ရန်ကုန် ကမ္ဘာ (၁)
စနေနေ့ မနက် ၈ နာရီ၊ ဟန်မင်းဖြိုး တယောက် ခေါင်းထဲ ရီဝေနောက်ကျိစွာနဲ့ ဟိုတယ်အခန်းတခုထဲ နိုးလာသည်။ မနေ့ညက အရှိန် အကင်းမသေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ဒီနေ့ လုပ်စရာ ဘာရှိလဲလို့ ဖုန်းထဲမှာ ကြည့်လိုက်တော့ ရန်ကုန် နာမည်ကြီး ဟိုတယ်ရဲ့ ရေကူးကန်မှာ နေ့လည်ပိုင်း ချိန်းထားတာ တခုနဲ့ ညနေကျရင် ရန်ကုန်ညပြေးပွဲ ဆိုပြီး ပေါ်လာသည်။
အကောင်ကြီးကြီးရဲ့ သားတယောက်ဖြစ်တဲ့ ဟန်မင်းဖြိုးဟာ တကယ်တော့ ကျန်းမာရေး လိုက်စားသူ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ရန်ကုန်ညပြေးပွဲကို ဝင်ပြေးရတဲ့ အကြောင်းရင်း ရှိသည်။ မျက်စိကျနေတဲ့ တက်သစ်စ မော်ဒယ်မလေးလည်း အဲဒီပြိုင်ပွဲ ဝင်ပြေးမယ်တဲ့။
အဖူးအငုံ ဆိုရင် ဒူးတုန်အောင် ကြိုက်တဲ့ ဟန်မင်းဖြိုးက အကောင်ကြီးသား ပီပီ အကွက်မြင်သည်။ ငွေနဲ့ လိုက်လို့ မရတဲ့ အခု ကောင်မလေးလို ပုံစံမျိုးဆို သူတို့လုပ်နေတဲ့ အလုပ်ထဲ ဝင်ယောင်ပြီး ရင်းနှီးမှု ယူရုံပဲ ဖြစ်သည်။
၁၅ ကီလိုမီတာ ပြည့်အောင် ပြေးစရာမလို၊ ပန်းဝင်စရာမလို၊ အယောင်ပြ ဓာတ်ပုံရိုက်၊ လိုင်းပေါ်တင်၊ ကောင်မလေးနား သွားကပ်ကာ အဆင်ပြေရင် ကားပေါ်ခေါ်သွားရုံပဲ ဖြစ်သည်။
ဝင်ပြေးတဲ့သူ အများစုကလည်း တကယ့် အပြေးသမားထက် လိုင်းပေါ်တင်ချင်တဲ့ ပေါ်ပင်တွေပဲ များမည်ဟု ထင်သည်။ ဒါကတော့ သူတို့ ကိစ္စပါ။ မော်ဒယ်မလေး အကြောင်း ခေါင်းထဲ ရောက်လာတာနဲ့ အကြောပေါင်းတထောင်က ဖျင်းကနဲ ဖြစ်သွားသည်။
ဓာတ်ဆီတန်းစီစရာမလို၊ စုံမကို ဂရုစိုက်စရာ မလိုတဲ့ ဟန်မင်းဖြိုးတယောက် အဲကွန်း အပြည့်ဖွင့်ထားတဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် ကားကြီးထဲမှာ မော်ဒယ်မလေးကို ဘယ်လိုတင်ရမလဲလို့ စိတ်ကူးယဉ်ရင်း ပီတိဖြာနေသည်။
ခွေးနှစ်ကောက် ကိုက်ရင်တောင် ထွက်အားပေးကြတဲ့ ရန်ကုန်သားတွေကတော့ ညပြေးပွဲကို အားပေးကြလိမ့်ဦးမည်။ အဲဒါက သူတို့ ကိစ္စပါပဲ။
ရန်ကုန် ကမ္ဘာ (၂)
စနေနေ့ ည (၈) နာရီ၊ အောင်ကျော်ထွန်း စိတ်ညစ်နေသည်။ လက်က နာရီကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ည ၈ နာရီ ၂ မိနစ်၊ အခုထိ YBS 133 မလာသေး။
လက်ထဲမှာ ကားခပေးဖို့ အသင့်ကိုင်ထားတဲ့ နှစ်ရာတန် နှစ်ရွက်ဟာ ချွေးစီးတွေကြောင့် စိုဖတ်ဖတ် ဖြစ်နေသည်။ ဂျန်းရှင်းစီးတီး ကားမှတ်တိုင်မှာ ည ၇ နာရီကျော်ကတည်းက YBS 133 ကို စောင့်နေတာ ဖြစ်သည်။ ယုဇနဥယျာဉ်မြို့တော်ကို ပြန်ဖို့က ဒီတလိုင်းပဲ ရှိသည်။
ညနက်လေ အသက် ၂၅ နှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ အောင်ကျော်ထွန်း ကြောက်စိတ်ဝင်လေ ဖြစ်သည်။ နယ်ကနေ စ၊စ်ဘေးရှောင်ရင်း အမေ၊ သူနဲ့ ညီမလေးတို့ သုံးယောက် ဈေးသက်သာတဲ့ ယုဇနဥယျာဉ်မြို့တော်က တိုက်ခန်းကျဉ်းလေး တခုမှာ ငှားနေတာ ဖြစ်သည်။ ကျန်းမာရေး မကောင်းတဲ့ အမေကို ညီမလေးက ကူပေးနေရချိန်မှာ အောင်ကျော်ထွန်း တယောက် ကြုံရာဘောက်အလုပ်များ လုပ်ပြီး ငွေရှာနေရသည်။
ယခုလည်း နေ့စားအလုပ်တခုအတွက် မြို့ထဲလာရင်း အိမ်ပြန်နောက်ကျနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ညပြေးပွဲဆိုလား၊ မာရသွန်ဆိုလား လုပ်တာကြောင့် မြို့ထဲမှာ လမ်းတွေပိတ်ပြီး YBS တွေ နောက်ကျနေတာလို့ သတင်းကြားရသည်။
ဒီလောက် ပူနေတဲ့အထဲ အမောခံ ပြေးလွှားနေသူတွေကို သူအံ့ဩသည်။ တနေ့လုံး ပစ္စည်းတွေ ထမ်းပိုးလာတဲ့ အောက်ကျော်ထွန်းကတော့ အမေ ချက်ပေးထားတဲ့ ကန်စွန်းရွက် ချဉ်ရည်ဟင်းနဲ့ ငပိရည်ကို စားပြီး မီးပြတ်လို့ ပူလောင်အိုက်စပ်နေတဲ့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ လှဲလျောင်း အနားယူချင်တာပဲ သိသည်။
ညပြေးပွဲက လူတွေကို မေလ ရာသီဥတုပူပူမှာ မိုး မစို့မပို့ ရွာလို့ ပိုပူနေရတဲ့အထဲ အလကား အားအကုန်ခံပြီး ပြေးနေကြတဲ့သူတွေလို့ ထင်မိသည်။ ဒါကတော့ သူတို့ကိစ္စပါ။
အဓိက ကိစ္စက ည ၉ နာရီ ထိုးကာနီးလေ သူရင်ခုန်လေ ဖြစ်သည်။ အောင်ကျော်ထွန်းတို့လို လူမျိုးဟာ ပေါ်တာဆွဲသူတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်ဆုံး အမျိုးအစားဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
အမေမှာတဲ့ ဆေးထုပ်နဲ့ ညီမလေးအတွက် မုန့်ထုပ်လေး ပါတဲ့ ကျောပိုးအိတ်ကို ခန္ဓာကိုယ်ရှေ့ ပြောင်းလွယ်ပြီး ခပ်တင်းတင်း ဖက်ထားလိုက်သည်။ ည ၉ နာရီထိုးလို့မှ YBS 133 မလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ စဉ်းစားနေသည်။ ခေါင်းထဲမှာ ဘာမှ မပေါ်။ အောင်ကျော်ထွန်းတို့လို့ လူတွေအတွက် လောကကြီးမှာ အဖြေမရှိ။
ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာတော့ ခွေးနှစ်ကောင် ကို၊က်ရင်တောင် ထွက်အားပေးကြတဲ့ ရန်ကုန်သားတွေက အပြေးသမားတွေကို ဟေးလားဝါးလား နှုတ်ဆက်နေကြသည်။ အဲဒါကလည်း သူတို့ ကိစ္စပါပဲ။
(ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ မတူညီတဲ့ ကမ္ဘာ နှစ်ခုက လူ နှစ်ယောက်အကြောင်းကို ခံစားရေးဖွဲ့ပါသည်)
