ဒီရင်ဖွင့်စာကို ဖတ်နေတဲ့ ညီမလေးတွေရှိရင် သင်ခန်းစာယူကြပါ။
ကျွန်မတို့ မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက လူတိုင်း အားကျခဲ့ကြတယ်။
ဟိုတယ်အကြီးကြီးမှာ လုပ်တယ်၊ ဝတ်စုံဆို ၅ စုံလောက် လဲတယ်၊ ရွှေတွေဆိုတာလည်း တစ်ကိုယ်လုံး ဝင်းနေတာပဲ။
သူက “မောင့်မိန်းမကို မျက်နှာမငယ်စေရဘူး” ဆိုပြီး အရာရာ အကောင်းစားတွေ စီစဉ်ပေးခဲ့တာလေ။
ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာက သူ့စီးပွားရေး အဆင်ပြေလို့၊ သူ့မိဘတွေက ချမ်းသာလို့ ဒီလို သုံးနိုင်တာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ “တန်ဆောင်မုန်းလပြည့်နေ့” မင်္ဂလာဆောင်ပြီးလို့ (၁) ပတ်ပဲ ကြာပါတယ်။
အိမ်ကို အကြွေးရှင်တွေ ရောက်လာတော့မှ ကျွန်မ မူးလဲချင်သွားတယ်။
သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက…
မင်္ဂလာဆောင်စရိတ်၊ ကျွန်မကို တင်တောင်းတဲ့ ရွှေ၊ ဟိုတယ်ဖိုး အားလုံးကို သူက “အတိုးကြီးပေးပြီး ချေးငှား လုပ်ထားတာ” တဲ့။
သူ့မိဘတွေကလည်း သဘောမတူတာကို အတင်းလုပ်ချင်လို့ သူက လိမ်ပြီး ချေးထားတာတဲ့။
အခုတော့ ဟန်နီးမွန်းမထွက်ရဘဲ၊ အကြွေးရှင်တွေက အိမ်ထိလာပြီး ဆဲဆိုနေကြပြီ။
ကျွန်မကို တင်တောင်းထားတဲ့ ရွှေတွေကို ပြန်ရောင်းဆပ်ဖို့ သူက ပြောလာတယ်။
“မောင်က သဲကို မျက်နှာပန်းလှစေချင်လို့ လုပ်ပေးခဲ့တာလေ… အခု ပြန်ကူညီပါ” တဲ့။
ကျွန်မ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ဘူး။
ဒါဟာ “ချစ်တာ” လား? “လိမ်ညာတာ” လား?
သူ့ရဲ့ “အတ္တ” နဲ့ “ကြွားဝါချင်စိတ်” ကြောင့် ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးအစမှာတင် “အကြွေး သိန်းရာချီ” နဲ့ စတင်ရတော့မယ်။
ကျွန်မ ဘာလုပ်သင့်လဲ အစ်မတို့ရယ်?
သူပြောသလိုပဲ ရွှေတွေထုတ်ရောင်းပြီး ဒီအကြွေးကို လင်မယားနှစ်ယောက် ခါးစည်းခံဆပ်မလား? (ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ယုံကြည်မှု လုံးဝ မရှိတော့ဘူး)
ဒါမှမဟုတ် “လိမ်ညာပြီး လက်ထပ်မှု” ဆိုပြီး ကွာရှင်းပစ်လိုက်မလား? (ဒါဆိုရင်လည်း မင်္ဂလာဆောင်ပြီးကာစမို့ ကျွန်မ အရှက်ကွဲရမယ်)
ဂုဏ်ပကာသန မက်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မအမှားလည်း ပါတာမို့ ဝေဖန်မယ့်အစား လမ်းပြပေးကြပါဦးရှင်။
