ” ဟာ … ရပါတယ် … နောင်ကြီးရယ် ”

    ဆရာ ဦးကံသာက နှိပ်ပေးဖို့ ဝန်မလေးကြောင်းပြောတော့ မသင်းက အိမ်ရှေ့ ဧည့်ခန်းထဲ အနှိပ်မခံရဲကြောင်း ကျုပ်တို့ လင်မယားအိပ်ခန်းထဲ နှိပ်ဖို့ ထပ်ပြောနေတာပဲ။ ဒါနဲ့ ကျုပ်တို့အိပ်ခန်းထဲ ကုတင်အောက် ဖျာတချပ်ခင်းပြီး မသင်းက အနှိပ်ခံနေတာပါ။ ကျုပ်က ကုတင်ပေါ် သားလေးနဲ့ အတူမှေးရင်း မသင်းတို့ကို ကြည့်နေလိုက်တယ်။

    ယောက္ခထီးကတော့ ဧည့်ခန်းနဲ့ကပ်လျက် သူ့အိပ်ခန်းထဲ ဝင်သွားတာပါ။ သူ့အိပ်ခန်းနဲ့ ကပ်လျက်က ကျုပ်တို့ အဝတ်စားတွေထည့်တဲ့ ဗီဒိုနဲ့ တခြား ပစ္စည်းအဟောင်းတွေ ထားပြီး အဲဒီအိပ်ခန်း အနောက်ကမှ ကျုပ်တို့ လင်မယား အိပ်ခန်းပေါ့။ အမှန်ကတော့ မသင်းဆန္ဒအတိုင်း သူ့အဖေနဲ့ အိပ်ခန်းချင်းကပ်လျက် မနေချင်လို့ အခန်းခြားတဲ့ သဘောပါပဲ။

    ဖျာပေါ်မှာ မသင်းကို အခန်းပေါက်ဖက် ခြေဆင်းထိုင်ခိုင်းရင်း ဆရာဦးကံသာက မသင်းနောက်က ဒူးထောက်ရင်း ပုခုံးတွေ စနှိပ်ပေးနေတာပါ။ ပုခုံးတွေနှိပ်ရင်း မသင်းခေါင်းအပေါ်ခြမ်းနဲ့ မေးဖျားကို နောက်က ကိုင်ရင်း ဘယ်ညာ ချိုးပေးနေတာ တဂျွတ်ဂျွတ်နဲ့ဗျို့။ မသင်းပါးစပ်ကလည်း ကောင်းလိုက်တာ ဆရာရယ်နဲ့ စနှိပ်ပေးကတည်းက အတော်အညှောင်းပြေနေပုံပါ။

    တစ်ခုထူးခြားတာက မသင်းခါးလေး ကော့ကော့နေတာ။ သေချာကြည့်တော့မှ ဦးကံသာ ပုဆိုးထဲက ထောင်ထွက်နေတဲ့အရာက ကျုပ်မိန်းမ ကျောပြင်ကို ထောက်မိနေတာဗျ။ မသင်း လက်မခံရင် ရပြီပြောပြီး ရပ်ခိုင်းမှာပဲလေဗျာ။

    ခဏကြာတော့ ဦးကံသာက ဒူးထောက်နှပ်ပေးရင်းကနေ ဒူးတုတ်ထိုင်ပြီး ကျောပြင်တွေ စနှိပ်ပေးနေပါပြီ ။ မသင်းက တအင်းအင်းနဲ့ ညည်းနေတုန်း ဦးကံသာလက်က မသင်းခါးဆီ ရောက်လာတာပေါ့။ ထမိန်အပေါ်အနားစနဲ့ အင်္ကျီအောက်နားစကြား ပေါ်နေတဲ့ အသားစိုင်ဖွေးဖွေးလေးကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ နှိပ်တော့ မသင်းက ကုတင်ပေါ်လှဲနေတဲ့ ကျုပ်ဘက် မသိမသာလေး လှည့်ကြည့်နေတာ။ ထမိန်အညိုရောင်အပါးလေးအောက်က မသင်းဖင်ကြီးက ကားထွက်နေတော့ ကျုပ်လည်း ကြည့်ရင်း ပေါင်ကြားက ဆစ်ကနဲ ဖြစ်မိသွားရတယ်။

    ဦးကံသာ လက်က ခါးအောက် ဖင်သားကြီးဆီ တချက်တချက်ရောက်တိုင်း လက်မနဲ့ ဖိချေရင်း ကျုပ်ဘက် လှည့်ကြည့်တတ်သေးတာဗျ။ သူတို့လှည့်ကြည့်တိုင်း ကျုပ်လည်း မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်တယ်။ အတော်လေးကြာတော့ ဦးကံသာဆီက စကားသံထွက်ပေါ်လာတယ်ဗျ။

    ” ကဲ … သမီး … ဆရာ့ဘက်လှည့် … ပက်လက်လှဲအိပ်လိုက် … ခန္ဓာကိုယ်ရှေ့ပိုင်း နှိပ်ပေးမလို့ ”

    ” ဟုတ်ကဲ့ ”

    ကျုပ်မိန်းမလည်း စကားသံဆုံးတော့ သူ့ကိုယ်လုံးကို တပတ်လှည့်ပြီး ဦးကံသာရှေ့ ပက်လက်လေး လှဲအိပ်နေတာပေါ့။ ဦးကံသာက ပထမ ကုတင်ဘက်ကို သူ့ကိုယ်လုံးကပ်ပေးနေတာ နောက်ပိုင်း သူ့ကိုယ်လုံးနဲ့ ကုတင်ဘောင်တိုက်နေတော့ နှိပ်ရတာ အဆင်မပြေလို့ ဟိုဘက်ရွေ့ထိုင်ပြီး နှိပ်နေတာပါ။

    အစက ဦးကံသာကိုယ်လုံးကွယ်နေတော့ ကျုပ်လည်း မသင်းကိုနှိပ်နေတာ မမြင်ရဘူးဗျ။ ဦးကံသာ ဟိုဘက်ရွေ့နှိပ်မှ ကျုပ်မိန်းမပုံစံလေး ထင်းကနဲ မြင်လိုက်ရတာ။ အင်္ကျီအပါးလေးအောက်က စူထွက်နေတဲ့ နို့အုံထိပ်က နို့သီးခေါင်းလေးက ချွန်ထွက်နေပြီး ခါးအောက် ပေါင်ဂွတည့်တည့် ဖောင်းထွက်နေတဲ့ စောက်ဖုတ်ရာလေးကလည်း ထင်းနေတာဗျ။ ထမိန်က ဟောင်းနေတဲ့အပြင် ပါးလည်းပါးတော့ စောက်ပတ်အုံလေးကို ကပ်နေတာပါ။ ဦးကံသာက ဘေးကနေ ပုခုံးအခွက်လေးထဲ လက်မလေးဖိနှိပ်တော့ မသင်းဆီက အ ကနဲ ခပ်တိုးတိုး အသံလေးထွက်လာတာပေါ့။

    ဦးကံသာက ခဏအောင့်ခံဖို့ပြောရင်း ဘယ်ညာနှိပ်တော့ မသင်းကိုယ်လုံးလေး တုန်လာပြီး ခါးကော့တက်လာတာ။ ကျုပ်ဖြင့် မသင်းအနှိပ်ခံတာ ကြည့်ရင်း လီးတောင်နေရတာဗျ။ ဖနောင့်လေး အားယူထောက်ရင်း ကော့တက်လာတော့ ပေါင်ကြားက စောက်ဖုတ်ကို ကော့ပြသလို ဖြစ်နေတာလေဗျ။

    ကျုပ်တင်မဟုတ်ဘူးဗျ ။ ဦးကံသာ ပုဆိုးအောက်က ဟာကြီးကလည်း ဆက်ကနဲ့ တုန်တုန်နေတာဗျို့။ ခဏကြာတော့ ဦးကံသာ လက်နှစ်ဖက်က ကျုပ်မိန်းမပေါင်ရင်း တဖက်ဆီ အုပ်ကိုင်ရင်း ပေါင်အတွင်းကြောတွေကို ဖိဆွဲနေတော့တာ။ မသင်းဆီက အိကနဲ့ အိကနဲ့ ရှိုက်သံလေး ထွက်လာပြီး ကျုပ်ဘက်ကို ခိုးကြည့်နေတယ်။ ကျုပ်လည်း သူ့မျက်လုံးမရောက်ခင် အိပ်ပျော်ချင်ယောင် ဆောင်ပေးလိုက်တာပါ။ သူစိမ်းယောကျ်ားတစ်ယောက်လက်က ကျုပ်မိန်းမ စောက်ဖုတ်နားထိ ရောက်နေတာမို့ ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ အတွေးက တရှိန်းရှိန်းနဲ့ဗျ။ ဦးကံသာကြည့်လိုက်တော့လည်း ပေါင်ဂွတွေနှိပ်ရင်း သူ့မျက်လုံးတွေက မသင်းစောက်ပတ်ကို အရသာခံကြည့်နေတာဗျို့။

    ” သမီး … ညာလက်လေး … ဆရာ့ပေါင်ပေါ် ခဏတင်လိုက် … ဒူးခေါင်းနဲ့ မလွတ်ဘူးနေမှာ ”

    ပက်လက်အနေထားနဲ့ အနှိပ်ခံနေတဲ့ မသင်းညာဖက်လက်ကို ဆရာဦးကံသာ ဒူးခေါင်းနဲ့ဖိမိသလို ဖြစ်နေတာမို့ ဆရာက လှမ်းပြောနေတာ။ ပြောပြီးတာနဲ့ မသင်းပေါင်ဂွနှိပ်နေတဲ့ သူ့လက်တဖက်ကို ခွာပြီး မသင်းညာဖက်လက်ကို ဆွဲယူပြီး ဒူးကွေးထိုင်ထားတဲ့ သူ့ပေါင်ပေါ် တင်ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးမှ ပေါင်ရင်းကနေ ဒူးအထပ်နားထိ အသွားအပြန် ဆက်နှိပ်ပေးနေတာပေါ့။ မသင်း မျက်လုံးလေး စင်းလာပြီး ဆရာဦးကံသာ ပေါင်ပေါ်တင်ထားတဲ့ ညာဖက်လက်ဖမိုးကို မှောက်ချပစ်တာပဲ။ ဦးကံသာ လက်ချောင်းတွေကလည်း ပေါင်ဂွအရင်းနားရောက်တိုင်း လက်မလေး နှစ်ခုက ဖောင်းကြွနေတဲ့ ကျုပ်မိန်းမအဖုတ်လေးကို မထိတထိလေး ပွတ်ပေးနေတယ်။

    မကြာပါဘူး။ ဆရာဦးကံသာ ပေါင်ကြားက ထောင်ထွက်နေတဲ့ အရာရဲ့ထိပ်ပိုင်းလေးကို ကျုပ်မိန်းမလက်ကလေးက အုပ်ကိုင်လိုက်တာဗျ။ ကျုပ်မိန်းမ လက်ချောင်းတွေက အဲဒီမာတန်တန်ဟာကြီးကို ပုဆိုးအပြင်ကနေ ခပ်ဖွဖွ ညှစ်ချေရင်း စင်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျုပ်မျက်နှာကို လှမ်းကြည့်နေတာပေါ့။ ကျုပ်အိပ်ပျော်နေတယ် ထင်ပုံရတယ်ဗျ ။ ဦးကံသာ လက်မက ပေါင်ရင်းရောက်တိုင်း အဖုတ်အက်ကွဲကြောင်းထဲကို သိသိသာသာ ထိုးဆွနေတာ။ မသင်း လက်တဖက်ကလည်း ဦးကံသာပေါင်ကြားထဲ တလှုပ်လှုပ်နဲ့ပေါ့။ ကျုပ်စိတ်ထဲ နားမလည်တဲ့ ခံစားမှုတစ်ခုပေါ်လာပြီး လီးကလည်း ခါတိုင်းထက် တင်းနေတာဗျ။ ဖြစ်နိုင်ရင် ဆရာဦးကံသာကို ပြန်ခိုင်းပြီး ကျုပ်မိန်းမကို တက်လိုးပစ်ချင်မိတယ်။

    ” သင်းသင်းရေ … သမီးတို့ နှိပ်တာလည်း ကြာနေပြီ … နင့်ယောကျ်ားကို … ဆရာစားဖို့ လက်ဖက်ရည်နဲ့ ပလာတာလေးဖြစ်ဖြစ် မုန့်တစ်ခုခုလောက် ဝယ်ခိုင်းလိုက်ဦး ၁၂ ကျော်နေပြီ ”

    ကျုပ်စိတ်ကူးယဉ်နေတုန်း အိပ်ခန်းလိုက်ကာလေး ပွင့်လာပြီး ကျုပ်ယောက္ခထီး စကားသံ ကြားလိုက်ရတော့တာပဲ။ ကျုပ်လည်း အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေရာကနေ ထပြီး လက်ဖက်ရည်နဲ့ မုန့် ပြေးဝယ်ပေးရတာပေါ့။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က မဝေးပါဘူး ဆိုင်ကယ်နဲ့ ၁၀ မိနစ်လောက် မောင်းရင် ရောက်ပါတယ်။ ဖြစ်ချင်တော့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် မရောက်ခင် ဆိုင်ကယ် ရှေ့ဘီးပေါက်ပါလေရော။ ဥပုဒ်နေ့ဆိုတော့ ဘယ်ဆိုင်မှ မဖွင့်ဘူးဗျ။ ၅ မိနစ်လောက် တွန်းလာရင်း လေထိုးကျွတ်ဖာဆိုင် အသစ်တစ်ခုတွေ့မှ အဆင်ပြေသွားတယ်။ ဒါပေမယ့် ကျုပ်မရောက်ခင် ရှေ့မှာ ၃ စီးဗျ။ ဘီးဖာတာနှေးတော့ နာရီဝက် ကျော်ကျော်လောက်မှ ဆိုင်ကယ်ကပြီးတာ။

    လက်ဖက်ရည်နဲ့ မုန့် ဝယ်ပြီးတော့ အိမ်အမြန်မောင်းခဲ့လိုက်တယ်။ အသွားအပြန် မိနစ် ၄၀ ကျော်ကျော်လောက် ကြာသွားတာပေါ့။ အိမ်ရောက်တော့ ဆရာဦးကံသာတောင် ပြန်တော့မလို့ဗျ ။ အိတ်တွေလွယ်ထားပြီးပြီ အကျိုးကြောင်းပြောပြရင်း လက်ဖက်ရည်နဲ့မုန့် ဇွတ်စားခိုင်းလိုက်ရတယ်။ ယောက္ခထီး ဗေဒင်တွက်ခပဲ ယူပြီး ကျုပ်မိန်းမနှိပ်ခ မိတ်ဖြစ်ဆွေဖြစ် မယူတော့ဘူး ပြောပြီးမှ စက်ဘီးလေးနဲ့ ပြန်သွားတာဗျို့။ ခဏနေတော့ ယောက္ခထီးလည်း သူ့အိပ်ခန်းထဲဝင်နားတာနဲ့ ကျုပ်လည်း ကျူပ်တို့အိပ်ခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့လိုက်တာ။ ကုတင်ပေါ် သားလေးဘေးမှာ ခွေခွေလေး အိပ်နေတဲ့ မသင်းကို တွေ့လိုက်ရတာပေါ့။ ချက်ချင်းပဲ စိတ်တွေပြန်ကြွလာပြီး ထမိန်အောက်နားစလေးကို ခါးပေါ်ဆွဲတင်လိုက်တယ်။ ညာဖက်ခြေထောက်ဆန့်ထားပြီး ဘယ်ဖက်ခြေထောက်ကွေးထားတဲ့ ကျုပ်မိန်းမ ပေါင်ကြားက စောက်ပတ်က ခါတိုင်းထက် ဖောင်းကြွစူထွက်နေတာဗျ။ မသင်းက ချက်ချင်း ထမိန်စကို ပြန်ဖုံးပြီး ပင်ပန်းလို့ နောက်မှ လိုးဖို့ ပြောရင်း ပြန်အိပ်နေတာ။ ကျုပ်အံံ့သြနေတာပေါ့ ။

    ခါတိုင်း အလုပ်နားရက်ဆို ကျုပ်က စဖို့တောင် မလိုဘူး ။ သူ့ဘက်ကပဲ ဦးဆောင်ပြီး တနေကုန်နီးပါး လိုးကြတာပါ။ အမှန်အတိုင်းဆို ကျုပ်လည်း ခုန မြင်လိုက်ရတဲ့ မသင်းစောက်ဖုတ်ကို မသင်္ကာဘူးဗျ။ ကျုပ်တို့ အိမ်ထောင်ကျခါစ ကျုပ်လိုးထားတဲ့အတိုင်းပဲ စောက်ပတ်က ယောင်ကားနေတာ။ ကျုပ် လက်ဖက်ရည်သွားဝယ်တုန်း ဆိုင်ကယ်ဘီးပေါက်လို့ လမ်းမှာ ကြာနေတဲ့ အချိန် ဦးကံသာများ လိုးသွားတာလား တွေးမိနေတာပေါ့။

    စိတ်ထဲ သဝန်တိုမိသလို ဖြစ်ရပေမယ့် လက်တွေ့မမြင်လိုက်တော့ သိပ်မခံစားရပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သိချင်စိတ်က တနေ့တခြား ပြင်းပြလာတာဗျို့။ မသင်းကိုမေးတော့လည်း မျက်စိမျက်နှာပျက်ပြီး ငြင်းနေတာမို့ မမေးတော့ပါဘူး။ ၄ လလောက်ကြမှ မထင်မှတ်ပဲ မေးတော့ မသင်းက ပြန်ပြောပြပါတယ်။ သူ့ကို ခွင့်လွတ်ပေးဖို့ အိမ်ထောင်ရေးမပြိုကွဲဖို့ ကတိတောင်းပြီးမှ ပြောပြတာပါ။

    ” ကတိပေးပါတယ် … မိန်းမရဲ့ … အိမ်ထောင်ရေး မထိခိုက်စေရပါဘူး ”

    ” တကယ်နော် … ကိုနောင် … မသင်းလည်း … မထင်မှတ်ပဲ … အထိတွေ့နောက် သာယာခဲ့မိတာပါ ”

    ” အင်းပါ … နားလည်ပါတယ် … မိန်းမရယ် ”

    ” အဲဒီနေ့က … ပထမဆုံးအကြိမ်ပေါ့ … ကိုနောင် ပြန်မလာခင်လေး … မသင်း ဦးကံသာကို … အလိုးခံမိတာပဲ ”

    ” ဟမ် … ပထမဆုံး အကြိမ်ဆိုတော့ … ဒုတိယ … တတိယ အကြိမ်များ ”

    ” အားလုံး … လေးကြိမ် တိတိပဲ … ကိုနောင် ”

    ကျုပ်စကားမဆုံးခင် မိန်းမက ကျုပ်ဆိုလိုတာကို ဖြတ်ပြောပစ်တာဗျ။

    ” ဟာ ”

    ” အထင်သေးသွားပြီမလား … မသင်းကို … အဟင့်ဟင့် ”

    ကျုပ်ရဲ့ … ဟာ … ဆိုတဲ့စကားကြောင့် ကျုပ်မိန်းမ ဝမ်းနည်းပြီး ငိုပါလေရောဗျာ။ ဒါနဲ့ အံ့သြစိတ်နဲ့ ဟာမိတာ ဖြစ်ကြောင်း ပြန်ရှင်းပြရသေးတာ။ အငိုတိတ်မှ သူ့ဇာတ်လမ်းကို ထပ်ပြောပြတာဗျို့။ ကျုပ်လည်း အသာငြိမ်ပြီး နားထောင်နေရတာပေါ့။

    ” ကိုနောင်က … ဘာကို … အံ့သြတာလဲ ”

    ” ပြောရင် … စိတ်မခုရဘူးနော် … မိန်းမ ”

    ” မခုပါဘူး … ဒီနေ့ … အကုန်လုံး အမှန်တိုင်းပြောပြမှာမို့ … သိချင်တာမေးပါ ”

    ” ဒီလိုကွ မိန်းမရ … အသက်ရွယ်ကလည်း ဖအေလောက်ကြီး … ရုပ်ရည်ကလည်း သာမန်လေ … မိန်းမက ဘာကို ကြည့်ကြိုက်တာလဲ … နားမလည်လို့ပါ ”

    ” အစထဲက … ပြောပြီးသားလေ … အထိအတွေ့ပါဆို … ဦးကံသာက … ကိုနောင့်ထက် … အပြုစု အယုယ သာတာရယ် … ပြီးတော့ … အောက်ကဟာကလည်း … ကိုနောင့်ထက် ထွားပြီး ကြာကြာလေး လုပ်နိုင်တယ်လေ ”

    ” အပြုစု အယုယ … ဆိုတာက ”

    ” အာ … အဲဒါ … ဟို ဟို … ဟိုဟာလေ ”

    ” ပြောပါ … မိန်းမရယ် ”

    ကျူပ်လည်း မျက်နှာလေးရဲနေတဲ့ မိန်းမကို ဆွဲဖက်ရင်း ဆက်ပြောခိုင်းလိုက်တာ။

    ” အင်းပါ … အစကနေ ပြောပြပါ့မယ် ”

    …………………………………………………………….

    နောင်နောင်တစ်ယောက် လက်ဖက်ရည်သွားဝယ်စဉ် အဖေဖြစ်သူ ဦးမျိုးမြင့်မှာ သမီးဖြစ်သူဘေးနား ခဏထိုင်နေသေး၏။ ဦးမျိုးမြင့်ရှိချိန် ဦးကံသာမှာ ပုံမှန်ပဲနှိပ်ပေးရင်း ဦးမျိုးမြင့် အခန်းပြင်ထွက်တော့မှ မသင်းအား ဝမ်းလျားမှောက်ခိုင်းလိုက်သည်။ ခြေသလုံးကနေ ပေါင်ရင်းထိ နှိပ်ပေးရင်း ပေါင်ရင်းနား ရောက်တော့ မသင်းထမိန်လေး အပေါ်ကို လိပ်တင်ပစ်တော့၏။

    သင်းသင်းစိုး တစ်ယောက် သူစိမ်းယောကျ်ားရှေ့ ဖင်ကြီးက အပြောင်သားပေါ်နေပြီမို့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူနောင်နောင် ပြန်လာရင်ဆိုတဲ့အတွေး အဖေ နောက်တခေါက်ပြန်ဝင်လာရင် ဆိုတဲ့အတွေး … အတွေးပေါင်းစုံနဲ့ စိတ်ထဲ ရှုတ်ထွေးနေမိပြန်သည်။ တွေဝေနေရာက အသိစိတ်ဝင်ပြီး ကုန်းထတော့ ဦးကံသာက ရိပ်မိပုံနှင့် ချက်ချင်း မသင်းပေါင်ရင်းနား တက်ခွပစ်လိုက်၏။

    ချက်ချင်းပဲ သင်းသင်းစိုးဖင်ကြားထဲ ခပ်နွေးနွေးဟာကြီး ထိကပ်နေပြီး လှည့်ကြည့်တော့ ဦးကံသာက သူ့ပုဆိုးကို ဒူးဆစ်ထိဖုံးထားကာ အပြင်က လူဝင်လာရင်လည်း ဦးမျိုးမြင့်ကို ခွပြီးနှိပ်ပေးတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ မြင်ရတော့မည်။ ငြင်းဆန်ခြင်းနဲ့ သာယာခြင်း တပြိုင်ထဲ ခံစားမိရင်း စိတ်နှစ်ခွဖြစ်နေတုန်း သူမ စောက်ပတ်လေးထဲ ဦးကံသာ ဒစ်ကြီး တိုးဝင်လာတော့သည်။ စဝင်ဝင်ချင်း ကျင်ကနဲဖြစ်ပြီး နာပေမယ့် အသံမထွက်ရဲခဲ့ပေ။ အဖေဖြစ်သူကြားသွားရင် အရှက်ကွဲပြီဆိုတဲ့ ခံစားချက်က တိုးဝင်လာခဲ့ရ၏။

    အစပိုင်း နာကျင်ပေမယ့် တဖြည်းဖြည်း အရသာက ကောင်းလာသဖြင့် ဖြစ်ချင်ရာဖြစ် မြန်မြန်ပြီး ပြီးရောဆိုပြီး ငြိမ်နေမိသည်။ ဦးကံသာကလည်း သင်းသင်းစိုး ငြိမ်သွားသည်နှင့် ခပ်ပြင်းပြင်းလေး ကြိတ်ဆောင့်ပစ်၏။ တခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ အရသာမို့ သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် အရင်ပြီးသွားရင်း ခဏနေမှ သူမစောက်ခေါင်းထဲ ပူကနဲ့ ခံစားရကာ ဦးကံသာ ပြီးမှန်း ရိပ်မိလိုက်တော့သည်။

    ………………………………………………………

    ” သူက … တစ်ခါပဲ … လုပ်သွားတာပေါ့ ”

    ” အင်း … တစ်ခါထဲပဲ လုပ်တာပါ … ဒါပေမယ့် … သူ့ဟာက ထွားလို့ … မသင်း ရေသွားဆေးတော့ … အောက်ကဟာ ယောင်နေတာ မြင်လိုက်ရတာ … ကိုနောင် ပြန်လာတော့ တကယ်ကို အောက်က မခံနိုင်တော့တာ ကျိန်းနေတာပေါ့ ”

    ” နောက်တစ်ကြိမ်ကရော ”

    ” နောက်တစ်ခါက … အဖေလည်း ရပ်ကွက်ကထိန်ကိစ္စနဲ့ … လှူဖို့ကျောင်းရှာတော့ ၂ ညအိပ် ၃ ရက်ခရီး ထွက်တာလေ … ကိုနောင်ကလည်း မနက်တည်းက အလုပ်သွားတာဆိုတော့ …အိမ်မှာ မသင်းနဲ့ သားလေးပဲ … ရှိတာပေါ့ … နေ့ခင်းဘက် သားလေးအိပ်တော့ မသင်းလည်း ထမင်းစားပြီး အိမ်ရှေ့ဘုံပိုင်မှ အဝတ်လျှော်တုန်း ဆရာဦးကံသာ ရောက်လာတာပေါ့ ”

    ” ဪ ”

    ” မသင်းလည်း … မျက်နှာပူပူနဲ့ … အဖေ မရှိသေးကြောင်း ပြောပြလိုက်တယ် … ဦးကံသာက … တံခါးကို သူ့ဘာသာဖွင့်ပြီး စက်ဘီးကို အိမ်ထဲသွင်းထားလိုက်တယ် … ပြီးတော့ မသင်းဘေးနား လာထိုင်းရင်း … ကိုနောင် ဘယ်ချိန်ပြန်လာတတ်လဲ မေးတော့တာပဲ ”

    ” အင်း ”

    ကျုပ်လည်း မိန်းမဖြစ်သူ ပြောကောင်းအောင် အင်းအဲ ထောက်ပေးတာပေါ့။

    ” မသင်းလည်း ညနေစောင်းမှ ပြန်လာတယ်လို့ အမှန်အတိုင်း ပြောမိလိုက်တာ … ချက်ချင်းပဲ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ပြီး အဝတ်လျှော်နေတဲ့ မသင်းထမီအောက်နားစထဲ သူ့လက်က ရောက်လာတော့တာပဲ … အထဲက ဟာကို နိုက်ကလိရင်း ကျန်လက်တဖက်က … သူ့ပုဆိုး အောက်နားစကို မပြီး ပြနေတာပေါ့ ”

    မသင်းက ကျုပ်ဖြတ်မေးတာတွေ ပြန်ဖြေရင်း သူနဲ့ဦးကံသာတို့အကြောင်း ဆက်ပြောပြပါတယ်။

    …………………………………………………………..

    ” အိုရ် … မပြပါနဲ့ ”

    ” ကြည့်ပါ … သင်းသင်းရဲ့ … ဟိုနေ့က သင်းသင်း စောက်ပတ်လေးထဲ ဝင်ထားတဲ့ လီးကြီးလေ ”

    ဦးကံသာတစ်ယောက် ပေါင်ကြားမှ လီးအားပြနေစဉ် သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် မျက်နှာလေးရဲနေတော့၏။

    ” ဟင့်အင် … အိမ်အပြင်မှာ … ဖြတ်သွားဖြတ်လာ လူတွေနဲ့ ”

    ” ဒါဆို … အိမ်ထဲသွားရအောင်လေ … ဆရာက သင်းသင်းကို တွေ့ချင်လို့ … အဝေးကြီးက လာရတာပါ ”

    ဦးကံသာစကား ဆုံးသည်နှင့် သင်းသင်းစိုး တစ်ယောက် အိမ်ရှေ့လူမြင်မှာ စိုးသဖြင့် အိမ်ထဲပြေးဝင်လာမိသည်။ ရင်တွေ တဒုန်းဒုန်း ခုန်ကာ ဧည်ခန်းစားပွဲခုံနား မတ်တပ်ရပ်နေမိသည်။ ခါးသေးကျဉ်လေးအောက် ဖင်သားကြီးများမှာ ရေစိုထမိန်အောက်တွင် ကော့ထွက်နေပြန်၏။ သူမလက်လေးအား ဆွဲကာ ဦးကံသာမှ ဧည့်ခန်းမြောက်ဖက်ထောင့်ထဲ ဆွဲခေါ်ခဲ့သည်။ တုန်တုန်ရီရီ ဖြစ်နေသော သင်းသင်းစိုး ထမိန်အား ဆွဲချွတ်ကာ ပေါင်နှစ်ဖက်အား ဖြဲရပ်ခိုင်းထား၏။ ရေစိုနေသော ဖင်ကြီးအား ဆုပ်နယ်ကာ ဖင်ကြားလေးအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ဖြဲရင်း ဖင်ဝလေးအား လျှာဖြင့် ထိုးဆွလိုက်သည်။

    ” အို့ … အေမ့ ”

    တသက်နဲ့တကိုယ် ဖင်အား အလျက်မခံဘူးခဲ့ပေ ။ လင်ဖြစ်သူ နောင်နောင်တောင် စိတ်တအားကြွချိန်မှ စောက်ပတ်အား လျက်ပေးဖူးသည်။ ဖင်ဝလေးထဲ လျှာနွေးနွေးကြီးမှာ အထက်အောက် ကစားလိုက် လျှာဖျားအား စုချွန်၍ သွင်းလိုက် နောက်ပိုင်း နှုတ်ခမ်းချင်း တေ့စုပ်သလို ဖင်ဝအား တေ့စုပ်ခံရကာ သင်းသင်းစိုး ခါးလေးကော့တက်လာပြီး အနီးရှိ အိမ်ထရံအား လက်ထောက်ထားရတော့၏။ ခဏအကြာတွင် ပေါင်တန်များ တုန်လာကာ စောက်ပတ်လေးထဲမှ စောက်ရည်များ ပန်းထွက်လာရင်း ပေါင်အတွင်းသားများမှ ခြေဖျားထိ စီးကျလာခဲ့သည်။ စောက်ရည်များ ကုန်မှ လှည့်ကြည့်ရာ သူမနောက်ကျောဘက်တွင် မတ်တပ်ရပ်အနေထားဖြင့် ပုဆိုးအား ခြေရင်းပုံထားသော ဦးကံသာအား တွေ့လိုက်ရ၏။

    ” ဟင် … အကြီးကြီးပဲ ”

    သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် ဦးကံသာပေါင်ကြားမှ ဆက်ကနဲ့ ဆက်ကနဲ့ တုန်နေသော လီးကြီးအား ကြည့်ရင်း မျက်လုံးလေးပြူးနေမိသည်။ ပထမတကြိမ် သူမက မှောက်ယက်အနေထားမို့ အပေါ်မှခွလိုးသော ဦးကံသာလီးမှာ လင်ဖြစ်သူ နောင်နောင့်လီးထက် ကြီးမှန်း ရိပ်မိပေမယ့် သေချာမမြင်လိုက်ရပေ။

    ” ကိုင်ကြည့်လေ … သင်းသင်း ”

    ” ဟင့်အင် ”

    ” ရော့လေ … မကြောက်ပါနဲ့ … သင်းသင်း စောက်ပတ်လေးထဲ ဝင်ဖူးပြီးသားကို ”

    ဦးကံသာမှာ သင်းသင်းစိုး လက်အား ဆွဲကာ ထောင်မတ်နေသော သူ၏ လီးပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်၏။ သင်းသင်းစိုးမှာ ကြောင်၍ ဦးကံသာ လီးကြီးအား အုပ်ကိုင်ထားမိတော့သည်။ သူစိမ်းယောကျ်ားရှေ့ ထမိန်မပါပဲ မတ်တပ်ရပ်လျက် အနေထားဖြင့် လီးအားကိုင်မိသဖြင့် မျက်နှာလေး ရဲတက်လာပြန်၏။ ထိုစဉ် ဦးကံသာမှာ ခန္ဓာကိုယ်အား ရှေ့တိုးကပ်ရင်း သင်းသင်းစိုး နို့အုံများအား ညှစ်ချေပေးနေသည်။ ထိုနောက့် သူမအင်္ကျီနှင့် ဘော်လီ ချွတ်ကာ နို့စို့ခံရင်း ဦးကံသာ လီးအား အလိုအလျောက် ပြန်လည်ပွတ်သပ် ပေးနေမိသည်။ လင်ဖြစ်သူ လီးထက် ကြီးမားတုတ်ခိုင်သော လီးအား တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် စွဲလမ်းနှစ်ချိုက် သွားတော့၏။

    ဦးကံသာမှာ နို့သီးခေါင်းလေးအား ခဲရင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် အနေအထားဖြင့် ကိုယ်လုံးချင်း ဆွဲကပ်ပစ်သည်။ လီးထိပ်မှာ သင်းသင်းစိုး ဆီးခုံးအား ထောက်မိပြီး သူမစောက်ပတ်လေးထဲ ဆစ်ကနဲ့ ခံစားလိုက်ရပြန်၏။ သူမဖင်ကြီးများ ဆုပ်နယ်ပေးစဉ် ခါးလေးကော့ကာ ဦးကံသာလီးအား အောက်သို့နိမ့်၍ စောက်ပတ်ကြားထဲ ညှပ်ထားလိုက်သည်။ သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် ကာမစိတ်များ ထကြွလာကာ ဦးကံသာလီးအား ခပ်တင်းတင်းညှပ်ရင်း ဆီးခုံးချင်းကပ်နေအောင် ကော့ထိုးနေ၏။ ဦးကံသာ၏ အပွတ်အသပ် အယုအယများအောက် စီးမျောကာ တအီးအီး ညည်းငြူနေတော့သည်။

    ” ဆရာ့ လီးကြီး … ကြိုက်လား သင်းသင်း ”

    ” အင်း … ကြိုက်တယ် ”

    ” ညည်းယောကျ်ားလီးနဲ့ ဆရာ့လီး ဘယ်သူက ကြီးလဲ ”

    ” ဆရာက ကြီးတာပါ … ကြာလည်း ကြာကြာ လုပ်နိုင်ပါတယ် ”

    ” ဘာကြာတာလဲ ကွဲ့ … ဆရာ့ သေချာ ပြောပြပါဦး ”

    ” ဟို ဟို … ဟိုဟာ လုပ်တာပါ ”

    ” ဘယ်ဟာ … လုပ်တာလဲ ”

    ဦးကံသာမှာ သင်းသင်းအား အရှက်ကုန်လာစေရန် ရမ္မက်ကြွသော မေးခွန်းများ တရစပ် မေးနေပြန်၏။

    ” လိုး … လိုး … လိုးတာပြောတာပါ … ဆရာ ”

    ” ခုန … သင်းသင်း ဖင်ပေါက်ထဲ လျက်ပေးတော့ … ခံလို့ကောင်းလား ”

    ” ရှီးးးးးးး …… ကျွတ် …… ဟုတ် …… တအားကို ကောင်းတာပဲ ဆရာ ”

    ” အဲဒါမျိုး … သင်းသင်း … စောက်ပတ်လေးကို ဖြဲလျက်ပေးမယ် ဆိုရင်ရော ”

    ” အာ … ဆရာ ”

    သင်းသင်း ကိုယ်လုံးလေးတုန်လာကာ မျက်လုံးလေးဖွင့်ရင်း ဦးကံသာ မျက်နှာအား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဦးကံသာမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဒူးထောက်ထိုင်ချကာ သင်းသင်းစိုး ပေါင်ဂွအား မျက်နှာအပ်ပစ်တော့သည်။ သင်းသင်းစိုးမှာ ပေါင်တန်များ အနည်းငယ်ဖြဲကာ စောက်ဖုတ်နှင့် ဦးကံသာမျက်နှာအား ကပ်ပေးလိုက်၏။ ဦးကံသာ၏ လျှာစွမ်းအောက် တကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်နေကာ ဦးကံသာမျက်နှာအား တွန်းထုတ်ရင်း အသက်ဝအောင် ရှူနေလိုက်တော့သည်။ ထိုစဉ် ဦးကံသာမှ ထရပ်ရင်း သူမမျက်နှာနားလေး တစုံတခု တောင်းဆိုဟန်ဖြင့် ကပ်ပြောနေ၏။ သင်းသင်းစိုးမှာ တွေဝေမနေပဲ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူမမျက်နှာရှေ့ ထောင်မတ်နေသော ဦးကံသာလီးကြီးအား စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ဒစ်ဖူးအား ဆွဲစုပ်ပေး၏။

    ” ပြွတ် ပြွတ် … ပြွတ် ”

    ” အားပါး … ကောင်းတာ သင်းသင်းရယ် … စုပ်စုပ် ”

    သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် လင်ဖြစ်သူအား တခါတလေမှ လုပ်ပေးသော အရာအား ဦးကံသာအား ကျေကျေနပ်နပ် ပေးလိုက်ပြန်သည်။ ဒစ်ဖူးအားစုပ်သည်နှင့် လီးထိပ်မှထွက်သော ညှီစို့စို့ အနံ့လေးကြောင့် သူမစိတ်များ ထကြွကာ အားရပါးရ စုပ်ပေးနေ၏။ ဒစ်ဖူးအားစုပ်ရင်း ဒစ်အောက် မေးသိုင်းကြိုးနေရာလေးအား လျှာဖြင့်ဆွကာ လီးအရင်းထိ လျှာဖြင့် လျက်ပေးလိုက်သည်။ ဦးကံသာသင်ပေးသည့်အတိုင်း လီးအား လျက်လိုက် စုပ်လိုက်ဖြင့် စိတ်ပါလက်ပါ လုပ်ပေးနေ၏။ လီးစုပ်ရင်း သူမလက်လေးတဖက်မှာ လီးအရင်းအောက်ဖက်မှ လဥနှစ်လုံးအား ညှစ်ချေပေးသဖြင့် ဦးကံသာတစ်ယောက် အကြိုက်တွေ့နေမိသည်။ လီးထိပ်အပေါက်လေးအား လျှာဖျားနှင့် ထိုးဆွတိုင်း တကိုယ်လုံးအီဆိမ့်ကာ သင်းသင်းစိုး ပါးစပ်လေးအား ရသလောက် လီးအားသွင်း၍ လိုးမိသေး၏။ ခဏအကြာတွင် ဦးကံသာမှ သင်းသင်းစိုး ပါးစပ်ထဲမှ လီးအား ထုတ်၍ လိုးဖို့ ပြောဆိုလိုက်သည်။

    ” သင်းသင်း … ဆရာတို့ လိုးကြစို့ … ကြာရင် ပါးစပ်ထဲ ပြီးသွားလိမ့်မယ် ”

    ” လိုးလေ … အိပ်ခန်းထဲ လိုးမလား … ဒီမှာပဲ လိုးမလား ”

    ” အထဲသွားလိုးမယ်လေ ”

    ” အဲဒါဆို … လာလေ ”

    သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် ဦးကံသာပေါင်ကြားမှ လီးကြီးအား ပျောက်ကွယ်သွားမှာစိုးသည့်အလား လက်ဖြင့်ဆုပ်ကိုင်ကာ အိပ်ခန်းထဲ ခေါ်လာခဲ့လိုက်သည်။ အိပ်ခန်းထဲရောက်သည်နှင့် ကုတင်ပေါ် ပက်လက်လှန်လှဲကာ ပေါင်တန်များ ဖြဲရင်း ကုတင်အောက် မတ်တပ်ရပ်နေသော ဦးကံသာပေါင်ကြားမှ လီးကြီးအား စူးစိုက်ကြည့်နေတော့၏။

    ” ဆရာ … လုပ်တော့လေ ”

    ” ဘာလုပ်ရမှာလဲ … သင်းသင်းရယ် ”

    ” လိုးရမှာလေ … ဟောဒီစောက်ပတ်လေးထဲ လီးကြီးသွင်းပြီး လိုးပေးရမှာ … ရပြီလား … ဟွန့် ”

    ပေါင်ကြားလေးထဲ လက်ညိုးထိုးကာ ပြောဆိုနေသော သင်းသင်းစိုး ကိုယ်လုံးပေါ်သို့ ဦးကံသာ မှောက်ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် စောက်ခေါင်းပေါက်လေးအား ဒစ်ဖြင့်တေ့ကာ ခါးအားဖြင့် ဖိချလိုက်၏။ သင်းသင်းစိုး ခေါင်းလေး မော့တက်လာကာ ပါးစပ်မှ တအားအား အော်ဟစ်နေပြန်၏။

    ” ဗျစ် … အ …… ဗျစ်ဗျစ် …… အမလေးးးး … ကျွတ်ကျွတ် ”

    ဦးကံသာလီးကြီးမှာ သင်းသင်းစိုး စောက်ပတ်လေးထဲ တရစ်ချင်း တိုးဝင်သွားတော့သည်။ ဦးကံသာမှာ သင်းသင်းစိုး နို့အုံများ ဆွဲစို့ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင် မှောက်ယက်အနေထားဖြင့် ဖိဖိလိုးနေ၏။ တခါခံဖူးပြီးသားမို့ သင်းသင်းစိုး တစ်ယောက် အံကြိတ်ကာ ကောင်းလာမည့် အချိန်အား စောင့်နေမိသည်။ ခဏအကြာတွင် လီးအဝင်အထွက်အား သေချာမှတ်ရင်း ဦးကံသာလီးကြီး အဝင်တွင် သူမခါးလေးကော့ကာ ပင့်ခံလိုက်၏။

    ” ရှီးးးးးးး … ကောင်းလိုက်တာ ဆရာရယ် … မြန်မြန်လေး လိုးပေးပါ့လား ”

    သင်းသင်းစိုး စကားအဆုံး ဦးကံသာတစ်ယောက် မနားတမ်း ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပစ်လိုးတော့သည်။ လီးအဖျားထိထုတ်ကာ အရင်းထိ ပြန်ဆောင့်သဖြင့် သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် ကော့ပျံနေရသည်။ လီးကြီးအား စောက်ခေါင်း အတွင်းသားများနှင့် ညှစ်ရင်း စောက်ရည်များ ပန်းထွက်ကုန်၏။ ဦးကံသာ ကျောပြင်အားဖက်ကာ ဆီးခုံးချင်းကပ်နေအောင် ကော့ထိုးရင်း တအီးအီး ညည်းရင်း အထွဋ်ထိပ်ရောက်ရှိခဲ့သည်။

    ဦးကံသာမှာ သင်းသင်းစိုး အမောဖြေသည်ကို ခဏစောင့်ပြီး သူအပြီးလိုးရန် လေးဘက်ကုန်းခိုင်းလိုက်၏။ သင်းသင်းစိုးမှာလည်း ဦးကံသာပြောသမျှ အဆင့်သင့် လိုက်လုပ်ပေးနေမိသည်။ အခုလည်း ပက်လက်အနေထားမှ ကုန်းထကာ ဦးကံသာရှေ့ လေးဘက်ကုန်းပေးလိုက်၏။ သူမပေါင်ကြားမှ ပြူးထွက်နေသော စောက်ပတ်အား ကြည့်ကာ ဦးကံသာ ရမ္မက်စိတ်များ ထိန်းမရသိမ်းမရ ဖြစ်လာရသည်။ သင်းသင်းစိုး ဖင်ကြီးနောက်မှ ဒူးထောက်နေရာယူကာ လီးအား အရင်းမှ ကိုင်ရင်း စောက်ပတ်အက်ကွဲကြောင်းထဲ အထက်အောက် ပွတ်ဆွဲပစ်၏။ ပူပူနွေးနွေး အလိုးခံထားသော သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် ခါးလေးခွက်ကာ ဖင်အား ရသလောက် ထောင်ပေးနေသည်။

    ခဏအကြာတွင် ဦးကံသာတစ်ယောက် သင်းသင်းစိုးခါးအား စုံကိုင်ကာ မေးကျောများထောင်အောင် မနားတမ်း ပစ်လိုးတော့၏။ လီးအရင်းထိ ဝင်သဖြင့် လီးထိပ်မှ သားအိမ်ဝလေးအား ဆောင့်မိတိုင်း စောက်ပတ်တအုံလုံး ကျင်တက်ကာ အီဆိမ့်အောင် ခံစားနေရသည်။ အခုလို လေးဖက်ထောက် အလိုးခံရသည်မှာ ပိုပြီးကောင်းကြောင်း ခံစားသိရှိလိုက်ရပြန်သည်။

    ဦးကံသာ၏ မီးပွင့်မတတ်လိုးချက်များအား ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရင်း ဦးကံသာနှင့်အတူ အထွဋ်ထိပ်ရောက်ကာ တတိယအချီ ပြီးဆုံးသွားခဲ့၏။ ဦးကံသာမှာ ပြီးသည်နှင့် သင်းသင်းစိုး စောက်ပတ်လေးအား ပြောင်စင်အောင် လျက်ပေးလိုက်ပြန်သည်။ သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် လင်ဖြစ်သူထက် အစစ အရာရာ သာလွန်သော ဦးကံသာအား စွဲလမ်းနှစ်ခြိုက်ကာ ပြန်ခါနီးထိ လီးကြီးအား မလွတ်တမ်း ပွတ်သပ်ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်၏။

    ………………………………………………………..

    ကျုပ်လည်း မိန်းမဖြစ်သူ မသင်းစကားပြောအပြီး မနေနိုင်တာနဲ့ ဂွင်းထုပစ်ရသေးတယ်။ မသင်းက ကျုပ်ရင်ခွင်ထဲကနေပဲ ကျုပ်လက်ကို ဖယ်ရင်း သူ့လက်လေးနဲ့ ထုပေးတာဗျို့။ လရည်ထွက်တော့ လီးထိပ်ကို ဆွဲစုပ်ပြီး လရည်တွေ တဂွတ်ဂွတ် မျိုချပစ်တာ။

    ” ဟင် … မသင်း … လရည်တွေ … မျိုပစ်တာလား ”

    ” အင်းလေ … ဦးကံသာ … လရည်တွေတောင် မျိုသေးတာပဲ … ကိုနောင်က မသင်းယောကျ်ားပဲ ”

    ” အော် … ဦးကံသာက သင်ပေးတာပဲပေါ့ ”

    ” အင်း … အဲဒါက … တတိယ အကြိမ်ပေါ့ ”

    ………………………………………………………..

    ဦးကံသာနှင့် ဒုတိယအကြိမ် လိုးပြီးကတည်းက သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် လင်ဖြစ်သူ နောင်နောင် နှင့် လိုးတိုင်း ဆန္ဒများ မပြည့်ဝတော့ပေ။ နောင်နောင်မှာ ထမိန်လှန်ပြီး လိုးကာ လရည်ထွက်သည်နှင့် ထိုးအိပ်သွားတော့၏။ သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် ကာမဆန္ဒများ မပြည့်ဝပဲ ရမ္မက်စိတ်က အမြဲတောက်လောင်နေသည်။

    အိမ်ရှေ့ စက်ဘီးဖြင့် ဦးကံသာများ လာမလား မျှော်နေသည်မှာ ၁ လ ကျော် ကြာခဲ့လေပြီ ။ အရိပ်အရောင်တောင် မမြင်ရချေ။ နောက်ဆုံး ဖခင်ဖြစ်သူ ဦးမျိုးမြင့်သူငယ်ချင်း ဦးလှမောင်ထံ ဦးကံသာ လိပ်စာ စုံစမ်းပြီး လိုက်သွားတော့သည်။ လိုင်းကားစီးကာ ဂိတ်ဆုံးရောက်မှ ဆိုင်ကယ်တက္ကစီငှားပြီး ဦးကံသာ အိမ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူမစရောက်စဉ် ဗေဒင်လာရောက် မေးမြန်းကြသော ဧည့်သည် ၂ ဦးအား စောင့်၍ သူမအလှည့်မှ ဝင်သွားလိုက်၏။

    ” ဟင် … သင်းသင်း ”

    ” ဆရာ ”

    နှစ်ဦးသားစိုက်ကြည့်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ခပ်တင်းတင်း ဖက်ထားလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် ဦးကံသာမှာ အိမ်ဝင်းတံခါး ပိတ်ရင်း သင်းသင်းစိုးအား နောက်ဖေး အိပ်ခန်းထဲ ခေါ်လာခဲ့သည်။ ဦးကံသာအိမ်မှာ ပေ ၂၀ ပေ ၄၀ မြေအကျယ်အား ဝင်းပြည့်ခြံပြည့် အိမ်ဆောက်ထား၍ အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းနှင့် ဗေဒင်ဟောခန်းအား ပူးတွဲထားကာ နောက်ထဲ၌ အိပ်ခန်း တစ်ခန်းသာ ပါရှိသည်။ အိပ်ခန်းထဲရောက်သည်နှင့် သင်းသင်းစိုးမှာ ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ပေ။ သူမစွဲလမ်းနှစ်ခြိုက်က်မိသော ဦးကံသာလီးကြီးအား တရှုံ့ရှုံ့ဖြင့်နမ်းရင်း ကာမမီးများ တောက်လောင်နေရှာသည်။

    ” အင့် … ပြွတ် … ပြွတ် ”

    ဦးကံသာမှာ ကုတင်ပေါ်ခြေတွဲလောင်း ချထိုင်လျက် သူ့ပေါင်ကြားထဲ ဒူးတုတ်ထိုင်ကာ ပုဆိုးအတွင်းမှ လီးအား အငမ်းမရ နမ်းနေသော သင်းသင်းစိုးအား ခေါင်းလေးပွတ်သပ်ပေးနေလိုက်၏။

    ” ဒီကို … ဘာလာလုပ်တာလဲ … သင်းသင်း ”

    ” အာ … အလိုးခံဖို့လာတာ … အလိုးလာခံတာလေ ”

    ” ဘယ်ဟာနဲ့ ခံမှာလဲ ”

    ” ဟောဒီ … စောက်ပတ်နဲ့လေ ”

    ဦးကံသာ စကားအဆုံး သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် ထရပ်ကာ ထမိန်ချွတ်ချလိုက်သည်။ အရင်ထဲက အတွင်းခံမဝတ်တတ်သူမို့ ပေါင်ကြားတည့်တည့်မှ စောက်မွှေးပါးပါးဖြင့် ဖုံးထားသော စောက်ပတ်လေးက ပေါ်ထွက်လာ၏။ ဦးကံသာနှင့် ညစ်တီးညစ်ပတ်ပြောရင်း လိုးသည့်အရသာလည်း စွဲလမ်းမိနေသည်။ သူမကိုယ်တိုင် ဦးဆောင်ကာ ညစ်တီးညစ်ပတ်ပြောရင်း သူမပေါင်ကြားအား ကြည့်နေသော ဦးကံသာ မျက်နှာအား စောက်ဖုတ်ဖြင့် ဆွဲကပ်ပစ်၏။

    ” ကြည့်မနေနဲ့ … ရော့ … သင်းသင်း စောက်ပတ်ကို လျက်ပေး ”

    ” လျက်ပေးမှာပေါ့ … ပြီးမှ မရတော့ပါဘူး … မြန်မြန်လိုးပေးပါတော့လို့ … မအော်ကြေး ”

    ” ဒါကတော့ … လျက်ပေးတဲ့ပေါ် မူတည်မှာပဲ … တအား.. ယားလာရင်တော့ … လီးကြီးနဲ့ ခပ်ကြမ်းကြမ်း လိုးပေးပေါ့ ”

    ဦးကံသာမှာ သင်းသင်း စောက်ပတ်အား လျက်ရင်း ကုတင်ပေါ် ဖင်ပြန်ခေါင်းပြန် မျက်နှာချင်းဆိုင် အနေထားဖြစ်အောင် ပွေ့တင်လိုက်သည်။ ကုတင်ပေါ်ရောက်သည်နှင့် သင်းသင်းမှာလည်း ဦးကံသာပေါင်ကြားမှ လီးအား ပုဆိုးဆွဲချွတ်ကာ မက်မက်မောမော စုပ်ပေးနေ၏။ လီးအရည်ပြားအား ဒစ်ကြီးပေါ်အောင်ဖြဲကာ ကားထွက်လာသော ဒစ်ဖူးအား ဆွဲစုပ်ပစ်သည်။ လီးထိပ်အားငုံရင်း လက်တစ်ဖက်က ဂွင်းထုပေးရာ ဦးကံသာတစ်ယောက် တအီးအီး ညည်းနေရ၏။

    ” ရှီးးးးးးး …… ကောင်းလိုက်တာ … သင်းသင်းရယ် ”

    သင်းသင်း ပါးစပ်အား အလိုင်သင့်လိုးရင်း စောက်ပတ်လေးအား အပြားလိုက် ပင့်လျက်ပေးပြီး အစိလေးအား ဆွဲစုပ်ပစ်သည်။ သင်းသင်းမှာလည်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ဘေးတစ်စောင်းအနေထားဖြင့် ဦးကံမျက်နှာအား ခွကာ စောက်ဖုတ်နှင့် ပါးစပ်အား ကပ်ပေးလိုက်၏။ သူမပါးစပ်ထဲ ဝင်ရောက်လာသော လီးအား အလိုက်သင့်မျိုရင်း ဦးကံသာမျက်နှာအနံ့ စောက်ပတ်ဖြင့် ပွတ်ဆွဲနေပြန်သည်။ ဦးကံသာမှာလည်း စောက်ခေါင်းအား လျှာထိုးကလိရင်း ဖင်ပေါက်လေးအား လျှာထိပ်ဖြင့် ဆွပေးလိုက်၏။

    သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် ကာမဆန္ဒများ ဆာလောင်နေရာ ဖင်ရော အဖုတ်ရော တပြိုင်ထဲ လျက်ခံရသဖြင့် စောက်ရည်များ ပန်းထွက်ခဲ့သည်။ ဦးကံသာတစ်ယောက် စောက်ရည်ပန်းထွက်နေသော စောက်ခေါင်းပေါက်အား ပါးစပ်ဖြင့် တေ့စုပ်ပစ်၏။ သင်းသင်းစိုးမှာ စောက်ရည်ကုန်မှ ဦးကံသာပါးစပ်အား သူမစောက်ပတ်လေးဖြင့် ဖိပွတ်ရင်း လီးထိပ်အား ခပ်ဆက်ဆက်လေး ကိုက်ပေးလိုက်သည်။ ဦးကံသာ ပေါင်တန်များ ဆက်ကနဲ့တုန်လာကာ လီးတန်တလျှောက် ကျင်တက်သွား၏။ သင်းသင်းစိုး ပါးစပ်အား ခပ်ဖြည်းဖြည်းလိုးရင်း လရည်များပန်းထည့်ပစ်တော့သည်။

    သင်းသင်းစိုးမှာ ပါးစပ်ထဲဝင်လာသော ညှီစို့စို့လရည်များကြောင့် ခေါင်းလေးနောက်လှန်ရာ ဦးကံသာမှ ခေါင်းအားဖမ်းကိုင်ရင်း လီးအား ရသလောက် ထိုးထည့်လိုက်၏။ သင်းသင်းစိုးအား လရည်များကုန်စင်အောင် မျိုချခိုင်းပြီးမှ လီးအား ပါးစပ်မှ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ခဏအနားယူကာ စောက်ရည်များရွှဲနှစ်နေသော သင်းသင်းစိုး စောက်ပတ်အား ဦးကံသာမှ ပွတ်ချေနေသလို လရည်ထွက်ပြီးခါစ ဦးကံသာလီးကြီးအား သင်းသင်းစိုးမှ ဂွင်ထုပေးနေတော့သည်။ နှစ်ဦးသား တအီးအီးညည်းရင်း ခဏအကြာတွင် စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ် လိုးနေကြ၏။

    သင်းသင်းစိုး တစ်ယောက် ဦးကံသာ စိတ်တိုင်းကျ ပုံစံအမျိုးမျိုး အလိုးခံရင်း စောက်ရည်များ အကြိမ်ကြိမ် ပန်းထွက်ခဲ့ရသည်။ ဘေးဘက်ထောက် ကုန်းပေးရသည်မှာ သူမအကြိုက်ဆုံးဖြစ်၏။ စောက်ခေါင်းထဲ ဒင်ပြည့်ကြပ်ပြည့် ချိတ်ဆွဲနေသော လီးကြီးအား နောက်ပြန်ဆောင့်ကာ ကာမအရသာအား ထိထိမိမိလေး ခံစားပစ်သည်။

    နားလိုက်လိုးလိုက်ဖြင့် ၃ ချီမြှောက်တွင် ဦးကံသာလီးအား စောက်ပတ်ထဲမှ ချွတ်ကာ ပါးစပ်ထဲ ပြောင်းထည့်ရင်း သူမခေါင်းအား အထက်အောက် ကစားပြီး ထွက်လာသမျှ လရည်များအား တဂွတ်ဂွတ် မျိုချပစ်တော့၏။ နှစ်ဦးသား မျက်နှာချင်းဆိုင်လှဲချကာ သင်းသင်းစိုးမှ ဦးကံသာလီးကြီးအား ဆုပ်ကိုင်ရင်း အနားယူနေကြသည်။ ညနေပိုင်းမှ သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် အိမ်ပြန်ရာ ဦးကံသာမှ အိမ်ပြန်လက်ဆောင်ဟုပြောကာ စောက်ပတ်အား တစ်ချီပြီးအောင် လျက်ပေးလိုက်၏။

    ………………………………………………………….

    ” အော် … ၃ ကြိမ်မြောက်က … မိန်းမကိုယ်တိုင် … သွားအလိုးခံတာကိုး ”

    ” ဟုတ်တယ် … ကိုနောင် … အဲဒီတုန်းက အချိန်ပြည့် ဦးကံသာလီးကြီးပဲ မြင်ယောင်နေတာ … သွား အလိုးခံလိုက်တော့မှ … နေလို့ထိုင်လို့ ရတာ ”

    ” ၄ ကြိမ်မြောက်ကရော ”

    ” နောက်ဆုံး အကြိမ်က အိမ်မှာပေါ့ … အဖေ ရှိရဲ့သားနဲ့ … မသင်းကို … မရ ရအောင် လိုးသွားတာ ”

    ……………………………………………………….

    ” ဟော … ဆရာဦးကံသာ လာတယ်ဟေ့ … သမီးရေ … လက်ဖက်နဲ့ … ရေနွေးကြမ်းလေး လုပ်ပါဦး ”

    မနက်ပိုင်း ၁၀ နာရီကျော်ကျော်လောက် ဦးကံသာတစ်ယောက် သင်းသင်းစိုးအိမ်သို့ ဆိုင်းမဆင့် ဘုံမဆင့် ရှောက်ရှိလာသည်။ ဦးမျိုးမြင့်နှင့် စကားပြောရင်း မျက်လုံးများက သင်းသင်းစိုး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ဝဲနေတော့၏။ အထူးသဖြင့် ဖျာပေါ် အိကားထွက်နေသော ဖင်ကြီးအား မျက်လုံးများက ကျရောက်နေသည်။

    ” လက်က သက်သာရဲ့လား … နောင်ကြီး ”

    ” ကောင်းသွားပြီဗျို့ … ဆရာ့ကို ကျေးဇူးတင်လိုက်တာ … တခါတခါ ဖျားချင်သလိုလိုတောင် ဖြစ်တာဗျ ”

    ” မလိုပါဘူး နောင်ကြီးရယ် … လူရင်းတွေ ဖြစ်သွားကြပြီပဲ ”

    သင်းသင်းစိုးမှာလည်း ဖအေနှင့် ဦးကံသာ စကားပြောနေသည်ကို နားထောင်ရင်း သူမမျက်လုံးများက ဦးကံသာပေါင်ကြားသို့ ရောက်ရှိနေသည်။ ထိုစဉ် ရပ်ကွက်လူကြီးများ ရောက်လာက ကထိန်ကိစ္စ ပြောဆိုနေသဖြင့် သင်းသင်းစိုးမှာ ရေနွေးထပ်တည်ရင်း ထပ်ဧည့်ခံ ပေးရသည်။ သူမရေနွေး ထပ်ဖြည့်ပေးအပြီး ဧည့်ခန်းတွင် လူပြည့်သွားသဖြင့် ဦးကံသာ နောက်နားလေး ကပ်ထိုင်လိုက်၏။ သူမနောက်ကျောတွင် အိမ်ဝန်းထရံသာ ရှိတော့သည်။

    ဦးမျိုးမြင့်နှင့် ရပ်ကွက်လူကြီးများ လက်ဖက်စားလိုက် ရေနွေးသောက်လိုက်ဖြင့် စကားပြောဆိုနေစဉ် ဦးကံသာမှာ ကိုယ်လုံးအား အနည်းငယ်ရွေ့ကာ ညာဘက်ဒူးတစ်ဖက် ထောင်ထားလိုက်၏။ သင်းသင်းစိုးမှာ သူမရှေ့တည့်တည့် ခန္ဓာကိုယ် ဘေးတစောင်း အနေအထားဖြင့် ဒူးတစ်ဖက်ထောင်ထားသော ဦးကံသာအား မသိမသာ ကြည့်နေမိသည်။ ထိုစဉ် ဦးကံသာ လက်တဖက်မှာ ထောင်ထားသော ဒူးခေါင်းဘက် ပုဆိုးအောက်နားစအား ဆွဲအား ဖင်အောက်ညှပ်ထားလိုက်သည်။ သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် ဦးကံသာပေါင်တန်ကြားမှ ခုံးထနေသော လီးကြီးအား ကြမ်းပြင်ပေါ် စိုက်ကျလျက် အနေအထားဖြင့် တွေ့မြင်နေ၏။ သူမကိုယ်လုံးလေး မသိမသာ တိုးကပ်ကာ ဒူးထောင်ဟထားသော ပေါင်တန်ဘက် လက်သွင်းရင်း လီးအား ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ တဖြည်းဖြည်း သင်းသင်းစိုး လက်ထဲ ဦးကံသာ လီးကြီး မာထင်လာတော့၏။

    ” ကဲ … ဦးမျိုးမြင့်တို့ … စကားကောင်းနေတာ … နောက်ဖေး အပေါ့လေး သွားချင်လို့ … ခွင့်ပြုဗျာ ”

    ” ဪ … ဒီက တည့်တည့်သာဖြတ်သွား … ဆရာရေ … သမီးရေ … သင်းသင်း … အိမ်သာ လိုက်ပြပေးလိုက်ပါဦး ”

    ဦးကံသာစကားအဆုံး ဦးမျိုးမြင့်မှ သမီးဖြစ်သူအား အိမ်သာလိုက်ပြခိုင်းနေတော့သည်။ ဦးကံသာမှာ ပုဆိုးကြားမှ ထောင်နေသော လီးအား လက်ဖြင့်ဖိကာ နောက်ဖေးပေါက်သို့ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။ နောက်ဖေးတံခါးပေါက်နားအရောက် တံခါးဘေးနားလေး အိမ်ထရံအား မှီကာ ရပ်နေလိုက်သည်။ ဦးကံသာ နောက်ကျောဘက်မှ ကပ်ပါလာသော သင်းသင်းစိုးမှာ အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းဘက်သို့ တချက်လှည့်ကြည့်ရင်း ဦးကံသာရှေ့ ဒူးထောက်ထိုင်ချပစ်၏။ ပုဆိုးအောက်နားစအား ပေါင်ရင်းထိလှန်တင်ကာ ဦးကံသာပေါင်ကြားမှ ထောင်မတ်နေသော လီးအား တပြွတ်ပြွတ်နှင့် ဆွဲစုပ်လိုက်သည်။ လီးကြီးအား ဘယ်ချိန်တွေ့တွေ့ စုပ်ပေးချင်သည့်စိတ်က ထကြွနေ၏။ ဘယ်လက်ဖြင့် ပုဆိုးအောက်နားစအား ပင့်ကိုင်ပြီး ညာလက်က လီးအရင်းအား ဖမ်းထိန်းကာ လျှာဖြင့် လီးအရည်ပြားအား ပတ်လျက်လိုက်၊ လီးထိပ်အား ဆွဲစုပ်လိုက်နှင့် မက်မက်မောမော စုပ်ပေးလိုက်သည်။ တဖန် လီးအား အပေါ်သို့ပင့်တင်ကာ လီးအရင်းအောက်မှ တွဲကျနေသော လဥမဲမဲကြီး နှစ်လုံးအား တလှည့်စီ ဆွဲစုပ်ပြန်၏။ ဦးကံသာတစ်ယောက် အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းဘက် ကြည့်ကာ လီးစုပ်ခံရင်း ခပ်တိုးတိုး ညည်းနေရသည်။

    ခဏအကြာတွင် ဦးကံသာမှာ သင်းသင်းစိုးအား လီးစုပ်တာရပ်ဖို့ ပြောဆိုလိုက်၏။ သင်းသင်းစိုးမှာ ဦးကံသာစကားကြောင့် စုပ်၍ မဝသေးသော လီးကြီးအား တချက်ကြည့်ကာ ဒစ်ဖူးအား ခပ်ပြင်းပြင်း တချက်ဆွဲစုပ်ပြီး ပါးစပ်ထဲမှ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဦးကံသာ တစ်ယောက် သင်းသင်းစိုးပါးစပ်မှ လီးကြီးကျွတ်ထွက်သည်နှင့် သင်းသင်းစိုးအား ဆွဲထူပြီး အိမ်ထရံဘက် ကပ်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင် မတ်တတ်ရပ်လျက် အနေအထားဖြင့် ထမိန်လှန်ကာ တေ့လိုးပစ်၏။ပုဆိုးအား စလွယ်သိုင်းကာ သင်းသင်းစိုး ခါးလေးအား ဖမ်းကိုင်ရင်း တစ်ချက်ချင်း လိုးနေရာ အချက် ၅၀ ခန့်တွင် အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းမှ ခြေသံများကြားရသဖြင့် လူချင်းခွဲလိုက်ရသည်။

    သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် ထမိန်ပြင်ဝတ်ရင်း ဧည့်ခန်းဘက် အရင်ပြန်ထွက်ကာ ခဏအကြာမှ ဦးကံသာ ထွက်လာခဲ့၏။ ဦးကံသာ ဧည့်ခန်းတွင်းရောက်ချိန် ရပ်ကွက်လူကြီးများ ပြန်သွားသဖြင့် သင်းသင်းစိုးတို့ သားအဖနှစ်ဦးသာ တွေ့လိုက်ရသည်။

    ” ဆရာ … အိမ်သာသွားတာ အဆင်ပြေရဲ့လားဗျ ”

    ” ပြေပါတယ်ဗျာ … မနေ့က ကုလားပဲဟင်း စားထားလို့ ဗိုက်က ရစ်နေတာပါ ”

    ” ဪ … အပြန်ကြ လမ်းမှာ ဒုက္ခရောက်နေဦးမယ် … အိမ်မှ နားနားနေနေ … နေပြီးမှ ပြန်ပေါ့ ”

    ” ဟုတ် … နောင်ကြီး ”

    ဦးကံသာမှာ ဦးမျိုးမြင့်နှင့် စကားပြောရင်း သင်းသင်းစိုးအား လိုးရန် အကြံထုတ်နေသည်။ သင်းသင်းစိုးမှာလည်း အလိုးခံကောင်းနေစဉ် လူချင်းခွဲခဲ့ရသဖြင့် ဦးကံသာပေါင်ကြားအား ခိုးကြည့်ကာ စိတ်ထဲ မရိုးမယွ ခံစားနေရ၏။

    ” အဖေတို့ … စကားပြောကြဦး … သမီး အိပ်ခန်းထဲ ခဏလှဲဦးမယ်နော် ”

    ” အေးအေး … သမီး ”

    ဦးကံသာမှာ ဦးမျိုးမြင့်နှင့် ရောက်ရာပေါက်ရာ စကားပြောရင်း ခဏအကြာတွင် ဗိုက်ရစ်လာသဖြင့် နောက်ဖေးသွားရန် ပြောဆိုလိုက်သည်။

    ” ကဲ … နောင်ကြီးရေ … စကားတော့ ကောင်းပါရဲ့ဗျာ … ဗိုက်က ရစ်လာပြန်ပြီဗျို့ ”

    ” ဟား … သွားသွား … ဆရာ ”

    ဦးမျိုးမြင့်အား ပြောပြီးသည်နှင့် ဧည့်ခန်းအနောက်လျှောက်လာကာ သင်းသင်းစိုး အိပ်ခန်းထဲ ဝင်ရင်း တံခါးစိထားလိုက်၏။ ဦးကံသာ ဝင်လာသည်နှင့် သင်းသင်းစိုးမှာ ကုတင်ပေါ် အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေရာမှ ဆင်းလာပြီး ဦးကံသာပုဆိုးအတွင်းမှ လီးအား အုပ်ကိုင်ရင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။

    ” နောက်မှ … စုပ်တော့ … သင်းသင်း … အခု တအားလိုးချင်နေပြီ ”

    ” အင်း … ဒါဆိုလည်း … လိုးလေ ”

    သင်းသင်းစိုးမှာ ဦးကံသာအား ပြောပြီးသည်နှင့် မတ်တပ်ထရပ်ကာ ကုတင်ဘက်ပြန်လျှောက်သွားရင်း ကုတင်စောင်းတွင် လေးဘက်ကုန်းပေးထား၏။ ဦးကံသာမှာလည်း ကုတင်အောက်ကြမ်းပြင်တွင် မတ်တပ်ရပ်လျက်အနေထားဖြင့် သင်းသင်းစိုးပေါင်ကြားမှ အရည်လဲ့နေသော စောက်ပတ်အားကြည့်ကာ ပုဆိုးအား ခြေရင်းပုံချလိုက်သည်။ ထို့နောက် စောက်ဖုတ်နူတ်ခမ်းသားအား ဖြဲကာ စောက်ခေါင်းပေါက်ထဲ ဒစ်ဖူးအားဖိထည့်ရင်း လီးတဝက်ခန့် ထိုးသွင်းပစ်၏။ လီးတဝက်လောက်သာ အထုတ်သွင်းလုပ်ရင်း အချက် ၃၀ ခန့်တွင် လီးအရင်းထိ ဆောင့်လိုးလိုက်တော့သည်။

    ” ဗျစ် …… အ …… ဖလွပ် …… ဘွတ် …… ရှီးးးးးး …… အအ ”

    စောက်ရည်များစိမ့်လာ၍ လီးအဖျားထိထုတ်ကာ လီးအရင်းထိ ဆောင့်လိုးပစ်၏။ တဖြည်းဖြည်း လီးဝင်လီးထွက်သံများ ညည်းသံများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် လိုးအားလျှော့ကာ တစ်ချက်ချင်း လိုးနေတော့သည်။

    ” အာ … ဆောင့်လိုးစမ်းပါ … ဆရာရယ် ”

    သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် အလိုးခံကောင်းနေစဉ် လိုးချက်များ ပျော့လာသဖြင့် စိတ်ထဲ အားမလိုအားမရ ဖြစ်ကာ ဦးကံသာအား လှည်ပြန်ကြည့်ရင်း ပြောဆိုနေသည်။

    ” အသံတွေ တအားထွက်မှာ စိုးလို့ပါ … သင်းသင်းရဲ့ … ဧည့်ခန်းထဲက … ညည်းအဖေ ကြားသွားလိမ့်မယ် ”

    ဦးကံသာ ပြောသည်ကလည်း မှန်နေသည်မို့ သင်းသင်းတစ်ယောက် မချင့်မရဲ ဖြစ်ကာ ဖင်ကြီးအား နောက်ပြန်ပစ်ဆောင့်ရင်း ရသလောက်လေး စည်းစိမ်ယူနေလိုက်၏။ ဦးကံသာမှာလည်း စိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်း ဆောင့်လိုးချင်ပေမယ့် အခြေအနေနဲ့ အချိန်အခါကြောင့် စိတ်ကို ချိုးနှိမ်ကာ ပုံမှန်လေး ကြိတ်လိုးနေရသည်။

    ” သမီးရေ … အိပ်ပျော်နေလား ”

    ” ရှင် … အဖေ ”

    ရုတ်တရက် အိပ်ခန်းပြင်မှ ဖခင်ဖြစ်သူ အသံကြောင့် နှစ်ဦးသား တုန်သွားကြပြီး သင်းသင်းစိုးမှာ ဦးကံသာအား ကုတင်အောက် ပုန်းခိုင်းလိုက်၏။

    ” အဖေ … ကထိန်ကိစ္စနဲ့ ဓမ္မာရုံခဏသွားရဦးမယ် … လာခေါ်နေလို့ … ဆရာဦးကံသာက ဝမ်းပျက်ပြီး အိမ်သာတက်နေလို့ … သူလာရင် ပြောလိုက်ပါဦး … တော်ကြာ အဖေက ရှောင်တယ် ဖြစ်မှာစိုးလို့ ”

    ” ဟုတ် … အဖေ … သမီး ပြောပြလိုက်ပါ့မယ် … သွားသွား ”

    ထို့နောက် သင်းသင်းစိုးမှာ အိပ်ခန်းတံခါးဖွင့်ကာ ဖခင်ဖြစ်သူ အိမ်ပြင်ထွက်သည်နှင့် အိမ်းဝင်း တံခါးအား ပိတ်ရင်း အိမ်ထဲပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ သူအိပ်ခန်းထဲရောက်သည်နှင့် တခိခိ ရယ်နေတော့၏။ ကုတင်အောက် ကွေးကွေးလေး ပုန်းနေသော ဦးကံသာမှာ ပြန်ထွက်လာရင်း တခိခိရယ်နေသော သင်းသင်းစိုးအား လှမ်းမေးနေသည်။

    ” ဆရာဖြင့် … လန့်နေမိတာ … သင်းသင်းက ဘာတွေ သဘောကျနေတာလဲ ”

    ” ဪ … အဖေက … ဆရာ့ကို အိမ်သာတက်တယ် ထင်နေတာ … သူ့သမီး ခိုးလိုးနေတာ မသိရှာဘူး … အဲဒါ တွေးမိလို့ပါ ”

    ” သင်းသင်း သားလေးကရော ”

    ” အဖေ့ အိပ်ခန်းထဲမှာပါ … အခုထိ မနိုးသေးဘူး … ကဲ … အခု လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဖြစ်သွားပြီ … လီးကြီး လှန်ပေးတော့ စုပ်ဦးမယ် ”

    ဦးကံသာလည်း သင်းသင်းစကားကြောင့် ပုဆိုးချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ်ပက်လက် လှန်ပေးလိုက်တော့သည်။ သင်းသင်းစိုး တစ်ယောက် လောလောလတ်လတ် သူမစောက်ဖုတ်အား လိုးထားသဖြင့် စောက်ရည်များပေကပ်နေသော ဦးကံသာလီးကြီးအား ကုတင်ပေါ်ဒူးတုတ်ထိုင်ကာ အားရပါးရ စုပ်နေမိ၏။ အတော်ကြာကြာလေး စုပ်ပြီးမှ ဦးကံသာအား လိုးပေးရန် ဘေးနားလေး လေးဖက်ကုန်းပေးလိုက်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်တွင် လွတ်လပ်သွားသည်မို့ ဦးကံသာမှာ ခုနက ထိန်းထားသော ကာမဆန္ဒများ ဖွင့်ချလိုက်တော့၏။ လေးဖက်ကုန်းပေးထားသော သင်းသင်းစိုးခါးလေးအား စုံကိုင်ကာ ဖင်ကြီးနောက်မှ ဒူးထောင်နေရာပြန်ယူကာ မီးပွင့်မတတ် ဆောင့်လိုးပစ်သည်။

    ” ဖွပ်ဖွပ် … ဇွိ … အမလေးးး …… ဘွတ်ဘွတ် … ကောင်းလိုက်တာ … ဆရာရယ် … အဲလို ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေး … လိုးစမ်းပါ … တအားခံလို့ ကောင်းတာပဲ …… အ …… ရှီးးးးးးးးး ”

    ဦးကံသာ၏ မနားတမ်း ဆောင့်ချက်များအောက် အားရကျေနပ်စွာ ခံယူရင်း နှစ်ဦးသား ပန်းတိုင်ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဦးကံသာမှာ သင်းသင်းစိုးအား အနားမပေးတော့ပဲ ပက်လက်လှဲချကာ ပူပူနွေးနွေး လိုးထားသော စောက်ပတ်အား ကုန်လျက်တော့၏။ သင်းသင်းစိုးမှာလည်း စောက်ရည်ထွက်ပြီးခါစ ချက်ချင်း အလျက်ခံရသဖြင့် အရသာသစ်လေး ခံစားကာ ရမ္မက်စိတ်များမကျပဲ တိုးပွားလာခဲ့သည်။ ဦးကံသာအား ပက်လက်လှန်ခိုင်းပြီး မပျော့မမာ အနေထားဖြစ်နေသော လီးအား တင်းမာလာအောင် တပြွတ်ပြွတ် စုပ်ပေးလိုက်၏။ အကြောပြိုင်းပြိုင်းထကာ လီးကြီးထောင်မတ်လာစဉ် ဦးကံသာမှ အပေါ်က တက်ဆောင့်ခိုင်းတော့သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် အပေါ်က ခွလိုးသည်မို့ ဦးကံသာ လီးပေါ်သို ဖြည်းဖြည်းချင်း ခွထိုင်လိုက်၏။ လီးတချောင်းလုံး စောက်ခေါင်းထဲ တရစ်ပြီးတရစ် ဝင်သွားမှ ဖင်ကြီးအားကြွကာ ပြန်ဖိချသည်။

    အပေါ်မှ ခွလိုးရသဖြင့် သူမလိုသလို လိုးခွင့်ရကာ ဦးကံသာလီးအား စိတ်တိုင်းကျ ဆောင့်လိုးပစ်သည်။ တဖြည်းဖြည်း ကျင့်သားရလာကာ ဖင်သားကြီးများ တုန်ခါလာသည်အထိ ဖိဖိဆောင့်ချပစ်သည်။ အရှိန်နှင့်ဆောင့်ချတိုင်း ဦးကံသာ လီးထိပ်က သားအိမ်ဝသို့ ထောက်မိသဖြင့် နာလည်းနာ ကောင်းလည်းကောင်း အရသာနှစ်မျိုး ပူးတွဲခံစားနေ၏။ ဦးကံသာမှာ အရှိန်ဖြင့်ဆောင့်ချသဖြင့် ရမ်းခါနေသော သူမနို့အုံများအား ပင့်ချေပေးသဖြင့် ခံစားမှု့အား ပိုကောင်းလာကာ အောက်နူတ်ခမ်းလေးအား ဖိကိုက်ရင်း အားရှိသလောက် ဖိဆောင့်ပစ်သည်။ သူမ လိုးအားလျော့စဉ် ဦးကံသာမှ ပင့်လိုးပေးသဖြင့် စောက်ခေါင်းထဲ ဒင်ပြည့်ကျပ်ပြည့် ပွတ်ဆွဲနေသော လီးအရသာမှာ လျော့မသွားပဲ တိုးတိုးလာခဲ့၏။ စောက်ရည်များမှာလည်း ဦးကံသာ လဥကြားမှ စီးကား အိပ်ယာပေါ် ရွှဲနှစ်ကုန်သည်။ ၂ ချီဆက်တိုက် အကောင်းကြီးကောင်းကာ ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ပဲ အားကနဲ့ ညည်းသံရှည် ဆွဲရင်း ဦးကံသာ ရင်ဘက်ပေါ် သူမကိုယ်လေး မှောက်ချပစ်လိုက်၏။

    ” အားးး… ထွက် ထွက် …… ထွက်ပြန်ပြီ …… ဆရာရယ် ……… အမလေးးးး …… အ အားးးးး ”

    ဦးကံသာမှာလည်း သင်းသင်းစိုးကိုယ်လုံးလေး သူ့ပေါ်မှောက်ကျလာသည်နှင့် ကျောပြင်အား သိုင်းဖက်ကာ အောက်မှ ပင့်လိုးတော့သည်။ သင်းသင်းစိုး ဖင်ကြီး လေထဲမြောက်သွားလိုက် ပြန်ကျလိုက်နှင့် အတော်ကြာကြာတွင် ဦးကံသာလည်း လီးတန်တစ်ချောင်းလုံး ယားတက်လာကာ လရည်များ သင်းသင်းစိုး စောင်ခေါင်းထဲ ပန်းထည့်လိုက်ရ၏။

    ” ရှီးးးး … ဘွတ် ဘွတ် ဘွတ် …… အား အားးး …… ဆရာလည်း ပြီးပြီ …… သင်းသင်းရယ် …… အင်းဟင်း ”

    ………………………………………………………

    ကျုပ်မိန်းမ စကားဆုံးတော့ ဂွင်းတခါထုထားတဲ့ ကျုပ်လီးက ထူးထူးခြားခြား ပြန်မာလာတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ မသင်းကို ဆွဲလှဲပြီး ထမိန်လှန် လိုးပစ်လိုက်တာ။ တသက်နဲ့တကိုယ်ဗျာ လီးက ခါတိုင်းလို ကျမသွားပဲ မာထင်နေတာဗျ။ မိနစ် ၂၀ လောက် မနားတမ်း လိုးလိုက်နိုင်လို့ မိန်းမတောင် အံ့သြယူရတယ်။ နှစ်နှစ်ချိုက်ချိုက် အိပ်ပျော်ရင်း မနက် ၅ နာရီလောက် မသင်းကို ထလိုးသေးတယ် ။ မသင်းက အားရကျေနပ်တဲ့အသံနဲ့ ကျုပ်မျက်နှာကို တရှုံ့ရှုံ့နမ်းနေတော့တာ။ ကလေးရပြီး အေးစက်သွားတဲ့ ကျုပ်တို့ကာမဆက်ဆံရေးက ဦးကံသာကြောင့် ပြန်လည်နွေးထွေးလာတာတော့ ဝန်ခံပါတယ်ဗျ။

    နောက်ရက်တွေလည်း လိုးခါနီးတိုင်း ကျုပ်မိန်းမ မသင်းကို ဦးကံသာနဲ့ လိုးခဲ့ပုံတွေ ပြန်ပြန်ပြောခိုင်းပြီးမှ လိုးကြတာ စိတ်ကျေနပ်မှု အများကြီး ရတယ်ဗျ။ မသင်းကလည်း ဦးကံသာ လိုးတဲ့အကြောင်းပြောတိုင်း ကျုပ်တောင် ဆွပေးစရာ မလိုဘူး စောက်ပတ်က အရည်တွေ အလိုလိုရွှဲနေတာပဲ။ ကျုပ်လီးလည်း ဂွင်းထုစရာမလိုအောင်ကို မာထင်နေတာပါ။

    ဒီလိုနဲ့ ယောက္ခထီးက သင်္ကြန်နီးလို့ သူ့မွေးရပ်မြေ ပြန်တဲ့အချိန် သားလေးကို ခေါ်သွားပါတယ်။ ကျုပ်နဲ့မိန်းမနဲ့ နှစ်ယောက်ထဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေရချိန် ကျုပ်အလုပ်နားရက် မသင်းဈေးက ပြန်လာတော့ မျက်နှာလေးက ပန်းရောင်သန်းနေတာဗျ။

    ” ဈေးက ပြန်လာပြီလား … မိန်းမ ”

    ” အင်း … ကိုနောင် ”

    ” ဒီနေ့ … ငါ့မိန်းမ မျက်နှာလေး … ရဲနေပါလား … မှန်းစမ်း နေမကောင်းဖြစ်ပြီနဲ့ … တူတယ် ”

    ကျုပ်လည်း ဧည့်ခန်းထဲ ဈေးခြင်းလေးချရင်း ခုံပေါ်ထိုင်နေတဲ့ မိန်းမ နဖူးလေး စမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ ကိုယ်လည်း မပူဘူးဗျ။ ဘာဖြစ်တာလဲ မေးတော့လည်း မပြောဘူး။ ထမင်းဟင်းချက်ပြီး နေ့လည်စာ စားသောက်ပြီးတော့ ကျုပ်လည်း လက်ဖက်ရည်ပါဆယ် သွားဝယ်လိုက်တာ။ ယောက္ခထီးက ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ သားလေးကို ချီပြီး ရပ်ကွက်ထဲ လည်နေကြတယ်။ ကျုပ်ပြန်ရောက်တော့ ယောက္ခထီးဖို့ လက်ဖက်ရည် ဦးချပြီး ကျန်တာ ကျုပ်တို့လင်မယား သောက်ဖို့ ဖန်ခွက်ထဲ ငှဲ့ပြီး ယူလာလိုက်တာပေါ့။

    ကုတင်ပေါ် ဘေးတစ်စောင်းအိပ်နေတဲ့ ကျုပ်မိန်းမ ဘေးနား လှဲချပြီး ကော့ထွက်နေတဲ့ ဖင်ကြီးကို ခွပစ်လိုက်တယ်။ မိန်းမက အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတာပါ။ တစ်ခုခု စဉ်းစားနေပုံနဲ့ သက်ပျင်းချသံတွေ ကျုပ်ကြားနေရတာ။ သူ့ဂုတ်သားလေးကို နမ်းရင်း လက်တစ်ဖက်က သိုင်းဖက်ပြီး နို့အုံတွေ အုပ်ကိုင်လိုက်တယ်ဗျာ။ နို့တွေကိုင်နေတဲ့ ကျုပ်လက်ကို သူ့လက်တဖက်နဲ့ တွန်းထုတ်ရင်း ကျုပ်နဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် လှည့်လိုက်တာဗျ။ မျက်နှာက စိတ်ရှုပ်နေတဲ့ ပုံစံမို့ အသာကြည့်နေလိုက်တာ။ ကျုပ်မျက်နှာ စိုက်ကြည့်နေရင်း မနက်က ဈေးအပြန် ကျုပ်မေးတဲ့ဟာကို ပြောပြပါတယ်။

    ” ကိုနောင် … မသင်း စိတ်ထဲ … စနိုးစနှောင့်ကြီး ဖြစ်နေလို့ပါ … အခု … ဖွင့်ပြောပြတာ ကောင်းမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ”

    ” ဟမ် …… ပြောပါ … မိန်းမရ … တစ်ယောက်ထဲ ခံစားနေမယ့်အစား … ကိုနောင့်ကို ပြောပြတော့ … ခံစားမှု လျော့တာပေါ့ ”

    ” မသင်း … ကိုနောင့် အပေါ်ကို … မတရား လုပ်သလိုကြီး … ခံစားလာရလို့ပါ … အဟင့် ဟင့် ”

    ” အာ … ဘာလို့ ငိုတာလဲ … မိန်းမရယ် … ပြောမယ့်ဟာ ပြောပါ … ရိုးရိုးသားသား ဖွင့်ပြောတဲ့ အတွက် ဘာနေနေ … ကိုနောင်က ခွင့်လွတ်ပြီးသားပဲ ”

    ” မသင်းမှာ ကိုနောင်နဲ့ လက်မထပ်ခင် … ချစ်သူ ရှိခဲ့ဖူးတယ် ”

    ” အင်းလေ … မိန်းမ ပြောပြဖူးသားပဲ … မိန်းမနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ … ဖားကန့်တက်ပြီး အလုပ်လုပ်ရာက … ပြန်မလာတော့တာဆို … အခုဆို ၅ နှစ်လောက်ရှိပြီမလား ”

    ” ဟုတ်တယ် … ကိုနောင် … ၂ နှစ်လောက် အဆက်သွယ်မရပဲ … ငှက်ဖျားမိပြီး သေသလိုလို သတင်းရခဲ့တာပါ ”

    ” အင်း … အခု ဘာဖြစ်လို့လဲ … မိန်းမရဲ့ ”

    ” မနက်က … ဈေးသွားတော့ … သူနဲ့ ပြန်တွေ့တာ … သူမသေဘူး ကိုနောင် … ငှက်ဖျားမိပြီး ပြန်နေကောင်းလာရာကနေ သူတို့အုပ်စု ကျောက်အောင်လာတယ် ပြောတာ … မသင်းအကြောင်းလည်း သူစုံစမ်းပြီးပြီ ပြောတယ် ”

    ” ဟမ် ”

    ” ဟုတ်တယ် … ကိုနောင်နဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ရနေတာပါ … သူသိထားတယ် ”

    ” ဪ ”

    ” သူခွင့်လွတ်တယ်တဲ့ … ကိုနောင့်ကို ကွာပြီး … သူ့ကို လက်ထပ်ပါတဲ့ … ကလေးကိုလည်း သူ့သွေးသားအရင်းလို စောင့်ရှောက်ပါမယ်ဆိုပြီး … ငိုယို ပြောနေတော့တာ ”

    ” ဟာ … အဲဒါနဲ့ … မိန်းမက … ဘာပြန်ပြောလိုက်တာလဲ ”

    ကျုပ်လည်း ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ဘူးဗျာ ။ မသင်းကို ကျုပ်သိပ်ချစ်တာဗျ။ မသင်းသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင် ကျုပ် ကမ္ဘာပျက်ပြီ။ အခုကို ရင်ထဲ မီးစနဲ့ထိုးသလို ခံစားလိုက်ရတာပါ။

    ” မငိုပါနဲ့ … ကိုနောင်ရယ် … မသင်းက … ကိုနောင်နဲ့ သားလေးအပေါ် အခုထိ မေတ္တာ မပျက်ပါဘူး ”

    ချက်ချင်းလှိုက်တက်လာပြီး ကျလာတဲ့ ကျုပ်မျက်ရည်တွေကို မိန်းမက သူ့လက်နဲ့ သုတ်ပေးရင်း ဆက်ပြောပြနေတယ်ဗျာ။

    ” ဈေးထဲကနေ … ဆိုင်ကယ်နဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းထိ ခေါ်သွားပြီး … လူရှင်းတဲ့ နေရာရောက်တော့ … မသင်းကို ဟိုဟာလုပ်ဖို့ … ကြိုးစားလာတာ … မသင်းက သူငိုယိုပြီး ဈေးထဲပြောနေတော့ ဘေးလူတွေ ဝိုင်းကြည့်နေတာနဲ့ … သူခေါ်ရာ လိုက်သွားမိတာပါ ”

    ” ဒါဆို … သူက … မိန်းမ ကို ”

    ” ဟင့်အင် … ကိုနောင် … မသင်း ခွင့်မပြုပါဘူး … ဦးကံသာ တုန်းကတောင် မသင်း ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် ချိုးနိမ်ပြီး … ကင်းအောင် နေနိုင်ခဲ့တာ … ကိုနောင် အသိပါ ”

    ” အင်းပါ … ကိုနောင် စိတ်လောသွားတာ … ဆောရီး ”

    ” ရပါတယ် … ကိုနောင်ရယ် … ဒါပေမယ့် … မသင်း … သူ့ကို … လက်နဲ့ အာသာဖြေပေးခဲ့ရတယ် … နောက်ပြီး မသင်းတို့ … ထပ်မပက်သက်ကြဖို့ … ပြောတော့ သူ့ဘက်က … မသင်းနဲ့ အိပ်ဖို့ တောင်းဆိုလာတာပဲ ”

    ” ဟမ် … ဒါဖြင့် … သူက … မိန်းမနဲ့ အိပ်ပြီးရင် … ထပ်မပတ်သက်တာ သေချာလား ”

    ” အဲဒါတော့ … သူ ကတိပေးတယ် … ဖားကန့် အပြီးပြန်တော့မယ် ပြောတယ် ”

    ” ဒါဆိုလည်း … ခွင့်ပြုလိုက်ပါလား မိန်းမရယ် … ကိုနောင်က … မသင်းနဲ့ သားလေးကို မခွဲရရင် … ပြီးရောပဲ ”

    ” ကိုနောင်က … မသင်းပေါ် … အဲလို နားလည်ပေးလေ မသင်းစိတ်ထဲ … မချိအောင် ခံစားရလေပါပဲ ”

    ” ဟာ … ရပါတယ် … မိန်းမရယ် … ဒါပေမယ့် ဒီတခါ … တခုတော့ တောင်းဆို ပါရစေ ”

    ” ပြောပါ … ကိုနောင် သဘောမတူရင် … မသင်း ဘာမှမလုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား ”

    ” အဖေရော … သားလေးရော … အိမ်မှာ မရှိတော့ … မသင်း ချစ်သူဟောင်းကို အိမ်ပဲ ခေါ်တွေ့ပါ့လား ”

    ” အင် ”

    ” ဟုတ်တယ် … ဦးကံသာနဲ့ ကတည်းက … ကိုနောင် ကြည့်ချင်မိတာ … အသိနောက်ကျခဲ့လို့ ”

    ” ဟို … ဟိုလေ … ကိုနောင်ရှေ့ … တခြားယောင်္ကျားကို … ခံဖို … မသင်း … စိတ်မရဲဘူး ”

    ” စိတ်အေးအေးထားပြီး ပျော်ပါ … မိန်းမရယ် … အရေးကြီးတာ … ကိုနောင်နဲ့ သားလေးကို … ပစ်မသွားဖို့ပဲ … ပြီးတော့ … ကိုနောင်တို့ အိပ်ခန်းမှာပဲ လုပ်ကြ … ဒီဘက် အဝတ်စားထားတဲ့ အခန်းကနေ … ကိုနောင် ချောင်းကြည့်မှာပါ ”

    ” အင်းပါ … ကိုနောင် … ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ် ”

    ညပိုင်းရောက်တော့ ၂ ချီဆက်တိုက် လိုးဖြစ်တယ်ဗျ။ ထူခြားတာကာ ကျုပ်မိန်းမ ခါတိုင်းရက်ထက် စိတ်ပိုကြွနေတာပါ။ မနက်ပိုင်းက ချစ်သူဟောင်းကို ဂွင်းထုပေးတော့ အဲဒီစိတ်တွေ ပြန်ပေါ်လာတာနေမယ်။ ၃ ရက်မြောက်ကြ ကျုပ် အလုပ်သွားကာနီး ဒီနေ့ ဈေးထဲ သူ့ချစ်သူဟောင်းနဲ့ ချိန်းတဲ့နေ့မို့ ဘယ်နေ့ ခေါ်လိုက်ရမလဲ မေးနေတာဗျို့။

    ” ကိုနောင် … ဒီနေ့ … သူ့ကို ဘယ်ရက်တွေ့ဖို့ ပြောလိုက်ရမလဲ ”

    ” မြန်လေ ကောင်းလေပဲ … မိန်းမရယ် … နက်ဖန် ချိန်းလိုက် ”

    ” ဟင် … မမြန်လွန်းဘူးလား ”

    ” မမြန်ပါဘူး … ကိုနောင်လည်း ကြည့်ချင်တာရယ် … ပြီးတော့ သူ့ဆန္ဒပြည့်ဝတာနဲ့ … ဒီမြို့က ထွက်သွားပြီးရောပေါ့ ”

    ” သဘက်ခါ … ချိန်းလိုက်မယ်လေ … နက်ဖန်ကြ … မသင်းဘက်က လောသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ် ”

    ” အင်းပါ … ဒါဆိုလည်း … သဘက်ခါပေါ့ … တစ်ခုတော့ ကောင်းပါတယ် … ကိုနောင်လည်း နက်ဖန် နေတပိုင်း အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ချင်သေးတယ် ”

    မသင်းကို နှုတ်ဆက်ရင်း အလုပ်ထဲ လာခဲ့လိုက်တယ်။ ဆိုင်ရောက်တော့ ဆရာက သင်္ကြန် ကြိုပိတ်မှာမို့ အလုပ်တွေ လက်စသတ်ဖို့ တပည့်တွေကို လိုက်ပြောနေတာပေါ့။ ကျုပ်ကတော့ သဘက်ခါ နားရဦးမှဗျ ကျုပ်မိန်းမနဲ့ သူ့ချစ်သူဟောင်းတို့ လိုးပွဲကို ကြိုပြီး ရင်ခုန်နေတာပါ။ ညနေပိုင်း လုပ်အားခရှင်းပြီး အိမ်ပြန်တော့ မိန်းမက သနပ်ခါးအဖွေးသားနဲ့ ကျုပ်ကို ပြုံးပြနှုတ်ဆက်နေတာပဲ။

    ” ဟော … ကိုနောင် ပြန်လာပြီလား ”

    ” အင်း … မိန်းမရေ … အခြေနေ ဘယ်လိုလဲ ”

    ” မယ့်လေး … ရေချိုးထမင်းစားပါဦး … ပြီးမှ ပြောပြပါ့မယ် ”

    ကျုပ်လည်း ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ကုန်အောင်သောက်ပြီး အိမ်ရှေ့ရေချိုးလိုက်တယ်။ ခဏနားပြီး မိန်းမနဲ့ ထမင်းအတူ စားလိုက်တာပေါ့။ ထမင်းစားပြီး မိန်းမဖျော်ပေးတဲ့ ကော်ဖီသောက်ရင်း ဧည့်ခန်းထဲမှာပဲ တီဗွီ အတူ ထိုင်ကြည့်နေကြတာ။ တီဗွီကြည့်နေပေမယ် စိတ်က မိန်းမနဲ့သူ့ချစ်သူအကြောင်းပဲ သိချင်နေမိတာပဲ။ ၈ နာရီ သတင်းလာတော့ ကျုပ်က စကားစလိုက်မိတယ်။

    ” မိန်းမ … အခန်းထဲ … သွားစို့ … သတင်းက နာရီဝက် ကြာဦးမယ် ”

    ” ခ်ခ် … ဟုတ်ပါပြီရှင် ”

    မသင်းက ကျုပ်အကြံ သိနေတဲ့ ပုံစံနဲ့ ခိကနဲ့ ရယ်ရင်း ဖင်ကြီးတွေရမ်းပြီး အိပ်ခန်းထဲ ဝင်သွားတော့တာ။ ကျုပ်လည်း အသာလေးကပ်လိုက်သွားပြီး အိပ်ခန်းထဲရောက်တာနဲ့ ကုတင်ပေါ် ပက်လက်လေးလှဲနေတဲ့ မိန်းမကို ဘေးတစ်စောင်း ခွပြီး ကျုပ်သိချင်တာ မေးတော့တာပဲ။

    ” ပြောတော့လေကွာ ”

    ” ပြောပြမှာပါ ”

    ” မနက်က … ဈေးထဲ … ဟင်းချက်စရာ ဝယ်ပြီးတော့ … သူနဲ့ တွေ့ဖြစ်တာပဲ … အေးဆေးစကားပြောချင်တယ်ဆိုလို့ … သူ့ဆိုင်ကယ်နဲ့ အအေးဆိုင် တဆိုင် သွားခဲ့ကြတာ ”

    ” အင်း ”

    ” အအေးဆိုင်က … တမျိုးပဲ ကိုနောင် … ခြံဝင်းကြီးထဲမှာ … သက်ကယ်တဲလေးတွေ အများကြီးပဲ … ကိုယ့်အတွဲနဲ့ကိုယ် လာကြတာတွေပါ ”

    ” အော် … သီးသန့် လုပ်ထားတာမျိုးလား ”

    ” ဟုတ်တယ် ကိုနောင်ရဲ့ … တဲတစ်ခုနဲ့ တစ်ခုက နဲနဲဝေးတယ် … ၁၀ ပေပတ်လည်အကျယ်ကို စားပွဲခုံ အသေးလေးတစ်လုံး ခင်းထားပြီး အောက်က ကြမ်းက သစ်သားအပြည့်ခင်းပြီး ဖယောင်းပုဆိုး အုပ်ထားပေးတာ ”

    ” ဪ ”

    ” စားစရာက အစုံပဲ … ထမင်းရော အသုပ်ရော အပူအအေး … အကုန်ရတယ် … တဲရဲ့ အဝင်တံခါးလေးမှာ လူခေါ်ဘဲလ်လေး တပ်ထားပြီး ဘဲလ်နှိပ်မှ စားပွဲထိုးက ရောက်လာတာ … လက်ဖက်သုပ်နဲ့ မသင်းအတွက် အအေးတစ်ဗူး သူ့အတွက် အာလူးကြော်နဲ့ ဘီယာတစ်လုံး မှာလိုက်တယ် … စားစရာ ရောက်မလာခင် … သူက စမေးတော့တာပဲ ”

    ” ဘယ်လို မေးတာလဲ … မိန်းမရ ”

    ” အမ် … သူပြောတဲ့ ကိစ္စ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီလား ဘာညာပေါ့ ”

    ” သေချာလေး … ပြောပါ မိန်းမရယ် ဘာညာဆိုတာက ဘာလဲ ”

    ကျုပ်က မိန်းမပါးစပ်က တစ်တစ်ခွခွ ပြောတာတွေ ကြားချင်မိတာဗျ။ အဲဒါမို့ စကားလမ်းစကို လိုက်ဖွင့်ပေးနေတာပါ။

    ” ဒီလို … ကိုနောင်ရေ … သူက … မသင်းကို လက်ထပ်မလား … အလိုးခံမလား မေးတာ … ရှင်းပြီလား … ဟွန့် ”

    ” အင်းပါ … အဲလိုလေး … သေချာပြောစမ်းပါ … မိန်းမရယ် ”

    ” မသင်းလည်း … သားလေးနဲ့ မောင့်ကို မခွဲနိုင်ကြောင်း … ချစ်သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ … ဆန္ဒတွေ လိုက်လျောပေးမည် ဖြစ်ကြောင်း … ကိစ္စပြီးတာနဲ့ နောက်နောင် မပတ်သက်ကြဖို့ … ဒီမြို့က ထွက်သွားဖို့ ကတိတောင်းလိုက်တာပေါ့ ”

    ” သူက … ကျေနပ်တယ်ပေါ့ ”

    ” ပထမတော့ … သူ အံ့သြသွားတာပေါ့ … ဒါပေမယ့် သူ့ပိုင်ဆိုင်မှု့ စည်းစိမ်ချမ်းသာမှု့တွေ ပြောပြပြီး လက်ထပ်ဖို့ပဲ … ထပ်ပြောနေတာ … အဲ့ဒီအချိန် မှာထားတဲ့ စားစရာတွေ ရောက်လာလို့ သူလည်း ဘီယာသောက် မသင်းလည်း လက်ဖက်သုပ်စားရင်း အအေးဗူး ဖောက်သောက်နေလိုက်တယ် ”

    ” ဘီယာကုန်တော့ သူက နောက်တစ်လုံးထပ်မှာရင်း … ခုန စကားတွေပဲ ထပ်ထပ်ပြောပြနေတာ … မသင်းကလည်း သဘောထား မပြောင်းကြောင်း ပြန်ပြောတာပေါ့ ”

    ကျုပ်လည်း နားထောင်ရင်း မိန်းမပါးလေးကို ရွှတ်ကနဲ့ ဖိနမ်းပစ်လိုက်တယ်။ ကျုပ်နဲ့ သားလေးအပေါ် တကယ် သံယောစဉ် ကြီးတာလေဗျာ။ ရုတ်တရက် ကျုပ်ကို ပြန်နမ်းပြီးမှ မိန်းမက စကားဆက်တာဗျ။

    ” နောက်ဆုံးကြ … မသင်းပြောတာ သူလက်ခံပါတယ် … ဒါပေမယ့် ဘီယာနှစ်လုံးကုန်တော့ … သူမူးနေတာပေါ့ … မသင်းနဲ့မတွေ့ခင် သောက်ထားပုံရတယ် … ဈေးထဲ စကားပြောတော့ အရက်နံ့ရနေတာ … စားပွဲခုံခြားပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်နေရာက မသင်းဘက်ကို တိုးကပ်လာတော့တာပဲ ”

    ” အင်း … ဟုတ်ပြီ … သူက ဘာလုပ်သေးလဲ ”

    ” အာ … ကိုနောင်ကလည်း … အကုန်ပြောပြမှာပါဆို … ဖြတ်ဖြတ် မေးနေတော့တာ ”

    ” ဆောရီးပါ … မိန်းမရယ် … အရမ်းသိချင်မိလို့ပါဟ ”

    ” မသင်း ညာလက်ဘေးနား ကပ်ထိုင်ပြီး … ပုခုံကို လာဖက်တယ် … ပြီးတော့ မသင်းနှုတ်ခမ်းကို အငမ်းမရ နမ်းတော့တာပဲ … မသင်းလည်း … အလိုက်သင့်လေး တုံ့ပြန်ပေးလိုက်ပါတယ် … ဒါပေမယ့် သူက အဲမှာတင် ရပ်မသွားဘူး ကိုနောင် … မသင်းနို့တွေပါ ဆုပ်နယ်နေတာ … ဒီအထိလည်း မသင်း လက်ခံပါသေးတယ် … ခဏကြာတော့ သူ့လက်တွေက မသင်း ဗိုက်သားတွေပွတ်ရင်း ပေါင်ကြားအရောက် … မသင်းလည်း သူ့လက်တွေကို ပုတ်ထုတ်လိုက်မိတာပဲ … သူက … ခဏ ငြိမ်သွားပြီးတာနဲ့ သူ့ဘောင်းဘီ ဇစ်ဖြုတ်ရင်း အထဲက သူ့ဟာကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ် … ပထမနေ့က သေချာမကြည့်လိုက်ပေမယ့် … အခုဟာ အနီးကပ်မို့ မြင်လိုက်ရတာ … လီးက … ဦးကံသာထက် တုတ်ပြီး လီထိပ် အပေါ်နဲ့ အောက်ဘက်နားမှာ ဘုလေးတွေ ဖြစ်နေတာလေ ”

    ” ဟင် … အဲဒါ … ဂေါ်လီလို့ ခေါ်တယ် … မိန်းမရဲ့ ”

    ” အင်း … မသင်းလည်း မေးကြည့်တော့ … သူက မသင်းလက်ကို သူ့လီးပေါ်တင်ရင်း … ဂေါ်လီ ၅ လုံး ထည့်ထားကြောင်း … လိုးတဲ့အချိန်ကြ … သူမတူတဲ့ ခံစားမှု ဖြစ်ပေါ်စေကြောင်း ရှင်းပြပေးတယ် … မသင်းလည်း လီးကြီးကို အလိုက်သင့် ဂွင်းထုပေးရင်း အဖုတ်ထဲ တဆစ်ဆစ်နဲ့ ခံရခက်နေတာပေါ့ … ။ သူမြန်မြန်ပြီးဖို့ ဆုတောင်းနေရတာပဲ … ခဏကြာတော့ မသင်းလက်ထဲ တဒုတ်ဒုတ်နဲ့ သူ့လီးက တင်းကနဲ တင်းကနဲ ဖြစ်လာတော့တာ … မသင်းလည်း သူပြီးတော့မှာ သိတာနဲ့ လက်ကို ခပ်သွက်သွက်လေး ကစားပေးတော့ လရည်တွေ ပန်းထွက်လာတာ မသင်းထမိန်တွေပါ လာစင်တာပေါ့ … ပြန်ခါနီးကြ သူတအား ပူဆာတာနဲ့ … မသင်းလည်း ထိုင်လျက်လေးပဲ ထမိန်ကို ဟပြပေးခဲ့လိုက်တယ် ”

    ” ဟင် … ဒါဆို … သူက မိန်းမကို မလိုးရသေးပေမယ့် … စောက်ဖုတ်တော့ မြင်ဖူးသွားပြီပေါ့ ”

    ” အကုန်တော့ ဘယ်မြင်ပါ့မလဲ … ကိုနောင်ရဲ့ … ခဏလေးပဲ ထမိန်အပေါ်စဖြည်ပြီး ဟပြပေးတာပါ ”

    မသင်းစကားဆုံးတော့ ကျုပ်တို့လည်း တစ်ချီလိုးပြီး နှစ်နှစ်ချိုက်ချိုက် အိပ်ပျော်သွားကြတာပဲ။ မနက်လင်းတော့ ထမိန်အပေါ်လှန်တက်နေတဲ့ ကျုပ်မိန်းမကို ခွလိုးချင်လိုက်တာဗျာ။ စိတ်ကို မနဲထိမ်းထားရတယ်။ နက်ဖန်ကြ သူ့ချစ်သူဟောင်းနဲ့ တနေကုန် လိုးကြမှာလေ ဒီနေတော့ မိန်းမအားရှိအောင် မလိုးရက်တော့ပါဘူး။

    ကျုပ် တအိမ်လုံး တံမျက်စည်းလှည်းနေတုန်း မိန်းမ နိုးလာတာဗျ။ သူလည်း ဧည်ခန်းတဲ့ မြင်မကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ကျုပ်တို့ အခန်းပိုထဲ အကုန်သိမ်းရင်း ဆေးကြောနေတယ်။ အိပ်ခန်းတွေ အကုန်ရှင်း ကြပ်ခိုးတွေ လှဲချရင်း အနံသက်ကောင်းအောင် ပြတင်းတံခါးတွေ အကုန်ဖွင့်ထားလိုက်တယ်။ အောက်က အုတ်ခင်းကိုလည်း ရေဆေး လှဲကျင်းပြီး တတ်နိုင်သမျှ သန့်သန့်ရှင်းရှင်းလေး လုပ်လိုက်ကြတာပေါ့။ မနက် ၁၀ နာရီလောက်မှ အားလုံးပြီးစီးတာနဲ့ လင်မယားနှစ်ယောက် ရေချိုးပြီး မသင်းက ညက ကျန်တဲ့ ထမင်းကြမ်း ကြော်နေတာပါ။

    ကျုပ်က အလုပ်အဝတ်လဲပြီး နေတပိုင်း ဆိုင်သွားရမှာဗျ။ နက်ဖန် ခွင်တစ်ရက် ယူဦးမှာဆိုတော့ ဆရာညိုညင်နေမှာစိုးလို့ ဧည့်ခန်းထဲ ထိုင်နေတုန်း အိမ်ရှေ့ ဆိုင်ကယ် အဖြူလေး တစ်စီး ထိုးရပ်လာလို့ မီးဖိုခန်းထဲက မိန်းမကို သွားပြောလိုက်တယ်။ ကျုပ်ထင်တဲ့အတိုင်းပဲဗျ ။ သူ့ချစ်သူ ဖြစ်နေတာပဲ ချိန်းတာက နက်ဖန်မှပါ။

    ” ဟောတော် … အဲဒါ … သူပဲ … ကိုနောင် ”

    ” ခေါ်လိုက်ပါ … ကိုနောင် မီးဖိုချောင်ထဲ … ပုန်းနေပါ့မယ် ”

    ခဏကြာတော အသားလတ်လတ် မျက်နှာသွယ်သွယ် ပါးသိုင်းမွှေးပါးပါးနဲ့ လူတစ်ယောက် ကျုပ်မိန်းမ ခါးကိုဖက်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲ ဝင်လာတာဗျို့။ မီးဖိုချောင်နဲ့ ဧည်ခန်းက မျက်စောင်းထိုး အနေထားမို့ ဧည့်ခန်းထဲ အကုန်မြင်နေရတာပါ။ စားပွဲခုံဘေးနားက ခုံအလွတ်တစ်လုံးကို မိန်းမက ခါးကုန်းပြီး အနီးနားက အဝတ်ဟောင်းတစ်ခုနဲ့ ခါပေးတော့ ကျုပ်မိန်းမ ဖင်ကြားကို အဲဒီလူက လက်နဲ့ နှိုက်ပွတ်နေတာဗျ။

    ” ဒါဆို … စိုးယောကျ်ားးက ညနေမှ ပြန်လာတတ်တာပေါ့ ”

    ဪ … မသင်းက ကျုပ်ကို အလုပ်သွားပြီ ပြောထားတာနေမှာ။ ဒါမို့ ဒီကောင် လက်သရမ်းနေတာဗျ။ ကျုပ်မိန်းမကို စိုးလို့ခေါ်တာဗျို့။

    ” အာ … ငြိမ်ငြိမ်နေကွာ … ကိုမင်း ”

    ” လူမရှိတုန်းလေး … ကိုင်ရတာကို … စိုးကလည်း ”

    ” နက်ဖန်မှ … ချိန်းထားတာလေ … ဒီနေ့ ဘာလို့ လာတာလဲ ”

    ” ဟုတ်ပါတယ် စိုးရယ် … နေရာလာကြည့်ရင်း လူရှင်းနေတာနဲ့ … ဝင်ကြည့်မိတာပါ ”

    ” စိုးဘက်က ကတိတည်မှာပါ … ကိုမင်းဘက်ကလည်း ကတိတည်ပေးပါ ”

    ” အင်းပါ … စိုးရယ် … ခုတော့ တချိန်က မင်းသူ ဆိုတဲ့ … ဒီကကောင်ရဲ့ … အချစ်တွေက အရာမထင်တော့တာ သိပါတယ်ကွာ ”

    မင်းသူ စကားဆုံးတော့ ကျုပ်မိန်းမ မျက်နှာလေး မှိုင်သွားတာဗျ။ အတိတ်ကို သတိရမိတာ ထင်တယ်။

    ” စိုးလည်း ဖောက်ပြန်ပြီး … အိမ်ထောင်ပြုတာ မဟုတ်ပါဘူး … ကိုမင်းရယ် … ၂ နှစ်လောက် အဆက်သွယ်မရတဲ့နောက်မှ … အခုလက်ရှိ ယောကျ်ားကို လက်ထပ်ခဲ့တာပါ ”

    ကျုပ်မိန်းမ ဟတ်ထိသွားတာနေမှာ မင်းသူဘေးနား ကပ်ထိုင်းပြီး ပြန်ရှင်းပြနေတာဗျ။ တဖြည်းဖြည်း စကားပြောရင်း မင်းသူပေါင်ကြားထဲ မိန်းမလက်တဖက်က တလှုပ်လှုပ်နဲ့ပါ။ ကျုပ်နေရာက စားပွဲခုံကွယ်နေတော့ လက်လှုပ်တာပဲ မြင်နေရတာ။ နောက်ပိုင်း သူတို့စကားသံတွေက တိုးတော့ အသံသိပ်မကြားရတော့ဘူး။ ချောင်းရင်း အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေမိရတယ်။ ကြည့်နေရင်း မင်းသူဘယ်လက်က ကျုပ်မိန်းမ ပေါင်ကြားထဲ ရောက်လာပြန်ရော။ မိန်းမက မီးဖိုခန်းတံခါးဘက် မျက်လုံးဆွေကြည့်ရင်း ကျုပ်ဘယ်နေရာက ချောင်းနေလဲ သိချင်နေပုံပဲ။ တချက်တချက် ခေါင်းလေး လှန်တက်သွားသေးတယ်ဗျ။ သူပြောတော့ မင်းသူကို အကိုင်မခံဘူးပြောတာ။ အခု မင်းသူပုံစံက အရင်ထဲက ကျုပ်မိန်းမ စောက်ပတ်ကို နှိုက်ဖူးတဲ့ပုံပါ။ တကယ်ပါဗျာ ..။ အနားနားကပ်ပြီးကို ကြည့်ချင်မိတယ်။ ကျုပ်မိန်းမက သူ့ချစ်သူကို ဂွင်းထုပေးတုန်း သူ့ချစ်သူကလည်း ကျုပ်မိန်းမ အဖုတ်ကို ပြန်နှိုက်ပေးနေတာလေ။ နှစ်ယောက် ဘေးတိုက် နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်ပြီး လက်တွေပဲ လှုပ်နေကြတာ။

    ကျုပ်လည်း ပေါင်ကြားထဲက ထောင်ထွက်လာတဲ့ လီးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ဂွင်းထုနေမိတာပေါ့။ ခဏကြာတော့ ကျုပ်မိန်းမရဲ့ လွတ်နေတဲ့ ဘယ်ဘက်လက်လေး မြောက်တက်လာပြီး မင်းသူခေါင်းကို ဆွဲဖက်လိုက်တယ်ဗျ။ ခပ်တင်းတင်းဖက်ရင်း နှုတ်ခမ်းချင်း တေ့စုပ်ထားတုန်း မိန်းမပေါင်ကြားထဲက မင်းသူလက်က ခပ်သွက်သွက်လေး လုပ်ပေးနေတာ။ အဲ့ဒီချိန်မှာပဲ မိန်းမက ဘေးတိုက် မျက်နှာချင်းဆိုင် နှုတ်ခမ်းချင်းစုပ်နေရာက ခွာပြီး သူကိုယ်လုံးကို မတ်ရင်း ခေါင်းလေး လှန်တက်သွားတာပဲ။ နို့အုံတွေက နိမ့်လိုက်မြင့်လိုက်နဲ့ အသက်ကိုထိန်းရှူနေတဲ့ ပုံစံလေး။ ကျုပ်လည်း လီးထိပ်က ယားတက်လာလို့ ကြည့်လိုက်တော့ လရည်တွေ ထွက်နေတာဗျို့။

    ခဏနေတော့ မင်းသူက ကျုပ်မိန်းမ နားနားလေး တီးတိုးကပ်ပြောလိုက်တယ်။ မိန်းမက ကျုပ်ရှိတဲ့ မီးဖိုခန်း တံခါးကို လှမ်းကြည့်ရင်း ခေါင်းရမ်းပြနေတာဗျ။ နောက်ဆုံး မင်းသူက ကျုပ်မိန်းမ ခေါင်းကို ဆွဲနိမ့်ရင်း သူ့ပေါင်ကြားနေရာလေး အရောက် ဖိထားလိုက်တာ။ သိပ်မကြာပါဘူး ကျုပ်မိန်းမခေါင်းလေး နိမ့်လိုက် မြင့်လိုက်နဲ့ ခဏအကြာမှ ရပ်သွားတော့တယ်။ မိန်းမခေါင်းလေး ပြန်မော့လာရင်း ကျုပ်ဘက်ကြည့်ပြီး သူ့ပါးစပ်ကို လက်ခုံနဲ့ သုတ်ပစ်နေတာပါ။

    စကား ခဏ ပြောကြပြီး မင်းသူ ပြန်တာ သေချာမှ ကျုပ် ထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျုပ်မိန်းမ မသင်းလည်း အိမ်ဝင်းတံခါး စိရင်း ဧည့်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာပါပြီ။

    ” ကိုနောင် ”

    ” ပြောလေ … မိန်းမ ”

    ” ခုနက … ဟိုဟာလေ ”

    ” ဘယ်ဟာလဲ … မိန်းမရယ် … လုပ်ပြီ ”

    ” သူက … လိုးဖို့ တောင်းဆိုလို့ … မသင်းက ဒီနေ့လက်မခံကြောင်း ငြင်းရင်း … သူ့လီးကို စုပ်ပေးမိတာပါ ”

    ” ရပါတယ် … မိန်းမရာ … နက်ဖန်ကြ … ကြုံရဦးမှာပဲ … ကိုနောင့်ကို အားနာမနေနဲ့ ”

    ကျုပ်စကားဆုံးတော့ မိန်းမက ကျုပ်နူတ်ခမ်းလေး လာနမ်းတာ သူ့ပါးစပ်က ညှီစို့စို့ လရည်နံ့လေး ရနေတာဗျ။ မင်းသူ လရည်တွေ သောက်ပစ်တာ နေမှာ။

    နေ့တပိုင်း အလုပ်ဆင်းပြီး နက်ဖန် ခွင့်ယူလိုက်တယ်ဗျာ။ ကျုပ်ရော မသင်းရော မိုးချုပ်မှ အိပ်ပျော်သွားကြတာ။ ကျုပ်မိန်းမ မသင်းလည်း နက်ဖန် ကျုပ်ရှေ့ သူ့ချစ်သူကို အလိုးခံမှာမို့ ရင်ခုန်နေပုံပါပဲ။

    မနက် အိပ်ရာထတော့ ဘေးနား မိန်းမကို မတွေ့ဘူးဗျ။ ဧည့်ခန်းထဲကြည့်တော့မှ ကျုပ်အတွက် ထမင်းကြော်နဲ့ ကော်ဖီတစ်ခွက် ပြင်ဆင်ပေးထားတာ တွေ့တယ်။ ကျုပ်လည်း မျက်နှာသစ်ဖို့ အိမ်ရှေ့ရေကန်နား ရောက်တော့မှ ကျုပ်မိန်းမကို တွေ့လိုက်ရတာ။ ရေကန်နဲ့ကွယ်ပြီး အိမ်ဝန်းထရံဘက် ဒူးထောင်ပေါင်ကား ထိုင်လျက်အနေထားနဲ့ စောက်မွှေးတွေ ရိတ်နေတာဗျ။

    ” ဟင် … ကိုနောင် ”

    အနားရောက်လာတဲ့ ကျုပ်ကို ရဲနေတဲ့ မျက်နှာလေးနဲ့ မော့ကြည့်နေတာပါ။

    ” ဘာလုပ်နေတာလဲ … မိန်းမရ ”

    ” ဟိုလေ … ကိုမင်းက … ပြန်ခါနီး … စောက်မွှေးရိတ်ဖို့ မှာသွားလို့ … အဲဒါ … ရိတ်နေတာ … အောက်ထဲကြ ရိတ်မရတော့ဘူး ”

    ” ဪ … တစ်ရက်ထဲ အလိုးခံမယ့် ချစ်သူပေါ်ကြ … စေတနာတွေ … ပိုနေပြီပေါ့ ”

    ” အိုရ် … ကိုနောင်ကလည်း … အဲသဘောတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော် ”

    ” ကဲပါ … ဓါးထိနေမယ် … လာလာ … အိမ်ထဲသွားပြီး … ကိုနောင် ရိတ်ပေးပါ့မယ် ”

    ကျုပ်လည်း ပြောပြီး မိန်းမကို အိပ်ခန်းထဲ ပက်လက်လှန်အနေထားနဲ့ ပေါင်တန်တွေ ဒူးကွေးမြှောက်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ပေါင်နှစ်ဘက်ဖြဲပြီးမှ စောက်မွှေးတွေ သေချာရိတ်ပေးလိုက်တာ။ စောက်မွှေးအုံလေးက စောက်ခေါင်းဝ အောက်ဖက် ဖင်ဝနားထိ ထိစပ်နေလို့ ဘယ်လက်နဲ့ကိုင်ပြီး ညာလက်နဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်းရိတ်ပေးရတာဗျ။

    အားလုံးပြောင်သွားတော့ မိန်းမယူလာတဲ့ ဆပ်ပြာရည်တွေနဲ့ ပွတ်ဆေးပေးလိုက်တယ်။ စောက်ပတ်နူတ်ခမ်းသားလေးတွေက ရဲပြီး ချက်ချင်း ဖောင်းကားလာတာဗျို့။ စောက်ခေါင်းထဲ အရည်ကြည်လေးတွေလည်း အိုင်နေတာပဲ။ မနေနိုင်တာနဲ့ ၂ ခါလောက် လျှာနဲ့ ပင့်လျက်ပေးလိုက်မိတယ်။

    ” ခ်ခ် … ဟိုးထား … ဆရာကြီး … ဒီနေ့ မရဘူးနော် ”

    ” အင်းပါ … မိန်းမရယ် ”

    အိပ်ခန်းထဲက ပြန်ထွက်ရင်း နှစ်ယောက်သား ရေချိုးပြီး ကျုပ်က စွပ်ကျယ်နဲ့ ပုဆိုးအဟောင်းတစ်ထည် လဲဝတ်ထားတယ်။ မိန်းမက အညိုရောင် လက်တကိုင်းအင်္ကျီလက်ပြတ်နဲ့ ထမိန်အနက် ဗျောင်လေး ဝတ်ပြီး ဧည့်ခန်းထဲထိုင်နေတာ။ ကျုပ်လည်း ထမင်းကြော်စားပြီး ကော်ဖီသောက်ရင်း မိန်းမကို ကုတင်ပေါ်ပဲ အလိုးခံဖို့ သတိပေးရတာဗျ။ ချောင်းဖို့ နေရာ ၃ ခုလောက် ကြိုဖောက်ထားပြီး သေချာပြင်ဆင်ထားရတာပေါ့။ စားသောက်ပြီးတာနဲ့ ကျုပ်က ကျုပ်တို့အိပ်ခန်းနဲ့ ကပ်လျက် ပစ္စည်းဟောင်းထားတဲ့ အခန်းထဲဝင်ပြီး မိန်းမကို သော့ခတ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ဒါမှ မင်းသူမြင်ရင် သံသယ မရှိမှာ။

    ကျုပ် အခန်းထဲရောက်ပြီး သိပ်မစောင့်ရပါဘူး။ မိနစ် ၂၀ လောက်ပဲ စကားသံနဲ့ အတူ ကျုပ်တို့လင်မယားခန်းဘက်က တံခါးဖွင့်သံ ကြားလိုက်ရပြီ။ ကျုပ်လည်း ကုတင်နဲ့ အလယ်တည့်တည့် အပေါက်က ချောင်းကြည့်လိုက်တယ်။

    မင်းသူက တီးရှပ် အစိမ်းနဲ့ ဘက်ကီဘောင်းဘီ ဝတ်ထားတာဗျ။ ဝင်လာတာနဲ့ ကုတင်စောင်းထိုင်ပြီး နှစ်ယောက်သား ပြင်းပြင်းရှရှ နမ်းနေကြတာ။ မိန်းမ မျက်လုံးတွေက ကျုပ်ရှိတဲ့ အိမ်ထရံဘက်တော့ တချက်တချက် ကြည့်နေသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ပေါင်ကြားထဲ မင်းသူလက်ဝင်တာနဲ့ မျက်လုံးလေးစင်းပြီး ငြိမ်ကျသွားရောပဲ။ မင်းသူက နှုတ်ခမ်းချင်းနမ်းနေရာက လည်ပင်းတွေပါ လျှာနဲ့ ပင့်ယက်ပေးသေးတာ။ ကျုပ်မိန်းမလည်း တအီးအီး ညည်းရင်း လက်တဖက်က မင်းသူပေါင်ကြားကို ပြန်စမ်းနေပြီ။ ဘက်ကီဘောင်းဘီအောက် အမြှောင်းလိုက်ထနေတဲ့ အရာကို မိန်းမလက်ချောင်းလေးတွေက ခပ်ဖွဖွ အုပ်ကိုင် ပွတ်သပ်ပေးနေတာပါပဲ။ ခဏနေတော့ မိန်းမက သူ့လက်တကိုင်း အင်္ကျီလေးကို ခေါင်းက လှန်ချွစ်ပစ်တယ်။ ဘော်လီက အစထဲက ဝတ်မထားတော့ နို့အုံတွေက အိတွဲကျလာတာပေါ့။

    မင်းသူဘယ်လက်က မိန်းမပေါင်ကြားထဲ ကလိနေရင်း ညာလက်က ချိုင်းအောက် ခါးနားထိ အထက်အောက် ပွတ်သပ်ပေးနေတာပါ။ မိန်းမလက်တစ်ဖက်က မင်းသူခေါင်းကို နိမ့်ပြီး သူ့နို့တွေနဲ့ ကပ်ပေးနေပြီဗျ။ မင်းသူလည်း ကျုပ်မိန်းမ အလိုကြ နို့စို့ရင်း လက်နှစ်ဖက်ကလည်း အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားပေးနေတာပေါ့။ ခဏကြာတော့ မိန်းမက မင်းသူကို စောက်ပတ်လျက်ပေးဖို့ ပြောလိုက်တာပဲ။ ကျုပ်တောင် အံ့သြသွားရတာပါ ။ ကျုပ်ကိုတောင် အဲလို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောဖူးပါဘူးဗျာ။

    ” ကိုမင်း ”

    ” ပြောလေ … စိုး ”

    ” စိုး … စောက်ပတ်ကို … လျက်ပေးတော့လေ ”

    ” လျက်ပေးမှာပေါ … စောက်ပတ်ရော ဖင်ရော အကုန်လျက်ပေးမှာ ”

    ” အာ့ဆို … အခု လျက် ”

    ကျုပ်မိန်းမက ပြောပြီးတာနဲ့ ကုတင်စောင်းထိုင်နေရာက ထရပ်ပြီး ထမိန်ကို သူ့ဟာသူ ချွတ်ပေးတာဗျ။ စိတ်တအား ကြွနေတာနေမှာ။ ထမိန်ချွတ်ပြီးတာနဲ့ ကုတင်ပေါ် ကန်လန့်ဖျက် လှဲချတော့ ခေါင်းက ကျုပ်ရှေ့ရောက်လာတာပေါ့။ ထရံပဲ ခြားတော့တာပါ။ မိန်းမပေါင်ဂွထဲ မင်းသူက ဒူးကွေးထိုင်ရင်း ကျုပ်မိန်းမ အမွှေးရိတ်ထားတဲ့ စောက်ဖုတ်ကို စိုက်ကြည့်နေတာ။

    ” အားပါး … ချစ်လိုက်တာ စိုးရယ် … ဒီစောက်ပတ်နီတာရဲလေးက … ကလေးထွက်ထားတယ်ဆိုတာ … ယုံတောင် မယုံချင်စရာပဲ ”

    ” ချစ်ရင် … သက်သေပြပေါ့ ”

    ကျုပ်မိန်းမ စကားဆုံးတာနဲ့ မင်းသူက စောက်ပတ်ကို ကုန်းလျက်တာဗျ။ လျှာထိပ်လေးနဲ့ အထက်အောက် ထိုးလျက်ရင်း စောက်စိလေးပါ ထိုးကော်ပစ်တာ။ ကျုပ်မိန်းမလည်း ခပ်တိုးတိုးညည်းရင်း နဖူးကြောတွေ ထောင်တက်လာပြီ။ စောက်ပတ်ဘေးနှုတ်ခမ်းသား နှစ်ဖက်ကို တခြမ်းဆီ ဆွဲစုပ်ပြီး လျှာအပြားလိုက် ပင့်လျက်တော့ မိန်းမဆီက ညည်းသံလေး ကျယ်လာတာပေါ့။

    ” အားဟား … ဟုတ်တယ် … အစိလေးပါ စုပ်ပေး ကိုမင်း …… အမလေး … ကောင်းလိုက်တာ ”

    မင်းသူ ပါးစပ်ထဲ ကျုပ်မိန်းမ စောက်စိလေးရောက်သွားတာနဲ့ ခါးတွေ ဆက်ကနဲ့တုန်နေတာဗျ။ သူ့လက်လေးနှစ်ဖက်နဲ့ သူ့နို့တွေ ညှစ်ချေရင်း ခံရခက်နေတဲ့ပုံလေး။

    ” အာ … အဲဒါ … ဖင်ပေါက်ကြီး … ကိုမင်း … အမလေး … အ အားးးး …… စောက်ပတ်ပဲ လျက်ပါ … ကိုမင်းရယ် … အမလေး …… အားးး အားးးး အားးးးး ”

    မင်းသူက ကျုပ်မိန်းမ ဖင်ဝကို လျက်လိုက်တာ နေမှာဗျ။ ပေါင်တွေ မြှောက်တက်လာရင်း လေပေါ်မှာ တဇပ်ဇပ်တုန်ခါနေရောပဲ။ ကျုပ်ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ မင်းသူက လျှာကို ဆန့်ထုတ်ပြီး ဖင်ဝလေးထဲ လျှာနဲ့လိုးပေးနေတယ်။ လက်တဖက်ကလည်း စောက်စိလေးကို ဖိချေနေတာ။ ခဏကြာတော့ ကျုပ်မိန်းမ ပါးစပ်က အသံပေါင်းစုံ ထွက်လာပြီး စောက်ရည်တွေထောင် ပန်းနေတာ မြင်မကောင်းဘူးဗျ။ မင်းသူမျက်နှာ တပြင်လုံး ကျုပ်မိန်းမ စောက်ရည်တွေ ရွှဲနှစ်နေတာပဲ။ စောက်ပတ်ဘေးနှုတ်ခမ်းသားတွေကလည်း ဖောင်းကားလာတာ ကျုပ်မိန်းမ စောက်ပတ်မှ ဟုတ်ရဲလားဆိုပြီး သေချာကြည့်နေရတယ်။

    ” အမလေး … ကောင်းလိုက်တာ … ကိုမင်းရယ် … စိုးလေ … ဒီလို တခါမှ မခံစားဖူးသေးဘူး … အင်းဟင်း ”

    ကျုပ်မိန်းမ ညည်းနေတုန်း မင်းသူက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး သူ့အဝတ်စားတွေ ချွတ်ပစ်နေတာ။ ကိုယ်တုံးလုံး အနေထားနဲ့ ကျုပ်မိန်းမ ရင်ဘတ်ပေါ် ဒူးထောက်ခွလိုက်တယ်။ မင်းသူ ပေါင်ကြားက လီးကိုမြင်တော့ ကျုပ်လန့်သွားမိတယ်ဗျာ။ လီးက အရှည် ၇ လက်မ ကျော်ကျော်လောက် တုတ်ကတုတ်သေး လီးအရည်ပြား တလျှောက် အကြောပြိုင်းပြိုင်း ထနေပြီး ထိပ်က ဒစ်ကြီးက ကားထွက်နေတာဗျ။ လီးထိပ်ကနေ တဝက်လောက်ထိ ဂေါ်လီက ၅ လုံး ထည့်ထားတာဗျို့။ ဒီလီးနဲ့ အလိုးခံရရင် ကျုပ်မိန်းမ စောက်ပတ်လေး ကွဲထွက်သွားမှာ ထင်တယ်။

    ကြည့်နေတုန်းလေး ဒစ်ကြီး အနားရောက်တာနဲ့ မိန်းမက ပါးစပ်ဟပေးနေတာ။ မင်းသူ ဒစ်ဖူးက ကျုပ်မိန်းမ ပါးစပ်ထဲ မဆန့်မပြဲနဲ့ ဝင်နေပါပြီ။ လီးထိပ်ကို အငမ်းမရနဲ့ ဆွဲစုပ်နေတော့ ကျုပ် ဘဝင်မကျဘူးဗျ။ အရင်ထဲက စုပ်ဖူးတဲ့ပုံစံမျိုးပဲ။ ကျုပ်လီးတောင် ၆ ကြိမ်လောက်ပဲ စုပ်ပေးဖူးတာ ။ ဒါတောင် အခုလို စိတ်ပါလက်ပါ မစုပ်ပေးဘူး။ ပါးစပ်ထဲ ငုံရုံလေးပဲ။

    ” အားလား … ကောင်းလိုက်တာ … စိုးရယ် … စုပ်စုပ် … ဒစ်ကြီးကို … ကိုက်ပေးပါဦး ”

    မင်းသူလည်း တရှီးရှီး ညည်းရင် အံကြိတ်နေရတာဗျ။ ကျုပ်မိန်းမ လီးစုပ် ဒီလောက်ကောင်းမှန်း မသိခဲ့ပါဘူး။ တစ်ခုတော့ ရှိတယ်။ ဦးကံသာများ သင်ပေးသွားလား မသိဘူး။ ခဏနေတော့ မိန်းမက ပါးစပ်ကို ရသလောက်ဟရင်း မင်းသူလီးကြီးကို ရသလောက် မျိုကြည့်နေတာပါ။ ဘယ်လိုမျိုမျို လီးက တုတ်လည်းတုတ် ရှည်လည်းရှည်တော့ ၃ ပုံ ၁ ပုံလောက်ပဲ ဝင်တာ။ မင်းသူက ကြည့်ရင်း အားမရတဲ့ ပုံစံနဲ့ ကျုပ်မိန်းမခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ဆွဲမပြီး လီးကို ပါးစပ်ထဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖိထည့်ပစ်တာ။ တဝက်လောက်ဝင်တာနဲ့ တရပ်စပ် လိုးတော့တာပဲ။

    ” အု … ဝူး ဖလူး … ပလောက် … ပလွပ် … ဝူး ဖလူး ”

    ကျုပ်မိန်းမလည်း ပါးစပ်ထဲ လီးက မဆန့်မပြဲနဲ့ ဝင်ထွက်နေတော့ မျက်လုံးလေးပြူးထွက်လာပြီး လည်ပင်ကြောတွေပါ ထောင်ထွက်နေတာ။ မင်းသူက သေချာစိုက်ကြည့်ပြီး မညှာဘူးဗျ။ လည်ချောင်းထဲ လီးတဝက်ထိ သွင်းပြီး ဖိလိုးပစ်တယ်။ နောက်ဆုံး ကျုပ်မိန်မ ပါးတွေဖောင်းတက်လာပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်က အကျိအချွဲတွေ လျှံထွက်ရင်း မျက်နှာတပြင်လုံး ရဲတက်လာတာ။ မင်းသူပေါင်ကို လက်နှစ်ဖက်နဲ့ တွန်းရင်း ခါးတွေ ကော့ထိုးလိုက် ဖနောင့်နဲ့ ကုတင်ကို တဗုန်းဗုန်း ပေါက်လိုက်နဲ့ ဖြစ်တော့မှ မင်းသူက ပါးစပ်ထဲက လီးကို ထုတ်ပြီး ကျုပ်မိန်းမ မျက်နှာကို လရည်နဲ့ ပန်းပစ်တယ်။ လီးထိပ် အပေါက်ဝက လရည်ပျစ်ပျစ်တွေက မိန်းမ နဖူးပေါ်ရော မျက်ခုံးပေါ်ရော နှာခေါင်းထိပ်ကိုပါ ပေကပ်ကုန်တာ။

    မိန်းမက လီးကြီးကျွတ်ထွက်တာနဲ့ ချောင်းတဟွတ်ဟွတ် ဆိုးရင်း အသက်ကို မျှင်းရှုနေရတာပါ။ မျက်နှာလေး ပုံမှန်ဖြစ်လာတော့ မင်းသူက မိန်းမမျက်နှာပေါ်က လရည်တွေကို လက်ညိုးနဲ့ ကော်ပြီး မိန်းမပါးစပ်နား ကပ်ပေးလိုက်တယ်။ ကျုပ်မိန်းမကလည်းဗျာ ခုနက သူမဟုတ်တဲ့ အတိုင်းပဲ ။ မင်းသူလက်ညိုးပေါ်က လရည်တွေကို အငမ်းမရ စုပ်ယူမျိုနေတာဗျ။ မျက်နှာပေါ်က လရည်တွေ ကုန်တော့ မင်းသူလက်ညိုးကို ခုနက လီးစုပ်ပေးတဲ့ပုံစံနဲ့ တပြွတ်ပြွတ် ဆွဲစုပ်နေတာ။

    ” ကောင်းလား … စိုး ”

    ” အင်း … ကောင်းတယ် … ကြိုက်တယ် ”

    ကျုပ်ဖြင့် ဘယ်လိုနားလည်ရမှန်း မသိတော့ပါဘူး။ ခုနက အသက်ရှူမှားမတတ် ပါးစပ်ကို အလိုးခံထားရတာ။ အခုကြ ကြိုက်တယ် ပြောနေတာပဲ။ မင်းသူက ကျုပ်မိန်းမခေါင်းဘက်ကို ခြေဆင်းအိပ်ရင်း နှစ်ယောက်သား ဖင်ပြန်ခေါင်းပြန် အနားယူနေကြတယ်။ ခဏနားပြီးတာနဲ့ မိန်းမက မင်းသူမျက်နှာပေါ် တက်ခွပြီး စောက်ပတ်နဲ့ ပွတ်ပေးနေတာဗျ။ ပြီးမှ သူ့ကိုယ်လုံးကို ရှေ့စိုက်ချပြီး မင်းသူလီးကို ပြန်စုပ်ပေးတာ။ မင်းသူလီးက တဖြည်းဖြည်း မာပြီး ထောင်ထွက်လာတာပေါ့။ မိန်းမက ထောင်နေတဲ့ လီးကို အရင်က အဖျားထိ ပင့်ယက်လိုက် ဂွင်းထုပေးလိုက် လီးထိပ်ကို ဆွဲစုပ်လိုက်နဲ့ လီးအရည်ပြားတစ်လျှောက် အကြောတွေထလာပြီး လီးက ခါရမ်းနေတာပါ။ ခဏနေတော့ မင်းသူက ကျုပ်မိန်းမကို ကုတင်ဖျားနား ပေါင်နှစ်ချောင်းထမ်းပြီး ကုတင်အောက် မတ်တပ်ရပ် အနေအထားနဲ့ စလိုးပစ်တာ။ လီးဝင်တာနဲ့ ကျုပ်ထင်တဲ့ အတိုင်းပဲ ကျုပ်မိန်းမ ငယ်သံပါအောင် အော်တယ်။ မင်းသူက လွတ်မပေးဘူးဗျ ။ ပေါင်နှစ်ချောင်း ဖမ်းဆွဲပြီး တဖုန်းဖုန်း ပစ်လိုးနေတာ။ သူ့စိတ်ထဲ ကျုပ်မိန်းမကို နောက်ဆုံးအကြိမ်လို့ သဘောထားပြီးလိုးတာလား အညိုးနဲ့ လိုးတာလား မသိဘူး။ လိုးချက်တွေက ရက်စက်တယ်ဗျာ။ ခဏရပ်ဖို့ ပြောနေတာတောင် မရပ်ဘူး ။ မနားတမ်း ပစ်လိုးနေတာ။ တဖြည်းဖြည်းကြာတော့ မိန်းမလည်း မင်းသူလီးဒဏ် ခံနိုင်လာတာပါ။ ဒါပေမယ့် ပါးစပ်က အသံမထွက်တော့ပါဘူး။ စောက်ရည်တွေကတော့ ပန်းပန်းထွက်တာဗျ။

    မင်းသူလီးကြီး အပြင်ဆွဲထုတ်တိုင်း စောက်ရည်တွေက မင်းသူ ဗိုက်ကို ထောင်ပန်းနေတာ။ အရည်ကုန်ခါနီးမှ မင်းသူက လီးကို ပြန်သွင်းပြီး တရပ်စပ် ပြန်လိုးတာဗျ။ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆောင့်လိုးရင်း လီးပြန်အထုတ် အရင်လိုပဲ စောက်ရည်တွေက ပန်းနေတုန်းပဲ။ ၅ ကြိမ်လောက်ကြ လီးကိုထုတ်ပြီးတာနဲ့ စောက်စိကို လီးထိပ်နဲ့ ကန့်လန့်ဖျက် ဖိပွတ်တာဗျို့။ ကျုပ်မိန်းမ ဖင်ကြီး တုန်ခါနေရင်း တကိုယ်လုံး တွန်လိမ်နေတော့တာ။ အဲ့ဒီကြမှ ထမ်းထားတဲ့ပေါင်တွေ ပြန်ချပေးရင်း စောက်ရည်တွေနဲ့ ဖောင်းကြွနေတဲ့ ကျုပ်မိန်းမ စောက်ပတ်ပေါ် ဂွင်းထုရင်း လရည်တွေ ပန်းပစ်တာပါ။

    ကျုပ်လည်း မိန်းမနဲ့ မင်းသူတို့ လိုးပွဲကြည့်ရင်း ၄ ချီလောက် ထုလိုက်ရတယ်ဗျာ။ ညနေ ၅ နာရီလောက်ထိ နားလိုက် လိုးလိုက်နဲ့ ပုံစံမျိုးစုံပဲဗျာ။ မိန်းမကလည်း အနာသက်သာတာနဲ့ အပေါ်က ခွလိုးသေးတာ။ လီးက စံချိန်မှီတဲ့အပြင် ဂေါ်လီလည်း ပါတော့ မင်းသူပြန်သွားပြီး နာရီဝက်လောက်မှ ကျုပ်မိန်းမ ထနိုင်တာဗျို့။ ကျုပ်ကို တံခါးလာဖွင့်ပေးပြီး အိပ်ခန်းထဲပြန်ဝင်သွားတာ ။ ကုတင်ပေါ် ခွေခွေလေးပဲ။ အိပ်ခန်းတစ်ခုလုံးလည်း စောက်ရည်နံ့ လရည်နံ့တွေနဲ့ မွန်ထူသွားတာပဲ။ မိန်းမ စောက်ပတ်ကို လှန်ကြည့်တော့ ယောင်ကားနေပြီး စောက်ခေါင်းအနားစလေးတွေ ကွဲထွက်သွားတာဗျ။ ၂ ရက်လောက် နေမှ ကျုပ်မိန်းမလည်း လမ်းကောင်းကောင်း လျှောက်နိုင်တာ။

    မင်းသူက ကတိတည်ပါတယ် ။ အဲ့ဒီထဲက ပျောက်သွားလိုက်တာ အခုဆို ၅ လကျော်လာပြီ အသံမကြားရတော့ပါဘူး။ တစ်ခုဆိုးတာက ကျုပ်တို့လင်မယားဗျ။ ဒီတိုင်းလိုးရင် အေးတိအေးစက်ကြီး ဖြစ်ဖြစ်နေတာ မသင်းကို ဦးကံသာတို့ မင်းသူတို့နဲ့ လိုးတဲ့အကြောင်းလေးတွေ မေးပြီး လိုးမှ နှစ်ယောက်လုံး အထွဋ်ထိပ် ရောက်ကြတာ။

    ဒီလိုနဲ့ တရက်ကြ ကျုပ်မိန်းမဆီက ထူးဆန်းတဲ့စကား ပြန်ကြားရပါတယ်။ ကောင်လေးက ကျုပ်တို့ ရပ်ကွက်ထဲ ပြောင်းလာတာ မကြာသေးဘူး ။ ၃ လကျော်လောက်ပဲ ရှိမယ်။ အထည်ကြီးပျက်တွေနေမှာ။ နံကပ်တိုက် အဟောင်းလေးကို ဝယ်ပြီး ဆေးပြန်သုတ် သပ်သပ်ရပ်ရပ်လေး နေကြတာပါ။ ဖအေက ရုံးဝန်ထမ်းနေမှာ မနက်ဆို ကားနဲ့ လာခေါ်ကြတယ်။

    ကောင်လေးက ကျောင်းပြီးပုံတော့ မရပါဘူး ။ သူ့နာမည်က စိုးမောင်တဲ့။ ကျုပ်မိန်းမ ပြောတော့ ၂ဝ ကျော်ပြီ ပြောနေတာ။ မနက်ပိုင်း သူ့အမေကို ဈေးပို့ပြီးတာနဲ့ ရပ်ကွက်ထဲ ဖူဆည်ဘောလုံးကန်လိုက် ပြီးတာနဲ့ ဆိုင်ကယ်နဲ့ ထွက်လည်တော့တာပဲ။ ကျုပ်မိန်းမက အိမ်ပြင် သိပ်မထွက်တတ်ဘူးဗျ။ ဈေးဝယ်တာရယ် အရပ်ထဲ ဟိုနားဒီနား သွားတာလောက်ပဲ။ တစ်ခုတော့ ရှိတယ် ။ မင်းသူ ကျုပ်တို့မြို့က မသွားခင် မိန်းမကို ပိုက်ဆံအနည်းကျဉ်း ပေးသွားပုံရတယ်။ ရိုးရိုးအေးအေး နေတတ်တဲ့ ကျုပ်မိန်းမ ပြင်တတ်ဆင်တတ်လာတယ်။ အဝတ်အစားလည်း ဒီဇိုင်းမျိုးစုံ ဝတ်တတ်လာတာပေါ့။ အရင်ကထက် ပိုကြည့်ကောင်းလာတယ်ဗျ။ ကျုပ်က မေးတော့ ငယ်ငယ်ထဲက အဝတ်စား ဝါသနာပါတာတဲ့ ။ ကျုပ်အဆင်မပြေလို့ မပူဆာခဲ့တာတဲ့ဗျာ။ အခုဟာ သူများပေးလို့ ဝတ်ရတာတဲ့။ ကျုပ်အတွက်လည်း စပို့ရှပ်တွေ ပုဆိုးအသစ်တွေ ဝယ်ပေးပါတယ်။ ယောက္ခထီးအတွက်ရော သားလေးအတွက်ရောပဲ။ ယောက္ခထီးက ကျုပ်သင်္ကြန်တုန်းက ဆိုင်က မုန့်ဖိုးပေးတယ် ထင်နေတာပါ။ ကျုပ်သားလေးနဲ့ သူ့မွေးရပ်မြေ ရွာပြန်လိုက် အရပ်ထဲ လူကြီးတွေနဲ့ ဘုရားဖူးထွက်လိုက်ပေါ့။ အခုလည်း ယောက္ခထီးမရှိတုန်း အိမ်မှာ အရင်တစ်ခါလိုလုပ်ဖို့ တိုင်ပင်နေကြတာပါ။

    ” ဖြစ်ပါ့မလား … ကိုနောင်ရယ် ”

    ” ဖြစ်ပါတယ် … မိန်းမရ … အဲဒီကောင်လည်း … သူ့သိက္ခာအကျခံပြီး … မိန်းမလို ကလေးအမေနဲ့ဖြစ်တာ လျှောက်ပြောပါ့မလား ”

    ” ဟုတ်တော့ ဟုတ်ပါတယ် … လူရှေ့ကြ … မသင်းကို ရှိန်းနေတတ်တယ် ”

    ” အဲဒါပြောတာပေါ့ … မိန်းမရဲ့ … ဟိုနေ့က … ကားပေါ်က ကိစ္စဆို … မသင်း နဲနဲလေး … လိုက်လျောတာနဲ့ အိမ်ထိပါလာမှာ ”

    အရင် ၅ ရက်လောက်က ကျုပ်မိန်းမ ဈေးသွားတော့ စိုးမောင်က လိုင်းကားပေါ်တက်လိုက်လာတာ။ အသွားလူရှင်းတော့ ဘာမှမလုပ်ပေမယ့် အပြန်ကြ ကျုပ်မိန်းမ ဖင်ကို နောက်ကနေ နိုက်တာတဲ့။ မိန်းမက ရှက်လည်းရှက်တော့ ကိုယ်လုံးကို တစောင်းပြင်ရပ်လိုက်တယ်။ အဲကြမှ ပေါင်ကို လီးနဲ့ထောက်ပြီး ထမီခွဲဝတ်တဲ့ ဘက်လက်သွင်းပြီး စောက်ပတ်ကို ကလိတာ။ မိန်းမ အကျင့်က အတွင်းခံမဝတ်တတ်တော့ စောက်ပတ်ကို ထမိန်လေးပဲခြားပြီး အနိုက်ခံရတော့တာ။ အိမ်ရောက်တော့ ဖင်မှာကွက်နေလို့ ကျုပ်မေးကြည့်မှ ပြန်ပြောပြတာပါ။ ထမီလှန်ကြည့်တော့ စောက်ရည်စီးချောင်းက ပေါင်ကနေ ခြေချင်းဝတ်ထိဗျို့။

    ဒီနေ့ မနက်ပိုင်း သူတို့အိမ် အိမ်တက်လုပ်လို့ ကျုပ်တို့လင်မယား ဝါးတီးသွားဆွဲကြတာပေါ့။ စိုးမောင်က ကျုပ်မိန်းမ မြင်တာနဲ့ အိမ်ရှေ့ ဧည့်ခန်းထဲ လူအုပ်ထဲက ထွက်လာပြီး လာခေါ်တာပါ။

    ” လာ … အစ်မ … ဪ အစ်ကိုရော ပါလာတာလား ”

    ပထမ ကျုပ်မိန်းမကိုပဲ မြင်ပုံရတယ်။ ပြီးမှ ကျုပ်ကို မြင်သွားပုံနဲ့ လှမ်းနှုတ်ဆက်နေတာ။ တိုက်အောက်ထပ် ဧည်ခန်းကိုက ပေ ၃၀ လောက် ကျယ်တာဗျ။ ခပ်သန့်သန့် လူတွေရော ကျုပ်တို့အရပ်ထဲက သာမန်လူတွေရော အစုံပေါ့။ ထမင်းကျွေးဆိုတော့ လူဂုဏ်ထံတွေက သိပ်မစားကြပါဘူး ။ ကျုပ်တို့လို လူတန်းစားတွေကတော့ ခေါင်းမဖော်တမ်း စားကြတာပဲ။ ဟင်းက ဝက်သား ကြက်သားဗျ။ ငံပြာရည်ချက်နဲ့ အတို့အမြုပ်လေးဆိုတော့ စဉ်းစားကြည့်ဗျာ။

    ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ ဧည့်ခန်းအနောက်ဘက် တံခါးနားရဲ့ အရှေ့ဘက် အခန်းထဲ အချိုပွဲ လိမ္မော်ရည် နဲ့ လက်ဖက်ရောပေါ့။ အချိုရည်သောက်ပြီး ကျုပ်မိန်းမက သေးတအားပေါက်ချင်ကြောင်း ပြောနေတာဗျို့။ ကျုပ်လည်း သူများအိမ် အိမ်သာက ဘယ်နေရာမှန်းမသိ။ မကြာပါဘူး စိုးမောင်က ကျုပ်မိန်းမနား ကိတ်မုန့်ပန်းကန်နဲ့ ရောက်လာပြီး ဘာဖြစ်တာလဲ မေးနေတာပဲ။ ကျုပ်လည်း မိန်းမက အချိုရည်သောက်ပြီး အပေါ့သွားချင်ကြောင်း ပြောပြမိတယ်။

    ” ဪ … လာလာ … အစ်မ … အိမ်သာက အနောက်ဖက် တံခါးကနေ သွားရတာ ”

    ဒါနဲ့ ကျုပ်မိန်းမလည်း စိုးမောင်နဲ့ ပါသွားတာ။ မိနစ် ၂၀ ကျော်လောက်မှ ကျုပ်မိန်းမ ပြန်ရောက်လာတာဗျို့။ စိုးမောင် ပါမလာတော့ဘူး။ မျက်နှာလည်း ချွေးလေးတွေ စို့နေတာ။ အင်္ကျီလည်း ရှေ့ပိုင်း နဲနဲကျေနေသလိုပဲ။ အိမ်ရောက်မှ အဝတ်စားလဲပြီး ကျုပ်မေးတော့ အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါတယ်။

    ” နောက်ဖေးရောက်တော့ အိမ်သာက လူတက်နေတာ … မသင်းရှေ့မှာလည်း … လူက ၂ ယောက်လောက် စောင့်နေကြတယ် ”

    ” အဲတာကြောင့် … ကြာသွားတာလား ”

    ” မဟုတ်ဘူး … ကိုနောင်ရဲ့ … စိုးမောင်က … လူများတယ် … အပေါ်ထပ်က အိမ်သာလိုက်ပို့မယ် ဆိုပြီး လိုက်ပို့တာပါ … အိမ်ပေါ်ရောက်တော့ ပရိဘောဂ ပစ္စည်းတွေ အပြည့်ပဲ ”

    ” အိမ်ပေါ် … လူမရှိဘူးလား ”

    ” မရှိဘူး … သူ့အဖေရော အမေရော … အောက်မှာ ဧည့်ခံနေတာလေ ”

    ” မိသားစု … ၃ ယောက်ထဲနေမှာပေါ့ ”

    ” ဟုတ်လောက်မယ် … အပေါ်ထပ် အိမ်သာက … ဗိုလ်ထိုင်အိမ်သာ … မသင်းလည်း သေးပေါက်ဖို့ … ထမီကို ခါးထိဆွဲမပြီး အိမ်သာခွက်ထဲ ထိုင်ပေါက်လိုက်ရတယ် … သေးတောင် မကုန်ဘူး အိမ်သာတံခါးက ပွင့်လာပါလေရော ”

    ” ဟမ် … စိုးမောင်က … အိမ်သာထဲ … ဝင်လာတာလား ”

    ” အင်းပေါ့ … မသင်းကို ချစ်မိနေကြောင်း ဖွဲ့နွဲ့ပြီး ပြောတာ စုံနေတာပဲ … မသင်းလည်း ကလေးအမေဖြစ်ကြောင်း မသင့်တော်ကြောင်း ဘာညာပြန်ပြောရတာပေါ့ ”

    ” ဪ ”

    ” ဒါပေမယ့် … စိုးမောင်က ဇွတ်ကြီး ကိုနောင်ရယ် … မသင်း နို့တွေကို အင်္ကျီအပြင်ကနေ … ညှစ်ကိုင်နေတာ … အဲ့ဒီအချိန် အောက်က လူတက်လာရင် အရှက်ကွဲမှာစိုးလို့ … မသင်းလည်း ခဏ ကိုင်ခိုင်းလိုက်တာ … နို့တွေ ကိုင်အားရတာနဲ့ … မသင်းရှေ့ ဒူးထောက် ထိုင်ချပစ်တော့တာပဲ ”

    ” တောင်းပန်နေတာလား ”

    ” ဘယ်ကသာ … ကိုနောင်ရယ် … ထမိန်အောက်နားစကို မပြီး မသင်း အဖုတ်ကို လှမ်းလျက်တော့တာပဲ … မသင်းလည်း အံ့သြရင်း သူ့ခေါင်းကို တွန်းပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်တာပေါ့ … နောက်က အိမ်သာခွက်ဘေးနား မျက်နှာသစ်တဲ့ ဘေစင်နဲ့ ခါးနဲ့ ထောက်မိတော့ နောက်ဆုတ်လို့ မရတော့တာ … သေးမကုန်ခင် ဝင်လာတာမို့ အစိလေး စုပ်တော့ ကျင်လာပြီး လက်ကျန်သေးတွေပါ ပန်းထွက်ကုန်တာ အဖုတ်က ရေလည်းမဆေးရသေးဘူးလေ ”

    ” ဟာ … ဒါဆို … ငါ့မိန်းမက … စိုးမောင်ကို မျက်နှာသစ်ပေးလိုက်တာပေါ့ … ခိခိ ”

    ” ခ်ခ် ခ်ခ် … အဲ့အချိန် … စိုးမောင်ကို အားနာစိတ်တော့ ဝင်မိတာပေါ့ … အဲတာကို … သူကလည်း ထန်နေတာ ထင်တယ် … မသင်းစောက်ပတ်ကို သေးတွေရော သူလျက်လို့ စိုလာတဲ့ အရည်တွေရော ပြောင်နေအောင် လျက်ပေးတာ ”

    …………………………………………………………….

    ” ဟိတ် … အမလေး …… အိမ်ပေါ်လူတက်လာလိမ့်မယ် …… ရှီးးးးး ကျွတ် ကျွတ် ”

    ” မလာပါဘူး မမရယ် … အမေနဲ့ အဖေက အောက်မှာ ဧည့်ခံနေတာပါ ”

    ” ဟူးးးး …… မင်းကွာ …… အတော်ဆိုးတယ် … ငါ့ဟာက … သေးပေါက်ရင်းတန်းလန်း ရေမဆေးရသေးဘူး ”

    ” ကျနော် မရွံပါဘူး … ချစ်တာကိုးဗျ … ခုန မမ သေးတွေ ကျနော့် မျက်နှာပန်းနေတာပဲ … ဘာဖြစ်လဲ ”

    သင်းသင်းစိုး တစ်ယောက် တကယ်ပင် အံ့သြနေမိသည်။ စိုးမောင်လို လူချောလေးက သူမလို ကလေးအမေကို စွဲလမ်းနေသည်မှာ သူမအတွက် ထူးခြားဆန်းကျယ်နေ၏။ မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ ပေါင်နှစ်ချောင်းဖြဲရင်း စိုးမောင် စိတ်တိုင်းကြ လျက်နိုင်ရန် စောက်ဖုတ်အား ကော့ထားပေးလိုက်တော့သည်။

    စိုးမောင်ကလည်း ခေသူတော့မဟုတ်ပေ ။ အိမ်ထောင်သည် ကလေးအမေ တစ်ယောက်အား ကော့ပျံလာအောင် လျက်ပေးနိုင်၏။ စိုးမောင်လျှာစွမ်းအောက် သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် ခပ်တိုးတိုးညည်းကာ စိုးမောင်ပါးစပ်နှင့် သူမစောက်ပတ် လွတ်ထွက်မသွားအောင် ဆွဲကပ်ထားရသည်။ မျက်လုံးမှိတ်ကာ အရသာခံနေစဉ် သူမအုပ်ကိုင်ထားသော စိုးမောင်ခေါင်းက အပေါ်သို့ ရွေ့လာကာ နှုတ်ခမ်းချင်းတေ့စုပ်စဉ် စောက်ခေါင်းအတွင်းသားလေး နွေးကနဲ့ဖြစ်သွား၏။ ချက်ချင်းဆိုသလို စိုးမောင်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင် လိုးချက်များ ကျရောက်လာတော့သည်။

    သင်းသင်းစိုးမှာလည်း စိုးမောင် ဆောင့်ချက်များအား အလိုက်သင့် ကော့ခံရင်း လီးအရသာခံနေမိ၏။ တဖြည်းဖြည်း အားပါသော လိုးချက်များကြောင့် သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် နံရံကျောကပ်ကာ ပေါင်တန်များ ရသလောက် ထပ်ဖြဲပေးလိုက်ရသည်။ အစပိုင်း စိုးမောင်အား လျော့တွက်ခဲ့ရာ မီးပွင့်မတတ် ဆောင့်ချက်များကြောင့် အနည်းငယ်ဖြုံသွားရ၏။

    ” ဘွတ် … ဗြိဗြိ …… အ အ …… အသံတွေ ထွက်နေပြီ …… ထိန်းလုပ်ဟာ ”

    ” အင့် …… ဗျစ် …… ရှီးးးးးးး …… ရပါတယ် မမရယ် … မမစောက်ဖုတ်က …… အိစက်နေတော့ …… လိုးလို့ တအားကောင်းလို့ပါ …… ဖွပ် ဘွတ် …… ရှီးးးးးး ”

    စကားပြောလိုက် လိုးလိုက်ဖြင့် ခဏအကြာ စိုးမောင်မှာ သင်းသင်းစိုးအား နံရံဘက် လက်ထောက်ခိုင်းလိုက်ပြန်သည်။ ထို့နောက် ခါးလေးအား ဖိကာ ကော့ထွက်လာသော ဖင်ကြီးနောက်က နေရာယူကာ မနားတမ်း ဆောင့်ဆောင့်လိုး၏။ သင်းသင်းစိုးမှာ လင်ဖြစ်သူနောင်နောင်နှင့်ရော ဗေဒင်ဆရာဦးကံသာနှင့်ရော ဒီလိုပုံစံများ အလိုးမခံဘူးသေးပေ။ စိုးမောင် စိတ်တိုင်းကြ အလိုးခံရင်း သူမစောက်ခေါင်းထဲ ပူကနဲ ခံစားလိုက်ရသဖြင့် စိုးမောင်ပြီးသွားမှန်း သိရှိလိုက်တော့သည်။ စိုးမောင်က လီးဆွဲထုတ်ပြီးသည်နှင့် သူမဖင်ကြီးနောက် ဒူးထောက်နေရာယူကာ ဖင်ဝလေးအား လျက်ပေးနေပြန်၏။ ထို့နောက် မပြီးသေးသော သူမစောက်ပတ်လေးထဲ လက်ချောင်းလေးနှင့် ထိုးသွင်းကာ ကစားပေးနေတော့သည်။

    သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် ဖင်ဝအလျက်ခံရင်း စောက်ခေါင်းပေါက်လေးထဲ မွှေခံရသဖြင့် ခဏအကြာတွင် စောက်ရည်များ တဗြန်းဗြန်း ပန်းထုတ်ပစ်ရ၏။ ညာဘက်လက်ဖြင့် စိုးမောင်ခေါင်းအား ဖမ်းဆွဲကာ ဖင်နဲ့ကပ်ထားရင်း စောက်ရည်များကုန်မှ လွတ်ပေးလိုက်သည်။

    ” အားးးး … ကောင်းလိုက်တာ … ရပြီရပြီ …… ရှီးးးးးးး ”

    စိုးမောင်မှာ သင်းသင်းစိုးဖင်ကြား လျက်ပေးနေရာမှ စောက်ရည်များရွှဲနှစ်နေသော စောက်ဖုတ်အား ပြောင်းလျက်ပေး၏။ ပေါင်ခြံတွင်း စီးကျနေသော စောက်ရည်များ လျက်ပေးရာ သူ့လရည်များပါ လျှံထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ အားလုံးပြောင်စင်အောင် လျက်ပေးပြီးမှ ထမီအားဆွဲချပေးကာ အောက်ထပ်ပြန်ဆင်းခဲ့ကြတော့သည်။

    ……………………………………………………..

    မသင်းစကားဆုံးတော့ ကျုပ်လီးလည်း ထောင်မတ်နေပြီဗျ။ မသင်းက လီးထိပ်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း လက်မလေးနဲ့ ဒစ်ဖူးမေးသိုင်းကြိုးလေး ဖိပွတ်တော့ ခဏပဲဗျာ ။ လရည်တွေ ဗျစ်ကနဲ ဗျစ်ကနဲ ပန်းထွက်ကုန်တာ။ ညပိုင်းကြ မသင်းကို ဦးကံသာနဲ့လိုးတာ မေးလိုက် စိုးမောင်နဲ့လိုးတာ မေးလိုက်ဆိုတော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်ကထန်လာတာပဲ။ ကျုပ်ကို ပက်လက်လှန်ခိုင်းပြီး အပေါ်ကနေ ကုတင်ကျိုးမတတ် ခွလိုးနေတာဗျ။ ၂ ချီဆက်တိုက် အားရအောင်လိုးပြီးမှ ကျုပ်တို့လည်း အိပ်ပျော်သွားကြတာ။

    ၂ ပတ်လောက်နေတော့ ကျုပ်တို့စောင့်မျှော်နေတဲ့ နေ့ကို ရောက်လာတာပဲ။ စိုးမောင်က ကျုပ်မိန်းမကို အပြင်ဒိတ်တာဗျ။ မိန်းမက တိုင်ပင်ပြီးသားမို့ အိမ်မှာပဲ ချိန်းလိုက်တယ်။ ကျုပ်တို့အိပ်ခန်းလေး ရှင်းပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ်လေး လုပ်ထားလိုက်တယ်။ စိုးမောင်က ကျုပ်မိန်းမကို ဘယ်လောက်များ လိုးချင်နေလဲ မသိဘူး။ မနက် ၉ နာရီလောက် ရောက်ချလာတော့တာပဲ။ ကျုပ်လည်း ကမန်းကတန်းနဲ့ အလုပ်သွားချင်ယောင်ဆောင်ရတာပေါ့။ ဒါနဲပဲ စိုးမောင်နဲ့ မိန်းမကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဆိုင်ကယ်ထုတ် ခပ်တည်တည်နဲ့ အိမ်က ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။

    ရပ်ကွက်ထဲ ခဏပတ်မောင်းပြီး အိမ်နားမရောက်ခင် ဆိုင်ကယ်စက်ရပ်လိုက်တာ။ အိမ်ထိတွန်းလာရင်း ဆိုင်ကယ်ကို အိမ်ဝင်းတံခါးပေါက်ဘေးနား ဂွထောက်ရပ်လိုက်တာ။ ပြီးမှ အိမ်ဝင်းတံခါးဖွင့် ပြန်စိပြီး အိမ်ထဲ ခြေဖွဖွနင်းရင်း ဝင်ခဲ့တာပေါ့။ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပြီးသားမို့ ကျုပ်တို့လင်မယားခန်းနဲ့ ကပ်လျက် အခန်းထဲ အသာလေး ဝင်လိုက်တယ်။ ထရံပေါက်လေးက ကြည့်လိုက်တော့ ကျုပ်မိန်းမ မသင်းနဲ့ စိုးမောင်က ကုတင်စောင်းမှာ နမ်းရင်း အဝတ်စားတွေ ပြိုင်တူချွတ်နေကြတာဗျ။ ခဏကြာတော့ နှစ်ယောက်လုံး ကိုယ်တုံးလုံးနဲ့ ကုတင်ပေါ် တက်လိုက်ကြတယ်။ အိပ်ခန်းမီးပိတ်ထားပေမယ့် ပြတင်းပေါက်ဖွင့်ထားတော့ ပြတင်းတံခါးကဝင်လာတဲ့ အလင်းရောင်ကြောင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရတာပါ။

    ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်တဲ့ စိုးမောင်ပေါင်ကြားက လီးကို ကျုပ်မိန်းမ မသင်းက လေးဘက်ထောက်အနေထားနဲ့ အားရပါးရ စုပ်ပေးတော့တာပဲ။ လီးထိပ်ကို ပြွတ်ကနဲ့ ဆွဲစုပ်လိုက် စိုးမောင်မျက်နှာကို မော့ကြည့်လိုက်ပေါ့။ စိုးမောင်ကလည်း သူ့လီးကို မက်မက်မောမော စုပ်ပေးနဲ့တဲ့ ကျုပ်မိန်းမ နို့တွေကို ညှစ်ပေးနေတာဗျ။ မိန်းမက သူ့တံတွေးတွေနဲ့ ပြောင်လက်လာတဲ့ စိုးမောင်လီးကို လက်တဖက်နဲ့ကိုင်ပြီး ပါးပြင်ကပ်ရင်း လီးအရင်းအောက်က လဥတွေပါ ဆွဲစုပ်နေပြီ။

    ” အ …… မမရယ် ”

    စိုးမောင်က လဥတွေကြ အစုပ်မခံနိုင်ဘူးထင်တယ်။ ဖင်တွေကြွတက်လာရင်း တအီးအီးနဲ့ အသံထွက်ညည်းနေတာဗျ။ ကျုပ်မိန်းမကလည်း စိုးမောင် အဲ့လို ခံစားရလေ သဘောကျလေပဲ ။ သူ့ပါးကပ်ထားတဲ့ လီးကို အပေါ်ထောင်ပြီး စိုးမောင်ဗိုက်ပေါ်ဖိကပ်ရင်း တွဲလောင်းကျနေတဲ့ လဥနှစ်လုံးကို တလှည့်စီ ဆွဲဆွဲစုပ်တော့တာ။ လဥတစ်လုံးကို စုပ်တိုင်း ပါးခွက်နေအောင် ခပ်ပြင်းပြင်းစုပ်ပြီးမှ ပါးစပ်ထဲက ပလွပ်ကနဲ့ထုတ်ပစ်တာ။ စိုးမောင်လည်း ကျုပ်မိန်းမ ပါးစပ်ထဲက သူ့လဥ ပြန်ထွက်လာတိုင်း အ… ကနဲ တကိုယ်လုံးတုန်သွားရင်း မိန်းမခေါင်းကို ဆွဲခွာပစ်တာ။ ဒါပေမယ့် မိန်းမက စိုးမောင်ခွာမပစ်ခင် နောက်ထပ် လဥတစ်လုံး ဆွဲငုံပြီးနေပြီ။ စိုးမောင် မေးကြောတွေထောင်လာရင်း ကျုပ်မိန်းမကို တောင်းပန်နေရပါပြီ။

    ” အားးးး …… မမရယ် …… အ ……… ခဏ ခဏ ရပ်ပေးပါဦးးး …… အ အ ”

    မိန်းမက မရပ်ဘူးဗျ လဥတွေ တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ပြောင်းစုပ်ပေးရင်း စိုးမောင် ဗိုက်ပေါ်ကပ်ထားတဲ့ လီးကို လက်ဖဝါးနဲ့ အထက်အောက် ပွတ်ပေးနေတာ။ ကျုပ်မိန်းမလက်ထဲ စိုးမောင်လီးကြီး အကြောတွေထောင်ရင်း တဇပ်ဇပ်တုန်နေတာဗျ။ သိပ်မကြာပါဘူး ။ စိုးမောင်လည်း ဒူးထောက်လျက်အနေထားနဲ့ တအီးအီးညည်းရင်း လရည်တွေ လီးထိပ်အပေါက်က ထွက်ကျလာတာ။ လီးက ဗိုက်ပေါ်ထောင်ကပ်ထားတာမို့ လီးထိပ်ကနေ ဒစ်ဖူးမေးသိုင်းကြိုးအောက် စီးကျနေတာပဲ။ မိန်းမက လျှာနဲ့ခံပြီး ပင့်လျက်ရင်း ဒစ်ကို ဆွဲစုပ်ပစ်တော့ စိုးမောင်တစ်ယောက် တကိုယ်လုံး တွန့်လိမ့်နေတာဗျို့။

    ” အားးး …… မမရယ် …… ကောင်းလိုက်တာ …… ချစ်တယ်ဗျာ … အရမ်းကို ချစ်မိသွားပြီ ”

    ကျုပ်မိန်းမကို ချုပ်နေတာဗျ။ မိန်းမကလည်း သူ့လို ကလေးအမေတစ်ယောက်ကို ခပ်ချောချော လူပျိုတစ်ယောက်က ချစ်တယ်ပြောတော့ သဘောကျနေတာပေါ့။ စိတ်မလုံဘူးနေမယ် ကျုပ်ချောင်းထဲ ထရံဘက်ကို မျက်လုံးလေးက ခိုးခိုးကြည့်နေတာဗျို့။ စိုးမောင်လီးကို မလွတ်ဘူးဗျ။ လရည်အကုန်ထွက်အောင် စုပ်ပေးပြီးကတည်းက လက်နဲ့ဆုပ်ကိုင်ရင်း ပွတ်သပ်ပေးနေတာပဲ။ ခဏနေတော့ စိုးမောင်က ကျုပ်မိန်းမပါးလေး နမ်းရင် စကားပြောနေတယ်။ အသံကတိုးတော့ မကြားရပါဘူး။ ကျုပ်မိန်းမက ချက်ချင်းပဲ ကုန်းထပြီး စိုးမောင်ရှေ့ လေးဖက်ကုန်းတော့တာပဲ။ မိန်းမဖင်ကြီးကလည်း ခါးလေးသေးပြီး ဝိုင်းစက်ကော့ထွက်နေတော့ စိုးမောင်အတွက် လိုးချင်စဖွယ်ပေါ့ဗျာ။

    စိုးမောင်က ဒူးထောက်လျက်အနေထားကနေ သူရှေ့ကားထွက်နေတဲ့ မိန်းမဖင်နောက် နဲနဲတိုးခွာပြီး မိန်းမဖင်ကို မျက်နှာအပ်လိုက်ပြီဗျ။ ပေါင်ကြားထဲ စူထွက်နေတဲ့ မိန်းမစောက်ဖုတ်ကို လျက်တော့မယ်ထင်တယ်။

    ” အ …… ရှီးးးးးး … အဲဒါ ဖင်ပေါက်ကြီး … မောင်လေး ”

    ဟာ … အံ့သြမိတယ်ဗျာ။ ကျုပ်တောင် အခုထိ မိန်းမဖင်ကို လျက်မပေးဖူးသေးဘူး။ စောက်ဖုတ်တော့ တခါတလေ လျက်ပေးဖူးပါတယ်။ ကျုပ်မိန်းမလည်း အရသာအတော်တွေ့နေပုံပဲ။ ခါးလေးညွတ်လိုက် ပြန်ကြွလာလိုက်နဲ့ ဖင်နဲ့ စိုးမောင်မျက်နှာတော့ အခွာမခံဘူးဗျို့။

    မိန်းမလက်တစ်ဖက်က လေးဘက်ထောက် အနေအထားနဲ့ နောက်ပြန်ဆန့်ထုတ်ပြီး စိုးမောင်ခေါင်းကို ဖမ်းဆွဲရင်း သူ့ဖင်နဲ့ကပ်ထားတာဗျ။ စိုးမောင်ကလည်း မိန်းမဖင်နှစ်ခြမ်းကို ဘယ်ညာပွတ်ပေးရင်း ဖင်ဝညိုညိုလေးကို လျှာထိပ်နဲ့ ထိုးထည့်လိုက် ပင့်လျက်လိုက်ပေါ့။ မိန်းမပါးစပ်ကလည်း အသံပေါင်းစုံ ညည်းရင် ဖင်ကြီးကို ထောင်ပေးနေတာ။ ဒီအချိန် ကျုပ်တားရင်တောင် မရလောက်တော့ဘူး။

    ” အားးးး …… မောင်လေးရယ် ……… ရှီးးးးးး …… အအ ”

    မင်းတွေဘာတွေတောင် မသုံးတော့ပါဘူး ။ မောင်လေးပဲ ခေါ်နေတာဗျို့။ ခဏကြာတော့ စိုးမောင်က ဘယ်လက်နဲ့ သူ့လီးကို ဂွင်းတိုက်ရင်း ကျုပ်မိန်းမဖင်ပေါက်ထဲ လက်ခလယ် ထိုးသွင်းနေပြီ။ လက်ခလယ်ကို ပြန်ထုတ်လိုက် ဖင်ပေါက်ထဲ တံတွေးထွေးချလိုက်နဲ့ ဖင်လိုးဖို့ လမ်းကြောင်းနေတာပေါ့။ မိန်းမက ဖင်ကို ထပ်ကားရင်း စိုးမောင်လက်နဲ့မွှေတာကို အရသာခံနေတော့တာပဲ။ တဖြည်းဖြည်း စိုးမောင်လီးကြီး ပြန်ထောင်လာတော့ မိန်းမဖင်ထဲ စိုးမောင်က လက်ခလယ်ရော လက်သကြွယ်ရော နှစ်ချောင်းပူးမွှေနေတာပေါ့။

    ” အားလား …… ရှီးးးးးးး …… ရှီးးးး ”

    မိန်းမဆီက ညည်းသံတွေ ကျယ်လာတော့မှ စိုးမောင်က ဒူးထောက်ခါးဆန့်ရင်း သူမွှေထားတဲ့ ဖင်ပေါက်ထဲကို တံတွေးထွေးချရင်း လီးထိပ်ကို တေ့သွင်းပစ်တာ။ လီးတဝက်လောက် အထုတ်သွင်း ပုံမှန်လေးလုပ်ရင်း ပြန်ထုတ်လိုက် ဖင်ထဲတံတွေးထွေးလိုက် လီးပေါ်တံတွေးထွေးလိုက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လိုးနေတယ်။ လီးအဆုံးထိ ပစ်လိုးတော့ မိန်းမခေါင်းလေး မော့တက်သွားတာ။

    ” အမလေး …… အ အားးး …… ဖြည်းဖြည်း ”

    မိန်းမဆီက တောင်းပန်သံလေး ထွက်လာတော့ စိုးမောင်က လီးကို အကုန်ထုတ်ပြီး စောက်ဖုတ်ထဲ ပြောင်းလိုးတာဗျ။ ကျုပ်မိန်းမ မသင်းက အဖုတ်ထဲလီးဝင်တာနဲ့ ခုနကအော်တာ သူမဟုတ်သလိုပဲ ။ တဟင်းဟင်းနဲ့ ကျေကျေနပ်နပ် အလိုးခံနေတာဗျို့။ စိုးမောင်က လူငယ်ပေမယ့် တကယ်ပါးနပ်တယ်ဗျာ။ အဖုတ်ထဲ လီးနဲ့လိုးတဲ့အချိန် လက်မက ဖင်ပေါက်ထဲ သွင်းကလိပေးတာဗျ။ ဖင်ပြန်လိုးတော့ လီးတစ်ချောင်းလုံး စောက်ရည်တွေနဲ့ ဖင်ပေါက်ကလည်း လက်မနဲ့ မွှေပြီးသားဆိုတော့ လျောလျောရှုရှုပဲပေါ့။ ဒီတခါ လီးအဆုံးထိဝင်တာတောင် မိန်းမက နာကျင်ဟန်မပြတော့ပါဘူး ။ ခပ်တိုးတိုးပဲ ညည်းပြနေတာ။

    စိုးမောင်က ဖင်ရော အဖုတ်ရော စိတ်ကြိုက်လိုးရတာနဲ့ ခါးညွတ်ပြီး တွဲကျနေတဲ့ ကျုပ်မိန်းမနို့အုံတွေ လှမ်းဆွဲတော့တာပဲ။ နို့တွေညှစ်ရင်း ကျုပ်မိန်းမကို ဖင်ရော အဖုတ်ရော တလှည့်စီလိုးတော့တာပဲ။ မိန်းမလည်း စိုးမောင်ဆောင့်ချက်တွေကို အံကြိတ်ခံရင်း ပထမတချီပြီးတာ ခဏရပ်ခိုင်းတာတောင် စိုးမောင်က ရပ်မပေးဘူးဗျို့။ အဖုတ်ထဲက လီးကို ဆွဲနှုတ်ပြီး ဖင်ထဲပြောင်းလိုးပစ်တာ။ မိန်းမက စောက်ရည်ပန်းထုတ်ရင်း ဖင်အလိုးခံနေရရှာတယ်။

    စိုးမောင်ကလည်း ဘယ်ချိန်က လိုးချင်နေလဲ မသိဘူး။ စောက်ဖုတ်က အရည်ထွက်တာ ရပ်တာနဲ့ ဖင်ထဲက လီးပြန်ထုတ်ပြီး စောက်ဖုတ်ပြန်လိုးတော့တာ။ လေးဖက်ထောက် အနေအထားနဲ့ပဲ မိန်းမကို ၂ ချီဆက်တိုက် ပြီးအောင်လိုးတာဗျ။ ခဏနေမှ မိန်းမဖင်ထဲက လီးကိုထုတ်ပြီး ဖင်ကြီးပေါ် လရည်တွေ ပန်းထုတ်လိုက်တယ်။ နာရီဝက်လောက်နားပြီးတော့ ကျုပ်မိန်းမက ရေထသောက်တာ။ ပြန်ဝင်လာတာနဲ့ ပက်လက်မှေးနေတဲ့ စိုးမောင်းလီးကို တပြွတ်ပြွတ် စုပ်ရင်း လီးကြီးထောင်မတ်လာတော့ မိန်းမက အပေါ်ကခွလိုးတာဗျို့။

    အပေါ်က စိတ်ကြိုက်ဆောင့်ရတော့ မိန်းမမျက်နှာက ကျေနပ်နေတဲ့ပုံပါပဲ။ ကန့်လန့်ဖျက်အနေထားနဲ့ ကျုပ်ချောင်းတဲ့ ထရံပေါက်လေးဘက် လှည့်ကြည့်သေးတယ်။ ခါးလေးလှုပ်ပြီး ဖင်ကြီးဝိုက်လိုးလိုက် ဖင်ကြီးမြှောက်ပြီး ဖိချလိုက်နဲ့ သူ့စိတ်ကြိုက် လိုးတော့တာပဲ။ ခဏနေ စိုးမောင်က ဖင်ထဲထည့်လိုးဖို့ပြောတော့ မျက်နှာလေးရှုံ့ရင်း ဖင်ကြီးကြွပြီး အဖုတ်ထဲက လီးကိုချွတ်လိုက်တယ်။ စောက်ရည်တွေနဲ့ ပြောင်လက်နေတဲ့ စိုးမောင်းလီးကို သူ့ဖင်ဝလေးနဲ့ တေ့ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ချနေတာ။ မျက်နှာလေးမဲ့နေပေမယ့် စိုးမောင်လီးကြီးက တဗျစ်ဗျစ်နဲ့ မိန်းမဖင်ထဲ ဝင်သွားပါပြီ။ ခပ်ဖြည်းဖြည်းဆောင့်ရင်း အရှိန်ရလာတော့ မိန်းမက အရှိန်မြင့်ဆောင့်တာဗျ။ ဖင်ကလည်း လီးဒဏ်ခံနိုင်လာပုံပဲ။ ပါးစပ်ကညည်းနေပေမယ့် ဆောင်ချက်က ပြင်းပြင်းလာတာ။ စိုးမောင်က မိန်းမဖင်ကြီးကို ပေါင်ကြားထဲလက်သွင်းရင်း ပင့်ထိန်းပေးနေရပြီဗျို့။

    စိုးမောင်ကလည်း လီးကျွတ်မထွက်သွားအောင် ထိန်းသလို မိန်းမလည်း လီးအဖျာထိထုတ်ပြီးမှ ပြန်ဆောင့်လိုးတာဗျ။ တချက်တချက် မိန်းမဖင်ကြီး အကြွလွန်ရင် စိုးမောင်က လီးမကျွတ်အောင် အောက်ကနေ ကော့လိုးပေးတယ်။ မိန်းမဖင်ကြီးပြန်အကျ လီးဝင်လျက်တန်းလန်းပါပဲ။ ဒုတိယတချီပြီးတော့ မှေးနေကြရင်း မိန်းမနဲ့စိုးမောင်က နေ့လည်စာ စားကြတာ။ ကျုပ်လည်း အသင့်ယူထားတဲ့ ဖီးကြမ်းငှက်ပျောသီး သုံးလုံးစားပြီး ရေဗူးထဲက ရေပဲ အဝသောက်ပစ်လိုက်တယ်။

    သူတို့လည်း နားလိုက်လိုးလိုက်နဲ့ ညနေ ၅ နာရီကြ စိုးမောင်က ပြန်ခါနီးလေး သူ့လီးကို မိန်းမကို စုပ်ခိုင်းနေတာဗျ။ မိန်းမကလည်း မငြင်းပါဘူး ။ တနေကုန်သူ့စောက်ဖုတ် လိုးထားတဲ့လီးကို ပြောင်နေအောင် စုပ်ပေးနေတယ်။ နှစ်ယောက်သား အဝတ်စားတွေပြန်ဝတ်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် မတ်တပ်ရပ်လျက် အနေအထားနဲ့ နှုတ်ခမ်းချင်း စုပ်ကြသေးတယ်။

    စိုးမောင်က နောက်တကြိမ်လောက် အခုလို စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်လေး လိုးချင်သေးကြောင်း တဖွဖွပြောပြီးမှ ပြန်သွားတာပါ။ ခဏနေတော့မှ ကျုပ်လည်း ချောင်းနေတဲ့ အခန်းထဲက ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ကျုပ်တို့လင်မယားခန်းထဲ မိန်းမကို ဝင်ကြည့်တော့ လရည်နံ့စောက်ရည်နံ့တွေ မွန်ထူနေရောပဲ။ မိန်းမက ကျုပ်ဝင်လာတော့ ပြုံးပြပြီး မှေးနေတော့တာ။ မီးကုန်ယမ်းကုန် လိုးထားကြတော့ ပင်ပန်းပြီပေါ့ဗျာ။

    ……………………………………………………………

    အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ကျုပ်နဲ့ မသင်းလည်း လိုးခါနီးကြ မသင်းခံစားရပုံလေး ကျုပ်ကပြန်မေးလိုက် သူကပြန်ပြောပြလိုက်နဲ့ အရင်ထက် ပိုပြီး လိုးရတာ အရသာလည်းရှိလာတယ်။ မသင်းက နောက်ပိုင်း ပိုထန်လာတာဗျ။ ရပ်ကွက်ထဲ ဘယ်သူက ဘယ်သူ့ကို ကုန်းနေတာ ဘယ်သူက လင်ငယ်ထားနေတာ အစုံပဲဗျို့။ ညတိုင်း ကျုပ်မိန်းမ မသင်းဆီက သတင်းတွေက လီးတောင်စေတယ်။

    နောက် ၂ လောက်ကြာတော့ မိန်းမဆီက ကျုပ်မျှော်နေတဲ့စကားတွေ ကြားရပြန်ပြီ။ ရေသန့်ဗူးလိုက်ပို့တဲ့ အေးကို ပေါ့ဗျာ။ ဒီကောင်က မိန်းမရှိပါတယ်။ ကလေး ၃ ယောက်နဲ့ဗျ။ အသက်က ကျုပ်နဲ့ မတိမ်းမယိမ်းလောက်ပဲ။ အသားမဲမဲ ကိုယ်လုံးတောင့်တောင့်နဲ့ ဦးထုပ်အဝိုင်းလေး အမြဲဆောင်းထားတတ်တယ်။ အင်္ကျီကြယ်သီးက ဘယ်တော့မှ မတတ်ဘူး ။ ပုဆိုးတိုတိုနဲ့ ပေါင်ကြားက လီးကတော့ အမြဲတရမ်းရမ်းနဲ့ပေါ့။ သုံးဘီးဆိုက်တွဲလေး မော်တာနဲ့ဆင်ပြီး ရေဗူး လိုက်ရောင်းနေတာ။ ကျုပ်တို့ သူဆီက ရေဝယ်တာ ၄ လလောက်တော့ ရှိပြီ။ ကျုပ်တို့အိမ်လည်း ရေပို့ရင်း ရက်ခြား ဝင်ထွက်နေတာပဲ။

    တရက်ကြ နေ့ခင်းဘက် ယောက္ခထီးနဲ့ကလေး အိပ်နေတုန်း ကျုပ်မိန်းမ မသင်းပဲ ရှိနေတဲ့ အချိန်ပေါ့။

    ” မသင်းရေ … ရေလာပို့တာဟေ့ ”

    ” ဪ … ဟုတ်ဟုတ် … လက်စနဲ့ … တခါထဲ လဲပေးပါ့လား ကိုအေးကို ”

    ” အေးပါဟာ … ဦးလေးတို့ မမြင်ပါလား ”

    ” အဖေနဲ့ ကလေးက … ထမင်းစားပြီး အိပ်နေကြတယ် … ကိုအေးကိုရေ … ကျမလည်း ခဏမှေးမလို့ ”

    သင်းသင်းစိုးမှာ ဧည့်ခန်းတွင်း ခုံလေးပေါ်မှ ကုန်နေသော ရေဗူးနှင့် ရေဗူးအသစ် လဲပေးနေသော အေးကိုအား ကြည့်ကာ ရေဖိုးပိုက်ဆံရှင်းရန် အိပ်ခန်းထဲဝင်လာလိုက်သည်။ နောက်ကျောဘက်မှ သူမခါးအား လက်တဖက်က လာထိသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်မိ၏။

    ” ဟင် … ကိုအေးကို … အပြင်ကပဲ စောင့်လေ … မသင်းထွက်ခဲ့မယ်နော် ”

    ” ခဏလေးပါ … မသင်းရယ် ”

    ” အိုရ် ”

    အေးကိုမှာ ပုဆိုးအတွင်းက ထောင်ထွက်နေသော လီးဖြင့် သင်းသင်းစိုးခါလေးအား ကိုင်ကာ ဖင်ကြားထဲ ထောက်ထားလိုက်သည်။ အမှန်တော့ အေးကို အတင့်ရဲနေသည်မှာ အရင်ရက်များက ပုဆိုးခါဝတ်တိုင်း ပေါင်ကြားမှလီးအား သင်းသင်းစိုးတစ်ယောက် ခိုးကြည့်တတ်သည်ကို ရိပ်မိလာရ၏။ သင်းသင်းစိုးဘက်ကလည်း အေးကို ရေဗူးထမ်းဝင်လာလျင် ဧည်ခန်းတွင်း ဒူးထောင်ထားလျက် ထမိန်အောက်စလွတ်ကာ စောက်ဖုတ်အား ဖြဲပြတတ်သည်။ နောက်ပိုင်း အေးကိုမှာ သင်းသင်းစိုးရှေ့ ပုဆိုးဝတ်တိုင်း လီးအား မမြင်မြင်အောင် ပြတော့၏။ သင်းသင်းစိုးကလည်း ခိုးကြည့်ခဲ့ရာမှ ပေါ်တင် စိုက်ကြည့်တတ်လာသည်။ အေးကိုတစ်ယောက် ရေဗူးလဲပေးနေစဉ် ဖင်သားကြီးများရမ်းကာ အိပ်ခန်းထဲဝင်သွားသော သင်းသင်းစိုး နောက်ပိုင်းအားကြည့်ရင်း ကပ်လိုက်လာခဲ့တော့၏။ ထို့နောက် အိပ်ခန်းတွင် ကုတင်ခေါင်းရင်းဘက် ကလပ်တစ်ခုပေါ်မှ သူမပိုက်ဆံအိတ်လေး လှမ်းယူစဉ် အေးကိုမှ လီးဖြင့်ဖင်ကြားအား ထောက်လိုက်သည်။ အေးကိုမှာ အတွေ့ကြုံများသူမို့ သင်းသင်းစိုး အမူယာကြည့်ကာ ထမိန်အား ဆွဲလှန်ကာ သူ့ပုဆိုးအား စလွယ်သိုင်းပစ်၏။ ထို့နောက် စောက်ခေါင်းဝထဲ လီးထိပ်တေ့ကာ လိုးရန် ကြိုးစားစဉ် သင်းသင်းစိုးအဖေ နိုးလာကာ သင်းသင်းစိုးအား အော်ခေါ်သဖြင့် အေးကို ကြိုးစားမှုက အရာမထင်တော့ပေ။ သင်းသင်စိုးမှာ အိပ်ခန်းတွင်းမှ ပြေးထွက်ခဲ့သည်။

    ” သမီး … ရေဗူးပို့တဲ့ သူငယ်က ဘယ်မှာတုန်း … အိမ်ရှေ့မှာ သူ့ဆိုက်တွဲက ”

    ” အိမ်သာတက်ချင်လို့တဲ့ … အဖေ … သမီးက ရေဖိုးပိုက်ဆံရှင်းဖို့ … အခန်းထဲ ပိုက်ဆံဝင်ယူနေတာပါ ”

    နောက်မှ ကပ်ပါလာသော အေးကိုမှာ … သင်းသင်းစိုး စကားကြောင့် အသက်ရှူချောင်သွားရ၏။

    ” ဪ … အေးအေး သမီး ”

    သင်းသင်းစိုးဖခင်မှာ စကားပြန်ပြောရင်း ဧည်ခန်းထဲ ထိုင်ရင်း သတင်းစာ ဖတ်နေတော့သည်။ အေးကိုမှာ သင်းသင်းစိုး လက်ထဲမှ ရေဖိုးယူရင်း ပါးပြင်အား အလစ်နမ်းလိုက်၏။ သင်းသင်းစိုးကလည်း ဖခင်ဖြစ်သူမမြင်အောင် အေးကိုပေါင်ကြားမှ မလိုးလိုက်ရသဖြင့် မာန်ဖီနေသော လီးအား လက်တဖက်ဖြင့် လှမ်းညှစ်ပြီးမှ လွတ်ပေးလိုက်သည်။

    …………………………………………………..

    ” အေးကိုက … အရင်လူတွေထက် … စွာမယ်ထင်တယ် မိန်းမရေ ”

    မသင်းစကားအဆုံး ကျုပ်လည်း မှတ်ချက်ပေးနေမိတယ်။ မိန်းမကတော့ ပြုံးနေတာပေါ့။

    ” အတွေ့ကြုံများလောက်တယ် … ကိုနောင် … အဖေအိပ်နေတာတောင် … နောက်ကနေ မသင်းကို လိုးမလို့ … အဖေနိုးလာလို့ … မလိုးဖြစ်တော့တာ ”

    အေးကို ကို အိမ်ခေါ်လိုးခိုင်းဖို့ မိန်းမနဲ့ကျုပ် တိုင်ပင်နေကြတာဗျို့။ အစီစဉ်ဆွဲပြီးမှ မသင်းကို တချီလိုးပြီး နှစ်ယောက်သား နှစ်နှစ်ချိုက်ချိုက် အိပ်ပျော်သွားကြတယ်။ နောက်ရက်တွေကြ အေးကို ကျုပ်မိန်းမကို လာလိုးမယ့်အချိန် စောင့်ရင်း နေတိုင်း ရင်ခုန်နေရတာပေါ့ဗျာ။ မိန်းမကလည်း အေးကိုအကြောင်းပြောရင် စိတ်ပါလက်ပါ ပြန်ပြောတတ်တာ။ ယောက္ခထီးနဲ့ကလေး ထုံးစံအတိုင်း မွေးရပ်မြေ အလည်သွားချိန်ပေါ့ ။ နောက် ၂ ပတ်ကြာတော့ မိန်းမက အေးကို ကို နေ့ခင်းဘက် အိမ်ခေါ်ထားတယ်ာပြောတယ်ဗျ။ ကျုပ်လည်း အလုပ်ကို မနက်ပိုင်းဆင်းပြီး နေ့လည်ကြ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့လိုက်တယ်။ အေးကိုများ ရောက်နေပြီလား ကျုပ်မရောက်ခင် မိန်းမက ဘယ်လိုများ အလိုးခံနေပြီလဲ အတွေးပေါင်းစုံနဲ့ ရင်ခုန်နေမိတယ်ဗျာ။

    ပြီးပါပြီ။