ရွှေဘုန်းတော်တေဇာ ဝေဖြာ ကြီးမြင့်တော်မူသော အိဠန်ပြည်ရှင် ဘုရင်မင်းဟရား ကြီးတွင် နေလအသွင် ထင်ရှားသော ယှာဠိယနှင့် ယှာဇမန် နာမံတော်ရှိ သားတော် နှစ်ပါး ထွန်းကားတော်မူသတတ်။ ခမည်းတော် မင်းကြီး နတ်ရွာစံလတ်သော် သားတော် အကြီး ယှာဠိယမင်းသားသည် ထီးနန်းကို ဆက်ခံစိုးစံတော်မူလျက် ညီတော် ယှာဇမန် မင်းသားအား သာမာလကန် ဇနပုဒ်ကို မင်းပြုတော် မူစေသတတ်။
ယှာဠိယမင်းသည် မင်းပြုရာ၌ အဓမ္မရာဇာ မင်းယုတ်မာတို့ကဲ့သို့ အဂတိ တရား လိုက်စားခြင်း မရှိ။ တရားနှင့်အညီသာလျှင် ကျောသားရင်သား မခြားနားဘဲ မင်းကောင်းမင်းမြတ်တို့၏ ထုံးတမ်းနှင့်အညီ မင်းပြုတော်မူသဖြင့် တိုင်းနေ ပြည်သူ ခပင်းလူတို့ ရွှင်လန်း ဝမ်းမြောက်ကြပြီးလျှင် “ငါတို့ပြည့်ရှင် မင်းကြီးသည် ဘုန်းတော် ကြီး၍ သက်တော်ရှည်ပါစေသတည်း”ဟု ဆုတောင်းပတ္ထနာ ပြုကြကုန်သော ဟူ၏၊
ညီတော် ယာဇမန်မင်းလည်း ခမည်းတော်၊ နောင်တော်တို့၏နည်းတူ မင်းမိစ္ဆာ တို့၏ ထုံးကို ရွံမုန်းတော်မူသဖြင့် တိမ်းညွတ်ငဲ့စောင်းခြင်း မရှိဘဲ မင်းကောင်းမင်းမြတ် ပီသစွာ အုပ်စိုးတော်မူသဖြင့် သာမာလကန်ပြည် အားလုံးမှာ ရေချမ်းအိုးကြီးပမာ အေးမြ သာယာလှသော ဟူ၏။
ဤသို့လျှင် မိမိတို့ ပိုင်ဆိုင်ရာ နိုင်ငံတော်များကို တော်တည့်ဖြောင့်မှန်စွာ အုပ်စိုးတော်မူကြ၍ ကာလရှည်လတ်သော် နောင်တော် ယှာဠိယမင်းသည် ညီတော် ယာဇမန်မင်းကို ပြင်းစွာ တွေ့ လိုသော ဆန္ဒဖြစ်သဖြင့် မိမိ၏ ဝိဇီယာဘွဲ့ခံ မုန်းရင်း ဝန်ကြီးအား လျောက်ပတ်သော အခြံအရံကိုနှင်း၍ သာမာလကန်ပြည်သို့ သွားကာ ညီတော်အား ခေါ်စေလေသတည်း။
နန်းရင်းဝန်ကြီးလည်း ရင်အုံဖောင်းကြွ၊ လှပဖြူဖွေး၊ မြင်သူငေးလောက်သည့် သမီးကညာ မိန်းမရတနာမှစ၍ အဖိုးအနဂ္ဃ အထိုက်ကြီး ထိုက်လှသော လက်ဆောင် ပဏ္ဏာ အမျိုးမျိုးကိုဆောင်၍ သာမာလကန်ပြည်သို့ ခရီးနှင်ခဲ့သော ဟူသတတ်။
ဝိဇီယာကြီးသည် အမျိုးမျိုးသော ကန္တာရ၊ အထပ်ထပ်သော တောတောင် တို့ကိုဖြတ်လျက် ခရီးပြင်းချီ၍ သာမာလကန်ပြည်သို့ ရောက်လတ်သော် ရွှေနန်းတော်သို့ ဝင်ကာ “နောင်တော် ယှာဠိယမင်းကြီးသည် ညီတော်အား ပြင်းစွာ တွေ့ တော်မူလိုသဖြင့် ခေါ်ချေရမည် စေခိုင်းတော် မူသောကြောင့် ရွှေဖဝါးတော်မြတ်အောက် ရောက်ရပါ. ကြောင်း” နှင့် သံတော်ဦး တင်လေသတတ်။
ထိုအခါ ယာဇမန်မင်းက နောင်တော်၏ အမိန့်ကို ဦးထိပ်ထက် ရွက်ဆင် ရန် အသင့်ရှိကြောင်းနှင့် မိန့်တော်မူပြီးနောက် မိမိ မရှိတော်မူခိုက်တွင် နိုင်ငံတော် အား မိမိကိုယ်စား အုပ်ချုပ်ရန် မိမိ၏ နန်းရင်းဝန်ကြီးအား တာဝန် လွှဲအပ်တော်မူခဲ့ ပြီးလျှင် နောင်တော်အား ဆက်သရန် မွန်မြတ်သော လက်ဆောင်ပဏ္ဏာတော်တို့ကို စုဆောင်းတော်မူလျက် နောက်နေ့နံနက်တွင် ခရီးထွက်ရန် အလို့ငှာ မြို့ပြင် တဲနန်းတော် သို့ ထွက်ခွာ စံပယ်တော် မူလေသော ဟူ၏။
လေချိုဖျန်းသော သန်းခေါင်ယံအချိန်သို့ ရောက်လတ်သော် ယှာဇမန်မင်း သည် မိမိ၏ အသက်တမျှ ချစ်မြတ်နိုးတော်မူလှသော မိဖုရားခေါင်ကြီးအား အောက်မေ့ လွမ်းဆွတ်တော်မူသဖြင့် ပွေ့ဖက်ယုယ နှုတ်ခွန်းဆက်သတော်မူရန် အလို့ငှာ ရွှေနန်းတော် မိဖုရားကြီး၏ အဆောင်တော်သို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်တော်မူလေ သတတ်။ မိမိ၏ ရွှေစိတ်တော်၌လည်း အချိန်မတော် သန်းခေါင်ကျော်ကြီး၌ မိမိ ပြန်လာသည်ကို တွေ့ ရ သောအခါ ကြင်ရာသက်ထား မိဖုရားကြီးသည် အင်မတိ အင်မတန် ဝမ်းသာလိမ့်မည်ဟု အောက်မေ့တော်မူရှာသော ဟူသတတ်။
သို့ရာတွင် မိမိ၏ အောက်မေ့ တွေးတောတော်မူမိခြင်းမှာ အကယ်ဖြစ်နေသော အခြင်းအရာတို့နှင့် သန္ဓေမစပ် ပဋိခပ် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ ရလေသတတ်။ အဘယ် ကြောင့် ဆိုသော် မိမိ မြတ်နိုးတော်မူလှသော မိဖုရားခေါင်ကြီးမှာ မိမိ ပြန်လာသည်ကို ဝမ်းသာလေဖို့ ဝေး၍ တစ်ချုံ မကွယ်ခင်ပင် တစ်မယ်မေ့ကာ မဖွယ်မရာသော အမှုကို ပြုလျက် နေလေသောကြောင့်တည်း။
လောကတွင် မထင်သဟာသည် ဖြစ်တတ်သည်ဟု ဆိုရိုးစကား ရှိသည့်အတိုင်း သူ၏ ရှုမဝ၊ ချစ်မဆုံး၊ အမြတ်နိုးဆုံး ဖြစ်တော်မူသော မိဖုရားခေါင်ကြီးမှာလည်း မထင်သဟာ ဖြစ်လျက် ရှိလေသတတ်။
သူ့စိတ်ထဲ၌ ခြောက်ပြစ်ကင်း စင်းလုံးချောဟု ထင်နေသော ညာတော်စံသည် သူတို့နှစ်ပါး မွေ့ စက်ရာ အဆောင်တော်တွင်း၌ စားတော်ကဲနှင့် ဖက်တွဲ၍ အိပ်စက်လျက် ရှိလေသော ဟူသတတ်။ ယှာဇမန်မင်းသည် မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ ဖောက်ပြားမှုကို ကိုယ်တိုင်တော် ရှုမြင်ရသောအခါ ဦးထိပ်ထက်၌ မြွေပေါက်သော သူကဲ့သို့ စကြဝဠာ တစ်ခုလုံး အမိုက်တိုက်ကြီး ဖုံးသလို အောက်မေ့တော်မူပြီးလျှင် “ဟယ် … မိဖုရားမိုက်၊ သင်သည် ရိုင်းပျ စော်ကားလေစွတကား၊ သင်သည် ယခု ငါကိုယ်တိုင် နေပြည်တော်၌ ရှိနေပါသေးလျက် သင့်အရှက်ကိုလည်း သင်မငဲ့၊ ငါ၏ မျက်နှာတော်ကိုလည်း မထောက် ထားဘဲ ဖောက်ပြားရက်လေပြီ။ အကယ်၍သာ နေပြည်တော်၌ ငါ မရှိသည် ဖြစ်ပါဘိမူ ဒွန္နယာကြီးတွင် အသင် ပြည်ကြီးတန်ဆာ မိယုတ်မာ မပြုကျင့်မည့် ဒုစရိုက်ဟူ၍ အဘယ်မှာလျှင် ရှိနိုင်တော့အံ့နည်း။ ဟယ်… မိန်းမယုတ်၊ သင့်အား အလာဟုအရှင် ဖန်ဆင်းတော်မူသော ဤမဟာ ပထဝီမြေကြီး ဝန်ပေါ့စေခြင်း အကျိုးငှာ ငါသည် ယခုပင် ဇီဝိန်ဖြုတ်တော့အံ့” ဟု မြည်တမ်းပြီးလျှင် လက်သုံးတော် ရွှေသန်လျက်ဖြင့် ခါးလယ်ကို တစ်ချက်တည်း ပိုင်းလိုက်ရာ စည်းစိမ်တော် ယစ်မူး၍နေကြသော မိဖုရားနှင့် ကြင်ဖက်တော် စားတော်ကဲတို့မှာ ပွဲချင်းပြီး ခန္ဓာစဲရှာကြလေတော့သတတ်။
ထို့နောက် ယာဇမန်မင်းသည် ရုတ်တရက် မိဖုရားကြီး၏ အဆောင်တော်မှ ထွက်ခဲ့၍ မြို့ပြင် တဲနန်းတော်သို့ ပြန်ခဲ့ပြီးလျှင် မိုးမလင်းမီပင် နောက်တော်ပါ အခြွေအရံ တို့ဖြင့် နောင်တော်၏ နေပြည်တော်သို့ ချီထွက်တော်မူခဲ့သော ဟူ၏။
သို့ရာတွင် ယာဇမန်မင်းမှာ မိမိ မိဖုရားကြီး၏ အဖြစ်ကို မမေ့နိုင်ဘဲ စိတ်တော်မရွှင် ဖြစ်ပြီးလျှင် အဆွေးကြီး ဆွေးလျက်သာ ခရီးနှင်တော် မူရသော ဟူ၏။ နောင်တော် နိုင်ငံသို့ရောက်၍ နောင်တော် ယှာဠိယမင်းက လျောက်ပတ်သော အဆောင်အယောင် မင်းခမ်းမင်းနားနှင့် လောကဝတ် ပျူငှာ ဆီးကြိုပါသည်ကိုလည်း သာယာ နှစ်သက်တော် မူနိုင်ခြင်း မရှိ။ ပြကတေ့သော သူနာကြီးကဲ့သို့ ညှိုးမှိုင်လျက်သာ ရှိလေသတတ်။
နောင်တော်လည်း ညီတော်၏ မရွှင်ပျသော အဖြစ်ကိုမြင်၍ အကြောင်း အသို့ နည်းဟု မေးလတ်သော် ယာဇမန် မင်းသည် ဟုတ်တိုင်းမှန်ရာကို အပြောရ ခက်သဖြင့် ခရီးပန်းခြင်း၊ ရေပြောင်းလေပြောင်း ဖြစ်ခြင်းတို့ကြောင့် မအီမသာ ရှိ၍ ရွှင်ပျခြင်း မရှိပါကြောင်းနှင့် လျှောက်တင်လေသတတ်။
ယှာဠိယမင်းကြီးသည် ညီတော်အား စိတ်နှလုံး ချမ်းမြေ့စေရန် အလို့ငှာ ဥယျာဉ် တော်ဘက်သို့ လေသာပြတင်းပေါက်မှ ရှုမျှော်၍ ကြည့်နိုင်သော ရွှေနန်းဆောင်တွင် စံတော်မူစေပြီးနောက် ညီတော်လည်း မှန်၊ ဧည့်သည်တော်လည်း ဟုတ်သော ယှာဇမန် မင်းအား မင်းအချင်းချင်းတို့ ပြုစုအပ်သော ဝတ္တရားနှင့်အညီ အစစ အရာရာ၌ လိုလေး သေး မရှိရလေအောင် ခမ်းနားသိုက်မြိုက်စွာ ပြုစုတော် မူလေသတတ်။
သို့ရာတွင် ယာဇမန်မင်းမှာ မိမိ၏ မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ အဖြစ်ကိုသာ တစိမ့်စိမ့် တရေးရေးနှင့် တွေးလျက်ရှိသဖြင့် လောကကြီးအလုံးကိုပင် စက်ဆုပ် ငြီးငွေ့ လုခံမန်း ဖြစ်၍နေရကား မည်ကဲ့သို့ပင် လောကွတ်ပျူငှာ ပြုစုပါသော်လည်း သာယာနှစ်သက် ခြင်း မရှိ။ ညှိုးမှိုင်ခွေရိမြဲ ညှိုးမှိုင်ခွေရိကာ နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် နောင်တော် မင်းကြီး ကအဘယ် ညီတော်၊ သင်သည် အသို့သော အကြောင်းကြောင့် ဤသို့လျှင် ညှိုးနွမ်း ခွေယိုင်ကာ ရှိရဘိသနည်း။ ငါ့အား ဟုတ်မှန်တိုင်းကို တင်ပါလော့”ဟု ဆိုသတတ်။
ယာဇမန်မင်းလည်း “မှန်လှပါ၊ ဘုန်းတော်ကြောင့် ညီတော်၏ဝေဒနာ အတွင်းနာ ဖြစ်ပါသည်” ဟု ဆို၍ မှိုင်တွေမြဲ မှိုင်တွေကာ နေပြန်သတတ်။
ထိုအခါ ယာဠိယမင်းကြီးသည် ‘မိမိ၏ နိုင်ငံတော်အတွင်းရှိ သမားကျော်၊ သမားမော်များကို ခေါ်၍ ယာဇမန်မင်း၏ ဝေဒနာကို အကုခိုင်းသတတ်။ သမားကျော် သမားမော်တို့လည်း သူ့ထက်ငါ အားကျမခံ မိမိတို့ တတ်သမျှ မှတ်သမျှ ဆေးစွမ်း ကောင်း ဝါးစွမ်းကောင်းတို့ဖြင့် ကြိုးစား၍ ကုကြကုန်သတတ်။ သို့ရာတွင် စိတ္တဇ ဝေဒနာတို့ မည်သည် သာမန်ဆေးဝါးတို့ဖြင့် ကုစား၍ ရရိုးထုံး မရှိသည့်အတိုင်း ယှာဇမန်မင်း၏ ဝေဒနာမှာလည်း ပျောက်ကင်းဖို့ကို မဆိုထားဘိ၊ စိုးစဉ်းမျှပင် သက်သာ ရာ မရသော ဟူသတတ်။
ယှာဠိယမင်းလည်း မိမိ၏ညီတော် စိတ်ပျောက်လက်ပျောက် ရှိစေခြင်း အလို့ငှာ . မိမိတို့ ညီတော် နောင်တော်နှစ်ပါး တောကစားထွက်ကြရန် အကြံပေးပြန်သတတ်။
သို့ရာတွင် ယာဇမန် မင်းမှာ သူ့ အကြောင်းကို သူသာလျှင် အသိဆုံး ဖြစ်သဖြင့် “ဘုရာ့ ညီတော်သည် တောကစားခြင်း အလုပ်ကို မွေ့ လျော်ခြင်း မရှိသောကြောင့် ရွှေနန်းတော်ကြီး၌သာ စံနေမြဲအတိုင်း စံနေရစ်ခွင့်ပြုပါရန် လျှောက်ထားပါသည်”ဟုသာ စကားတုံ့ပြန်လေသတတ်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက်လင်း၍ နောင်တော် ယှာဠိယ မင်းသည် ခြွေရံသင်းပင်းနှင့် တောကစား ထွက်တော်မူလေသော် ယာဇမန်မင်းသည် စက်ရာမှထ၍ မိမိ၏ မိဖုရားကြီး အကြောင်းကိုသာ ပြန်ပြောင်း တွေးတောရင်း ဥယျာဉ်တော်ဘက်ရှိ လေသာပြတင်းကို အသာဖွင့်၍ ရှုစားတော်မူကာ ပူမီးပွားလျက် နေတော်မူလေသတတ်။ ထိုအချိန်တွင် နန်းတော်ဘေး၌ လျှို့ ဝှက်စွာ ပြုလုပ်ထားသည့် မလွယ်ပေါက်မှ လပြည့်ဝန်းကဲ့သို့ တင့်တယ်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံသော ယှာဋိယ မင်းကြီး၏ မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် အပျိုတော် နှစ်ကျိပ် ခြံရံ၍ ဥယျာဉ်တော်သို့ ထွက်တော်မူလာသော ဟူသတတ်။ ယှာဇမန်မင်းသည် မိမိ၏ မရီးတော်ကို မြင်သောအခါ လေသာပြတင်းမှ နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ကာ တစေ့တစောင်း စောင့်စား ကြည့်ရှုကာ နေသတတ်။
ယှာဠိယ မင်းကြီး၏ မိဖုရားခေါင်ကြီးနှင့် အပျိုတော်နှစ်ကျိပ်တို့သည် ရေကန် တော် အနီးသို့ ရောက်လတ်သော် ဥယျာဉ်တော်အတွင်း၌ မမြင်ကွယ်ရာ ဖြစ်သည်ဟူသော အမှတ်ဖြင့် အဝတ်ခြုံလွှာကို ချွတ်ကြကုန်သတတ်။ ထိုအခါ အပျိုတော် နှစ်ကျိပ်အနက် တစ်ကျိပ်မှာ ယှာဠိယမင်း ခြေတော်တင်သည့် ပျိုမျစ်နုနယ်သော အမျိုးသမီးများ ဖြစ်ပြီးလျှင်၊ ကျန်တစ်ကျိပ်မှာ မိန်းမ အသွင်ကို ဆောင်၍ နေကြသော ကျွန်ယောက်ျား များ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ ရသဖြင့် ယှာဇမန် မင်းသည် များစွာအံ့သြခြင်း ဖြစ်တော် မူသော ဟူသတတ်။
ထိုနောက် အပျိုတော် တစ်ကျိပ်သည် ကျွန်ယောက်ျား တစ်ကျိပ်နှင့် ဒွယံ ` ဒွယံ စည်းစိမ်ခံကြကုန်၏။ ထိုအခိုက်တွင် ယာဠိယ မင်းကြီး၏ မိဖုရားခေါင်ကြီးမှာ အဖော်ကင်းမဲ့ ဘိသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း ခဏချင်းတွင်ပင် “အို … ခင်မ အချစ်ဆုံး၊ စစ်စေးပုံးကြီးရှင့်” ဟု အချက်ပေးလိုက်ရာ အိုးစရည်းကဲ့သို့ အိုင့်ကြီးသော ဝမ်းလည်း ရှိထသော၊ မည်းတုတ်တုတ် ပုကွကွ အချိုးမကျလှသော ကြာခို ယောက်ျား သူကောင်း သား တစ်ယောက်သည် ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်၍ လာတဲ့ပြီးလျှင် မိဖုရားကြီး ရှိရာဆီသို့ စိုက်စိုက်ကြီးလာ၍ မနောတော်ဖြူ သဘောတော် တူနှင့်ပြီး ဖြစ်သည့် မိဖုရားခေါင်ကြီး နှင့် အကြောင်းဆက်၍ ပေါင်းဖက်ကြသော ဟူသတတ်။
ဤသို့အားဖြင့် ယှာဋိယ မင်းကြီး၏ တောင်ညာစံဒေဝီ မဟေသီ မိဖုရား ခေါင်ကြီးနှင့် အပျိုတော် တစ်ကျိပ်တို့သည် ဂေါယာနောက်ကျွန်း နေစက်ယွန်းအောင်- စည်းစိမ်ဆောင်ကြပြီးလျှင်၊ ယုန်စန္ဒာလဝန်း ပေါ်ထွန်းသည့် အချိန်ကျမှ အဝတ်တန်ဆာကောက်ထည့်ကာ ဝတ်ဆင်ကြပြီးလျှင် ထွက်ခဲ့ကြရင်း မလွယ်ပေါက်အတိုင်း ဣန္ဒြေ မပျက် ပြန်ကြလေသတတ်။ ထိုနောက် တစ်ယောက်ထီးတည်း စံပျော်မှီးသော ကြာခို ယောက်ျား မောင်ကြောင့်ပါးလည်း ဆိုင်ရာသို့ ကြွကာ ကွယ်ပျောက်လေသတတ်။
ထိုသို့ ဖြစ်ပုံ အလုံးစုံကို ယာဇမန် သနင်း စက္ခုတွင်း၌ အကွင်းကွင်း ငှက်ပျောအူ ဟင်းသို့ ရှင်းရှင်းကြီး မြင်ရသောအခါ ငိုအားထက် ရယ်အားသန်လျက် ဟက်ဟက် · ပက်ပက် ရယ်တော်မူပြီးလျှင် “ဪ. . . ဒွန္နယာကြီးမှာ မိန်းမဆိုသဟာမျိုးဟာ သည်လို ပါကလား။ လက်စသတ်တော့ လောကမှာ မဖောက်ပြားသည့် မယားတို့ မရှိဘဲဟာကိုး။ သဟာနှင့်များတောင်မှ သင်းတို့တစ်တွေကို အထင်ကြီးချင်နေကြသည့် လူ့ငနွားတွေများ ရှိကြသေးလျှင် သင်းတို့ရော သင်းတို့ဟာမတွေ ရော၊ အလာဟုအရှင် အပြစ်ဒဏ်ခတ် တော်မူပါစေသတည်း” ဟု သူရူးပမာ ရေရွတ်တော်မူပြီးလျှင် ဆက်လက်၍ တွေးမိပြန် သည်မှာ “ဪ … ဒွန္နယာကြီးသည် များစွာ ခက်ဘိတောင်း။ ငါ၏ နောင်တော်ကဲ့သို့ သော ဘုန်းရှင် သမ္ဘာရှင်၏ မိဖုရားခေါင်ကြီးသော်မှ လင်ယောက်ျား၏ မျက်ကွယ်၌ လော်လီဖောက်ပြားခဲ့သေးလျှင် ငါလို မင်းနုပ်မင်းငယ်၏ မိဖုရားဆိုလျှင် အဘယ်မှာ . ဆိုဖွယ်ရာ ရှိတော့အံ့နည်း။ တော်ပြီ . . . တော်ပြီ၊ ယခုအချိန်က စ၍ ငါသည် မိန်းမယုတ် တစ်ယောက်အတွက် စိတ်အပင်ပန်း မခံတော့ပြီ” ဟူ၍ ဖြစ်သတတ်။
ထိုအခါမှစ၍ ယာဇမန်မင်းသည် နောင်တော်၏ အဖြစ်ကို တွေး၍ ကိုယ်ချင်းစာ တရားရလျက် စိတ်နှလုံး သက်သာ ချမ်းမြေ့ခြင်း အဖြစ်သို့ ရောက်တော်မူပြီးလျှင် ပွဲတော်တည်ချိန်တွင် မြိန်ရှက်စွာ ပွဲတော်တည်၍၊ စက်တော် ခေါ်ချိန်တွင်လည်း နှစ်ခြိုက်စွာ စက်တော်ခေါ်နိုင်တော် မူလေသတတ်။
ထိုနောက် နောင်တော် ယှာဠိယမင်း တောကစားရာမှ ပြန်လာသောအခါ -ယခင်က ပြကတေ့ လူနာကြီးဖြစ်သော မိမိ၏ညီတော်မှာ အသွင်တစ်မူပြောင်း၍ ကျန်းမာဝဖြိုး ကြည်လင် ရွှင်ပျလျက်နေသည်ကို တွေ့ ရသဖြင့် အံ့သြလှရကား “အဘယ် ညီတော်၊ ညီတော်သည် ယခင်က မစားနိုင် မှအိပ်နိုင် တမှိုင်မှိုင် တတွေတွေ ဖြစ်နေရာမှ ယခုကဲ့သို့ မျက်လှည့်ပြဘိအလား တစ်မုဟုတ်ချင်း ကျန်းမာဝဖြိုး၍ လာခြင်းမှာ ဧကန္တ အကြောင်းတစ်ခုခု ရှိရမည်။ ထိုအကြောင်းကို နောင်တော် သိလိုသည်။ တရားမှန်မှန် စကားမချန်ဘဲ သံတော်ဦးတင်ရမည် ညီတော်” ဟု မိန့်တော်မူသတတ်။
ထိုအခါ ယာဇမန်မင်းက “မှန်လှပါ၊ ဘုရား ညီတော် လျှောက်တင်ပါရစေပါ ဘုရား။ ဘုရားညီတော်သည် ယခင်က အဘယ်ကြောင့် မစားနိုင် မသောက်နိုင် တမှိုင်မှိုင် တတွေတွေ ဖြစ်ရသည့် အကြောင်းကို လျှောက်ထားပါမည်။ သို့ရာတွင် ထိုသို့ ဖြစ်နေရာမှ -တစ်ဖန် ရုတ်တရက် ကျန်းမာဝဖြိုး၍ လာရခြင်း အကြောင်းကိုမူ နောင်တော် သိချင်တော် မမူပါရန် တောင်းပန်လိုပါသည် ဘုရား” ဟု သံတော်ဦး တင်လေသတတ်။
ထိုအခါ ယှာဠိယ မင်းကြီးက “သည်သို့ဆိုလျှင် ညီတော်သည် ယခင်က အဘယ်ကြောင့် ဝေဒနာသည်ကြီးဖြစ်ကာ နေရသည့် အကြောင်းကိုပင် ငါ့အား လျှောက် တင်လေတော့ဟု မိန့်တော်မူသတတ်။
ထိုအခါ ယှာဇမန်မင်းက “မှန်လှပါ နောင်တော်၊ ရွှေနားတော် ဆင်တော်မူပါ ဘုရား၊ ညီတော်သည် နောင်တော်ဘုရား၏ အမိန့်တော်ကို ဦးထိပ်ထက် ရွက်ဆင်၍ နောင်တော်ဘုရား၏ ရွှေမျက်နှာတော်ကို ဖူးမြော်ရန် ချီထွက်ဖို့ မြို့ပြင်တဲနန်း၌ ထွက်၍ နေပါသည် ဘုရား။ သန်းခေါင်ယံ အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်း ရှိသဖြင့် ရွှေနန်းတော်သို့ ပြန်ပြီးလျှင် ညီတော်၏ မိဖုရားကြီး၏ အဆောင် တော်သို့ ဝင်ပါသည် ဘုရား။ ထိုအခါ…ဟု အစချီပြီးလျှင် မိမိ၏ ဖြစ်ပျက်သမျှ အကြောင်းတို့ကို ချရားစေ့တွင်းကျ ကုန်စင်အောင် လျှောက်ပြီးနောက်၊ တစ်ဖန်ဆက်၍ “မှန်လှပါ၊ အဲသဟာကြောင့် ညီတော်၏ ဝေဒနာမှာ အခြား မဟုတ်ပါ၊ စိတ္တဇ ဝေဒနာပင် ဖြစ်ပါသည် ဘုရား”ဟု လျှောက်သတတ်။
ထိုအခါ ယှာဠိယမင်းက “အို . . . ညီတော်၊ သည်လိုသာ ဆိုပါက.ဒွန္နယာကြီး တွင် မိန်းမထက် ကောက်ကျစ်သည့် သတ္တဝါ မရှိနိုင်တော့ပြီ။ သည်ကိစ္စမှာ ညီတော်မို့သာ တော်တော့သည်၊ နောင်တော်သာ ဆိုပါမူ သည်ဟာမတွေ တစ်ထောင်ထက်မနည်း မသတ်ရဘဲ အဘယ်မှာ ကျေနိုင်ပါမည်နည်း။ သို့သော် ဒီစကားကို ရှိစေဦး။ အဲသည့် နောက်မှ ညီတော်သည် အဘယ်နည်းနှင့် စိတ္တဇဝေဒနာ ပျောက်ကင်းရသည့် အကြောင်း ကို နောင်တော် သိလိုသည်။ ဟုတ်တိုင်းမှန်ရာ လျှောက်စမ်းပါ ညီတော်” ဟု” မိန့်တော် မူသတတ်။
ထိုအခါ ယှာဇမန်မင်းက “မှန်လှပါ၊ နောင်တော်ဘုရား သိ၍ မလျော်သော အကြောင်းဖြစ်၍ မလျှောက်ပါရစေနှင့် ဘုရား”ဟု တင်ပြန်သည်။ ယာဋိယမင်းကလည်း “ညီတော် သိကောင်းသည့် အကြောင်းများအနက် နောင်တော် မသိကောင်းသော အကြောင်းရှိသည် ဆိုခြင်းကို နောင်တော် လက်မခံနိုင်၊ သို့ဖြစ်၍ ယခုပင်လျှင် ဟုတ်မှန် သည့်အတိုင်း လျှောက်တင်ရမည် ညီတော်” ဟု မိန့်တော်မှုပြန်သတတ်။
ယှာဇမန်မင်းကလည်း “မှန်လှပါ၊ ခြေနှစ်ချောင်းနှင့် ဦးခေါင်းကို အစိုးရတော် မူသော နောင်တော်ဘုရား၊ ညီတော် လျှောက်တင်ရမည့် အကြောင်းမှာ နောင်တော် ဘုရား ရာဇမာန်ပွား၍ ရွှေစိတ်တော် မချမ်းမြေ့ဖွယ်သာ ဖြစ်သဖြင့် မလျှောက်ထား ပါရစေရန် နောက်ထပ် ခွင့်ပန်ပါသည် ဘုရား’ ဟု ဆိုပြန်သတတ်။
ထိုအခါ ယှာဋိယမင်းကြီးသည် ပို၍ သိချင်ဇောကြီးလျက် ‘ညီတော်၏ စကားကို ကြားရသဖြင့် သည်အကြောင်းမှာ နောင်တော် ပို၍ သိထိုက်သောအကြောင်း ဖြစ်သည်ဟု ယူစရာ ရှိသည်။ ယခုပင်လျှင် လျှောက်တင်ရမည်၊ တစ်ချက်လွှတ် အမိန့်တော်” ဟု ဆိုသတတ်။
ထိုအခါ ယာဇမန်မင်းသည် နောင်တော်၏ အမိန့်တော်ကို မလွန်ဆန်နိုင် ရကား မရီးတော် မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ လော်လီဖောက်ပြန် မျောက်မွေးဟန်တို့ကို အစမှ အဆုံး လျှောက်ကြား၍ “မှန်လှပါ၊ အဲသည်ကဲ့သို့ နောင်တော်လို ဘုန်းကြီးသော မင်း သော်မှ မိမိ မိဖုရားကြီး၏ ဖောင်ပြန်ခြင်းဒဏ်နှင့် မကင်းနိုင်သည်ကို တွေ့ ရသောအခါ ညီတော်ကဲ့သို့ ဇနပုဒ်ကို အုပ်စိုးသော မင်းနုပ် မင်းငယ်အဖို့မှာ အဘယ် ဆိုဖွယ်ရာ ရှိနိုင်တော့အံ့နည်းဟု ဖြေစရာ ရသောကြောင့် ညီတော်၏ စိတ္တဇဝေဒနာ ပျောက်ကင်း သွားပြီးလျှင် ကျန်းမာရွှင်ပျသော အဖြစ်သို့ ပြန်ရောက်လာပါသည် ဘုရား”ဟု လျှောက်တင် လေသတတ်။
ထိုကဲ့သို့ ညီတော် တင်သော စကားကို ရွှေနားနှင့် ဆတ်ဆတ် ကြားရသော အခါ ယာဠိယမင်းသည် မျက်မာန်တော် ပြင်းစွာထွက်၍ လောကအလုံး ပြိုကွဲ၍ သွားဘိ သကဲ့သို့ ထင်ရသော ဟူသတတ်။ သို့ရာတွင် အမျက်တော်ကို ချုပ်တည်းတော်မူလျက် “ဤသို့ ဆိုလျှင် ကောင်းပြီ ညီတော်၊ ယခု ညီတော် လျှောက်တင်သော စကားကို မဟုတ်မမှန် လုပ်ကြံကုန်းချောသော အခြင်းအရာသာ ဖြစ်သည်ဟု ငါ မဆိုလို။ သို့သော် ညီတော် ပြောတိုင်း မှန်၏ မမှန်၏ကို ငါ ကိုယ်တော်တိုင် မျက်စိနှင့် ကြည့်ပြီးမှသာ ယုံကြည်တော်မူလိုသည်” ဟု မိန့်တော်မူသတတ်။
ယှာဇမန် မင်းကလည်း“မှန်လှပါ၊ အကယ်၍ နောင်တော်ဘုရားသည် မရီး တော်၏ သစ္စာဖောက်ပြန်၊ လော်လီဟန်ကို ကိုယ်တိုင် ရှုမြင်ချင်သည် ဖြစ်ပါမူ မနက်ဖြန် မိုးသောက်လျှင်ပင် တောကစား ထွက်တော်မူဟန် ပြုပြီးနောက် ညီတော်၏ အဆောင် တော်မှ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်တော်မူပါ ဘုရား” ဟု ဆိုသတတ်။
ယာဠိယ မင်းကြီးသည် ညီတော် ဆိုသည့်အတိုင်း ညီတော်နှင့်တကွ နောက်ပါ ဗိုလ်ထုကို ခေါ်၍ တောကစား ထွက်တော်မူဟန် ပြုလျက်၊ ညဉ့်အချိန်သို့ ရောက်သော အခါ ရွှေနန်းတော်သို့ ညီတော် နောင်တော်နှစ်ပါး အမှတ်မထင် ပြန်ခဲ့ကြပြီးလျှင် ညီတော် စံသော ရွှေနန်းတော်ဆောင်မှ မိုးသောက်ချိန်ကို မျှော်လျက် စောင့်ဆိုင်းကာ နေတော်မူကြလေသတတ်။
မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် ယာဠိယ မင်းကြီး၏ ဥပါယ်ကို မရိပ်မိရကား၊ နံနက် လင်းသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အပျိုတော် အတုတစ်ကျိပ်၊ အစစ်တစ်ဆယ်နှင့် ဥယျာဉ်တော် အတွင်းသို့ ထွက်ကာ ယခင်မှုတိုင်း ပိုင်ပိုင်ကြီး မျောက်မွေးခန်း ဖွင့်တော်မူပြန်သော ဟူသတတ်။ ‘
ထိုအခြင်းအရာကို ကိုယ်တော်တိုင် တွေ့ ရသော ယှာဠိယမင်းကြီးသည် သူရူး ပမာ ဆောက်တည်ရာမရ ဖြစ်လျက် ‘အို … ဒွန္နယာကြီးသည် ယုတ်မာဘိစွတကား၊ လူမနီးသည့် တောကြီးထဲ၌ တစ်ယောက်တည်း သွား၍ မနေသမျှ ဤဒွန္နယာကြီး၏ ယုတ်မာမှုများနှင့် ကင်းလွတ်နိုင်တော့မည် မဟုတ်။ အို… ညီတော်၊ ငါတို့ ညီတော် နောင်တော် နှစ်ပါးသည် တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ် မင်းလုပ်နေကြ၍လည်း အကြောင်း ထူးခြား တော့မည် မဟုတ်။ ငါတို့သည် အလာဟုအရှင် ဖန်ဆင်းပေးတော်မူသည့် ကမ္ဘာမြေ အပြင်၌ ရောက်လိုရာရောက် ပေါက်လိုရာပေါက် သွား၍ ငါတို့လို အဖြစ်ဆိုးမျိုးနှင့် တွေ့ဖူးသူများ ရှိ မရှိ လိုက်၍ ရှာကြကုန်အံ့။ အကယ်၍ ဒွန္နယာ တစ်ခုလုံး၌ ငါတို့လို အဖြစ်ဆိုးမျိုးနှင့် တွေ့ဖူးသူ ရှာမရဘဲ ငါတို့နှစ်ဦးသာ ကံဆိုးမ သွားလေရာ မိုးလိုက်၍ ရွာခြင်း ဖြစ်ပါမူ ဤဒွန္နယာကြီး၌ နေရခြင်းထက် သေရခြင်းကပင် မြတ်တော့မည်။ ကိုင်း ညီတော် … ပြောနေ ကြာတော့မည်၊ ယခုပင် ပြေးကြစို့” ဟု ဆိုကာ ညီတော် နောင်တော် နှစ်ပါးတို့သည် ဒိန်းတလိန်းနတ်မင်း၏ ကြိမ်စကြာသံ နာခံ၍ ရွှေနန်းတော် မလွယ်ပေါက်မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခဲ့ကြလေသတတ်။
ထိုနောက် ́မယားကံဆိုးသော မင်းနှစ်ပါးသည် ခြေဦးတည့်ရာသို့ မရပ်မနား ခရီးနှင်ကြရာ ပင်လယ်ကမ်းနှင့် မနီးမဝေး ချိုအေးကြည်လင် တသွင်သွင် စီးလျက်ရှိသော ချောင်းစပ်အနီး သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အောက်သို့ ဝင်ရောက်ကာ အမောဖြေ၍ နားနေကြလေသတတ်။ တစ်ပဟိုရ်ခန့် ကြာသောအခါ ပင်လယ်တွင်းမှ လှိုင်းဂယက်များ ထလျက် ဟီးဟီး ဟီးဟီး နှင့် တောင်လောက်နီးနီး မြင့်သော အရာကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို တွေ့ကြလေသတတ်။ ထိုမြင့်မား မည်းမှောင်သော အရာကြီးသည် မိမိတို့ ရှိရာသို့ ရှေးရှု၍ လာနေသည်ကို တွေ့ကြရသောအခါ အဘယ် အခြင်းအရာ ဖြစ်သည်ကို မသိကြသဖြင့် ထိတ်လန့်သောအားဖြင့် သစ်ပင်ထက်သို့ တက်၍ ပြေးကြလေသတတ်။
မင်းနှစ်ပါးလည်း သစ်ပင်ထက်မှ စောင့်၍ ကြည့်နေကြရာ ရေသရဲကြီးသည် ကျောက်သေတ္တာကြီးကို ထမ်း၍ မိမိတို့ ပုန်းအောင်းနေရာ သစ်ပင်ကြီးဆီသို့ ရှေးရှုကာ လာတည့်ပြီးလျှင်၊ ပခုံးပေါ်မှ ကျောက်သေတ္တာကြီးကို ချလျက် အတွင်းမှ သော့ခုနစ်ချက် ခတ်သော ရွှေကြုတ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ လှပတင့်တယ် ချစ်ချင်စဖွယ် ကောင်းသည့် ပျိုမျစ် နုနယ်သော လူသား မိန်းမတစ်ယောက် ထွက်လာသည်ကို တွေ့ကြရလေသတတ်။
ရေသရဲကြီးသည် ချောလှတင့်တယ် ရှုချင်ဖွယ်ရှိသော ရွှေကြုတ်စံ ဒေဝီ မဟေသီ ထိပ်ထားအား စေ့စေ့ကြည့်ပြီးလျှင် ‘ကြည့်မဝ ချစ်မအီသည့် အဘယ် ဇနီးချော၊ ငါသည် အနည်းငယ် မောပန်းသဖြင့် တစ်ခဏတာမျှ အိပ်လိုသည်။ သင်၏ ညက်အိသွယ်ပျောင်း သော ပေါင်တံကလေးတို့သည် ငါ၏ခေါင်းအုံး ဖြစ်ပါစေလော့” ဟု ဆိုကာ ဇနီးမျက်ဖျော် ပေါင်တော်ပေါ်၌ ဦးခေါင်းကိုချ၍ အိပ်လိုက်ရာ တခူးခူး တခေါခေါနှင့် အိပ်ပျော်သွား လေသော ဟူသတတ်။
ထိုအခိုက်၌ သရဲ၏ချစ်ခြင်း ခင်ယမင်းသည် သစ်ပင်ထက်သို့ ဦးခေါင်းကို မော်၍ ကြည့်လိုက်ရာ၊ သစ်ပင်ခေါင်ဖျား၌ တထိတ်ထိတ် တလန့်လန့်နှင့် ပုန်း၍ နေကြသော မင်းနှစ်ဖော်ကို မြင်သဖြင့် ကြင်ရာငနဲ ကိုသရဲ၏ ဦးခေါင်းကို ပေါင်ပေါ်မှ အသာကြွ၍ မြေပြင်၌ ချထားခဲ့ပြီးလျှင် သစ်ပင်ပေါ်သို့ လှမ်း၍ “အို… အမောင် ယောက်ျား သူကောင်းသားတို့၊ ယခုပင် သစ်ပင်ထက်မှ ဆင်း၍ ငါ့ထံ လာလင့်ကြ ကုန်လော။ ငါ့လင်မျက်ပဲ ရေသရဲသည် သင်တို့အား တစိုးတစိမျှ ရန်မလုပ်စေရအောင် ငါ တာဝန်ယူပါမည်။ လာမည့် အရေးကိုသာ မဆိုင်းမတွ လာခဲ့ကြပါလော့” ဟုဆို၍ လက်ယပ်ကာ ခေါ်လေသတတ်။
မင်းနှစ်ပါးလည်း ပြင်းစွာ ကြောက်ကြကုန်လျက် “မတော်ပါဘူး အရှင်မ၊ အရှင်မထံ မလာပါရစေရန် အခွင့်ပန်ပါသည်။ အရှင်မသည် ဣန္ဒြေရှင် ဖြစ်သည့် အတိုင်း ဆင်ခြင်တော်မူထိုက်ကြောင်းပါ’ ဟု ဆိုကြသတတ်။
ထိုအခါ သရဲကြင်ရာ မရွှေစာက “အမောင်လူဖျင်း ယောက်ျားပျင်းတို့၊ အချိန် မဖြုန်း ကောင်းစွာသုံး၍ ယခုပင် ဆင်းခဲ့ကြပါလော့။ အကယ်၍ သင်တို့သည် ငါ့သြဇာကို ဖီဆန်၍ မလာဘဲ နေမည်ဆိုလျှင် သင်တို့သည် ဟောသည် သရဲ၏အစာ ဖြစ်ကြရလိမ့် မည် မချွတ်ပြီမို့ သင်တို့လည်း မသေရ၊ ငါ့စကားလည်း နားထောင်ရာ ကျအောင် ယခုပင် ဆင်းခဲ့ကြပါလော့’ ဟု အခြောက်တွင် အညိုနှော၍ မင်းနှစ်ပါးအား ခေါ်ပြန်သတတ်။
ကြောက်ခြင်းသည် ဖိစီးအပ်သော မင်းနှစ်ပါးသည် သစ်ပင်ထက်မှ ဆင်း၍ သရဲအသည်း မယ်မီးခဲ၏ ရှေ့တော်မှောက်သို့ ရိုသေစွာ ရောက်ကြသောအခါ “ကိုင်း . . . `အမောင်ချစ်ဖွယ်၊ ပုလဲသွယ်တို့၊ စကားရှည်ဖွယ်၊ ပြည်မတယ်ဘူး၊ ငါ့ကိုယခု ကြင်ဖက် ပြု၍၊ ကြင်မှုပြီးအောင် ပြုကြပါလော့။ ထိုသို့မဟုတ်၊ အငြင်း ထုတ်၍၊ နောက်ဆုတ် ယက်ကန်၊ သွေဖီဆန်က၊ ဟောသည်သရဲ၊ ဇက်ကိုခဲအောင်၊ ငါနှိုး၍လီဆယ်၊ တိုင်လိုက် မယ်တည့်” ဟု သရဲကတော် တိုင်းလုံးကျော်က တစ်ချက်လွှတ်စကား မိန့်မြွက်ကြား သတတ်။
ထိုအခါ မင်းနှစ်ပါးသည် ပြောသူမရှက် ကြားသူရှက်၍ “သရဲထိပ်ထား မိဖုရားရယ်၊ အလာဟုသခင်၊ ကျေးဇူးရှင်ကို၊ အားနာထောက်ထား၊ ငဲ့သောအားဖြင့်၊ ခင်မ လိုရာ မလိုက်ပါ ပါရမည့်အကြောင်း၊ နှိမ့်ချကြီးစွာ တောင်းပန်ပါသည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ခု၊ ချိုးဥပမာ၊ တို့ခမျာမှာ၊ အဲသည်ကိစ္စ၊ ဤကိစ္စကြောင့်၊ လွတ်ရေး ရည်ကာ၊ ပြေးထွက် လာကြသည့်၊ ပြည်ပြေး ဒုက္ခသည်များ ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ပြင် တစ်ဝ၊ ခင်မ အကြံ၊ ့ လိုက်ဖို့ရန်မှာလည်း၊ သရဲထိပ်တင်၊ ခင်မလင်ကို ကြောက်လှသည့်တာကြောင့် ဖြစ်နိုင် မည် မဟုတ်ကြောင်း သိတော်မူစေလိုပါသည်” ဟု ဆိုကြလေသတတ်။
ထိုအခါ သရဲကတော်က “အမောင်လူကောင်း ကြင်ဖက်လောင်းတို့၊ အမောင် တို့သည်၊ ငါ့အကြံသင်းပျံ့ ၊ ကြာညိုနံ့ကို၊ အတင်းခံ၍၊ ငြင်းဆန်ကြမည် ဆိုပါက၊ ယခု ပင်လျှင်၊ သင်တို့နှစ်ယောက်၊ အသက်ပျောက်အောင်၊ ငါ့လင်သရဲကို နှိုးလိုက်မည်”ဆို၍ သရဲအား အကယ်ပင် နှိုးတော့မည့်ဟန် ပြုလိုက်လေရာ မင်းနှစ်ပါးသည် သရဲကတော်၏ အလိုနိုင်ငံသို့ လိုက်ပါ ပါတော့မည်ဟု ဝန်ခံကြရလို့ကုန်သတတ်။
အလိုတော် ပြည့်တော့မည်မို့ သရဲသက်နှင်း မကျော့ကွင်းမှာ နှလုံးပီတိ ဂွမ်းဆီ ထိလျက် ပြုံးစိစိ ရှိသတတ်။ သို့ရာတွင် မင်းနှစ်ပါးမှာ အငိုလွယ်သော်လည်း အရှိုက်က ခက်သေးသဖြင့် သရဲကတော်၏ ထံသို့ သူ အလျင် သွားသင့်သည်၊ ငါ အလျင် သွားသင့် သည်ဟု အချင်းများလျက် ရှိကြသတတ်။
သရဲကတော်သည် သည်းမခံစိမ့်သဖြင့် “အိုဘယ့် ယောက်ျား ကိုလူသားတို့၊ ယောက်ျားပီပီ၊ မာန်ဖီဖီနှင့်၊ ပြုဖွယ်အမှု၊ ပြီးအောင် ပြုကြလော့၊ အခါမြင့်ညောင်း၊ အချိန်နှောင်းက၊ သင်တို့သေမင်း၊ ငါ့သက်နှင်းကို၊ တစ်ခါတည်း နှိုးလိုက်တော့အံ့” ဟု ဆိုလေသတတ်။
ထိုအခါ ညီတော်ယှာဇမန်က “နောင်တော်ဘုရား ရှေ့က ချီတော်မူလျှင် ညီတော် မှာ နောင်တော်က ပါဖို့ အသင့်ပင် ရှိပါသည်” ဟု လျှောက်တင်သံ နာခံ၍ သရဲကတော်၏ အလိုနိုင်ငံသို့ ကြီးစဉ်ငယ်လိုက် အလှည့်ကျ လိုက်ပါကြလေ သတတ်။ သရဲကတော် ကလည်း မိမိအလို ပြည့်ဝသဖြင့် “ဪ… ကောင်းလေစွ၊ ကောင်းလေစွ၊ ကောင်း လေစွ” ဟု ဝမ်းသာစကား ဆိုပြီးလျှင် ကိုယ်ကျပ်အင်္ကျီတွင်းမှ ရှည်လျားသော လက်စွပ် ဟု ကုံးကြီးကို ထုတ်၍ မင်းနှစ်ပါးအား ပြကာ မည်သည့်အရာများ ဖြစ်သည်ဟု သိပါ၏ လောဟု မေးသတတ်။ မင်းနှစ်ပါးကလည်း အကြောင်းကို လင်းပါမှသာ သိနိုင်ပါမည်ဟု ဆိုသဖြင့် သရဲကတော်က “အနှီ အရာများသည် အခြားမဟုတ်၊ ငါနှင့် တိတ်တိတ်ဖက်၍ အိပ်ခဲ့သော လူယောက်ျားများထံမှ တစ်ယောက်ဆီက တစ်ကွင်းကျ တစ်ကွင်းကျ တောင်းယူထားလိုက်သော လက်စွပ်များ ဖြစ်သည်။ အရေအတွက်အားဖြင့် သင်္ချာဖွဲ့ လိုက်သည်ရှိသော် အကွင်း ငါးရာ့ခုနစ်ဆယ် ဖြစ်သည်။ ယခု အမောင်တို့ နှစ်ယောက်နှင့် ငါ ပေါင်းဖော်ခဲ့ကြသည်ကို အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်စေခြင်း အလို့ငှာ အမောင်တို့၏ လက်ဝတ်ရတနာများကို ချွတ်၍ ပေးကြလော့”ဟု ဆိုသတတ်။ မင်းနှစ်ပါးလည်း တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်၍ မိမိတို့၏ လက်ဝတ် ရတနာများကို ချွတ်၍ သရဲကတော်အား ပဏ္ဏာသကြလေသတတ်။ သရဲကတော်လည်း မိမိ မျောက်မွေးခြင်း၏ မော်ကွန်းတိုင်ဖြစ်သော ငါးရာခုနစ်ဆယ့်နှစ်ကွင်းသော လက်စွပ်တို့ကို ကိုယ်ချပ်တွင်း၌ တရိုတသေ သိမ်းပြီးလျှင် “ကိုင်း အမောင်တို့၊ အမောင်တို့နှင့်ငါ မခွဲခွာမီ အမောင်တို့ သိစေရန် ငါ့ဇာတ်ကြောင်းကို အနည်းငယ် နိဒါန်းပြန်လိုသည်။ ဤ ငါ့လင်သရဲသည် ငါ၏ငယ်ချစ် မဟုတ်။ ငါသည် ငါ၏ငယ်ချစ်နှင့် ထိမ်းမြားဖို့ စီစဉ်နေသည့် ညတွင် ဤသရဲသည် ငါ့အား သူတစ်ယောက်တည်း ပေါင်းသင်းဖို့ရန် အကြံနှင့် အတင်း ယူဆောင်ပြီးလျှင် ကျောက်သေတ္တာတွင်း၌ သော့ခုနစ်ချက် ခတ်သည့် ရွှေကြုတ်တွင် ထည့်၍ ပင်လယ်ထဲ၌ အမြဲသိမ်း၍ ထားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ လုံခြုံစွာ သိမ်းဆည်း၍ ထားသဖြင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် ငါ့အား သူကလွဲ၍ အထီးဆိုလျှင် ယင်ဖိုမှ မသမ်းနိုင်ဖူးဘူး ဟု ထင်လျက် ရှိသည်။ သို့ရာတွင် ငါသော်တစ်မူကား ငါ အလိုရှိသလောက် လူ ယောက်ျား အလုံအလောက်နှင့် တူယှဉ်ဖက်နွဲ့ ပျော်ပွဲဆင်ချင်တိုင်း ဆင်ခဲ့သည်မှာ လက်စွပ်အကွင်း ငါးရာ့ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ကွင်းသည် ငါ၏ သက်သေပင်တည်း။ ဒွန္နယာတွင် သူ့ဗီဇနှင့်သူ လာကြသည်ကို သရဲဒုန္နာ မသိရှာချေ။ အတွင်းမှ တားဆီး ပိတ်ပင်ခြင်း မရှိသော စိတ်ကို အပမှ သော့ခုနစ်ချက် မက၍ သော့ခုနစ်ရာပင် ခတ်သော်လည်း အချည်းနှီးပင် ဖြစ်သည်။ ဒွန္နယာတွင် မိန်းမတို့ ကြံချင်လျှင် ဘယ်လို ယောက်ျား မျိုးမှ မတတ်နိုင်သည့် အဖြစ်ကိုလည်း ငါ့လင် နုံချာ မသိရှာချေ” ဟု အပလိန်းငို ကာ ဖွင့်လေသတည်း။
ထိုတရားကို ကြားရသော မင်းနှစ်ပါးမှာ ခေါင်းနားပန်းကြီး၍ မျက်လုံးမျက်ဆန် ပြူးကာ၊ အံ့သြတွေဝေကာ နေကြလေသတတ်။ အကြံအီဝ စိတ်တိုင်းကျလျက်ရှိသော သရဲကတော်လည်း သူ ့လင်သရဲ အိပ်ပျော်နေရာသို့ သွား၍ ဦးခေါင်းကို အသာ မ ပြီးလျှင် သူ၏ နူးညံ့သော အတွေ့ရှိသည့် ပေါင်တံပေါ်သို့တင်ကာ ပိုနေမြဲ ကျားနေမြဲ နေလျက် အို… အမောင်ယောက်ျား သူကောင်းသားတို့၊ ငါ၏ ဆန္ဒ၊ ပြီးပြည့်ဝပြီမို့၊ သင်တို့လည်း ငါ့လင်သရဲနှင့် ဝေးအောင် လိုရာသို့ ပြေးကြပေတော့’ ဟု ဆိုသတတ်။
မင်းနှစ်ပါးလည်း သရဲ၏ မျောက်မထားဒေဝီ မပွေလီရန် လွတ်ကင်းအောင် တစ်မုဟုတ်ချင်း ခရီးပြင်း နှင်ခဲ့ကြပြီးလျှင် “ဒွန္နယာတွင် အလာဟု အရှင်မှတစ်ပါး ကိုးကွယ်ရာ မရှိတော့ပြီ။ မိန်းမတို့၏ ယုတ်မာခြင်းမှ ကင်းလွတ်ရန် အလာဟုအရှင်အား ဆည်းကပ်ပါ၏။ အလာဟု အရှင်သည် မိန်းမတို့အား ကြီးလေးသော အပြစ်ဒဏ် ခတ်ပါစေသတည်း’ ဟု ရေရွတ်မြည်တမ်းကြလေ သတတ်။
ထို့နောက် ယှာဠိယမင်းသည် သတိတရားနှင့်’ ဆင်ခြင်၍ ‘ဘယ့်နှယ်လဲညီတော်၊ ရေသရဲ၏ အဖြစ်ကို မြင်ပြီ မဟုတ်လော၊ ငါတို့၏အဖြစ်မှာ သူ့အဖြစ်နှင့် စာလျှင် စာဖွဲ့လောက်အောင် မဟုတ်သေး။ ရေသရဲသည် ငါတို့ထက် တန်ခိုးကြီးသူ မှန်လျက် သူ့မယားသည် သူ့မျက်မှောက်၌ပင် သူ မသိအောင် ထင်တိုင်း ဖောက်ပြား နိုင်ခဲ့သည်မှာ ငါတို့နှစ်ပါး၏ မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ပင် ဖြစ်သည်။ သို့ဖြစ်ရာ ငါတို့ကဲ့သို့ တန်ခိုးဣဒ္ဓိပါဒ် မရှိသော လူသားမင်းများ အဖို့တွင် အဘယ်ဆိုဖွယ်ရာ ရှိအံ့နည်း။ ယခုအခါ ငါတို့သည် တခြားသို့ မသွားတော့မူ၍ ငါတို့ တိုင်းတော် ပြည်တော်သို့ ပြန်ကြပြီးလျှင် ငါတို့အပေါ်၌ မကောင်းသူတို့အား ထိုက်တန်အောင် အပြစ်ပေးကြဖို့ အလုပ်ပင် ရှိတော့သည်။ ပြောနေ ကြာရော့မည်၊ ယခုပင် ပြန်ကြကုန်အံ့” ဟု ဆိုကာ လာလမ်းအတိုင်း ပြန်ကြလေသတတ်။ မိမိတို့ တိုင်းပြည်သို့ ရောက်သောအခါ ယှာဠိယ မင်းသည် နန်းရင်းဝန်ကြီးအား ခေါ်တော်မူ၍ မိမိ၏ မျောက်မထား မိဖုရားကြီးနှင့်တကွ အပျိုတော် အစစ် ဆယ်ယောက်နှင့် အတု တစ်ကျိပ်တို့ကို အဆုံးစီရင် စေလေသတတ်။
ထိုနောက် ယှာဠိယမင်းသည် မိန်းမတို့အပေါ်၌ စိတ်အနာကြီး နာရကား “ဒွန္နယာတွင် မဖောက်ပြားသော မိန်းမဟု မရှိ။ ငါသည် ငါ့အပေါ်၌ နောက်ထပ် မည်သည့်မိန်းမမျှ မဖောက်ပြားနိုင်စေခြင်းငှာ ယနေ့မှစ၍ မိန်းမတစ်ယောက်ကို တစ်ည မျှသာ ပေါင်းပြီးနောက်၊ နောက်တစ်နေ့ နံနက်လင်းသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အဆုံးစီရင် စေအံ့သတည်း” ဟု စိတ်ပြဋ္ဌာန်းတော်မူသတတ်။
ညီတော် ယှာဇမန်မင်းလည်း နောင်တော်ထံမှ ခွင့်ပန်၍ မိမိစံရင်း သာမ လကန်ပြည်သို့ ပြန်လေသတတ်။
ထို့နောက် ယှာဠိယမင်းသည် နန်းရင်းဝန်အား ခေါ်တော်မူပြီးလျှင် မိမိ၏ ညဉ့်ရိက္ခာ အလို့ငှာ သမီးကညာတစ်ယောက် ရှာ၍ ဆက်ရမည်ဟု မိန့်သတတ်။ နန်းရင်း ဝန်ကြီးသည် လှပစင်ကြယ် ချစ်ချင်စဖွယ်ရှိသော အမျိုးကောင်းသမီး တစ်ယောက်ကို ရှာ၍ ဆက်သလေသတတ်။ ယှာဠိယမင်းသည် ထိုကံဆိုးရှာသော အမျိုးသမီးပျိုအား ညဉ့်အဖို့တွင် သဘောတော်ရှိ ခြေတော်တင်ပြီးလျှင် နံနက်လင်းသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နန်းရင်းဝန်ကြီးအား အဆုံးစီရင်စေသတတ်။ နန်းရင်းဝန်ကြီးလည်း စေသည့်ကျွန် ထွန်သည့်နွားပမာ အရှင်၏ အမိန့်တော်အတိုင်း သူသတ်အလုပ်ကို လုပ်လေသတတ်။
ဤနည်းဖြင့် ယှာဋိယမင်းသည် မွန်မြတ်လှသော မင်းအာဏာကို ဦးမည်း ဦးဖြူ၊ များဗိုလ်လူတို့၏ အကျိုးငှာ အသုံးပြုတော်မမူဘဲ တစ်ညတစ်ယောက် သမီးကညာ ကောက်၍ ပန်းဦးကို ပန်တော်မူပြီးလျှင် နောက်တစ်နေ့ နံနက် အရုဏ်တက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တစ်ညပေါင်း မိဖုရား ပန်တော်ကျများကို ဘဇာအကြောင်း ဘာအကြောင်း ဟု လင်းပြ ရှင်းဟတော် မမူဘဲ သတ်ရခြင်း၏ ပြကတေ့ အရသာ ချိုမြိန်ရှာသည့်အလား နံနက်စဉ် နံနက်ဆက် မိန်းမသတ် သာသနာ ပြုတော်မူ၍ ကာလ ကြာညောင်းလတ်သော် နိုင်ငံတော်အလုံး မီးကြီးအုံးသကဲ့သို့ ရှိလေတော့ သတတ်။
မွှေးစဉ် ပန်၍ မနံခင်ပင် ပစ်တော်မူတတ်ထသော မယားသတ်သနင်း ထို ယှာဠိယမင်း၏ နန်းရင်းဝန်လိမ္မာ ဝိဇီယာလည်း အလိုတော်ရှိ လက်သုံးကျမ်းကို ကျေပွန် သော မင်းခယောက်ျား ဖြစ်သည့်ပြင် မင်း၏မျက်စောင်း အကြောင်းမရွေးသည်၏ အဖြစ်ကိုလည်း ကောင်းစွာ နှလုံးပိုက်မိသူ ဖြစ်ရကား မိမိ၏အသက်၊ မိမိ၏စည်းစိမ်၊ မိမိ၏ အိုးအိမ်နှင့်တကွ မိမိ၏ လွတ်လပ်ခြင်းကို အစိုးရတော်မူသော ယှာဠိယဘုရင် ဘဝရှင်အား “ဘုန်းတော် အလွန်တရာ ကြီးမြတ်တော်မူလှသော အခြေနှစ်ချောင်းနှင့် ဦးခေါင်းကို အစိုးရတော်မူသော အရှင်မင်းကြီး၊ အရှင်မင်းကြီး ယခု ပြုတော်မူလျက် ရှိသော အပျိုရည်ကို ယူ၍ လူကိုသတ်သော အမှုမသမာ ခင်းယုတ်မာများသည် မင်းကောင်းမင်းမြတ်တို့ ပြုကောင်းသော အံမှုများ ဟုတ်ဖို့ဝေးစွ၊ သာမန် လူကောင်း သူကောင်းများပင် ပြုကျင့်ဝံ့သော အလုပ်များ မဟုတ်ပါ။ ထို့ကြောင့် ရွှေနန်းရှင်သည် ဆင်ခြင်သင့်ပါသည် ဘုရား” ဟု တရားပြ၍ နားချကာ လျှောက်ထားဖူးသည် ဟူ၍လည်း တစ်ခါဖူးမျှ မရှိသော ဟူသတတ်။
ဤနည်းဖြင့် နိုင်ငံတော်အဝန်းရှိ သမီးပျိုများကို ရှင်ဘုရင်က တစ်ည တစ်ယောက် ပေါင်း၍ ကြံရာတော်ပါ နန်းရင်းဝန်က တစ်မနက် တစ်ယောက် အဆုံး စီရင်ဖန် များလတ်သော် ယှာဠိယမင်း၏ နိုင်ငံတော်၌ အပျိုအရွယ် မိန်းမငယ် ဟူ၍ မရှိသလောက် ရှား၍ သွားပြီးလျှင် အပုန်းအအောင်း ကျင်လည်၍ အသက်တစ်ချောင်းနှင့် ကြွင်းကျန်ရစ်ရှာသူ အပျိုအရွယ် အနည်းငယ်လည်း နိုင်ငံရပ်ခြား တိုင်းတစ်ပါးသို့ ပြေးသွား တိမ်းရှောင်၍ နေကြလေတော့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် နန်းရင်းဝန်ကြီးမှာ ယှာဠိယမင်းအဖို့ မိဖုရားလောင်း ရှာ၍ မရနိုင်သဖြင့် အကြံအိုက်လျက်ရှိသော ဟူသတတ်။
ထိုနန်းရင်းဝန်ကြီးတွင် ရုပ်ဆင်းအင်္ဂါနှင့် ပြည့်စုံသော ယှာဠာဇတ်နှင့် ဒွန်ယာ ဇတ် အမည်ရှိသော သမီးပျိုနှစ်ယောက် ရှိသတတ်။ အကြီးဖြစ်သော ယာဠာဇတ်သည် ရာဇဝင်သမိုင်း ရှေးဟောင်းပုံပြင်တို့၌ သူမတူအောင် ကျွမ်းကျင်၍ သူ မသုံးသပ်ဖူးသော ကျမ်း၊ သူ မလေ့လာဖူးသော အတတ်ဟူ၍ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်ဟု ပြောကြ သတတ်။ ယဉ်ကျေးပျူငှာ ကိုယ်အမူအရာနှင့် နှုတ်အမူအရာ၌လည်း အလွန်ပင် ချစ်ခင် နှစ်လိုဖွယ်ရှိသော ဟူသတတ်။
ယာဠာဇတ်သည် မိမိဖခင် စိတ်မချမ်းမသာ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် အပါးသို့ ချဉ်းကပ်ပြီးလျှင် “ပါပါဖခင် ကျေးဇူးရှင်သည် အကြောင်း ဘဇာ ဖြစ်သည့်ဟာကြောင့် မှိုင်တွေ့၍ နေပါသနည်း။ ဒွန္နယာတွင် ပူစရာတို့ မည်သည်လည်း မမြဲ၊ ပျော်စရာတို့ မည်သည်လည်း တစ်ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်ကို ပါပါသည် သတိတော် လစ်ဟင်းနေ ဟန် တူပါသည်။ ဖခင့်အပူ သမီးကူ၍ ဖြေပါရန် အခွင့် ပြုသင့်ကြောင်းပါ” ဟု နှုတ်ချို သံသာ ပြောရှာလေသတတ်။
သမီးအလိမ္မာ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ နန်းရင်းဝန်ကြီးသည် မိမိနှင့် ယာဠိယမင်းတို့နှစ်ယောက် ဖြစ်ပျက်ကြသမျှကို ကုန်စင်အောင် ပြန်ပြောပြလေသတတ်။ ထိုအခါ ယှာဠာဇတ်က “သေ… ဖြစ်မှဖြစ်ရပလေ ပါပါရယ်၊ ပါပါတို့ဟာ နောက်ထပ် မူဆလင်အမျိုးသမီးတွေ ဘယ်လောက်များ သတ်နေကြဦးမှာပါလိမ့်။ သည်လိုဆိုလျှင် သမီး အကြံတစ်ခု ပေးပါရစေ၊ သမီးအကြံကို လိုက်မည်ဆိုလျှင် ပါပါ့အသက်လည်း ———— – စည် မဟုတ်ပါ’ဟု ဆိုသတတ်။ နန်းရင်းဝန်ကြီးက “သည်လိုဆိုလျှင် သမီးအကြံ ပါပါ ကြားစမ်းပါရစေ”ဟု ဆိုသတတ်။ ထိုအခါ ယှာဠာဇတ်က “သမီးတော်အကြံက သည်လို ပါ ပါပါရယ်။ ဘုရင်မင်းမြတ်ကြီးအဖို့ တခြား အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို ရှာနေမည့် အစား၊ မရိုသေ့စကား သမီးကိုပဲ ပါပါက ပို့ဆက်ပေးစေလိုပါသည်၊ သမီးထိုက်နဲ့ သမီးကံပေါ့။ တကယ်လို့ အနန္တ တန်ခိုးတော်ရှင် ကျေးဇူးကြောင့် သမီး အသက်ချမ်းသာ ရာ ရမည်ဆိုလျှင်လည်း သမီးသည် သမီးတို့ အမျိုးသမီးများကို ပါပါနှင့်တကွ ဘုရင် မင်းမြတ်ကြီးရဲ့ဘေးမှ ကယ်တင်နိုင်သည့် အဖြစ်ကို ရောက်ပါလိမ့်မည်”ဟု ဆိုသတတ်။
ထိုစကားကို ကြားလတ်သော် နန်းရင်းဝန်ကြီးက “အို… တယ်မိုက်သည့် သမီးကိုး၊ နင့်ပါးစပ်မို့ ဟရက်၊ ငါဖြင့် ကြက်သီးများပင် ထပါရဲ့။ အသက်ကို ဉာဏ်စောင့် သည်ဆို မဟုတ်လား။ သူတကာ အတွက်နှင့် ဘာလို့ ငဝက်က ဒဏ်ခံ ချင်ရသဟာလဲ’ ဟု ဆိုသတတ်။
သို့ရာတွင် ယာဠာဇတ်သည် သူ့ဖခင် ပြောသည်ကို နားမဝင်ဘဲ “သမီး အစီရင်. ခံပါရစေ ပါပါ၊ ပါပါ့စကားကို ပယ်သည်လို့လည်း အမျက်တော် မထွက်ပါနှင့်။ သည် ကိစ္စဟာ သမီး ဉာဏ်မီသလောက်ဆိုလျှင် ဘုရင်မင်းမြတ်ကြီးထံ သမီး မရောက်ဘဲ နှင့် အေးမည့်ကိစ္စ မဟုတ်ဟု ထင်ပါသည်။ သို့ဖြစ်ပါ၍ သမီးကိုသာ ဘုရင်မင်းမြတ်ထံ အမြန် ပို့ဆက်ပေးစေလိုပါသည်။ အကယ်၍ ဘုရင်မင်းမြတ်ကြီးက သမီးကို သတ်မည် ဆိုလျှင်လည်း အမျိုးသမီးများ အသက်ကို ကယ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း သေရမှာမို့ ‘အသေ ခံရကျိုး နပ်ပါလိမ့်မည်”ဟု ဆိုပြန်သတတ်။ နန်းရင်းဝန်ကြီးကလည်း “ဪ… တယ်မိုက်သည့် သမီးပါလား၊ ဒွန္နယာမှာ ကိုယ့်အသက်ထက် သူများ အသက်များ ချစ်နေရသေးသလား၊ ကိုယ့်ဟာကိုယ် အနေသာကြီးဟာ၊ သေပန်း မပွင့်ချင်စမ်းပါနှင့် သမီးရယ်” ဟု အကြံလျှော့အောင် ပြောပြန်သတတ်။
သို့ရာတွင် ယာဠာဇတ်ကမူ အကြံမလျှော့။ မိမိကို ဘုရင်မင်းမြတ်ကြီးထံသို့ အမြန် ပို့ဆောင်ရန်သာ ပြောသည်။ နောက်ဆုံးတွင် နန်းရင်းဝန်ကြီးသည် ယာဠာဇတ် အား အပြစ်တင်လိုသဖြင့် “သမီး၊ သမီးဟာ ပါပါ့စကားကို နားမထောင်လျှင်တော့ တိရစ္ဆာန်စကား တတ်သော တောင်သူကြီးရဲ့ ပုံထဲကလိုပဲ သမီးဟာ နှာခေါင်းကျည်ပွေ့ တွေ့ ရတော့မည် ထင်သည်” ဟု ဆိုသတတ်။
ထိုအခါ “သဟာဖြင့် ပါပါရယ်၊ ပါပါရဲ့ တောင်သူကြီးပုံကို ပြောစမ်းပါဦး။ သမီး နားထောင်စမ်းပါရစေ”ဟု ဆိုရာ နန်းရင်းဝန်ကြီးက ‘ကိုင်း နားထောင်၊ ပါပါ ပြောပြမည်။ တောင်သူကြီးရဲ့ နွားနှင့်မြည်းပုံက သည်လိုတဲ့’ ဟု ဆိုကာ ဆိုလတ္တံ့သည့် အတိုင်း ပြောပြသော ဟူသတတ်။
