Author: Baby Yit Lone

ချစ်မိလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားဘူး။ စုစု ခပ်ချိူချို ဝိုင်တစ်ခွက်ကို တမြေ့မြေ့သောက်ရင်း အတိတ်အကြောင်းကို စဉ်းစားမိတိုင်း သေမတတ် နာကျင်ရသည်။ စုမာယာ ခပ်တိုးတိုးခေါ်သံက နားထဲဗုံးခွဲလိုက်သလို ခံစားရသည်။

ကြင်နာစွာ ချစ်မြတ်နိုးလာခဲ့တဲ့ ၃ နှစ်အတွင်း အရမ်းချစ်ပြသလောက် လက်ထပ်ပြီးသွားသည့်နောက်ပိုင်း မာန်ရဲ့ပုံစံတွေ ပြောင်းလဲလာသည်။ အလုပ်က ပြန်လာသည့် အချိန်တိုင်း စုစုနားမှာပဲ နေချင်တယ်ဆိုတဲ့သူက အခုတော့ ပုံမှန်အိမ်ပြန်ချိန် လွန်နေတာတောင် စုစုအနား ရောက်မလာသေး။ စိတ်ညစ်ညစ်နဲ့ ညနေစာ ထမင်းပင် မစားချင်။ ည ၁၀ နာရီအထိ စောင့်ပေမယ့် မာန်က ပြန်မလာသေး။

…. ကိုကို ခက်မာကို ချစ်လားး။

… ချစ်တာပေါ့ ခက်မာရယ်။ ကိုကို့ဘဝမှာ ခက်မာကိုသာ အချစ်ဆုံးပဲ။

… ဟုတ်လို့လားး ကိုကို ရဲ့။

…. ဟုတ်တာပေါ့ ခက်မာ။ ခက်မာက ကိုကိုရဲ့ လိုအင်ဆန္ဒမှန်သမျှ မညည်းမညူ လုပ်ပေးတယ်လေ။

… အာ့ကြောင့် ချစ်တာပေါ့ ဟုတ်လားးး။

… အော် အာ့ကြောင့်တင် မဟုတ်ပါဘူး။ ခက်မာရဲ့ ကလေးဆန်တဲ့ ပုံစံလေးတွေလည်း ပါတာပေါ့။ ခက်မာက ကိုကို လုပ်သမျှ လုပ်ခိုင်းစမျှ လုပ်ပေးတာကိုက ကိုကို စွဲမက်စေတဲ့ အကြောင်းအရာ တစ်ခုပဲပေါ့။

…. ဟွန်းးး ကိုကိုကတော့ ပိုပြီ။

ဟု ပြောရင်း ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်လာသော ခက်မာ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံကို နမ်းရှိုက်ရင်း သူမ၏ ရင်သားနှစ်ခုကို လက်ဖြင့် အားရပါးရ ဆုပ်ချေလိုက်သည်။

… အင့်

ဟူသော အသံခပ်တိုးတိုးမှ လွဲ၍ နာသည်ဟု ပြောဆိုခြင်း မရှိ။ ဒါကိုက အိမ်ကမဟေသီ စုမာယာနဲ့ တခြားဆီ။ ထိုနောက် ခက်မာအား ဝမ်းလျားမှောက်အောင် ပြုပြင်ပေးပြီး ဗိုက်အောက်တွင် ခေါင်းအုံးတစ်ခုခံပေးကာ သူ၏တင်းမာစွာ ထောင်နေသော လီးထိပ်အား တံတွေးအနည်းငယ်ဆွတ်၍ ခက်မာ၏ ဖင်ဝကို အသာတေ့ကာ ထိုးချလိုက်သည်။

…. အားးး ကိုကိုရယ် ခက်မာ နည်းနည်းနာတယ်။

…. ကောင်းသွားမှာပါ။ ချစ်လေးရယ်နော် ခဏပဲ နာတာ သိလားး။

ခက်မာ ခေါင်းလေးညိတ်ပြလိုက်ပြီး မျက်စိလေးမှိတ်ကာ ကိုကို သဘောကျ လုပ်ပါစေဆိုတဲ့ အတွေးတွေးကာ အသာငြိမ်နေပေးလိုက်သည်။

မာန်တစ်ယောက် လီးကို တဖြေးဖြေးနဲ့ ခက်မာ၏ ဖင်ထဲသို့ အဆုံးထိ ဝင်စေရန် ဖြေးဖြေးချင်းဖိကာ တစ်မျိုး အသွင်းအထုတ်လုပ်ကာတစ်ဖုံ ပြုလုပ်ကာ ခက်မာ၏ ဖင်ပါကင်လေးရဲ့ ညှစ်အားကို ခံစားရင်း အကောင်းကြီး ကောင်းနေတော့သည်။ မာန် ကြိုက်တာက ဖင်ပေါက်ပဲဖြစ်သည်။ သို့ပေမယ် ဟိုမိုစိတ်ပေါက်နေခြင်း မဟုတ်။

အခြောက်တွေလိုဟာမျိုးရဲ့ ဖင်ကို ဘယ်တော့မှ မလုပ်။ သူကြိုက်တာက မိန်းမတွေရဲ့ ဖင်ပေါက်။ အိမ်က မိန်းမဖြစ်သူ စုမာယာက ဖင်ခံရမှာ သေမတတ်ကြောက်သည်။ မာန်ကလည်း စုစုအဖုတ်ကို လုပ်ပြီး သုတ်ရည်ပန်းချင်တာ မဟုတ်။ အဖုတ်လုပ်ပြီး ပြီးခါနီးလာလျှင် ဖင်ထဲ အချက်နှစ်ဆယ်လောက်နဲ့ အဆုံးထိဝင်အောင် ပစ်ချင်တာ ဖြစ်သည်။

ခက်မာကတော့ သူဘာပဲလုပ်လုပ် မလုပ်ချင်ဘူးဟု မငြင်းဆန်ဖူးသလို သူ့အပေါ်တွင်လည်း အရမ်းးချစ်သည်ဟု မုန်းမာန်ခ ထင်မိလာသည်။ တကယ်တော့ ဖင်ပေါက်ထဲကို အရှည် ၇ လက်မခန့်ရှိသော လချောင်းကြီး ထိုးသွင်းခံရတာ ခက်မာ မနာ၍မဟုတ်။ သေမတတ် နာကျင်ရသည်။ လက်သန်းလေးပင် မဝင်ခဲ့ဖူးသော ဖင်ပေါက်ကို ၂ လက်မခန့် တုတ်၍ ၇ လက်မရှည်သော လီးက မဆန့်မပြဲ ထိုးထည့်ခံရတော့ ခက်မာ မျက်ရည်များပင် ဝဲလာသည်။

သို့ပေမယ့် ကိုကို သဘောကျပဲလေ။ ခက်မာ ဖင်ခံပေးရတာပေါ့။ မျက်နှာနားတွင်ရှိသော ခေါင်းအုံးကို ဆွဲယူကာ ခက်မာတစ်ယောက် ပါးစပ်တွင်ကိုက်ကာ တဖြေးဖြေးနဲ့ အသွင်းအထုတ် မြန်လာသော ကိုကိုရဲ့ လိုးချက်တွေကို မျက်ရည်ကျလာသည့်အထိ ခက်မာ အားတင်းကာ အောက်ကနေ ခံနေမိသည်။ ကိုကိုကတော့ မညှာ။ သူရဲ့လီးအဆုံးထိ ထိုးသွင်းကာ ပြန်ထုတ်ပြီး ခက်မာဖင်ထဲကို အဆုံးထိ ပြန်ထိုးသွင်းသည်။

မာန်တစ်ယောက် ဖင်လိုးရတာကို တဖြေးဖြေး အရှိန်တက်လာကာ သူရဲ့ဆောင့်ချက်တွေကို ပို၍ အားထည့်လာမိသည်။ တင်းကျပ်နေသော ဖင်ပေါက်ရဲ့ စီးပိုင်မှုက ဘာနဲ့မှမလဲနိုင်။ ထိုနောက် မာန် ခက်မာအား ခါးမှမကာ လေးဘက်ထောက်သလိုဖြစ်အောင် ပြုပြင်ပေးလိုက်သည်။

ခက်မာကလည်း အလိုက်တသိပင် သူလိုချင်တာကို သိနေသည့်အတိုင်း သူပြုပြင်ပေးသလို လိုက်နေပေးသည်။ အဲ့နောက် မာန် သူ့လီးကို အဆုံးထိ ထိုးသွင်းကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခက်မာ၏ တင်သားနှစ်ခြမ်းကို ဆွဲဖြဲပြီး ဖင်ပေါက်ထဲ လီးဝင်နေသည်ကို မျက်စိအရသာခံ ကြည့်ရှုကာ ဖြေးဖြေးနဲ့မှန်မှန် လီးအား အဆုံးထိ မဝင်ဝင်အောင် လိုးချနေမိတယ်။

လီးကို အဆုံးထိ ထိုးသည့်အခါ စအိုပေါက်ကလေးမှာ ကျွံဝင်သွားပြီး လီးထိပ်လေးအထိ ပြန်နှုတ်သောအခါ စအိုပေါက်ကလေးမှ နှုတ်ခမ်းသားများ စူထွက်၍လာသည်။ ထိုနောက်တွင်တော့ မာန်တစ်ယောက် ဘီလူးသဘက်စီးသည့်အတိုင်း ခပ်ကြမ်းကြမ်းနဲ့ မြန်မြန် ခက်မာ၏ဖင်ပေါက်ကို အားရပါးရ လိုးဆောင့်ပြီး လီးကိုလည်း ဖင်ထဲအဆုံးထိဝင်အောင် ထိုးသွင်းကာ ခက်မာ၏ ဖင်ပေါက်ထဲသို့ သူ၏သုတ်ရည်များ ပန်းထုတ်လိုက်သည်။

ခက်မာ၏ တအင့်အင့်နဲ့ ညည်းသံ ရှိုက်သံတို့ကလည်း မာန်ကို စိတ်တက်ကြွစေသလို လိုးရသည့်မှာလည်း အလွန်အရသာရှိသည်။

ခက်မာကတော့ အရှင်လတ်လတ် ငရဲရောက်သလို ခံစားရပြီး ဖင်ပေါက်ထဲသို့ အရည်များ ပန်းခံရမှသာ စိတ်နဲ့လူနဲ့ ပြန်ကပ်တော့သည်။ ခက်မာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေး လေးဘက်ထောက်ထားရာမှ ကုတင်ပေါ်သို့ ဖုတ်ကနဲ့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

ထိုနောက် ခက်မာတစ်ယောက် စိတ်ထဲအလွန်ပဲ ဝမ်းနည်းလာသဖြင့် ကိုကို ကိုပင် သတိမရတော့ပဲ အားရပါးရ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့သည်။

ဖင်ဝကလည်း စပ်ဖျင်းဖျင်းနဲ့ နာကျင်နေသလို လရည်တွေ ဖင်ထဲအထည့်ခံရတော့ လူက အိမ်သာတက်ချင်လာသည်။ ကိုကိုကတော့ သူလိုချင်ရာ ရပြီးသွားတော့ ခက်မာကိုပင် သတိမရတော့ပဲ မျက်စိမှိတ်ကာ အိပ်ပျော်သွားးတော့သည်။

မနက်လင်းသည့်တိုင် မာန်တစ်ယောက် စုစု မျှော်နေပေမယ့် ပြန်မလာခဲ့။ ယခင်က စုစုကို အသက်လောက် ချစ်ပါသည်ဆိုသော မာန် ယခု ဒီလိုမဟုတ်တော့။ စုစုတစ်ယောက် အားငယ်ခြင်း စိတ်ပျက်ခြင်း ဝမ်းနည်းခြင်းတို့ ပေါင်းးစပ်ကာ ပါးပေါ်သို့ မျက်ရည်များ ကျဆင်းလာပြီး စိတ်ထဲ ဝမ်းနည်းလာသလောက် ကုတင်ပေါ် မှောက်လျက်အိပ်ကာ ငိုကြွေးနေမိတော့သည်။

မာန်ရယ် စုစု တစ်ယောက်တည်းပါ။ ပြန်လာပါတော့ ဟု ပြောဆိုကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေမိတော့သည်။

နေ့လည်လောက်တွင် မာန်တစ်ယောက် သူ၏ ကားလေးဖြင့် စုစု ရှိရာသို့ ပြန်ရန် မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ မာန်နဲ့ စုစုသည် နေ့လည်ဘက်တို့တွင် မာန်ကလည်း စုစုကိုချစ်သလို စုစု၏သဘော အလိုလိုက်ကြပြီး စုစုခိုင်းစေသမျှကိုလည်း မညီးမညူ လုပ်ပေးသည်။ သို့ပေမယ့် ညအချိန်အခါ လင်မယား လိုးကြတော့မည်ဆိုလျှင် အဆင်မပြေတော့။

စုစုက မာန်၏ ဖင်လိုးချင်သော စိတ်ကို အလိုမလိုက်ချင်၍ တစ်ခါတစ်လေ အဖုတ်ကိုပင် ပေးမလုပ်။ ထိုကြောင့်လည်း မာန်စိတ်ညစ်ရသည်။ အဖုတ်ကို ပေးလုပ်ပြန်ရင်လည်း ဘယ်တော့အခါမှ ဖင်ထဲကို လီးအဝင်မခံ။ လီးဒစ်ကလေး တေ့လိုက်ရင်ကို စုစုက ကောက်တော့သည်။

ထိုကဲ့သို့ကောက်လျှင် မာန်က အဖုတ်ကိုပင် မလိုးတော့ပဲ တန်းအိပ်ပစ်လိုက်သည်။ ထိုကြောင့် မာန်တို့ အိမ်ထောင်ရေး အဆင်မပြေ။ ထိုအချိန်တွင် စုစု၏ တူမလေး ခက်မာကို မာန်တဖြေးဖြေးနဲ့ ကျုံးသွင်းတော့သည်။

၁၈ နှစ်အရွယ်ရှိသော ခက်မာသည် စုစု၏ ခန္ဓာကိုယ်ထက်ပင် တောင့်တင်းသလို အနောက်သို့ အနည်းငယ် ကောက်နေသော ဖင်ကလေးကလည်း မာန်အကြိုက် လိုးချင်စရာလေးဖြစ်သည်။

ထိုကြောင့် မာန်တစ်ယောက် သူ၏ရုံးတွင် စာရေးမ မလိုအပ်ပဲ ခက်မာကို လစာကောင်းကောင်းဖြင့် စာရေးမ ခန့်ထားကာ သူ၏ အစီအစဉ်အတိုင်း လှုပ်ရှားတော့သည်။ ထိုကြောင့် ယခုလို ခက်မာ၏ ဖင်ပေါက်ပါကင်လေးအား စားသုံးခွင့်ရခဲ့သည်။

မာန် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ စုစုသည် အိပ်ပျော်လျက်ရှိသည်။ မာန် အသာအယာပဲ အဝတ်အစားလဲ ရေချိုးပြီးသည်အထိ စုစုမနိုးသေး။ မာန်လည်း မနိုးတော့ပဲ တိတ်တိတ်ကလေး အသာအပြင်သို့ ပြန်ထွက်ပြီး ရုံးသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းမှာလည်း ခက်မာအိမ်ဝင်ကာ ခေါ်ရဦးမည်။

ခက်မာ ညက ဖင်အလိုးခံလိုက်ရသဖြင့် အင်မတန် နာကျင်နေပေမယ့်လည်း ကိုကိုကတော့ ခက်မာကို နည်းနည်းမှမညှာ။ ခက်မာလည်း ဘာမှမပြော။ နှစ်ယောက်သား ဖက်လက် အိပ်ပျော်သွားကာ နေ့လည်ရောက်မှ နိုးလာကြသဖြင့် ကိုကိုက တည်းခိုခန်းခရှင်းကာ အိမ်သို့ပြန်လာကြသည်။

အိမ်ရောက်ရောက်ချင်းပဲ ခက်မာ ရေမိုးချိုးပြီး ရုံးသွားရန် ပြင်ဆင်ရသည်။ ဖင်ပေါက်က အနည်းငယ် ပြဲသွား၍လားမသိ။ ရေဆေးသည့်အခါတိုင်း ပူစပ်ပူလောင် ဖြစ်နေသည်။

တီ တီ ပွမ်

ကားဟွန်းသံကြား၍ ခက်မာ အပြေးကလေး အိမ်ရှေ့ထွက်ကာ ကိုကို့ကားပေါ်သို့တက်ပြီး လိုက်လာခဲ့ရတော့သည်။

မာန် ရောက်လာတာကို စုစုသိသည်။ မသိ၍ မဟုတ်။ မာန် စုစုကို အနမ်းလေးပေးကာ ချော့များချော့မလားလို့ စုစု ပေကပ်ကာ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတာ ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် မာန်က သူ့ဘာသာသူ အဝတ်အစားလဲကာ တန်းထွက်သွားတော့ စုစုပဲ ဝမ်းနည်းရပြန်သည်။ မျက်ရည်ကျရပြန်သည်။ အော် ဒါကလည်း ဝဋ်ကြွေးတစ်မျိုးပါလား ဟုတွေးကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ခက်မာတစ်ယောက် အလုပ်ထဲမှာ စိတ်မပါ။ ဖင်က နာနေ၍ ကောင်းကောင်းထိုင်မရ။ ဒီကြားထဲ ကိုကိုက တစ်မျိုး ခက်မာကို သူရုံးခန်းထဲ လာခဲ့ဖို့ကို အမှာတော်ဆင့်လိုက်သည်တဲ့။

ဟူးးးး စိတ်ညစ်ပါတယ်။

ဟုပြောရင်း ခက်မာတစ်ယောက် ဖင်လေး ရမ်းခါရမ်းခါနဲ့ ကိုကို့ အခန်းဆီသို့ လှမ်းးလာခဲ့သည်။

… လာ ခက်မာ ကိုကို ခိုင်းစရာရှိလို့။

…. ဟုတ် ကိုကို ပြောလေ ခက်မာ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ။

… ဒီ စားပွဲခုံအောက်ကို ဝင်ပြီး ကိုကို့လီးကို စုပ်ပေးပါလား။ ကိုကို ဖိအားတွေများပြီး စိတ်တွေရှုပ်နေလို့ လီးစုပ်ခံရင်း ခဏနားမလားလို့။

… ရှင် ခက်မာက ကိုကို ဟိုဟာ……….

… ဟိုဟာတွေ ဒီဟာတွေ လုပ်မနေနဲ့ ခက်မာ။ မင်းပဲ ကိုကို့ ဆန္ဒအကုန် ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်ဆို။ လီးစုပ်တာ ဘာခဲ့ယဉ်းလို့တုန်း။ လာ ဒီအောက်ဝင်။

အတင်းပဲ ကိုကိုကတော့ သူလိုရာပဲ ဆွဲခိုင်းနေသည်။ ခက်မာ မလုပ်ပေးလို့ကလည်း မဖြစ်။ ထို့ကြောင့် သက်ပြင်းလေး မသိမသာချကာ ခုံအောက်ကို လေးဘက်ထောက်လျက် ဝင်ကာ ကိုကို၏ ဘောင်းဘီခါးပတ်ဖြုတ်ကာ အောက်ကို ဆွဲချပေးပြီး အနည်းငယ် မာနေသော ကိုကို့လီးကြီးကို ခက်မာ ပါးစပ်လေးထဲသို့ ငုံကာ စုပ်ပေးလိုက်သည်။

ကိုကိုကတော့ အသာ ခုံနောက်မှီပြီး မျက်စိမှိတ် အရသာခံကာ ခက်မာစုပ်ပေးတာကို ငြိမ်ခံနေသည်။ နာရီဝက်သာသာလောက်အထိ ခက်မာစုပ်ပေးရတာ ကြာတော့ ပါးတွေညောင်းကာ ဒူးထောက်ထားရသဖြင့် ဒူးတွေလည်း နာနေသည်။ ကိုကိုက အခုချိန်ထိ တော်တော့ဟု မပြောသေး။ ထိုကြောင့် ခက်မာလည်း လီးကို ပါးစပ်ထဲမှ ထုတ်ကာ လက်ဖြင့် ဂွင်းတိုက်ပေးလိုက်သည်။

… ခက်မာ ပါးညောင်းလို့လားးး။

… ဟုတ် ကိုကို ကြာတော့ ခက်မာ မစုပ်နိုင်တော့လို့ပါ။

…. ကဲ ကဲ ဒါဆို ထွက်ခဲ့။

ဟုပြောသဖြင့် ခက်မာလည်း ခုံအောက်မှ ထွက်လိုက်သည်။ ကိုကိုကလည်း ထိုင်ရာမှထကာ ခက်မာကိုလည်း ပြန်ထိုင်ခိုင်ပြီး လီးကိုပါးစပ်ထဲ ပြန်ထည့်ခိုင်းကာ ကိုကိုက ခက်မာ၏ ခေါင်းး
ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ပြုလုပ်တော့သည်။

အာခေါင်ကို လာထောက်သောကြောင့် ခက်မာ ပျို့တက်လာတာကို သတိမထား။ အားရပါးရကို ပါးစပ်ထဲ အသွင်းအထုတ်လုပ်၍ ငါးမိနစ်အကြာတွင် ခက်မာ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ လရည်များ ပန်းထည့်လိုက်သည်။

ခက်မာတစ်ယောက် မျက်ရည်တွေရော နှာရည်တွေရော ပေပွကာနေရသည့်အထဲ လရည်တွေ ပါးစပ်ထဲ ပန်းခံရသောအခါ လန့်သွားပြီး အမြန် ပြန်ထွေးထုတ်လိုက်သောကြောင့် အင်္ကျီတွေရော ပိုပြီး ပေပွကုန်တော့သည်။ ကိုကိုကတော့

…. ရပြီ ခက်မာ ပြန်ချင်ပြန်တော့။

ဟုပြောကာ ခက်မာကို အမိန့်ပေးသည်။ ခက်မာ ကိုကိုစားပွဲက တစ်သျှူးကိုယူကာ ပေပွနေသော ပါးစပ်ကိုသုတ်ကာ အိမ်သာသို့ အပြေးကလေး အမြန်ထွက်လာခဲ့သည်။ အိမ်သာထဲသို့ ရောက်သောအခါမှသာ ခက်မာ အားရပါးရ ပလုတ်ကျင်းကာ အန်ထုတ်ရင်း မျက်ရည်များ ကျလာသည်အထိ ငိုကြွေးမိသည်။

ညနေ ရုံးဆင်းချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ကိုကိုက သူ့နဲ့အတူ ပြန်ရမယ်ဆို၍ ခက်မာ စောင့်နေရသည်။ ထို့နောက် ကိုကိုက သူ၏ကားလေးဖြင့် မြိုပြင်အထိမောင်းကာ အနည်းငယ် လူသွားလူလာပြတ်သော နေရာတွင် ကားရပ်ပြီး ကားမီးပိတ်ကာ ခက်မာအား အဝတ်အစား ချွတ်ခိုင်းပြီး ဖင်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်လိုးပါတော့သည်။

ခက်မာ ပထမတစ်ခါ လိုးတုန်းက နာနေတာတောင် မပျောက်သေး။ နောက်တစ်ခါ ထပ်ခံရပြန်သည်။ ကိုကိုကတော့ မညှာ။ သူ့စိတ်ကြိုက် သူ့သဘောအတိုင်း ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဆက်ဆံပြီး လရည်တွေ ပန်းထည့်ကာ ကားမောင်းပြီး အိမ်သို့ တန်းပြန်ခဲ့ကြသည်။ ခက်မာကတော့ ပင်ပန်းခြင်း နာကျင်ခြင်းသို့သာ ကြီးစိုးပြီး အိမ်ပြန်လာခဲ့ရသည်။

မာန်နဲစုစုတို့ အိမ်ထောင်ရေး မသာယာတော့တာ အခုဆို တစ်နှစ်ပြည့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်အတွင်း မာန်ရဲ့ခြေလှမ်းများ ပျက်နေသည်ကိုလည်း စုစု စုံစမ်းနေသည်။ ဒါပေမယ့် မာန်က သူများတွေလို နိုက်ကလပ်မတက် မသောက်မစားဖြစ်၍ အိမ်ပြန်မိုးချုပ်ယုံကလွဲပြီး အလုပ်နဲ့အိမ် အိမ်နဲ့အလုပ်ကိုသာ အကြောင်းပြနေခဲ့သည်။

အရင်က sex ဆိုလျင် အတင်းလုပ်ချင်သော မာန် အခုဆိုလျင် လုံးဝမလုပ်တော့ပဲ ပြန်လာလျှင် တန်းအိပ်တော့သည်။ စုစုကတော့ သွေးသားကာမရဲ့ တောင်းဆိုချက်အရ မာန်ရဲ့ အလိုးအဆောင့်တွေကို တမ်းတမိပေမယ့် မိန်းမသားပီပီ မတောင်းဆိုခဲ့။ ဒီတော့ စုစုနဲ့ မာန်တို့က ကြာလေဝေးလေ ဖြစ်လာတော့သည်။

ခက်မာလည်း ကိုကိုနဲ့ ချစ်သူသက်တမ်း တစ်နှစ်ပြည့်သွားခဲ့သည်။ ခက်မာကို ကိုကိုက ဖင်လိုးသည်။ ကိုကို လိုးလွန်း၍ ဖင်ပေါက်လည်း ချောင်ချိကာ သူ့စိတ်ကြိုက် ခပ်ကြမ်းကြမ်း အလိုးအဆောင့်တွေကို ခံနိုင်လာသည်။ လီးစုပ်လည်း ကျွမ်းကျင်လာသည်။ ထူးခြားချက်တစ်ခုကတော့ ကိုကိုသည် ခက်မာ၏ အဖုတ်ကို ဘယ်တော့မှမလုပ်။ လက်ဖြင့် မပွတ်သပ်ခဲ့ပေ။ ဖင်ကိုလိုး လီးစုပ်ခိုင်းခြင်းဖြင့်သာ တစ်နှစ်တိတိ လိုးလာခဲ့သည်။

တစ်ရက် ထူးထူးခြားခြား ကိုကိုက ခက်မာကို မိုတယ်တစ်ခုသို့ ခေါ်သွားသည်။ အရင်က ဟိုတယ်တွေမှာသာ တည်းခိုဖူးပြီး ဒါကလည်း အလွန်ဆုံး တစ်ရက်ပင်ဖြစ်သည်။ အခုဟာက မိုတယ်မှာ ကြိုတင်ဘွတ်ကင်လုပ်ပြီး ငါးရက်စာ စာရင်းပေးထားသည်ဆိုတော့ ခက်မာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

မိုတယ် အခန်းးနံပါတ် ( ) ရှေ့သို့ အရောက်တွင် မာန်က တံခါးကို သော့ဖွင့်ပြီး အခန်းထဲသို့ဝင်ကာ မီးဖွင့်လိုက်သည်။ ခက်မာကတော့ နောက်ကနေ ဝင်လာကာ အဝတ်အစားလဲရန် ရေချိုးခန်းဘက် ထွက်သွားသည်။ မာန်က ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲကာ ဆေးလိပ်ကို ဖွာရှိုက်ရင်း ခက်မာကို စောင့်နေမိသည်။

ဆယ့်ငါးမိနစ်အကြာတွင် ခက်မာ ရေချိုးခန်းသုံး အမွေးပွတဘက်ကြီး ပတ်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လာသည်။ မာန်ကလည်း အလိုက်သင့်လေး ခက်မာကို ရင်ခွင်ထဲထည့်ကာ ဖက်ထားပြီး

…. ခက်မာကို ကိုကို ပြောစရာရှိတယ်။

…. အင်း ပြောလေ ကိုကို။

…. ကိုကို ဒီနေ့ ခက်မာကို ထူးထူးခြားခြားဖြစ်စရာ တစ်ခုလုပ်မလို့။

….. ဟုတ်လား ပြောလေ ကိုကို ဘာလုပ်မလို့လဲ။

…. ခက်မာလေး သိရမှာပေါ့ကွယ်။

ဟုပြောပြီး ခက်မာကို ဝမ်းလျားမှောက်ခိုင်းကာ ထုံးစံအတိုင်း ခက်မာဗိုက်အောက်တွင် ခေါင်းအုံးနှစ်ခု ခံလိုက်သည်။ ထိုအခါ ခက်မာ၏ ခါလေးမှာ ထောင်နေသလို ဖင်လေးမှာလည်း ကော့တက်နေတော့သည်။

ထိုနောက် မာန်က ခက်မာ၏ လက်လေးတစ်ဖက်ကို ဆွဲယူကာ ခေါင်းရင်းရှိ ကုတင်တန်းနဲ့ တွဲကာ ဘေးမှာရှိတဲ့ စားပွဲခုံလေးရဲ့ အံဆွဲထဲမှ လက်ထိပ်တစ်ခုယူကာ ခတ်လိုက်တယ်။ နောက်တစ်ဖက်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဆွဲခတ်လိုက်ပြန်သည်။

ထိုသို့ ပြုလုပ်ပြီးသွားသောအခါ ခက်မာ၏ နောက်တွင် ဝင်ပြီး ခက်မာ၏ ဖင်ကြားထဲကို ဂျယ်တွေ လောင်းထည့်ကာ ဖင်သားကို အကုန်လုံး သုတ်လိမ်းလိုက်သည်။ ပြီးနောက် ပြန်ထကာ ဆေးထိုးပိုက်တွေ ဆလိုင်းကြိုးတွေ လီးအတုတွေ ထိုနောက် ဘာမှန်းမသိသော အိတ်အကြီးကြီးနဲ့ ထည့်ထားသော အရည်တွေ ပြီးနောက် ကြက်ဥတွေကို ထုတ်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ တင်ထားလိုက်သည်။

ခက်မာ နည်းနည်းတော့ လန့်လာသည်။ မာန်သည် ခက်မာကို ဘာလုပ်မည်မသိ။ ခက်မာကို သေအောင်တော့ မသတ်လောက်ပါဘူး ဟုတွေးကာ ခက်မာ ငြိမ်နေလိုက်သည်။

ထိုနောက် မာန်သည် ခက်မာ၏ ဖင်သားကို ဆွဲဖြဲကာ အကြီးဆုံး လီးတုကို ယူ၍ ဂျယ်တွေ သုတ်လိမ်းကာ ခက်မာ၏ ဖင်ပေါက်လေးထဲကို တေ့ကာ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။

…. အားးးးးး ကျွတ် ကျွတ် ကိုကို နာလိုက်တာနော်။

…. ခဏပဲနော် ခက်မာ။

ဟုပြောကာ ထိုလီးတုအား ဖင်ထဲ အဆုံးထိဝင်စေရန် တဖြေးဖြေးချင်း ဖိသွင်းလိုက်သည်။ ခက်မာ အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ စိတ်တွေလျှော့ချပြီး မာန်သဘောအတိုင်း ခံနေလိုက်သည်။ တဖြေးဖြေးနဲ့ လီးတုက ခက်မာ၏ ဖင်ထဲကို အဆုံးထိ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ခက်မာလည်း သေမတတ် နာကျင်ရသည်။ ကြီးမားလွန်းသော လီးတုက ခက်မာ၏ ဖင်ထဲ ပြည့်ကျပ်တင်းလွန်းစွာ ကလန့်ခံနေသလို ခံစားနေရသည်။ မာန်ကတော့ မသိသည့်အတိုင်း သူလုပ်စရာရှိတာကိုပဲ ဆက်လုပ်နေသည်။

ထိုနောက် မာန်သည် ခက်မာ၏ ဗိုက်အောက်မှ ခေါင်းအုံးများ ဖယ်လိုက်ကာ သူ၏ အဝတ်အစားများကိုလည်း ချွတ်ချလိုက်သည်။ ပြီးလျှင် အရည်တွေ အများကြီးပါသော အိတ်ကို ဘေးတွင် ခပ်မြင့်မြင့်တိုင်တစ်ခု၌ ချိတ်၍ ဆလိုင်းကြီးဖြင့်တပ်ကာ အရည်များ ဆလိုင်းကြိုးထဲ စီးလာစေရန် မာန်တစ်ယောက် လုပ်နေသည်။

ထို့နောက် ခက်မာဖင်ကို လက်ဖြင့်ဆွဲဖြဲကာ အဆုံးထိ ဝင်နေသော လီးတု၏ အောက်ဆုံးမှ အပေါက်လေးထဲသို့ ထိုဆလိုင်းကြိုးတပ်ကာ ခက်မာဖင်ထဲသို့ အရည်များ တဖြေးဖြေးနဲ့ စီးဝင်သွားသည်။

…. ဟိုးးးး အားးးးး အ ကိုကိုရယ် ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။

…. ဘာမှမဟုတ်ဘူး ခက်မာ ငြိမ်ငြိမ်နေ။ မခံနိုင်တော့လို့ ဗိုက်ထဲ အရမ်းအောင့်လာရင်သာပြော။

…. ဟီးးးးးး ဟီးးးးးး ပြန်ထုတ်ပေးပါ ကိုကိုရယ်နော် ခက်မာကြောက်လို့ပါ။

ဟုပြောကာ ခက်မာ ငိုချလိုက်သည်။ မာန်က

…. မကြောက်ပါနဲ့ ခက်မာရဲ့ ဘာမှမဖြစ်ဘူး ငြိမ်ငြိမ်လေးသာနေ။

ခက်မာသည် ရုန်းမရ ကန်မရနဲ့ ငိုနေယုံကလွဲပြီး ဘာမှ မတတ်နိုင်ချေ။ အချိန်တွေ တဖြေးဖြေးနဲ့ ကုန်လာသလို အိတ်ထဲမှ အရည်များကလည်း တစ်ဝက်ခန့်ကို ရောက်ရှိလာသည်။ ခက်မာ၏ ဖင်ထဲရော ဗိုက်ထဲမှာပါ ထိုအရည်များ ပြည့်နှက်လာသလို ခံစားရပြီး ဗိုက်လေးပူကာ ဖောင်းလာသည်။ ထိုကြောင့် ခက်မာလည်း

…. ကိုကို ခက်မာဗိုက်ထဲ အောင့်တက်လာလို့ မရတော့ဘူးနဲ့တူတယ်။ ပြန်ထုတ်ပါတော့နော် ကိုကို ဟီးးးးးး ဟီးးးး ရွှတ်။

…. နည်းနည်းလေးတော့ အောင့်ခံပါဦး ခက်မာရယ်နော် ။ ခဏပဲ။

ခက်မာ ဘာမှပင် ပြောချင်စိတ် မရှိတော့။ ထိုကြောင့် မျက်ရည်များသာ အဖော်ပြုရင်း ခက်မာ ငိုကြွေးနေမိတော့သည်။ နောက်ထပ် ဆယ့်ငါးမိနစ်အကြာတွင် ကိုကိုသည် ခက်မာ၏ ဖင်ကိုဖြဲကာ ဆလိုင်းပိုက်ကြိုးကို ဖြုတ်လိုက်သည်။

ဖင်ထဲက လီးတုကိုတော့ ထုတ်မပေးသေး။ ဒီအတိုင်းထားကာ ထိုပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းနေတော့သည်။

…. ကိုကို ခက်မာ ဖင်ထဲက ဟာကို ထုတ်ပေးပါနော်။ ခက်မာ အိမ်သာတက်ချင်လို့ပါနော် ကိုကို။

ထိုသို့ ခက်မာပြောလိုက်တော့ ကိုကိုသည် ခက်မာ၏ ခါးလေးကိုမကာ ခြေထောက်များအား ကုတင်အောက်တွင် ထောက်စေကာ ခန္ဓာကိုယ် အထက်ပိုင်းကိုတော့ ကုတင်ပေါ်တွင် မှောက်ခိုင်းထားသည်။

ပြီးနောက် ခက်မာ၏ ဖင်ထဲမှ လီးတုအား တဖြေးဖြေးချင်း ဆွဲယူကာ ထုတ်လိုက်သည့်နဲ့ တပြိုင်နက် ခက်မာ၏ ဖင်ထဲမှ အရည်များသည် ဝေါကနဲ့ အပြင်သို့ ပန်းထွက်သွားသည်။

ဘူ ဘူ ရွှတ် ဘူ ပူ ဟူသော မြည့်သံများနဲ့အတူ ထိုအရည်များကို ခက်မာ မထိန်းနိုင်။ မှောက်ခုံအတိုင်းသာနေရင်း ထိုအရည်များ ထွက်နေသည်ကို သိသိရက်နဲ့ ခက်မာတစ်ယောက် ငိုနေမိတော့သည်။

မာန်ကလည်း ခက်မာဖင်ထဲမှ အရည်များ ထွက်လာသည်ကို အရသာခံကြည့်ရင်း ပြဲအာနေသော ဖင်ပေါက်လေးကိုလည်း ကြည့်နေမိသည်။ ခက်မာဖင်ထဲမှ အရည်များပင် ထွက်လာသည်မဟုတ် ။ ချီးတွေရောပါ ထွက်လာသည်။

မာန် မရွံပေ။ သူဖြစ်ချင်တာ ဒါမျိုးမဟုတ်ပါလား။ ခက်မာကတော့ ငိုနေယုံကလွဲပြီး ဘာမှ မလှုပ်နိုင် တော့ပေ။

ပျော့ခွေနေသော ခက်မာကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်တင်ကာ ခက်မာ၏ ခြေထောက်များတွင် ပေပွနေသော အရည်များ ချီးများကို တဘက်ဖြင့် သုတ်ကာ တစောင်းလေး ပြုပြင်ပေးပြီး မာန်သည် သူ၏လီးအား ခက်မာ၏ ဖင်ထဲသို့ ထိုးသွင်းကာ အားရပါးရ ဆောင့်တော့သည်။

ခက်မာ အော်ပင်မအော်နိုင်။ လူကလည်း သတိရတစ်ချက် မရတစ်ချက်နဲ့ မာန်လုပ်သမျှ ခံနေမိသည်။ မာန်က မညှာတာ။ ရေတွေ ထည့်ထား၍ ရေနူးနေသော စအိုဝနဲ့ အတွင်းသားများကို မာန်၏ အသွင်းအထုတ် ကြမ်းတမ်းသော လီးရဲ့ဒဏ်ကို ခံစားရင်း သွေးစလေးများပင် လီးတွင် ကပ်ပါလာသည်။

ထိုနောက် ခက်မာ ဘာမှမသိတော့ပဲ လောကကြီးနဲ့ ခဏတာ အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသည်။ မာန်ကတော့ ဖင်ထဲကို လီးသွင်းကာ လိုးကောင်းတုန်းပင် ဖြစ်သည်။

စုစု တစ်ယောက် စဉ်းစားသည်။ မာန် ခရီးသွားမည် ဆိုတာကို စုစုကို ဖွင့်ဟပြောခြင်းမရှိ။ သူ့ဘာသာသူ ထွက်သွားကာ သွားမည်ဆိုသည့်အကြောင်း အရိပ်အမွတ်လောက်ပဲ စုစုကို ပြောသွားသည်။ ဒါတောင် ဘယ်ဆီဘယ်ဝယ် ဆိုတာကို အတိအကျ မပြောခဲ့။

ထိုကြောင့် စုစုတစ်ယောက် မာန်မရှိတုန်း မာန်ရဲ့ ရုံးခန်းကိုသွားးကာ မာန်အကြောင်း တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းတော့သည်။ မာန်ရဲ့ရုံးခန်းတွင် မသင်္ကာစရာ ဘာမှမရှိ။ သို့ပေမယ့် ခက်မာပါ ခရီးထွက်ကို ပါသွားသလားဆိုတာ စုစု သိချင်လာသည်။

အမှန်ဆို မာန်သွားချင်လျှင်တောင် ခက်မာကို ခေါ်သွားစရာ အကြောင်းမရှိ။ ပြီးတော့ ရုံးကိစ္စလည်း မဟုတ်။ ထိုကြောင့် စုစု ခက်မာဖုန်းကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

တူ တူ တူ လူကြီးမင်း ခေါ်ဆိုသော ဖုန်းမှာ ပြန်လည်ဖြေကြားနိုင်ခြင်း မရှိသေးပါသဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ကြိုးစားကြည့်ပါ။ Sorry တူ..တူ..တူ။

စုစု အနည်းငယ် ပူပန်လာသည်။ ခက်မာသည် ဖုန်းကို ဘယ်တော့မှ ကိုယ်နဲ့ခွာထားတာ မဟုတ်။ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ခေါ်သည်။ မကိုင်။ နောက်တစ်ကြိမ် နောက်တစ်ကြိမ် နောက်တစ်ကြိမ် များစွားသော ခေါ်ဆိုမှုတွေသာ ခေါ်ဆိုပေမယ့် မကိုင်။

ထိုကြောင့် စုစုသည် မာန်ရုံးခန်းထဲမှ ထွက်ကာ ခက်မာအိမ်သို့ သွားရှာလိုက်သည်။ သို့သော် ခက်မာမရှိ။ စုစုစိတ်တွေ ပူစပြုလာသည်။

တစ်ရက်ကုန်သွားသည်။ စုစုသည် ငိုကြွေးရလွန်း၍ မျက်ရည်များပင် မထွက်တော့။ မာန်ရဲ့ ဖုန်းကို စုစု လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

…. ဟဲလို စုစု ပြော။

…. မာန်လားဟင် မာန် ဘယ်ရောက်နေတာလဲဟင်။

…. မာန် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးသွားနေတာလေ။ ဘာလို့လဲ စုစု။

…. အော် ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ မာန် တစ်ယောက်တည်းလားဟင်။

…. အင်းလေ မာန်တစ်ယောက်တည်းပါပဲ။ ဘာဖြစ်နေတာလဲ စုစု။ နေမကောင်းလို့လားး။

…. စုစု ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး မာန်ရယ်။ ဘယ်နေ့ ပြန်လာမှာလဲဟင် ။

…. သုံးလေးရက်လောက်နေရင် ပြန်လာမှာ စုစု။

…. စုစု အခုတလော နေမကောင်းဖြစ်နေတာ မာန်ရဲ့။ ပြန်လာလို့ရရင် မနက်ဖြန် ပြန်ခဲ့ပါလားဟင်။

…. အင်းပါ မာန် ပြန်ခဲ့မယ်နော်။ ဒါပဲလေ စုစု မာန် အလုပ်လေးတွေ ရှိသေးလို့။

…. ဟုတ် မာန် ဒါပဲနော် အရမ်းချစ်တယ် အာဘွားးး။

ဟုပြောကာ စုစုတစ်ယောက် ဖုန်းချကာ အတွေးတွေ ပြန်တွေးကြည့်သည်။ သို့ပေမယ့် မာန် မနက်ဖြန် ပြန်လာမှ မေးတော့မယ် ဟုတွေးကာ အတွေးစတို့ ဖြတ်တောက်၍ အိပ်ယာထဲဝင်ကာ အိပ်စက်လိုက်တော့သည်။

ခက်မာ သေချင်သည်။ ကိုကိုသည် ခက်မာကို တစ်မျိုးပြီးတစ်မျိုး မရိုးအောင် နှိပ်စက်၍ သူစိတ်ထင်တိုင်း ခက်မာကို သတ်နေသည့်အလား ပြုမူနေသည်။ ကြာလာတော့ ခက်မာ ကိုကို ကို ကြောက်လာသည်။ လူလည်း ကိုကိုက ခါးပတ်နဲ့ ရိုက်ထား၍ ကျောတွေ ဖင်တွေမှာလည်း အစင်းရာများနဲ့ ရဲတွက်နေသလို့ နို့တွေကိုလည်း ကလစ်တွေနဲ့ ညှပ်ထား၍ နို့တွေတောင် ရောင်ကိုင်းနေသည်။

ခက်မာ ဖြစ်နိုင်ရင် ပြန်ချင်ပြီ။ အိမ်ပြန်ရောက်လျှင်လည်း ကိုကို့အလုပ်မှ နှုတ်ထွက်ကာ ကိုကိုနဲ့လည်း နောက်ထပ် မပတ်သတ်တော့ဘူးဟု တွေးနေမိသည်။

ခက်မာပဲ ကံကောင်းတာလား မသိ။ မမစုက ကိုကို့ကို ဖုန်းခေါ်ကာ ပြန်လာဖို့ ဆက်သည်ဆိုတော့ ခက်မာ အရမ်းဝမ်းသာသွားသည်။

ထိုနောက် မပြန်ခင် တစ်ညလုံးနီးပါးး ခက်မာတစ်ယောက် လောကငရဲကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဝဋ်ကြွေးရှိလည်း ကြေပါစေ ဟု တိတ်တခိုး ဆုတောင်းနေမိယုံကလွဲလို့ _________။

မာန်တစ်ယောက် သူလိုချင်တဲ့ ပုံစံအတိုင်း ဆက်ဆံလိုက်ရလို့ ခက်မာကို အရမ်းချစ်မိသွားသလို ခက်မာကိုပင် လက်ထပ်ယူရန် စဉ်းစားမိလိုက်သည်။ ညက တစ်ညလုံး သူကြမ်းချင်တိုင်း ကြမ်း၊ ရိုက်ချင်တိုင်း ရိုက်နှက်ခဲ့တာကြောင့် ခက်မာကတော့ ဘေးမှာတွင် အိပ်ပျော်နေကာ မာန်ကတော့ ကားမောင်းရင်း အိမ်ပြန်လာခဲ့လိုက်သည်။

နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေသော အသက် ၂၀ အရွယ် ခက်မာသည် မာန်အသည်းနှလုံးကို ဖမ်းစားထားသွားနိုင်သည်။

ခက်မာတို့ အိမ်ရှေ့ရောက်သော် မာန် ကားကိုရပ်ပြီး ခက်မာကို နိုးလိုက်သည်။ ခက်မာလည်း ထကာ ကိုကိုကိုပင် နှုတ်မဆက်တော့ပဲ အိမ်ထဲတန်းဝင်ကာ အိပ်ခန်းသို့ ပြေးဝင်ပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် ပစ်လှဲချကာ အားရပါးရ ငိုကြွေးနေမိတော့သည်။

မာန် ခက်မာ ဆင်းသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ကားစက်နှိုးကာ မောင်းထွက်လိုက်သည်။ သို့ပေမယ့် သူတို့ကို ကြည့်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံကိုတော့ မာန်ရော ခက်မာပါ သတိမထားမိခဲ့။

မာန် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်တွင် စုစု မရှိပေ။ မာန် အဝတ်အစားလဲကာ ရေချိုးခန်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ရေကို ချိုးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် စုစုသည် မာန်ပြန်ရောက်နေသည်ကို တွေ့ပြီး ရေချိုးခန်းထဲတွင် ရေသံကြား၍ စုစုလည်း အဝတ်အစားများချွတ်ကာ ကိုယ်တုံးလုံးဖြင့် မာန်နဲ့အတူ ရေချိုးရန် ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။

မာန် ရေချိုးခန်းတံခါးဖွင့်သံ ကြား၍ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စုစုကို တွေ့လိုက်သည်။ စုစုက နောက်ကနေ မာန်ရဲ့ကျောကို ဖက်ကာ

…. မာန် စုစုကို ငြီးငွေ့နေပြီလားးးး။

ဟု မေးလိုက်သည်။ မာန်လည်း စုစုနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖြစ်အောင် စုစုဘက်သို့လှည့်ပြီး စုစုကို ဖက်ကာ

…. ချစ်တာပေါ့ စုစုရဲ့ မငြီးငွေ့ပါဘူးး။

ထိုနောက် မာန်က စုစုရဲ့ နှုတ်ခမ်းကို နမ်းရှိုက်ပြီး လက်တွေကလည်း စုစုရဲ့ တင်သားကို ဆုပ်ကိုင်ကာထားသည်။ ပြီးနောက် မာန်က စုစုကို ရေချိုးခန်းမှန်ဘက် မျက်နှာမူစေရန် ဆွဲလှည့်ကာ သူ၏လီးကို စုစု၏ အဖုတ်ထဲသို့ ထိုးမြုပ်လိုက်သည်။

မလုပ်တာကြာ၍ စုစုရဲ့ အဖုတ်ကလေးမှာ တင်းကျပ်စီးပိုင်ကာနေသည်။ မာန်လည်း စိတ်ပါလာပြီး စုစုရဲ့အဖုတ်ကို အားရပါးရ ခပ်ကြမ်းကြမ်း အသွင်းအထုတ်လုပ်ကာ လိုးဆောင့်ရင်း လရည်တွေကို အဖုတ်ထဲ ပန်းထည့်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေချိုးကာ အဝတ်အစားလဲပြီး ကုတင်ပေါ်သို့တက်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ဆော်ကြပြန်သည်။

စုစုကတော့ သူ၏ အလိုးအဆောင့် ကြမ်းကြမ်းကိုသာ ကျေနပ်စွာခံရင်း အကြိမ်ကြိမ် ပြီးခဲ့ရသည်။ သုံးချီလာက် လိုးပြီးသွားသောအခါ မာန်သည် စုစုအား လေးဘက်ထောက်ခိုင်းသည်။ စုစုလည်း မာန်အလိုကျ လေးဘက်ထောက်ကာ နေပေးလိုက်သည်နဲ့ တပြိုင်နက် မာန်သည် သူ၏လီးကို တံတွေးဆွတ်ကာ စုစု၏ ဖင်ပေါက်လေးထဲကို ဒစ်ဖျားလေး ထိုးမြုပ်လိုက်သည်။

…. အားးးး အ နာလိုက်တာ မာန်ရယ်။ ဖြေးဖြေးးနော် မာန်။

မာန်ကတော့ မကြားသည့်အလား စုစု၏ ဖင်ထဲကို လီးအဆုံးထိ ဝင်စေရန် တရစ်ချင်း သွင်းလိုက်ကာ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ မာန်လီးတစ်ချောင်းလုံး စုစု၏ ဖင်ခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။ ထို့နောက် တပြိုင်နက် ခပ်ကြမ်းကြမ်းပဲ ပြန်ထုတ်ကာ မညှာတော့ပဲ ဆက်တိုက်ဆိုသလို အားရပါးရ ဆောင့်လိုးသောကြောင့် စုစုမှာ ခေါင်းအုံးကို ကိုက်ပြီး နာကျင်ခြင်းကို မျက်ရည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မာန်ရဲ့ သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့သောစိတ်ကို ရွံ့မုန်းလာသည်။ စုစုကအော်လေ မာန်ပိုကြမ်းလေပါပဲ။

နာရီဝက်ခန့် လိုးပြီးသောအခါ ဖင်ထဲကို လီးအရင်းထိထည့်ပြီး သူ၏သုတ်ရည်များ တပျစ်ပျစ်နဲ့ ပန်းထည့်လိုက်တော့သည်။

စုစုကတော့ အားရအောင် ငိုကြွေးနေမိသည်။ ခဏကြာတော့ မာန်သည် အိပ်စက်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အိပ်မပျော်သူက စုစု။ မာန်ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေ ပျက်နေသည်ကို ယနေ့ မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

စုစု၏ တူမဖြစ်သော ခက်မာသည် စုစုကို အကြောင်းစုံ ရှင်းပြလိုက်သည်။ စုစုသည် ဝမ်းနည်းခြင်း ရှက်ခြင်း အံ့သြခြင်းများစွာဖြင့် မာန်ကို တော်တော်နာကျည်းမိသွားသည်။

ထိုကြောင့် မာန် အိပ်ပျော်နေသော အချိန်တွင် အသင့်ယူထားသော ဓားဖြင့် မာန်၏ရင်ဘတ်ကို ထိုးစိုက်ကာ စုစုတစ်ယောက် သူမ၏ဖုန်းဖြင့် ရဲစခန်းကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါတော့သည်။

ပြီးပါပြီ။ ။

မှတ်မိနေသည်။ ပါတိတ်အဆင်အပြင်ပွင့်တွေ လှပသော လိပ်ပြာလေးများ နားနေဟန် ဒီဇိုင်းနှင့် ထမီကို ဝတ်ထားသည်။ တင်ပါး အလုံးအထည်က အလွန်အမင်းကြီးတာမျိုးမဟုတ် ကျစ်လစ်လှပသော ဖွဲ့စည်းမှုကို ဖော်ဆောင်သည်။ အရပ်အမောင်းက မြန်မာမိန်းကလေးထဲတွင် ခပ်ရှားရှား အရပ်မျိုး ငါးပေလေးလက်မခန့် မြင့်သည်။ အရပ်မြင့်သဖြင့် ပေါင်တန်ကြီးတွေက ရှည်သွယ်ကြသည်။ လုံးပတ် အတော်ထွားကြိုင်းပုံက အချိုးအဆစ် ဦးစားပေး ထုလုပ်ထားသော ပန်းပုရုပ်နှယ်လှပပြေပျစ်လွန်းသည်။ ဘလောက်စ် အင်္ကျီလက်ပြတ် အဝါလေးအောက်မှ မစို့မပို့ ယဉ်ယဉ်လေး ကြွားရွားနေသော ရွှေရင်အစုံက ရင်သပ်ရှူမောစဖွယ် အထက်မှအောက်သို့ ပြန်လည်သုံးသပ်လျှင် မျက်နှာသွင်ပြင်၏ ရိုးသားတည်ငြိမ်မှု အိန္ဒြေသိက္ခာ ပြည့်ဝမှုတို့က စာဖွဲ့မကုန်အောင် ခန့်ညားတည်ကြည်သည်။

သူ့အလှကို ရေးဖွဲ့ပါဟု ဆိုလျှင် မျက်ခုံးလေးတစ်ဖက် နှာတံလေးတစ်ချောင်း နှုတ်ခမ်းလေးတစ်လွှာ သွားကလေးတစ်စေ့နှင့်ပင် ကျမ်းစာတစ်ဆောင်အထိဖွဲ့လောက်သူ ဖြစ်သည်။ အထူးရေပန်းစားသော သူ့ခန္ဓာကိုယ်အလှကိုမူ ကဗျာဆရာ အချို့က ကဗျာဖွဲ့ကြသည်။ သီချင်းသ မားကလည်း သီးချင်းစပ်ကြသည်။ ဗွီဒီယိုသမား အချို့ပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး စကားကမ်းလှမ်းခဲ့ကြ ဖူးသည်။ သို့သော် သူမက အနည်းငယ်မျှ စိတ်ဝင်စားမှု မပြခဲ့။

အလှနတ်ဘုရား ဗီးနပ်စ်အလှကို ကမ္ဘာကျော်အောင် ရေးဖွဲ့ခဲ့သော စာရေးဆရာကြီးသည် စင်စစ် အိခိုင် ဆိုသော မိန်းကလေးကို မတွေ့ဖူးခဲ့၍သာ ဖြစ်သည်ဟု တင့်ဆွေ ထင်သည်။ ဗီးနပ်စ်အရုပ်ကို တင့်ဆွေ တွေ့ဖူးပါသည်။ အိခိုင် ဆယ်ပုံပုံ၍ တစ်ပုံမမှီသော ဤရုပ်ထုသည် ဘဇာကြောင့် ကမ္ဘာကျော်ခဲ့သနည်းဟု ယနေ့ထိ အဖြေမပေါ်….။ အလှဘုရင်မဆိုသော ကလီယိုပက်ထရာကို သူလူကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးခဲ့သော်လည်း အိခိုင်လောက် မလှသည်ကိုတော့ သူ ကျိန်တွယ်ပြောရဲသည်။ မိုနာလီဇာ၏အပြုံးဆိုသော ပန်းချီကားကလည်း ကြံဖန်ပြီး ဈေးကောင်းနေသည်။ အိခိုင် မပြုံးပဲ တည်တည်ကလေး ကြည့်နေသည်ကပင် မိုနာလီဇာထက် အဆတစ်ရာ သာလေသည်။

မြန်မာရာဇဝင်တွင် ဥမ္မာဒန္တီအလှသည် မြင်သူတိုင်း ရူးသွပ်ရသည်ဟုလောက်သာပါသည်။ တင်၊ ရင်၊ ခါး ဘယ်မျှ အရပ်အမောင်း အတိအကျမပါ။ ပပဝတီကိုလည်း ခုနှစ်ဆောင်တိုက်ခန်း မီးမထွန်းဘဲ လင်းလောက်အောင် လှပြန်သတဲ့။ ဘာတွေလဲ ရှုပ်နေတာပဲ..။ အိခိုင်အလှကို အဲ့ဒီ ဒဏ္ဍာရီတွေထဲက အလှတွေနဲ့ မယှဉ်နဲ့ အရေးမပါတာ မလုပ်နဲ့…။ တင့်ဆွေ စိတ်ထဲ၌ အိခိုင်ထက်လှသူတောင် အိခိုင်လောက်လှမည် မထင်ပါ..။

အိခိုင် ဆိုသည်က တင့်ဆွေဘဝ၏ ထိပ်ထားဧကရီ..။ ခန်းနားကြီးကျယ်လှစွာသော အဆောက်အဦးများစွာဆီသို့ တင့်ဆွေ ရောက်ခဲ့ဖူးသည်။ ကြက်သရေရှိသော အဆာက်အအုံကြီးက ငွေကုန်ကြေးကျခံတာက လူအင်အား မခန့်သား မလှပ။ အိမ်တံစက်မြိတ်၌ ချိတ်ဆွဲထားသော သစ်ခွအုံလေး တစ်အုံကပင် တင့်ဆွေအတွက် ဒေါ်လာသန်းပေါင်းများစွာ ပေး၍ မရောင်းနိုင်သော အရာဖြစ်သည်။

အိခိုင်စီးသော ဖိနပ်ကလေးကို ကာလတန်ဖိုးနှင့် တစ်ရာပတ်ဝန်းကျင် သတ်မှတ်ကြမည် ဖြစ်သော် လည်း သူကမူ ပြတိုက်တစ်ခု၌ ကတ္တီပါခံပြီးတောင် ပြထားချင်သေးသည်။ အိခိုင် အသုံးအဆောင်နှင့် ပျဉ်ထောင်အိမ်ကလေးကို မဆိုထားနှင့် နေရာင်မှာကျသော အရိပ်ကလေးကိုပင် တင့်ဆွေ ဈေးမဖြတ် နိင်အောင် တန်ဖိုးကြီးမားစွာ ထားသည်။သို့သော်.. အိခိုင်သည် ယနေ့ထိ သူနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု မရှိသေးသော မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်ချေသည်။

“ဟေ့ကောင်…စောက်ရူး..ဖွန်ကြောင်…”

“ထွန်းလွင်.. အဲ့ဒီကောင်ပါးစပ်ကို ရာဘာဖိနပ်နဲ့ ကောက်ပိတ်ထားလိုက်စမ်း..”

“ဟာ…မှားပါတယ်ဗျာ…”

သူငယ်ချင်းသုံးယောက် ဆုံမိလျင် နောက်ကြ ပြောင်ကြနှင့် ရယ်မောစရာများ ပြောကြသော်လည်း သူတို့သုံးယောက်လုံး ရင်းနှီးချစ်ခင်ကြသည့် ညီအစ်ကိုများလို နေကြသည်။

“မနက်က အိခိုင် ဈေးသွားတာ..တွေ့တယ်..”

“ဘယ်သူပါသေးလဲ…အောင်မင်း..”

“သူတစ်ယောက်ထဲပါပဲ.. ပြန်တောင်ရောက်ရောပေါ့…”

အောင်မင်း ပါးစပ်မှပြောရင်း လက်က ထွန်းလွင်ကို လှမ်းကုတ်ပြီး မေးငေါ့ပြသည်။ ထွန်းလွင်ရယ်၍ သာနေသည်။

“လုပ်ကွာ.. လက်ဖက်သုတ်မှာ..။ လက်ဖက်စားရင်း စောင့်ကြတာပေါ့..။ လာတော့လည်းကြည့်… ကြည့်ပြီးတော့ပြန်.. ဒါပဲ..”

“အင်း..မင်းအလုပ်က.. ဒါပဲမှုတ်လား..”

စကားအဆုံး၌ အောင်မင်း သက်ပြင်းချသည်။ ထွန်းလွင်က ခေါင်းကိုခါရမ်းပြီး ဆေးပေါ့လိပ်ကို ရှိုက်ကာ ဖွာပြီးမှ…

“မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို စိတ်ဝင်စားတာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ..”

“ချစ်ဖို့လေ…ချစ်ဖို့..ဟဲဟဲ…ဟဲ”

“ငါ..အကောင်းမေးတာပါ…။ ချစ်တယ်ဆိုတာနဲ့ ဖိုက်တာနဲ့… ဘာကွာလဲ..”

“ဟာ…ကွာတယ်ကွ..။ မင်းကလည်း သဘောကြီးဖြစ်ပြီး..”

“ကဲ..ရှင်းစမ်းကွာ..”

“ဖာ…ကိုဖိုက်တာ.. ချစ်လို့ မှုတ်ဖူး… ဒါက တစ်အချက်..။ မတူညီတဲ့ ဖိုမလိင်အင်္ဂါတွေ ကာမစပ်ယှက်တာကို အချစ်နဲ့ရောရင်.. အရမ်းသေးသိမ်သွားလိမ့်မယ်..”

“အေးပါ…မင်း အချစ်အဘိဓမ္မာကို အနက်ဖွင့်ပါ..”

“အနက်ဖွင့်ဖွင့်.. အဖြူဖွင့်ဖွင့်.. အချစ်ကို ငါနားလည်သလိုပြောမယ်…။ ကြောင်ကလေးကို ချစ်တယ်.. ကဲ.. အဲ့ဒါ.. ဖိုက်ဖို့မှုတ်ဘူး.. ဒါ..နှစ်အချက်..”

တင့်ဆွေ လူတတ်ကြီးလုပ်ပြီး ဒိုင်တွေလွှတ်လေ၏။ ငှဲ့ပြီးသား ရေနွေးခွက်ကို ယူသောက်လိုက်သေးသည်။

“ပန်းတစ်ပွင့်ကို မြတ်နိုးတယ်… အဲ့ဒါ.. ဖိုက်ဖို့လား.. သုံး..”

“တော်စမ်းကွာ.. အဲဒါ… ဒိုင်ကြောင်တွေကွ…. မှတ်ထား..။ အိခိုင်ဟာ မိန်းမ..၊ ခွေးမဟုတ်ဘူး.. ကြောင်မဟုတ်ဘူး..။ အဲ.. ပြီးတော့ ပန်းပွင့်လည်း မဟုတ်ဘူး..။ မိန်းမတစ်ယောက်ကိုယူပြီး.. အပုတ်ခံထားတဲ့ကောင် ဘယ်နှစ်ကောင်ရှိလဲ..။ မင်းတစ်ကောင်ပဲရှိမယ်… တင့်ဆွေ”

“တစ်နေ့လာ ကြည့်ပြီးပြန်… အိမ်အထိ အနံ့ခံပြီးပြန်.. ဒါဘာလုပ်တာလဲ..။ မင်းဥစ္စာ.. စောက်ရေးမပါ တာ..။ အခွင့်အရေးရတုန်း.. ရွှီးပါဆိုမှ… ရှိူးနေရုံနဲ့ ပြီးမှာလားကွ…”

သူ့အစား သူငယ်ချင်းအောင်မင်းနှင့် ထွန်းလွင် အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေကြရသည်။ ထိုစဉ် သူတို့ထိုင်နေသော လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ရှေ့မှ အိခိုင် ဈေးခြင်းတောင်းလေးဆွဲပြီး ခပ်သွက်သွက်ကလေး လျှောက်သွားလေသည်။

“ဟေ့..သွားပြီ… လိုက်ဟ… အာ… ဆေးလိပ်ကို ထားခဲ့…”

တင့်ဆွေ ကယောင်ကတမ်းနှင့် အိခိုင်နောက်သို့ ထလိုက်သည်။ ဝင့်ထည်ခန့်ညားလွန်းသော အလှ ဘုရားမလေးနောက်မှ တင့်ဆွေ အရိပ်လို ကပ်ပါသွားသည်။ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွင် ကျန်ရစ်သော အောင်မင်းနှင့် ထွန်းလွင်က လက်ဖက်ရည်ဖိုးရှင်းပြီး ပြိုင်တူထကာ ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့ပြောလည်း ပြောချင်စရာဖြစ်သည်..။ အိခိုင် သူ့အိမ်လေးထဲသို့ ဝင်သွားသည်အထိ တင့်ဆွေ ကပ်လိုက်သွားသည်။ ပြီးတော့ အိမ်သုံးလေးလုံးကျော်မှ ပြန်လှည့်လာသည်။ တင့်ဆွေ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဟိုနှစ်ကောင်မရှိတော့..။ တစ်နေ့တာ ဝတ္တရားကို ကျေပြွန်စွာ ထမ်းဆောင်ပြီးသော စစ်သူရဲလို သူ့အိမ်သို့ ကျေနပ်ရွှင်လန်းစွာ ပြန်သွားခဲ့လေသည်။

……………………………………………….

“ဟော့တော့…ဖိနပ်ကလည်း..ဒုက္ခပါပဲ…”

အိခိုင် ဖိနပ်ကလေးကို ကုန်းကောက်လိုက်သည်။ လက်ထဲမှ ပိုက်ဆံအိပ်ကလေးကို ချိုင်း၌ညှပ်ပြီး သဲကြိုးပြတ်သွားသော ဖိနပ်ကို ကိုင်ကြည့်နေသည်။

“ဖိနပ်ပြတ်သွားတယ်ထင်တယ်..ဟုတ်လာ…”

“အာ…အင်း…ဟုတ်ကဲ့…”

“ပေး….အစ်ကိုက ဖိနပ်ချုပ်သမားပါ…”

သားနားရည်မွန်သော လူရွယ်က အိခိုင်ဖိနပ်ကလေးကို မပေးခင် ဆွဲယူပြီး အသင့်ပါလာသော ဖိနပ်ချုပ်အပ်နှင့် ချုပ်ပေးလိုက်သည်။

“ကျေးဇူး…နော်…အစ်ကို…”

“ရပါတယ်…”

လူရွယ်က လက်နှစ်ဖက်ခါပြီး မပြုံးမရယ် ထွက်သွားသည်။ ဖိနပ်ချုပ်သမားက ဂျင်းပင်နှင့် တီရှပ်နှင့် ဝေါ့ကင်းရှူးကို စီးထားသည်။ ဝင်ငွေကောင်းလို့လားမှ မသိတာ..။ အိခိုင် အမှတ်တမဲ့ပင် ကျူရှင်မှ ပြန်ခဲ့သည်။ ဖိနပ်ချုပ်သမားကို မေ့ပျောက်ပျောက် ထားလိုက်၏။

“အို…ဒုက္ခပါပဲ..မိုးရွာနေတဲ့..အထဲ…”

ထီးကိုင်းက ကျိုးပြန်သည်။ သူရောက်လာပြန်သည်။

“ထီးကိုင်းကျိုးသွားတာလား… ခဏလေးနော်… အစ်ကိုက ထီးပြင်သမားပါ… မကြာပါဘူး..”

လွယ်ထားသော သားရေကင်ဘတ်ထဲမှ ကရိယာများထုတ်ပြီး ထီးကိုင်းကို ပြင်ပေးလိုက်သည်။

“ဟို..လေ….ဟိုတစ်ခါ…”

“အော်…အင်း…ရပါတယ်..”

အိခိုင်ရဲ့စိတ်ကို ဖမ်းစားစ ပြုလာသည်။ ဘယ်သူလဲ.. ဘာလဲ… ဘာကြောင့် အိခိုင် အခက်တွေ့တိုင်း သူ ပေါ်ပေါ်လာရတာက… အိခိုင်နောက်ကို အမြဲလိုက်နေတာများလား… ဟုတ်မှာ..။

“အစ်ကို…နာမည်က…ဘယ်သူလဲဟင်….”

“လိုအပ်လို့လား…ညီမရယ်..”

“လိုအပ်တာပေါ့…ကျေးဇူးရှင်ပဲဥစ္စာ..”

မျက်စောင်းလေးထိုး နှုတ်ခမ်းလေးစူဆောင့်စောင်းကာ ပြောလိုက်သော မျက်နှာလှလှလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးမှ သူက ရယ်သည်။ ပြီး… အအေးဖိုးကို သူရှင်းပေးလိုက်သည်။

“နောက်တစ်ခါတွေ့ရင်.. အစ်ကို ပြောမယ်နော်… ညီမ…”

“ကြည့်ပါလား..အစ်ကိုဟာလေ…တစ်မျိုးကြီးပဲ…”

သူ့မျက်နှာ၌ လျှို့ဝှက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးရင်း ဟွန်ဒါဆိုင်ကယ်ကလေးပေါ်သို့ ခွစီးကာ ဝေါကနဲ ထွက်သွားလေသည်။

——————————————

“ဖိနပ်ချုပ်ပေးတာ.. ထီးပြင်ပေးတာလေးတွေက ရင်းနှီးမှုကို ရယူလိုက်တာ..။ နာမည်မေးတာကို မပြောပဲနဲ့.. ထွက်သွားတာက စိတ်ဝင်စားမှု ပိုအောင်လို့”

“တော်ပါတယ်ဗျာ…တော်ပါပေတယ်..”

“အဲဒီတော့ အချစ်ဟာ စိတ်ဝင်စားအောင် လုပ်နိုင်မှုကလည်း စတင်ပေါက်ဖွားလာနိင်တယ်..။ အဲဒါ.. ပထမဆုံး.. အဖြေ”

ကျန်နှစ်ယောက်က အထင်မကြီးစွာ ရယ်ပြသည်။

“အေးလ… ဇာတ်သိမ်းအောင်တော့ ကြည့်သေးတာပေါ့…”

——————————————-

“ဟင့်…. အိခိုင်ကို… အဲ့လို… မလုပ်နဲ့ကွာ… မနေတတ်ဘူ..”

“ချစ်လို့ပါ…အိခိုင်လေးရယ်…”

“ချစ်တာနဲ့… ဒါကိုင်တာနဲ့ ..ဘာဆိုင်လဲ…လို့…”

ရဲရဲနီနေသော မျက်နှာလေးကို သူက ငုံ့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

“ပြောလေ..ဘာဆိုင်လို့လဲ…ကဲ…”

“ဆိုင်တာပေါ့..အိခိုင်…။ ဖိုမ.. ဆက်ဆံမှုဆိုတာ.. အချစ်ရဲ့ .. အထိရောက်ဆုံး သက်သေတွေပဲပေါ့.. အချစ်ရယ်..”

“သွားပါ.. .သူလိုရာဆွဲပြောနေတာ..ခစ်ခစ်..”

သူ့မျက်နှာသည် အိုသလို ညိုမှိုင်းသွားသည်။ သူငိုင်သွားတော့လည်း အိခိုင် မနေတတ် မကြည့်ရက်..။

“ကဲ..ချစ်လေး… ဘာလို့မျက်နှာကြီးက အိုသွားရတာလဲ..”

“အိခိုင်ကမှ…အစ်ကို့အလိုကို မလိုက်တာ..”

“အစ်ကို့အတွက်ဆိုရင်လေ… အိခိုင်ကိုယ်လုံးတင် မဟုတ်ပါဘူး အစ်ကိုရယ်..။ နှလုံးသားကိုပါ.. ပေးဝံ့ သူပါ..။ ယုံပါ အစ်ကိုရယ်…”

ချစ်ရသော အစ်ကိုထံမှ မယုံသင်္ကာမှုမျိုးကို အိခိုင် မလိုချင်ပါ…။ ဘာမဟုတ်သော ကိစ္စလေးနှင့် အိခိုင် အစ်ကို့အမုန်းမျိုးကို မလိုချင်ပါ..။ အိခိုင် လက်ကလေးတစ်ဖက်ကို ပုဆိုးအောက်မှ တောင်စပြု လာသော အစ်ကို့ဟာကြီးကို အရဲစွန့်ပြီး ခပ်တင်းတင်းလေး ကိုင်ပေးလိုက်သည်။ အစ်ကို့ကိုယ်လုံးသည် ဆတ်ကနဲ တောင့်တင်းသွားသည်။ ကြမ်းတမ်းသော အနမ်းရိုင်းကြီးများက အိခိုင်ပါးပြင်မို့မို့လေးကို ဖိကပ်နမ်းရှိုက်လာသည်။

အိခိုင် လက်ဖဝါးထဲ၌ ပူနွေးစွာ ကိုင်ထားမိသော အစ်ကို့ဟာကြီးက လက်ဆုပ်လက်ကိုင်မက ကြီးမားသည်။ ဒါကြီးကို ယခုကဲ့သို့ ကိုင်ထားရင်း အနည်းငယ် လှုပ်ရှားပေးနေရသည်ကို အိခိုင်မှာ ရင် တလှပ်လှပ် ခံစားရပြီး မောဟိုက်နေသည်။

“ချစ်…မယ်ဆို..မောင့်….”

အစ်ကို့မေးစေ့ကို ခေါင်းလေးနှင့် တိုးဝှေ့ရင်း အရှက်မျက်နှာလေး ဝှက်ကာ အသံတုန်လေးနှင့် ဆိုသည်။

“နောက်တစ်ခါတွေ့မှ…အိမ်တစ်အိမ်ကို သွားကြရအောင်နော်…။ အဲ့ဒီမှာ မောင်တို့အချစ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ပြီး … အားရအောင် ချစ်ကြရအောင်နော်..”

မောင့်အသံတို့က တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားနေသည်။ တစ်ခုခုကို အကြိတ်အနယ် တွန်းလှန်တိုက်ခိုက်နေ ရသလိုမျိုး မောင်သည် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျလာနေသည်။ အိခိုင်က မောင့်မျက်နှာကို အထူး အဆန်း ငေးကြည့်မိသည်။ မောင်သည် သန့်ပြန့်မွန်ရည်ရုံမှအပ လှပလွန်းသူတစ်ယောက်ဟု မဆို နိုင်ပါ။

“မောင်…အိခိုင်ကို တစ်ကယ်ချစ်တာ…နော်…”

မောင်က ပြုံးရုံလေးပြုံးပြီး ခေါင်းကိုငြိမ့်သည်။

“ဘာကို…ချစ်တာလဲ…ဟင်..”

“အားလုံးပေါ့..အိခိုင်…ဒါရော…ဒါရော…ဒါရော…”

မောင့် လက်ညိုးကြီးက အိခိုင်နို့ကို ထိုးပြသည်။ အိခိုင် ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ထိုးပြသည်။ နောက်ဆုံး အိခိုင်ပေါင်ကြားမှ ဆီးခုံမို့မို့လေးကို ဖိထောက်ထားပြီး ခပ်ရွရွလေး ပွတ်ပေးလိုက်သည်။

“အိခိုင်…မောင့်ကို ဘယ်လိုချစ်မှန်း မသိဘူးကွယ်…”

တဆတ်ဆတ် တုန်နေသော နှုတ်ခမ်းလေး မဟတဟဖြင့် အိခိုင် ညီးညူလိုက်ရှာသည်။ မောင့်လည် ပင်းကို ဖက်၍ ခပ်တင်းတင်းလေး ဆွဲယူသည်။မောင်က လည်ပင်းကြီး တောင့်ထားပြီး တင်းခံ၏။

“ပြန်ကြရအောင်….အိခိုင်ရယ်…နော်..”

တုန်ခပ်သော အသံလှိုက်လှိုက်ကို အိခိုင် တအံ့တသြ ကြားလိုက်ရသည်။ အိခိုင်ရင်ထဲ မအီမလည်ကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။ မောင့်ထံမှ ချိုအီသင်းထုံသော အနမ်းကို အိခိုင် မျှော်လင့်နေခဲ့မိရာမှ လျင်မြန်စွာ နေဝင်သွားသော အပျော်နေ့ကလေးကို အိခိုင်နှမျောသတစွာဖြင့် လွမ်းကျန်ရစ်သည်။

“နောက်…ဘယ်တော့မှ…တွေ့မှာလဲ …မောင်..”

“အိခိုင်…အားတဲ့ တစ်နေ့ပေါ့…အိခိုင်”

“အိခိုင်က…မောင့်အတွက်ဆို.. အမြဲအားနေသူပါနော်…”

————————————–

“ငါ…ငါ…မင်းကို မယုံဘူး…ထွန်းလွင်…”

ထွန်းလွင် အဝေးသို့ နောင်တကြီးစွာရသော မျက်နှာဖြင့် ငေးနေမိသည်။ ရင်ထဲ၌ နာကြင်ကြေကွဲရသည်။ အလှပေါင်းစုံသော အလှရုပ်မကလေး အိခိုင်ထံမှ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း တင့်ဆွေက အိခိုင်ရူးရူးနေရှာသော အိခိုင်၏ ဘဝဧကရီသခင် ဖြစ်ထိုက်သော တင့်ဆွေက ထွန်းလွင်ကို မယုံ…။

“ငါပြောသလိုသာလုပ်ပါ…တင့်ဆွေရာ…။ မင်း… အိခိုင်ကို .. မင်းရရစေမယ်..။ ဒါပေမယ့်.. ချစ်လာအောင်တော့… မင်း ကြိုးစားရမှာနော်…”

“ထွန်းလွင်…ဒါ.. ဗွီဒီယို ရိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးကွ..။ မဖြစ်နိုင်တာတွေ.. လျှောက်မလုပ်နဲ့..”

“တင့်ဆွေရာ… ဒါဟာ ဗွီဒီယိုဆိုရင် ကဒ်လို့အော်ပြီး.. ရိုက်ကွင်းကို ဖျက်ပစ်လိုက်တာ ကြာပြီ.. မင်းသိရဲ့လား… တောက်”

သူတို့နှစ်ဦးကိုကြည့်ပြီး အောင်မင်း သက်ပြင်းချသည်။ ထွန်းလွင်၏ နီရဲနေသော ဒေါသမျက်နှာကို ကြည့်ပြီး…

“မင်းဟာက… အပျက်အပျက်နဲ့ နှာခေါင်းသွေးထွက်ကုန်ပြီ.. ထင်တယ်.. ထွန်းလွင်..”

“အလှုပ်ရှားဆုံး အပိုင်းကို ကျော်လွန်သွားရင် ဇာတ်လမ်းဆိုတာ… ဇာတ်ရှန်ကျသွားတတ်တာပါပဲ…။ ပြီးတော့.. ဇာတ်ပေါင်းပစ်လိုက်… ဟား ဟား ဟား…”

————————————

“မောင်…အိခိုင်ကို.. ဘာလုပ်မလို့ ခေါ်လာတာလဲ ဟင်…”

“အိခိုင်… သိနေပါတယ်… မဟုတ်ဘူးလား…”

“သွား…မသိပါဘူး…ဘာလဲ မသိဘူး..”

“မောင်…ပြောရမလား..တကယ်…”

“ပြော…တကယ်ပြော..”

လက်ကိုင်ပုဝါ ထောင့်စွန်းလေးကို ဆွဲဆန့် ရှေ့သွားလေးနှင့် ကိုက်ရင်း ပြောသည်။

“လိုးမလို့… အိခိုင်ကို..မောင်က.. လိုးမလို့…ကဲ..”

“အယ်…သွား…မောင်…ညစ်ပတ်…”

အိခိုင်မျက်နှာလေး ရဲရဲနီနေပြီး မောင့်ရင်ခွင်ထဲကို တိုးဝှေ့မိသည်။ မောင့်ပုဆိုးစကို အဓိပ္ပါယ်မဲ့ ကိုင် တွယ်ရင်း ရင်တွေခုန်နေသည်။ မောင့်… ထွက်သက် မှုတ်သံကြီးက ပြင်းထန်လာ၏။ နွေးထွေးသော လေသံများက အိခိုင်လည်ဂုတ်သားလေးကို တိုးဝှေ့သည်။ မောင့်ပေါင်ကြားမှ မတ်တောင်လာသော ပစ္စည်းကြီးကို အိခိုင် မသိမသာလေး ငှဲ့စောင့်ကြည့်သည်။ မကြာမီ ဒါကြီးသည် အိခိုင်၏ အပျိုစင်ရွှေရတနာ လှိုင်ခေါင်းလေးထဲသို့ ထိုးဖောက်ပြီး မွှေနှောက်တော့မှာပါလား ဟူသော အသိက အိခိုင်ရင်အစုံကို ဗြောင်းဆန်အောင် ခုန်စေသည်။

အိခိုင် လက်ဖျားတွေ အေးစက်လာသည်။ သွေးဆုတ်ချင်လာသည်။ မောင့်အတွက် အိခိုင်ချစ်သော မောင့်အတွက် အိခိုင် သတ္တိမွေးရပါမည်။

“အထဲ…သွားမယ်…မောင်ရယ်နော်…”

“ခဏနေပါဦး… အိခိုင်လေးရယ်… မောင့်ရင်တွေ တုန်လွန်းလို့ပါ…”

မောင့်အပြောကို အိခိုင် တခစ်ခစ်ရယ်ရင်း မောင့်ရင်အုပ်ကြီးကို လက်သီးဆုပ် နုနုလေးဖြင့် ထုရိုက် လိုက်သည်။

“ဆန်ကြမ်းကြီးက စီးဦး…စီးဦး…ကဲကဲ…”

“အား…အား….အိခိုင်..”

“ဟင်…မောင်…ဘာဖြစ်တာလဲဟင်..”

“နာလို့…အိခိုင်ရဲ့…။ ရင်ဘတ်မှာ အနာစိမ်းပေါက်နေတယ်…”

“ဟယ်…မောင်ရယ်… အနာစိမ်းက ရင်ဘတ်မှာ ပေါက်ရသလား..။ အိခိုင် မသိလို့.. ထုမိတာပါ။ ပြစမ်းပါဦး”

မောင့်… တီရှပ်အင်္ကျီကို ဆွဲလှန်လိုက်သည်။ ပထမဆုံး စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ကောင်းလှသော အမွှေးအမျှင်လေးများက ချက်အောက်နားတွင် တွေ့လိုက်ရလေသည်။ အိခိုင် မသိဟန်ဆောင်ကာ ရင်အုပ်ကို ပွတ်သပ်ကြည့်သည်..။ အနာစိမ်းမတွေ့..။

“ဘယ်မှာလဲ.. သွား… မရှိပဲနဲ့… မောင်ဉာဏ်ကြီးပဲ…”

“အိခိုင်…ဘာတွေ့လဲ…ပြောလေ..”

“ဘာမှ..မတွေ့ပါဘူး…ဟွန်း…မောင်ညာတာ”

“စဉ်းစားပါဦး…အိခိုင်တွေ့ပါတယ်လေ…”

“အမွှေးတွေပဲ တွေ့တယ်…အမွှေး…ကဲကဲ…ကဲ”

မောင့်ရင်ကို ထပ်ထုရင်း မတ်တောင်နေသော မောင့်ဟာကြီးပေါ်သို့ ကိုယ်လုံးလေးကို ပစ်လှဲချလိုက်သည်။ ညာလက်မောင်းလေးက မောင့်ဟာကြီးကို ထိတွေ့မိနေသည်။ လုံးမာသော အထိအတွေ့ကြောင့် အိခိုင် အလွန်အမင်း လိုလားလာသော ဆန္ဒများ တဖွားဖွားပေါ်လာသည်။

“ကဲ..သွား..အပြင်မှာ..ရှက်စရာကြီး..”

“အိပ်ခန်းထဲကြရင်..ဘာလုပ်မှာလဲ…အိခိုင်..”

“အာ…မသိဘူး…မသိဘူး..”

နှုတ်ခမ်းကို ချွန်နေအောင် စူပစ်ရင်း အိခိုင် ခပ်ကျယ်ကျယ်ကလေးပင် အော်လိုက်လေသည်။ မျက်နှာလေးက အိုထားသော်လည်း မျက်လုံးလေးများက ရိပ်ရိပ်လေး ပြုံးနေကြသည်။

“အိခိုင်ကို…မညှင်းဆဲပါနဲ့…မောင်ရယ်…”

“မောင်သိပါတယ်…အိခိုင်လေးရယ်…။ ကဲ.. ထ.. ထ.. အိခိုင်.. ရေချိုးဦးနော်…မောင်လည်းချိုးမှာ..”

“တူတူ..ချိုးမယ်လေ..”

လေသံ မပွင့်တပွင့်လေးဖြင့် အိခိုင်ပြောလိုက်သည်။ မောင့်မျက်နှာသည် ကြေကွဲခြင်းများဖြင့် ဆို့နင့် နေသည်။

“မောင်က…ရှက်တတ်လို့ပါ…”

“ကြည့်ပါလား.. သူ့ဘက်ကချည်း နာနေသေးတယ်..”

ဒီတစ်ချီ ထုဟန်ပြင်သော လက်ကလေးအစုံကို ဆွဲယူပြီး ထူပေးလိုက်သည်။

“ပြောင်အောင်..ပွတ်ခဲ့နော်…”

“ဟိတ်…သွားကွာ…”

မကြည့်ရဲတော့.. မောင်ပြပေးသော ရေချိုးခန်းလေးထဲသို့ အပြေးကလေး ဝင်ခဲ့သည်။ မောင်သည်.. အိခိုင်အပေါ်၌ တန်ဖိုးထားတတ်သည်။ အိခိုင် ဤမျှ ညွတ်ပြောင်းနေသည့်တိုင် အလွယ်တကူ မချွေခူး..။

အိခိုင်.. ထမီလေးရင်လျားပြီးမှ တစ်စုံတစ်ရာကို သတိရသည်။ ရေလဲထမီ မပါဘူး…။ ရေချိုးခန်းက ကျယ်ဝန်းသည်။ အိပ်ယာနှင့် တွဲထားပြီး ဆယ်ပေခန့် ရှစ်ပေခန့် ကျယ်သည်။ တစ်ကြိမ်မျှ ကိုယ် တုံးလုံး မချိုးဖူးသေးသော်လည်း ထမီရေစိုမည် စိုးသောကြောင့် ထမီလေးကို ခြေမှကျော်၍ ချွတ် လိုက်သည်။

…………………………………………….

ဖြူဝင်းတောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်အလှသည် ရက်ရက်စက်စက် လှပလွန်းလှသည်။ အိမ်သာတံခါး ကိုဟ၍ စောစီးစွာ ဝင်ရောက်နေသော တင့်ဆွေက ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ထွန်းလွင် ညွှန်ကြား သည့်အတိုင်း ရေချိုးခန်းထဲ၌ အဝတ်မဲ့စွာဖြင့် သူအရင်ရောက်နှင့်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ အိခိုင်၏ မိမွေး တိုင်း ဖမွေးတိုင်းအလှကို မြင်နေရသည်။ စောက်မွှေးနီကျင်ကျင်လေးများက ပြောင်းဖူးမွှေးလေးများ နှယ် လက်ထနေကြသည်။ အိခိုင်က စောက်ဖုတ်လေးထဲသို့ ရေလက်ကိုင် ပိုက်ခေါင်းလေးကို ကိုင်ပြီး ရေပန်းထည့်နေသည်။

“ဖြီးဖြီး…ဖြီးဖြီး..”

ရေပန်းထည့်သံနှင့်အတူ အိခိုင် စောက်ဖုတ်လေးကို ငုံ့၍ကြည့်ရင်း ဆေးကြောသုတ်သင်နေသည်။ အသင့်တွေ့ရသော လပ်(စ်)ဆပ်ပြာတုံးအသစ်ကို စက္ကူခွာပစ်လိုက်သည်။ ပြီး.. တစ်ကိုယ်လုံးကို နှံ့စပ်အောင် ပွတ်သပ်တိုက်ချွတ်လေတော့သည်။ လှပသော နို့လေးနှစ်လုံးက အလွန်အမင်း ကိုင်တွယ်စုပ်ယူချင်စဖွယ် မာတင်းနေသည်။ နို့သီးခေါင်းကလေးများကို သေချာပွတ်ချေသည်။ ဆပ်ပြာနှင့် တိုက်ချွတ်နေပြန်ရင်း နို့နှစ်လုံးကို နယ်ဖတ်ဆုပ်နယ်နေလေသည်။ ကျန်လက်တစ်ဖက်က စောက်ခေါင်းကလေးထဲသို့ ထိုးဆွမွှေနှောက်ပေးနေပြီး မျက်တောင်လေးများ မှေးစင်းနေတာ တင့်ဆွေ တွေ့မြင်နေရလေသည်။

“တိတ်ဆိတ်လွပ်လပ်တဲ့နေရာမှာ.. မိန်းမဟာ ဖောက်ပြန်ဖို့ အလွယ်ဆုံးပဲ… တင့်ဆွေ..”

ထွန်းလွင်ရဲ့ စကားအချို့ကို ပြန်ကြားမိသည်။ အိခိုင်က ထိုင်ချလိုက်သည်။ စောက်ပတ်ကလေးက ပြဲဟ သွားပြီး လုံးချွတ်သော ရေပိုက်ခေါင်းကလေးကို အပေါက်ဝလေးထဲသို့ အနည်းငယ် ထိုးသွင်းလိုက် သည်။ တဖွားဖွားပန်းထွက်နေသော ရေပိုက်ခေါင်းမှ ရေပန်းလေးများ ပျောက်သွားပြီး စောက်ခေါင်းလေးထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ထားသောကြောင့် ပြဲနေသော စောက်ပတ်လေးထဲမှ ရေများက တပွက်ပွက် ကျလာသည်။

စောက်ခေါင်းလေးထဲသို့ ရေပိုက်ခေါင်းထိုးထည့်ပြီး ဆေးကြောနေသော အိခိုင်ကိုကြည့်ပြီး တင့်ဆွေအသားများက တဆတ်ဆတ်တုန်အောင် လိုးချင်စိတ်က အပြင်းအထန် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ ထောင်းကနဲ ထောင်းကနဲ ထန်နေသော တင့်ဆွေ၏ ပစ္စည်းကြီးက ခပ်တွဲတွဲ ငိုက်ကျနေသည်။ ရှည် လျားလွန်း၍ ခက်မနိုင်သလို တွဲကျနေခြင်းဖြစ်သည်။ ပြဲလန်နေသော ထိပ်ကြီးက တင်းပြောင်နီရဲနေသည်။ ဆန္ဒပြင်းစွာ လှုပ်ရှားလာသောအချိန်၌ တင့်ဆွေ အိမ်သာတံခါးကို ဖွင့်ပြီး ဆင်းလိုက်သည်။

“အို……ရှင်….ရှင်….ကိုတင့်ဆွေ…”

အိခိုင်က စောက်ပတ်ထဲမှ ရေပိုက်ခေါင်းကို ဆွဲထုတ်ပြီး ထရပ်ရင်း အထိတ်တလန့် အော်သည်။ မျက်လုံးလေးအစုံက ထောင်ခြောက်မိသော သမင်မလေးနှယ် ဝိုင်းဝိုင်းလည်နေရှာသည်။ လက်ကလေးအစုံက စောက်ဖုတ်ကို တစ်ဖက်၊ နို့နှစ်လုံးကို တစ်ဖက် ဖုံးကွယ်ရှာသည်။ တင့်ဆွေက စကားပြောစက် ထည့်မထားသော အီလက်ထရွန်နစ် စက်ရုပ်ကြီးအလား နံရံတွင်ကျောကပ်နေသော အိခိုင်နှင့် ရင်ချင်းကပ် ထိုးကပ်သွားသည်။

“မောင်…မောင်ရေ…လာပါဦး…အမလေး…”

ရေချိုးခန်းထဲမှ စူးစူးဝါးဝါး အော်သံကို ဧည့်ခန်း၌ စီးကရက်သောက်နေသော ထွန်းလွင် ကြားနေရသည်။

“မောင်…အိခိုင်ကို..ကယ်ပါဦး”

မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာလေသည်။ မေးကြောကြီး ထောင်အောင် အံကြိတ်လိုက်တော့ သောက်လက်စ စီးကရက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဒေါက်ကနဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။

“မောင်…မောင်ရေ…အား”

အသံက စူးနစ်နေရာမှ တိမ်ဝင်သွားရှာသည်။ ထွန်းလွင်နဖူး၌ ချွေးသီးကြီးများ စို့ထွက်လာသည်။ အသားများ တဆတ်ဆတ်တုန်အောင်လည်း တုန်လှုပ်နေမိသည်။

“ခွမ်း…ဂလွမ်…ချွမ်း..ဂလောင်…လောင်…”

ရေချိုးခန်းအတွင်း ဆူညံသော တွန်းထိုးရုန်းကန်သော အသံများကို ကြားနေရသည်..။ တစ်ချက်..

“မောင်…ရေ”

ဟု အားကိုးတကြီး ခေါ်သံယဲ့ယဲ့ကို ထွန်းလွင် ကြားရပါသည်။ ထွန်းလွင်မျက်လုံးအိမ်မှ မျက်ရည်ဥများ လိမ့်ဆင်းလာသည်။ ပါးပြင်ကိုဖြတ်၍ မေးစေ့၌ မျက်ရည်စက်က ခိုနေတော့သည်။ အတန်ကြာမှ မျက်ရည်စက်က ပေါက်ကနဲ ပေါက်ကနဲ ပေါင်ပေါ်ကျလာသည်။

“မောင်…မောင်..ရေ… တံခါးဖွင့်ပေးပါဦး… မောင်ရယ်…”

အသံက မောဟိုက်နေရှာသည်။ လှောင်အိမ်ထဲ၌ ပိတ်လှောင်ခြင်းခံရသော ယုန်မလေးကို မြွေကြီးက မြိုရန် တရွေ့ရွေ့ ချဉ်းကပ်နေပုံမျိုး မျက်လုံးသူငယ်အိမ်၌ ထင်ဟပ်လာသည်။ မိမိကိုယ်တိုင် ခတ်ထားခဲ့သော အိမ်သာတံခါးသော့ကို မကြည့်ရဲ။

အိခိုင်ရယ်… မောင့်ကိုခွင့်လွတ်ပါ..။ မောင်ဟာ.. မနုသ ထောင်ခြောက်… မုဆိုး..၊ မောင်ဟာ… တကယ့်လူယုတ်မာကြီးပါ..။ မောင့်ကို မုန်းလိုက်ပါ.. မေ့လိုက်ပါ..။ မောင်ဟာ အရက်စက်ဆုံး လူသားတွေထဲက.. သရဖူဆောင်းနိုင်လောက်အောင် အရည်အချင်းပြည့်ဝတဲ့ အကုသိုလ်ကောင်…။

“အိခိုင်…ရေ…အိခိုင်…အိခိုင်…ရယ်..”

ထွန်းလွင်ရင်၌ ကြိတ်ပြီး ပေါက်ကွဲနေရသည်။ ခွေးတောင်မှပင် ချောင်ပိတ်အရိုက်ခံရသောအခါ ပြန် ကိုက်တတ်သေးသည်…။ အိခိုင် ထိတ်လန့်ရှက်ရွံ့ခြင်းတို့အစား ခုခံအင်အားကို ရင်၌မွေးလိုက်သည်။ ခြေနှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းကားပြီး ရပ်သည်။ တင့်ဆွေက မှိုင်းမိနေသော ဖုတ်သူရဲကဲ့သို့ အိခိုင်နားသို့ တရွေ့ရွေ့ ကပ်လာနေသည်။ အစွမ်းကုန် လှပဖွံ့ထွားသော အိခိုင်ကိုယ်ခန္ဒာလေးကို မမှိတ်မသုံ စိုက်ကြည့်ပြီး လီးကြီးက တစ်ခါခါ တရမ်းရမ်းနှင့် တိုးကပ်လာလေသည်။

အိခိုင် ရေခွက်များ ဆပ်ပြာခွက်များနှင့် ပစ်ပေါက်ဟန့်တားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အရာမထင်။ ကြီးမားသော လျှပ်စစ်စွမ်းအားကြီးကို ဝါးမြိုစားသောက်ထားသော မြို့ဖျက်သတ္တဝါကြီး မြို့တွင်းကို ဝင်လာသော ခြေလှမ်းမျိုးဖြင့် တစ်လှမ်းချင်း တိုးကပ်လာလေသည်။

“ကျ… ကျမကို… သနားပါ… ကိုတင့်ဆွေရယ်… ကျမ… အ”

အိခိုင်စကားမဆုံးခင် အဝတ်မဲ့ ခန္ဓာနှစ်ခု ပူးကပ်သွားသည်။ နွေးထွေးသော အသားချင်းထိကပ်ခြင်း အရသာကို နှစ်ဦးစလုံး ခံစားလိုက်ရသည်။ ရေစက် ရေပေါက်ကလေးများ တွဲခိုနေသော အိခိုင်နို့ကလေးနှစ်လုံးကို ချိုမြိန်စွာ စို့ယူလိုက်သည်။ အိခိုင် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိတ်လန့်စွာ ငြိမ်နေမိသည်။ တဒိန်းဒိန်းနှင့် ခုန်နေသော ရင်အစုံမှ လှုပ်ရှားမှုသည် အပြင်သို့ ထွက်အံလာနေသည်။ လည်ပင်းမှ ဆွဲပြားလေးက ရင်ညွှန့်ကလေး ဖောက်ကနဲ ဖောက်ကနဲ ရင်ခုန်သံနှင့်အတူ လိုက်ခုန်နေသည်။ ဖြူဝင်းအိစိုသော ခန္ဓာကိုယ်ဝင်းဝင်းလေးကို ပိုင်ပိုင်ကြီးဖက်ပြီး ဆီးခုံနှစ်ခုကို ပူးကပ်ဖိထားလိုက်သည်။

အိခိုင် လက်ဖဝါးနုနုလေးအစုံက တင့်ဆွေ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို အစွမ်းကုန် တွန်းထားရှာသည်။ တင့်ဆွေ ၏ကျောပြင်မှ ကြွက်သားကြီးများက အမြောင်းမြောင်း ကြွတက်လာသည်။ သန်မာကျစ်လစ်သော တင့်ဆွေလက်၌ အိခိုင်သည် အဆိပ်မဲ့သော ရေမြွေမလေးနှယ် လူးရုံလွန့်ရုံသာသာ ရုန်းကန်နေရရှာသည်။ အိခိုင် လွှတ်ချခဲ့သော ရေပိုက်ခေါင်းမှ ရေများ တဖွားဖွား ပန်းထွက်လျက်ရှိသည်။ ရေချိုးခန်း ကြမ်းပြင်၌ ပါးလွှာသော ရေပျဉ်ပြား မှန်သားလေးတစ်ချပ် ခင်းထားသလို ရှိသည်။

တင့်ဆွေ၏ မဲနက်မာကျောသော လိင်တန်ရှည်ကြီးက အိခိုင်စောက်ဖုတ် အကွဲကြောင်းလေးအောက်မှ အလျားလိုက် လျှိုဝင်ပြီး တဒိတ်ဒိတ် သွေးခုန်နေသည်။ အထိအတွေ့က ရက်စက်လွန်း၍ အိခိုင် ကိုယ်လုံးလေး သွက်သွက်ခါအောင် တုန်ရီနေသည်။ ရှက်လွန်း၍လည်း မျက်နှာလေးလွဲပြီး မျက်ရည်ပေါက်ကြီးငယ် ကျအောင် ငိုနေမိသည်။ တင့်ဆွေက တော့ ဘာမှနားမလည်..။ သူ့ဘဝ၏ ဧကရီထိပ်ထား သခင်မလေးကို ရေကန်အသင့် ကြာအသင့် တွေ့နေပြီမို့ စားဘို့မြိုဘို့သာ စဉ်းစား စိတ်စောနေလေသည်။

“အချစ်ဆိုတာ…ဖိုက်ဖို့ ချစ်တာကွ…”

လို့ ထွန်းလွင် ပြောခဲ့စဉ်က အချစ်အဘိဓမ္မာကြီးတစ်ခုကို ဖွင့်ဆိုခဲ့လေသည်။ လက်တွေ့၌ သူဖိုက်ဖို့တစ်ခုပဲ သတိရနေသည်။ အိမ်မက်ထဲမှ အလှဧကရီကို စိတ်တိုင်းကြ ပွတ်သပ်ဆုပ်နှယ်ရင်း တစ်ကိုယ်လုံးအနှံ့ နမ်းရှိုက်နေမိသည်။ နို့သီးလေးတွေက ပေါင်မုန့်သားလေးများနှယ် တင်းမာနူးညံ့လွန်းနေသည်။ ကျပ်ပြားဝိုင်းလောက် အမဲကွက်ကလေးပေါ်၌ ငေါက်တောက်ကလေးဖြစ်နေသော နို့သီးခေါင်းလေးကို တပြွတ်ပြွတ် စို့နေသည်။ မိန်းမသားဖြစ်သူ ကာမရာဂစိတ်ကြွစေရန် စို့ပေးခြင်းမျိုးနှင့်မတူပဲ နို့ဆာနေသော ကလေးငယ်တစ်ယောက် အငမ်းမရ စို့နေခြင်းမျိုးနှင့် တူနေသည်။

အိခိုင်မှာ ထိတ်လန့်တကြား ရှက်ရွံ့ခြင်း နာကျည်းခြင်းများဖြင့် ဝေဒနာပေါင်းစုံ ဖိစီးမှုကို စုပြီးခံနေရ သည်။ အိခိုင် ဒူးများ ညွတ်ကျချင်လာသည်။ တင့်ဆွေ၏ ပူလောင်သော အထိအတွေ့များက အိခိုင် ခန္ဓာကိုယ်လေးကို အရေဖျော်ပစ်ရန် ကြိုးစားနေသော ငရဲမီးလို အထိအတွေ့မျိုးကြီး ဖြစ်နေသည်။

စိတ်တွေ ထလာသည်။ ကြွလာသည်။ လိုးချင်စိတ် ပြင်းထန်မှုကြောင့် လီးထိပ်မှ သုတ်ရည်များ စိမ့်ထွက်ချင်လာအောင် ဖြစ်နေသည်။ ထိန်းကွပ်ချုပ်တည်းထားရသည်။ တင့်ဆွေအတွက် အိခိုင် သည် အချစ်ဖြစ်သည်။ အိခိုင်သည် နှလုံးသားဖြစ်သည်။ ယခုတော့ အိခိုင်သည် ဖိုက်ဖို့ ဖြစ်နေသည်။

အိခိုင်အတွက်မူ ဆန့်ကျင်ဘက်လိင်၏ ထိတွေ့မှုအာရုံကို မလူးသာ မလွန့်သာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင် ခံစားနေရသည်။ မောင့်ကို သတိရသည်။ ဘယ့်အတွက်နှင့် ဒီရေချိုးခန်းတံခါးကို အိခိုင်ကို ပိတ်လှောင်ပေးခဲ့ရသည်ကိုလည်း စိတ်က ပြင်းပြစွာ သိချင်နေသည်။

“ရက်စက်လိုက်တာ…မောင်ရယ်..”

မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက် အားနည်းစွာ ငိုယိုငြီးတွားရုံမှလွဲ၍ ဘာမှမတတ်နိုင်ချေ။ တင့်ဆွေ လက်ဖဝါးကြီးက အိခိုင်ဖင်ကြားမှ ပွတ်ဆွဲပြီး အပေါ်သို့ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ အိခိုင်၏ ထွားကြိုင်းဖုထစ်နေသော တင်ပါးကြီးအစုံက တုန်ခါသွား၏။ ခြောက်ခြားစွာ တုန်လှုပ်သွားလေသည်။ လက်နှစ်ဖက်ကလည်း တင့်ဆွေလက်ကို ခပ်တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်မိလေသည်။

တင့်ဆွေ လက်သည် သိသိသာသာ တုန်နေသည်။ အလားတူ အိခိုင်၏ လက်ချောင်းများသည်လည်း ဆက်ဆတ်ခါ လှုပ်ရှားနေကြသည်။ တင့်ဆွေလက်တစ်ဖက်က အိခိုင်စောက်ဖုတ်ကလေးကို ကိုင်စမ်းမိပြီး သူ့လီးကြီးကို အပေါ်သို့ ခပ်ကော့ကော့လေး မော့ထောင်ပြီး စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ လိုးသွင်းလိုက်သည်။

“ပြွတ်…ဗြစ်….စွတ်…”

“အင်း…အင်း…အမေ့…”

အိခိုင်၏ နှလုံးသား အိမ်အတွင်း မောင်သည် ခေတ္တလွင့်စင်သွားသည်။ အရာခပ်သိမ်း တဒင်္ဂလေး ငုတ် လျှိုးပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ပစ္စက္ခအခြေအနေ၌ ပူနွေးသော လီးထိပ်ကြီးက စောက်ပတ်အဝကို တေ့ ကပ်မိကတည်းက အိခိုင်အသံများက ခပ်ဝါးဝါးသာ ဖြစ်ရသည်။ ပေါင်ထိပ်များ နှစ်ဖက်စလုံးက ကျင်တက်သွား၏။ မပီသသော ညီးတွားခြင်းများကို နှုတ်မှ တဖွဖွ ငြီးတွားမိလေသည်။ စောက်ခေါင်းအတွင်းသို့ နွေးထွေးစွာ ဝင်ရောက်သွားသော လိင်တန်ကြီး၏ အထိအတွေ့က ဆန်းပြားချိုအီလှသည်။ တင့်ဆွေလည်ပင်းကို အိခိုင်က ဘယ်အချိန်က တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်မိမှန်းလည်း မသိတော့ချေ။

“မိန်းမဆိုတာ ချိပ်ပဲ တင့်ဆွေ…။ ဖရောင်းတိုင်မီးပဲ ဖြစ်ဖြစ်… မီးခွက်မီးပဲ ဖြစ်ဖြစ် မီးဆိုတာနဲ့ တွေ့ရင် ချိပ်ဆိုတာ အရည်ပျော်ကြတာပဲကွ”

ဘာဂျာထွန်းလွင် ပြောဖူးသော စကားကို ထွန်းလွင် မြင်စေချင်သည်။ သွေးထွက်အောင် မှန်နေပြီ ထွန်းလွင်..။ ကျင်ချောင်းမှတဆင့် ချိုအီသော ကာမအရသာသည် တင့်ဆွေတစ်ကိုယ်လုံးကို နှံ့ပြားစွာလွမ်းခြုံသွားမိသည်။ ရေဆေးထားသော စောက်ခေါင်းထဲမှ ဆပ်ပြာမွှေးနှံ့နှင့် သုတ်ရည်နှံ့လေး ရောနေပြီး လှိုက်ထွက်လာသော အနှံ့အသက်ကလေးကို တင့်ဆွေ မက်မောစွာ ရှူရှိုက်လိုက်မိသည်။ ခပ်တင်းတင်းဖက်ထားသော အိခိုင် လက်ကလေးနှစ်ဘက်ကြား၌ တင့်ဆွေခေါင်းမှာ မြုပ်ဝင်နေသည်။ အသတ်ခံရမည်ကိုသိသော သားကောင်ကဲ့သို့ အိခိုင်ခန္ဓာကိုယ်ကလေး မရပ်မနား ဆတ်ဆတ်တုန်နေသည်။

“ပြွတ်…စွတ်…ပြွတ်….ဖွတ်…ပြွတ်…”

“အမလေး…ကိုတင့်ဆွေရယ်…အ…အ…အ..အ”

ကြီးမားရှည်လျားသော လိင်တန်ကြီးက အဆုံးထိတိုင်အောင် နှစ်ဝင်သွားသည်။ အောက်မှပင့်ကော် သွင်းလိုက်သော လိင်တန်ကြီး ပင့်အားကြောင့် အိခိုင်ခန္ဓာကိုယ်လေး ကြမ်းပြင်မှ မြောက်တက်သွား သည်။ အိခိုင် ခါးလေးကို စုံကိုင်ဖက်ရင်း ကော့၍ ကော့၍ ဆောင့်လိုက်သော လိင်ချောင်းကြီးက အိခိုင် စောက်ခေါင်းထဲသို့ ခွေခေါက်ပြီး ပြုံဝင်သွားသည်အထိ ဆောင့်အားပြင်းသည်။

“ဟင်း…အ…ထိတယ်….ကိုတင့်ဆွေရယ်..”

ရုတ်တရက် ဖွင့်ဟညီးတွားလိုက်သော အိခိုင်အသံလေးက ကိုတင့်ဆွေကို အားပေးအားမြှောက်ပြု သည်။

“မိန်းမတွေဟာ..သစ္စာကြီးမားကြတယ်..။ ဒါပေမယ့်.. သစ္စာတရားထက်.. နှာကြီးကြပြန်တယ်..”

သဘာကြီးထွန်းလွင် ပြောသမျှ ကွက်တိ…။

“အ…အင်း… အင်း… အ… အိုး… ကျွတ်.. ကျွတ်.. ကျွတ်..”

အငြီးအတွား၌ မိန်းကလေးများကို ခိုများပင် နိုင်မည်မထင်ဟု တင့်ဆွေက ဖြည့်စွက်၍ သီအိုရီတစ်ပုဒ် ထုတ်လိုက်မိသည်။

“ဟင်း…အင်း…အ….အား….ထွက်ကုန်ပြီ”

အိခိုင် လန့်အော်ကလေး အော်လိုက်သည်။ အသံက ပထမအချီ ခေါင်းလောင်သံနှယ် သာယာချိုအေး၏။

“မောသွားပြီလား..အိခိုင်..”

“အင်း….”

အရှက်၏ မပွင့်တပွင့် အာရုံသည် အိခိုင်ကို လွမ်းမိုးဆဲဖြစ်သည်။ တင့်ဆွေက ဒုတိယအချီအတွက် ပုံစံချ ပြုပြင်ယူသည်။

“အာ…အဲ့လို…မနေတတ်ပါဘူးနော်…”

“ခဏလေးပါ…အိခိုင်ရယ်…နော်…”

အိခိုင် လေးဘက်လေး ကုန်းပေးထားစဉ် တင့်ဆွေ လိင်တန်ကြီးက ဖင်ကြားပေါ်၌ မေးတင်လျက် မှိန်းနေ၏။ ရှည်လျားသော အိခိုင်ဆံနွယ်များက ရေစိုသောကြမ်းပြင်၌ ကပ်နေပြီး ရေစီး၌ လူးလွင့်မျှောနေသည်။ ဒူးထောက်ထားသော ရေချိုးခန်းကြမ်းပြင်လေးက အီတာလျှံ ကျောက်ပြားများဖြင့် ချောနေသည်။

တင့်ဆွေက လီးကြီးကိုကိုင်ပြီး ပြူးထွက်နေသော အိခိုင်စောက်ဖုတ်ထဲကို ပြွတ်ကနဲ ထိုးသွင်းလိုက် စဉ် အိခိုင် ဒူးနှစ်ဖက်သည် ဘေးသို့ ကားထွက်သွားသည်။ ရုတ်တရက် ပြန်စေ့ကပ်ရန် ကြိုးစား၍မရ။

“အ.. အင့်… ကိုတင့်ဆွေ… နေဦး… နေဦးဆို… အ.. အ… အ.. အင့်….. ဟင့်… အ.. အ”

အိခိုင် နေဦးဟု တောင်းပန်နေသည့်ကြားမှ တင့်ဆွေ မနားတမ်း ဆောင့်လိုးပစ်လိုက်လေသည်။ လေးဘက်ထောက်ထားသဖြင့် လိုးရသည်မှာ အရသာပြည့်ဝလှပေသည်။ တင်းတင်းကားကား ဖင်သားကြီးများနှင့် တင့်ဆွေဆီးခုံမှ လမွှေးကြီးများ ဖိကပ်ပွတ်ကြိတ်မိသည်အထိ ဆောင့်လိုးသွင်းလိုက် သည်။ လီးထပ်မှ သိမ့်ကနဲ ကျင်တက်သွားပြီး ကျင်ချောင်းတစ်ခုလုံး တုန်ကျင်သွားသည်။

“အား….အား….နာတယ်…အား…”

ငယ်သံပါအောင် အော်လိုက်သော အိခိုင်၏အသံလေးက ရေချိုးခန်းတံခါးအပြင်ကို ဖောက်ထွက်သွားသည်။ ထွန်းလွင် မျက်နှာ၌ ကျေနပ်ခြင်း ကြေကွဲခြင်း ခံစားနေရသော ဝေဒနာနှစ်ရပ်ကို အောင်မင်း ရှာတွေ့သည်။

“မင်း….ခံစားနေရပြီလား…ထွန်းလွင်…”

“ငါမလိမ်ပါဘူး…အိခိုင်ကို ငါချစ်မိတယ်ကွာ..”

“အဟင်း.. အချစ်ဆိုတာ.. ဖိုက်ဖို့ဆိုကွ…။ အခု မင်းပြောတဲ့.. မဖိုက်ရပဲ.. ချစ်နေပါလား.. ထွန်းလွင်..။ ဟဲ ဟဲ… တင့်ဆွေ.. သီအိုရီကို မင်းကခံရပြီး မင်းသီအိုရီကိုတော့ တင့်ဆွေက ခံရတာပေါ့ကွာ…”

အဓိပ္ပါယ်လေးနက်လွန်းသော အောင်မင်းစကားများကို ကြားတစ်ချက် မကြားတစ်ချက်နှင့်ရှိသည်။

“ဆောင့်…နာနာလေးဆောင့်ပါ…ကိုတင့်ဆွေရယ်..”

အသံက အချိတင်ကဲ အားမလိုအားမရလေး တိုးတိုးလေး ။ ထွန်းလွင်သာ မဟုတ် အောင်မင်းလည်း ကြား၏။

“မိန်းမတွေဟာ ချိပ်လိုပဲ…။ နီးရာမီးမှာ အရည်ပျော်တတ်တယ်ဆိုတာ မှန်သွားပြီနော့်..”

ဗေဒင်ဆရာကြီး ထွန်းလွင်၏ မချိပြုံးကို အောင်မင်းက မကြည့်ရက်…

“ကဲ…ရေချိုးခန်းတံခါးကို ဖွင့်ထားခဲ့ …။ ဒို့ပြန်နှင့်မယ်…”

ရေချိုးခန်းတံခါးသော့ကို ထွန်းလွင်ထံမှ ယူပြီး အောင်မင်း သော့ဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။ တံခါးကို ခပ် ဟဟလှပ်ပြီး အထဲသို့ ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဖြူဝင်းတောင့်တင်းသော အိခိုင်ကလေး လေးဘက်ထောက်ပြီး ကုန်းနေရုံသာမက ဒူးနှစ်ဖက်ကို အစွမ်း ကုန် ကားပေးထားလေရာ စောက်ဖုတ်ကြီးက ပြဲအာနေသည်။ မဲနက်ပြောင်ချောသော အရေခွံနှင့် မြွှေဟောက်ကြီးတစ်ကောင်လို သန်မာသည်ဟု ဆိုနိုင်သော တင့်ဆွေ၏ လီးဒစ်ကြီးက အိခိုင်စောက်ဖုတ်ထဲသို့ ဟက်တက်ကြီး သပ်ရိုက်ထားသလို တစ်ဆို့ကြီး ဝင်နေသည်။ တင့်ဆွေလက်နှစ်ဖက်က အိခိုင်တင်ပါးနှစ်ဖက်ကို ပွတ်ပေးရင်း ဖြေးဖြေးနဲ့မှန်မှန် လိုးသွင်းနေသည်။ အိခိုင်လက်ကလေးနှစ်ဖက်က ကြမ်းပြင်ကို ထောက်ထားပြီး တန်းလန်းကျနေသော ဆွဲပြားလေးက နို့နှစ်လုံးကြားဝယ် ရှေ့နောက် ရမ်းခါနေသည်။

တင့်ဆွေ တစ်ချက်ဆောင့်လိုက်တိုင်း တင်ပါးကြီးအစုံ လှိုင်းထသွားကာ နို့နှစ်လုံးက တန့်ကနဲ ဆက် တုန်နေကြသည်။ ပျော့အိပျင်းတွဲမနေသော နို့ကလေးများက လုံးမာကျစ်နေသည်။

“အားရပါးရ..ဆောင့်စမ်းပါ…ရှင်ရယ်…”

“ပြွတ်…ဖွတ်..ဘွတ်…ပြွတ်…ပြွတ်…စွတ်..”

“အင့်… အင့်… အ.. အ… အမလေး.. ထိတယ်… ထိတယ်..”

အိခိုင် မျက်စေ့လေးစုံမှိတ်ပြီး အံလေးတင်းတင်းကြိတ်ကာ ထိတယ်ဟု အော်နေစဉ် အောင်မင်း လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။ ထွန်းလွင်မျက်နှာက တိမ်ဖုံးသော လမင်းနှယ် မှုံပျက်နေသည်။

“ထွန်းလွင်…သူငယ်ချင်း..”

“ဘာလဲကွာ…”

“အချစ်နဲ့ ဖိုက်တာကို .. ခွဲပြောသူတွေ.. တွဲပြောသူတွေ.. လက်တွေ့သင်ခန်းစာရဘို့.. မင်းနှလုံးသားကို အရင်းတည်ရတာတော့ သိပ်မနှိပ်ဘူးထင်တယ်.. ကွာ…”

“ဒါ…ခဏပါ..အောင်မင်း… ဟင်းဟင်း..။ ဘာဝေဒနာမျိုးပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်ဆေးဝါးမှ မပျောက်ပေမဲ့ အချိန်ဆိုတဲ့ သမားတော်ကြီးရဲ့ ကုစားမှုအောက်မှာ.. အမာရွတ်မကျန်အောင် ပျောက်ကင်းတတ်ကြပြန်တယ်”

“လာပြန်ပြီ…တစ်မျိုး”

“အသစ်အဆန်းတွေ မဟုတ်ပါဘူး.. အောင်မင်း။ ဒါတွေဟာ.. ရှေးပဝေသဏီကတည်းက ရှိပြီးသား နိယာမ တရားတွေပဲ…။ ဖိုမ.. လိင်ဆက်ဆံတာလည်း… မဆန်းပါဘူး။ ယဉ်ကျေးမှု.. ဟိရီသြသပ္ပ ဆိုတဲ့ အရှက်အကြောက်တရားတွေက ချုပ်ကိုင်ထိန်းသိမ်းထားလို့ပေါ့…။ ဒါတွေမရှိရင်လည်း လူဟာ.. လမ်းတွေပေါ်မှာ ခွေးတွေဖင်ပူးသလို လုပ်ကုန်ကြမှာပေါ့… အောင်မင်းရာ..”

“မင်းစကားတွေကို သဘောပေါက်ပါတယ်… တွေးခေါ်တတ်သူတွေလည်း သဘောပေါက်မှာပါ..။ ဒါပေမယ့် ပညာမဲ့ စဉ်းစားညဏ်မဲ့ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူတန်းစားကိုတော့ ချွင်းချက်ထားရမှာပေါ့လေ..။”

………………………………………………………….

“စဉ်းစားညာဏ် ကင်းလောက်အောင် အသိဉာဏ်မဲ့သူဆိုတာ ဘယ်လိုလူမျိုးကို ပြောတာလဲ.. ဖေဖေ..”

ဦးထွန်းလွင်.. ပြောသင့် မပြောသင့် စဉ်းစားလိုက်၏။

“သား မေမေ..ရှိလား…”

“ရှိတယ်…ဖေဖေ..။ မေမေရေ… ဖေဖေက ခေါ်နေတယ်…။ ခဏ.. လာပါဦးတဲ့…”

ခဏလာဦးဟု ဦးထွန်းလွင် မပြောပါ..။ သို့သော် သားက ဖြည့်စွက်ပြောပေးလိုက်သည်..။ ဦးထွန်းလွင် ဘာမှမပြော..။

“ဘာလဲ…ကိုကို..မွှေး…ဟင်းအိုးတည်နေတာ..”

“ခဏလေးပါ..မိန်းမရယ်…။ ဟိုမှာ.. သားလေးမေးနေလို့…”

“ဘာမေးနေလို့လဲ..ကိုကို..”

“အသိဉာဏ်မဲ့သူဆိုတာ ဘယ်လိုလူမျိုးလဲတဲ့…။ ကိုကိုက … နှင်းမြအကြောင်း ပြောပြမလို့..”

“အော်..ပြောပါ…။ သားလည်း ဗဟုသုတရှာတဲ့ အရွယ်ကို ရောက်နေပြီပဲ ကိုကိုရဲ့။ ပြောပြလိုက်ပါ.. ဒါပဲနော်.”

“အော်…မွှေး…”

“ရှင်.…ကိုကို…ဘာလဲဟင်..”

“ထမင်းစားပြီးရင်… မွှေးကို မောင်… လုပ်စရာရှိသေးတယ်နော်..”

“ပြောစရာ ရှိသေးတယ် လုပ်စမ်းပါ..သားရှေ့မှာ…”

“အဲ.…အေး…သိရင် ပြီးရောကွာ..ဟဲဟဲဟဲ…”

“မောင်ဟာလေ….ဟွန်း….”

ချစ်မျက်စောင်းလေးထိုးပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသော ချစ်ဇနီးမွှေး၏ ဖြိုးအိသော တင်ပါးကြီးများကို ကြည့်ကာ ဦးထွန်းလွင် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

တစ်ခါက အသဲကွဲသမားလေးတစ်ယောက်.. ဟိုး… မြစ်ဝကျွန်းပေါ်က ထိန်ကုန်းဆိုတဲ့ ရွာလေးတစ်ရွာကို ပြန်သွားခဲ့တယ်..။ အဲဒါ သူ့ရွာမဟုတ်ဘူး..။ သူ့အမေရဲ့ ဇာတိရွာ ဆိုပါတော့ကွာ။

“အသဲကွဲသမားနာမည်က..ဘယ်သူလဲ ဖေဖေ..”

“ဟိုဒင်းကွာ…ဇော်ဇော်ပဲ..ထားလိုက်ပါတော့..”

အဲ့ဒီကောင်ဟာ သူ့ချစ်သူနဲ့ကွဲပြီး အဲ့ဒီတောရွာမှာပဲ လုပ်ကိုင်စားသောက်ရင်း ဘဝကို မြုပ်နှံ့ထားတော့မယ်လို့ဆိုပြီး ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့တယ်..။ ၃ နှစ်လောက်ကြာတော့ တောမှာ သူ နေတတ်ထိုင်တတ်လာတယ်။ အဲဒီမှာ ရွာအပြင်တဲ တစ်ခုရှိတယ်။ တစ်ရွာလုံးက ဝိုင်းပယ်ထားတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းဆိုပါတော့။ အိမ်စုကလေး ၅ အိမ်လောက် ရှိမယ်ပေါ့…။

ဒီတဲစုလေးထဲမှာ မအေမရှိ ဖအေမရှိနဲ့ အင်မတန် ဆင်းရဲနွမ်းပါးတဲ့ ၁၈ နှစ်အရွယ်လောက် ကောင်မလေးတစ်ယောက်ရှိတယ်…။ ထိန်ကုန်းတစ်ရွာလုံးမှာ အစုတ်ပြတ်ဆုံး မိသားစုလေး။ သူ့မှာ လူမမယ် မောင်လေးနဲ့ ညီမလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်လေ။ ကျောင်းထားချိန် အရွယ်ရောက်ပေမယ့် မထားနိင်ဘူး ..။ အစ်မဖြစ်သူနဲ့ ထင်းခွေ၊ မှိုရှာ၊ မျှစ်တူး လိုက်ရတယ်။

ဇော်ဇော်ဟာ တစ်ရွာလုံးက ခင်မင်တဲ့ ကာလသားခေါင်းလည်းဖြစ်တယ်..။ ဒီကောင်မလေးကို လူရာသွင်းချင်တယ်။ လူလိုသူလို ဝင်ဆန့်စေချင်တဲ့ ဆန္ဒလည်းရှိတယ်…။ တိုတိုပြောရရင် ဇော်ဇော်က အသက် ၃၀ ကျော်နေပြီ..။ အဲ့ဒီ နှင်းမြက ၁၈ နှစ်။ ‌ သူနဲ့ ဖြစ်မဖြစ်ကို သူ စဉ်းစားခဲ့သေးတယ်..။ ဒါပေမယ့် ကောင်မလေးရဲ့ ဦးလေး ညီအစ်ကို မောင်နှမတွေက သဘောတူကြတယ်.. စီစဉ်ပေးကြတယ်.. မင်္ဂလာဆောင်ဖြစ်ကြတယ်ပေါ့…။ အဲ့ဒါဟာ ပဏာမအနေနဲ့ စပြီးမှားလိုက်တဲ့ အမှားပဲ…။ ကောင်မလေးကလည်း ဒီလူကြီးကို အားကိုးအားထား မရှိလို့သာ ယူခဲ့တယ်..။ မချစ်ဘူးတဲ့…။

“နင်…ဘာပြောတယ်…နှင်းမြ…ပြန်ပြောစမ်း..”

“မချစ်ဘူး…ခင်ဗျားကို…လုံးဝ…မချစ်ဘူး…”

ဇော်ဇော်ဟာ အချစ်အတွက် ရွက်ဝါလို လွင့်လာတဲ့ လေအကူမှာ ချွေယူသလို ကြွေလွင့်ခဲ့ရတဲ့ ဇော်ဇော် တစ်ယောက် အနှယ်ထိုင်.. နေသားကျရုံရှိသေးတယ်… လေပွေကြမ်းကို ရင်ဆိုင်ရတယ်..။ ဒါပေမယ့်.. သူ့နှလုံးက မာတယ်..။

“ဒါဆိုလည်း ….မင်္ဂလာပွဲ..ဖျက်လိုက်..”

“အို…ဘယ်ဖြစ်မလဲ…နာမည်ပျက်မှာပေါ့…”

အဲ့တာလောက်တော့ နှင်းမြ တွေးတတ်သေးတယ်။ မင်္ဂလာဆောင်ပြီး နောက်တစ်နေ့ သူတို့ ပြဿနာ တက်ပြီ…။

“ခင်ဗျားဖာသာ အပြင်မှာအိပ်…”

“မင်းကို ငါယူတာ…အလှကြည့်ဖို့မှ မဟုတ်တာ..”

“အိုး…နာမလည်ဘူး…။ ဒါဆို ကျမ အပြင်မှာအိပ်မယ်..”

“ဟိတ်… ဒီမှာ… မင်း အိမ်ထောင်ရေးကို နားမလည်ဘူးလား..”

“ဟွန်း… သိပ်နားလည်တာပေါ့..။ နားလည်လို့ ပြောနေတာ…။ အခု ကျမ.. သွေးပေါ်နေတယ်ဗျ..။ ကဲ.. သိပလား..”

ဘာတတ်နိုင်မှာလဲ။ ပညာမဲ့လူတန်းစား စာရင်းမှာ ထည့်သွင်းထားတဲ့ အသက် ၁၈ နှစ်လောက် မိန်း ကလေးက လိမ္မာပါးနှပ်တဲ့နည်းနဲ့ မင်္ဂလာဦးညကို ရှောင်ပစ်လိုက်တယ်…။ အဲဒါ.. တစ်ည။ နောက်တစ်ညကြတော့ ဇော်ဇော်က မနေနိုင်ဘူး။ သူ့မယားကိုဖက်ပြီး နူးတယ် နှပ်တယ်ပေါ့။ တိုးတိုးမေးတယ်..။

“မပြီးသေးဘူးလား..မိန်းမရယ်…”

“ဟင့်အင်း…သုံးရက်မှ မစေ့သေးတာ..”

ကိုင်း.. သုံးရက်ကို ကျော်သွားပြန်ပါလေရော…။

………………………………………………..

“စောက်ရေးမပါတာ…အဲ့ဒါ မင်းညံ့လို့ကွ”

နှင်းမြရဲ့ ဦးလေးတော်သူ ကိုဘာဘူက အရက်မူးမူးဖြင့် ပြောသည်။

“ဟာ…ဦးလေးကလည်း…”

ဒီကောင် ရှက်ရှက်နဲ့ ဒါပဲ ပြောဖြစ်တယ်…။ ရှင်းပြခွင့်လည်း မသာဘူး…။ ထိန်ကုန်းကာလသားဝိုင်းက တိုးတိုးသတင်းအနေနဲ့ ပျံ့နှံ့သွားတာပေါ့…။ နှင်းမြနဲ့ တို့ကာလသားခေါင်း ညားပြီး ငါးရက်ပြည့်တာ တောင်မှ မဖြစ်သေးဘူးတဲ့.. အတော်ဂွကျတာ.. လူတွေ… လူတွေ…။ တိုးတိုးလေးပြောရင်း… တစ်ရွာလုံး နှံ့ပြားကုန်ရော။

“ခင်ဗျား…ရွာထဲ…ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ”

“အလိုဗျာ…ဘာကိစ္စကို ပြောရမှာလဲ..”

“ညားပြီးတာတောင်… ဘာမှမဖြစ်သေးဘူးလို့.. ပြောတယ်ဆို..။ ခင်ဗျား… အရှက်မရှိဘူးလား..”

“ဘာကွ…မင်းလိုကောင်မက… ငါ့ကိုပြောတဲ့ စကားလား..”

ဒါက ပထမဆုံး သူဒေါသထွက်တာလေ..။ စဉ်းစားကြည့် အသက်က ထက်ဝက်ကွာတယ်..။ မညားခင် က သူ့ရှေ့ လက်ကလေးပိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့သွားတတ်တဲ့ ကောင်မလေးက… ဒီတော့ သူရှက်သွားတယ်…။ အသက်အရွယ်နဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက သူ့ကို မြှောက်ထိုးပင့်ကော် လုပ်ပေးတယ်…။ အဲ့ဒီညဟာ နှင်းမြတို့လင်မယား လူသံမကြားရပဲ ဝုန်ဒိုင်းကြဲတဲ့ ညပေါ့…။

“ဝုံး..ဒုံး…ဂျွမ်း…ခလွမ်း…ချွမ်…ဘုံးဘုံး”

“ဟာ…ဆော်ကုန်ပဟေ့…”

ပတ်ဝန်းကျင်က အသံတွေကြားပေမယ့် လာမကြည့်ကြ…။ အချိန်ကလည်း ညဉ့်နက်နေပြီ ည ၁၀ နာရီ ကျော်နေပြီ။ ဒီအချိန်မှ ထပြီး ပြဿနာဖြစ်တတ်တာက စောက်ပြဿနာပဲ။ စောက်ပြဿနာကို ကြားလူဝင်လို့မရဘူး.. မဟုတ်လား…။ လုံးထွေး သတ်ပုတ်ရင်း နှင်းမြ ငြိမ်သွားသည်။ ယောက်ျားနဲ့ မိန်းမ အာခံလို့ဘယ်နိုင်မှာလဲ.. မဟုတ်ဘူးလား…။ ယောက်ျားတွေဟာ တကယ် အင်အားမသုံးကြလို့ သူတို့မာန်တက်နေကြတာ…။ မျက်နှာကို လက်သီးနဲ့ တစ်ချက်ကောင်းပဲ စွတ်ထိုးဦး တစ်လလောက် အီးပိတ်သွားမှာ မသိကြဘူးလား။

အခုတော့ နှင်းမြ ငြိမ်သွားရလေပြီ…။ ငြိမ်ရမှာပေါ့ အညှာကို ကိုင်ထားပြီပဲ..။

“ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း…နှင်းမြ…”

သူ့အသံက သတ်ပုတ်ထားရလို့ မောလွန်းနေသည်။ နှင်းမြလည်း မောဟိုက်ပါသည်။ မောခြင်းနှင့် ထိတ်လန့်စိုးရွံ့ခြင်းတို့ ရောထွေးခံစားနေရခြင်းတို့လည်းပါသည်။

“နင်…ဘာလို့.. ဒါလောက် ရုန်းနေရတာလဲ..။ လင်မယားဆိုတာ… လိုးမှပေါ့ဟ.. နင်မသိဘူးလား…”

နှင်းမြ မျက်နှာကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် ဖိအုပ်ရင်း တဟင်းဟင်း လုပ်နေသည်။ ငိုတာတော့ မဟုတ်.။

“ပက်လက်လှန်…”

ခပ်ကြမ်းကြမ်း ကိုင်တွယ်တတ်တဲ့ လူတွေလက်ထဲကြတော့လည်း မိန်းမတွေဟာ သနားစရာ။

“ပေါင်..ကားထားလေ..ထမီချွတ်…”

“ခင်ဗျားဖာသာ..ချွတ်ပါလား…”

မပြောသာပြောသာ နှင်းမြ ပြန်အော်ရင်း ပြောသေးသည်။ သူက ထမီကို ဆွဲချွတ်သည်။ ဝင်းဝါသော ဗိုက်သားလေးထက်မှ နက်ရှိုင်းသော ချက်ပေါက်လေးကို အရင်မြင်ရသည်။ ချက်ကလေးအောက်သို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောဆင်းကျသော ထမီစလေးက ခပ်ဖုဖု မို့မောက်သောနေရာ၌ ရပ်တန့်သွားရသည်။

“ဟင့်….အင်း…ဟင့်အင်း..ရှက်တယ်..”

ထမီစကို ချက်ချင်းပြန်ဆွဲတင်ပစ်လိုက်ပြန်သည်။ သူ… ဒေါကန်သည်.. မျက်နှာကြီး နီလာအောင် ဒေါ ကန်သည်။ မျက်နှာကျောကြီး တင်းကနဲ မာသွားပြီး နှင်းမြ ကိုယ်လုံးလေးပေါ်သို့ တက်ခွလိုက်သည်။ လေးလံသော ဖိအားကြောင့် နှင်းမြ အင့်ကနဲ ပါးစပ်မှ မြည်သွားသည်။ သူက နှင်းမြ နားဝသို့ကပ်၍ တတွတ်တွတ် စကားတွေ ပြောနေသည်။

“လင်မယားဖြစ်ရင် အလိုးခံရမယ်ဆိုတာ နင်မသိဘူးလား..”

“သိ…တယ်..”

ဖြေသံက တကယ်ကို တိုးတိုးလေး။ သူက အားမလိုအားမရ နှင်းမြရဲ့ ပါးမို့မို့လေးကို ဖိနမ်းလိုက်သည်။ ဒါကိုတော့ နှင်းမြ ငြိမ်ခံနေသည်။ သူ့လက်တစ်ဖက်က နှင်းမြ နို့အုံလေးကို ဆွဲယူကိုင်လိုက်ရင်း ပျော့အိအိ နွေးထွေးနေသော အပျိုမလေး၏ နို့လေးကို အရသာရှိစွာ ဆုပ်နှယ်နေသည်။

“နို့….မကိုင်ပါနဲ့…မနေတတ်ဘူးဗျ…”

အဆုံးအမ အသွန်အသင် ကင်းမဲ့ခဲ့သော မိဘမဲ့ မိန်းကလေးတစ်ကောင်ကြွက်ဘဝမို့ မယားဝတ္တရား ကိုမသိ၊ လင့်အလိုလိုက် အကြိုက်ဆောင်ရမှန်းလည်း နားမလည်၊ အသက်ကလည်း ခပ်ငယ်ငယ် ဖြစ်နေပြန်တော့ အခက်။

သူ .. ဇာတ်ကြမ်း… ကရ တော့သည်။ နှင်းမြပေါင်ကို အတင်းဖြဲပြီး သူ့ပုဆိုးလှန်ကာ တောင်နေသော ဧရာမလီးကြီးကို စောက်ဖုတ်ချောမွတ်မွတ်ကလေးအောက် လိုးသွင်းသည်။ လိင်တန်ကြီး၏ အထိအ တွေ့ကိုတော့ ဂျစ်တူးမလေး အာမခံနိုင်…။

“အ…အာ….ဟင်းဟင်းဟင်း…”

မိန်းမပီသသော ငြီးသံလေး ထွက်လာသည်။ မိန်းမပီသစွာလည်း ပေါင်ကိုဖြဲပေးလိုက်သည်။ အမှန်က မသိစိတ်နှင့် ဗီဇဉာဉ်တို့က လှုံ့ဆော်၍သာ ပြုမူ လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

လိင်တန်အရင်းမှ လမွှေးထူထူ အအုံလိုက်ကြီးက နှင်းမြဆီးခုံကို ပွတ်ကြိတ်မိကြသည်။ လိင်တန်ကြီးက နှင်းမြယောနိဝ၌ တေ့ကပ်နေဆဲ.. မဝင်သေးဘဲ ငြိမ်သက်နေသည်။ နှင်းမြ ခန္ဒာကိုယ်အထက်ပိုင်း၌ သူ့လက်ကြီးများ လှုပ်ရှားနေ၍ဖြစ်သည်။ ဟင်းသောက်ပန်းကန်ခန့် ပေါင်မုန့်နှယ်ခုံး မောက်နေသော နို့ကလေးများက လက်ထဲ၌ တဆိတ်သာသာပဲ ရှိသည်။ မာတင်းထွေးအိနေသော အပျိုစင်နို့ကလေး၏ အထိအတွေ့ကိုတော့ သူ သဘောကျလှသည်။

“အာ…အသက်ရူကြပ်တယ်..ဗျာ…”

နှင်းမြ လက်တွေကို ကုတ်ခြစ်ဖယ်ထုတ်သည်။ ခန္ဒာကိုယ်လေးက ငလျင်မိသလို တုန်ခါနေသည်။ ဖြစ်ညှစ်ဆုတ်နှယ်ခြင်းခံနေရသော ရင်သားလေးကို မကိုင်မတွယ် ခံရခြင်းကိုက တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေလေသည်။ တင်းမာသော သူ့မျက်နှာကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး နှင်းမြ အနည်းငယ်တော့ တွန့်သည်။

“လက်ဖယ်…ထမီလှန်ထား…”

သူက တစ်လုံးပြော တစ်ချက်လှုပ်ရှားရင်း မွှေးပါးလေးများသာ ရှိသော သူမစောက်ဖုတ် ခုံးခုံးလေးကို ရွရွလေး ပွတ်လိုက်သည်။ ကြွမောက်တက်လာအောင် ဆွပေးနေမှန်းတော့ နှင်းမြ သိသည်။

ခါးလေးကို မသိမသာလေး ကော့ပေးလိုက်သည်။ စောက်ပတ်ကြီး အရွယ်နှင့်မလိုက်အောင် ခုံးထပြီး ဖောင်းကားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ နှင်းမြ ရှက်သည်။ မိမိအင်္ဂါဇတ်ကို ယခုလို ယောက်ျားမပြောနှင့် မိမိကိုယ်တိုင်ပင် ရဲရဲမကြည့်ဖူးခဲ့သည် ဖြစ်ပေရာ စောက်ဖုတ်အကိုင်ခံ အပွတ်ခံရပြီ ဆိုကတည်းက အသဲတုန် အူတုန် ခံစားရသည်။ သွေးထွက်မတတ်လည်း ရှက်ရလွန်းသည်။

သူက လက်ညှိုး လက်မကို အသုံးပြုလျက် စောက်ပတ်အဝလေးကို အသာဖြဲလိုက်သည်။

“ပြလစ်”

ကနဲ ပလပ်စတစ်ဘူးစို့တစ်ခု ဖွင့်လိုက်သော အသံမျိုး ထွက်လာသည်။ သန့်ရှင်းမှုနည်းပါးသော တောသူတောင်သား ဘဝမို့ စောက်ခေါင်းထဲမှ အနှံ့ဆိုးဆိုးတစ်ခုကို သူ ရှူရှိုက်လိုက်ရသဖြင့် အနည်းငယ် ဖီလင်အောက်သွားရသည်။ ခပ်ဟဟဖြစ်ကာ ပြဲသွားသော စောက်ဖုတ်ဖောင်းဖောင်းကြီးအတွင်းသို့ လီးထိပ်ကြီးကို တေ့ပေးလိုက်ပြီး နှင်းမြ ကိုယ်လုံးပေါ်သို့ မှောက်ပစ်လိုက်လေသည်။

“ပြွတ်….ဗြိ…စွတ်….ပြွတ်….စွတ်….ပြွတ်….”

ရုန်းကန် တွန်းထိုးနေသည့်ကြားမှ စောက်ရည်းများ စိုရွှဲနေသော နှင်းမြစောက်ခေါင်းထဲသို့ လီးကြီးက လျှောကနဲ ကျွံဝင်သွားသည်။ နှစ်ဦးစလုံး လိုးရသော အရသာ၏ ပမာဏ ခံစားရခြင်းကို စတင်ခံစား လိုက်ရသည်။ နှင်းမြစောက်ဖုတ်ကြီး အိပဲ့ပဲ့ကြီး ချိုင့်ဝင်သွားသည်။ လီးလုံးပတ်နှင့်အဝ စောက်ခေါင်းထဲသို့ နှုတ်ခမ်းသားများ လိပ်ဝင်သွားကြသည်။ နှင်းမြ စအိုလေးထဲမှ ခံ၍ကောင်းသော အရသာကို စောက် ပတ်မှ ကူးယူခံစားရသည်။

“ပြွတ်…စွတ်…ပြွတ်…အိ…စွတ်…”

“အ…အား…ဖြေး…ဖြေးဖြေး…ဗျ….အိုး….အိုး…”

နှင်းမြ ခါးလေး သိမ်ဆင်းသွားသည်။ ဖင်ကလေး ကြွတက်လာသည်။ ရမ္မက်၏စွမ်းအင် စေ့ဆော်မှုကြောင့် နှင်းမြလက်နှစ်ဖက်က သူ့ဖင်ကြီးကို ကိုင်ပြီး အလိုလို ဖိချပေးနေမိသည်။

“ပြွတ်…ဖတ်…စွတ်….ပြွတ်….ဖွတ်….”

“အင့်….အင်….အင့်…..အ…..ဟင့်….”

နှင်းမြ ဇွဲရှိသည်။ တန်ရုံဆောင့်လိုး၍မှ တစ်ခါတစ်ရံ သားအိမ်ခေါင်းကို လီးထိပ်ကြီးက ပြင်းထန်စွာ ထိုးထောက်မိမှသာ.. “ အိုအိုး” ဟု အော်တတ်သည်။

သူ့ဖင်ကြီးက အရှိန်မပြတ် နှိမ့်ချီမြင့်ချီ လှုပ်ရှားဆောင့်သွင်းနေသည်။ အင်္ဂါနှစ်ခုကြားမှ ဖြစ်ညှစ်ထွက်လာသော အသံများက ခေါင်းရင်းအိမ်ကသော် ၎င်း… ခြေရင်းအိမ်ကသော် ၎င်း…. ပြတ်သားကြည် လင်စွာ ကြားနေကြရလေသည်။

“ဟဲ့….မယ်ခင်…နှင်းမြတို့ ဒီည…ဖြစ်ပြီ…”

“အဲဒါ…တော်နဲ့ဘာဆိုင်လဲ…ကလေးကလား..”

နှင်းမြဦးလေး ဘာဘူက အသံတွေ ကြားနေရသဖြင့် အူမြူးသံကြီးနှင့် ပြောသည်။ သူ့မိန်းမ မမယ်ခငကက ဟောက်သည်။

“ဘုတ်ဆုံ….ဘုတ်ဆုံ…ကြားလားဟ”

ခြေရင်းအိမ်မှ ကိုပိန်က သူ့မိန်းမ မဘုတ်ဆုံကို လက်တို့ပြီး တိုးတိုးပြောသည်။

“ကြားပါတယ်…ရှင့်မှာလည်း…ဝါသနာကို ကြီးတယ်”

“ဝါသနာကြီးတာ မဟုတ်ဘူး…။ ဟိုကောင်ကြီး မလုပ်ရတာကို .. စိတ်မကောင်းလို့.. ဟဲ… ဟဲ.. ဟဲ…”

“တော်စမ်းပါ..ရှင့်ဝါသနာ ..မသိတာမှတ်လို့…”

“ဟဲ….ဟဲ…..ဘုတ်ဆုံကလည်း…ဟဲ….ဟဲ”

“ဟဲဟဲ…ဟဲဟဲ”

ကိုပိန့် လက်တစ်ဖက်က မဘုတ်ဆုံ စောက်ဖုတ်ကြီးကို ထိုးနှိုက်နေလိုက်သည်။

“အ….အာ..လန့်သွားတာပဲ…ဘာမှန်းလည်း မသိဘူး…”

မဘုတ်ဆုံ၏ ကြည့်နူးဆွတ်ပျံ့သော အသံ..၊ ကိုပိန်၏ ဆီမန်း… မန်းသံ တတွတ်တွတ်…..။

“ဖေဖေကလည်း… ဒါနဲ့ပဲ… နှင်းမြက … ပညာမဲ့ရောတဲ့လား…”

“အေး… အဲ့သလို… တစ်လလောက် ပေါင်းပြီးမှ နှင်းမြ ထွက်ပြေးတာကို ပြောတာ…”

“ဟောဗျာ…. ဘာလို့ထွက်ပြေးတာလဲဟင်… ဖေဖေ”

“အချစ်လေ….။ အချစ်မပါပဲ… လက်ခံခဲ့တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာ… ဘာကြာမှာလဲကွာ….”

“အမယ်နော်…မွှေး… ကိုကို့ကို ယူခဲ့တုန်းက မချစ်ပါဘူးနော်… ဟင်းး…”

“အေး….ဒါ… ဟုတ်တယ်… ဘယ်တော့မှ ချစ်တာလဲ….”

“ဒီသားလေးမွေးပြီးမှ….မွှေး… ကိုကို့ကို ချစ်တာ…”

“အေး…မိန်းမစိတ်ကို ..ငါ..ကျမ်းပြုဦးမယ်…”

“နေပါဦးး… ဖေဖေရဲ့…။ အဲ့ဒီဦးဇော်က နောက် ဘာဖြစ်သွားလဲ… ပြောဦးလေ…”

“နောက်… အဲ့ဒီ.. ဦးဇော်က… မင်းအဖေ ဖြစ်လာရော…။ မင်းအမေ.. မမွှေးကို.. ယောက္ခမကြီး ဒေါ်ရင်ရွှေမင်းတို့အဖွားက ပေးစားခဲ့လို့ ညားရော”

“ဖေဖေကေ …မချွင်းမချန် ပြောတယ်နော်…”

“ဒါပေါ့…ဒါပေါ့…”

“အရှက်မှ မရှိဘဲ…ကိုကို …ဟာလေ…”

ဦးထွန်းလွင် သူ့မိန်းမ မွှေးမျက်နှာလေးကို ငေးရင်း ရင်ထဲမှ စကားလုံးများကို တစ်လုံးခြင်း ရွတ်ဆိုနေမိသည်။

“မွှေးရယ်….။ အိခိုင်ကို ချစ်မိခဲ့တဲ့ ဘာဂျာထွန်းလွင်ဆိုတာ ကိုယ်ပါ..။ ယောက္ခမဖြစ်လာမယ့် ဒေါ်ရင်ရွှေကို တက်နှိပ်ခဲ့တာလည်း ကိုယ်ပဲလေ….။ သားက မချွင်းမချန် ပြောတယ်လို့ ထင်တယ်…။ ဘယ်ဟုတ်မ လဲ သားရယ်…။ ပြောလို့မရတဲ့ အကြောင်းတွေ ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ အများကြီးရှိသေးတယ်လေ…။ တကယ်လို့သာ မွှေးရဲ့မေမေ မရင်ရွှေနဲ့ ကိုထွန်းလွင်တို့ အကြီးအကျယ် ဖိုက်ခဲ့ဖူးပါတယ်လို့ ဖွင့်ပြော လိုက်ရင်…. ဟဲ… ဟဲ…. ဟဲ… ဘယ်ဖြစ်မလဲနော့….။ လူ့လောကကြီးမှာ ဖွင့်ပြောလို့ မရတာတွေ တစ်ပုံကြီးဗျ…. တစ်ပုံကြီး…..။”

ပြီးပါပြီ။ ။