ကျွန်မအဖေက အမြဲ ပြောဖူးတယ်။ “လောကမှာ လွယ်လွယ်ချောင်ချောင် ရတယ်ဆိုတာ မရှိဘူး၊ သမီး။ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်ပေးရတာချည်းပဲ။ ပြန်ပေးဆပ်လိုက်ရတာက ဘာလဲဆိုတာ သမီး အမြဲ မျက်ခြေမပြတ်ဖို့ လိုတယ်” တဲ့။ ကျွန်မ နာမည်လား၊ နာမည် အပြည့်အစုံကတော့ မပြောပါရစေနဲ့။ လဲ့လဲ့လို့ပဲ ထားလိုက်ပါ။ အလုပ်က မူလတန်းပြ ဆရာမပါ။ ဒါကလည်း ပိုက်ဆံအတွက်လုပ်တာ မဟုတ်ပဲ ဝါသနာပါလို့ လုပ်နေတာပါ။ ကျွန်မအမျိုးသားက အကောင်ကြီးကြီး အမြီးရှည်ရှည်ထဲကဆိုတော့ ငွေမလိုပါဘူး။ သူ ကျမကို တင့်တောင့်တင့်တယ် လိုလေသေး မရှိရအောင် ထားနိုင်ပါတယ်။။ ကျမ အခုပြောပြမဲ့ အကြောင်းက ဘယ်သူမှ မသိကြသေးတဲ့ ကျမရဲ့ လျို့ဝှက်ချက်ပါ။ ကျမ အမျိုးသားတောင် မသိပါဘူး။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘူးဆိုတာက ရှက်စရာ…

မေဇင်ဟာ လှတယ်လို့ ပြောလို့ရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပါ။ သူမရဲ့ နူညံ့တဲ့ အသားအရည်နဲ့ မစိုစလောက် အနည်းငယ် ဝနေတယ်လို့ ပြောလို့ရတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အလှပိုင်ရှင် မိန်းမတစ်ယောက်ပေါ့။ ၁၅ ပေါင်ခန့် ဝိတ်ချထားပြီး ဘော်ဒီကို ပြန်ထိန်းထားတာ မကြာသေးပါဘူး။ မေဇင်တစ်ယောက် အတော်လေး ကြိုးစားလိုက်ရတာပေါ့။ မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် ဝိတ် ၁ ပေါင်ချဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို မလွယ်တဲ့ ကိစ္စပဲလေ။ ယောကျာ်းလုပ်သူ ကိုအောင်မင်းကတော့ မေဇင့်ကို လိုက်လို့ မရှင်နိုင်တော့ဘူး။ အရမ်းဝလာတော့ ဘယ်လောက်လုပ်လုပ် သိပ်မထိရောက်သလို ဖြစ်နေရော။ ကိုအောင်မင်းဆိုတဲ့လူက အစားအသောက်ကလည်း ကျူးတာကိုး။ ပေါင် ၂၀၀ လောက် ခန္ဓာကိုယ် အလေးချိန်ရှိတဲ့ တကယ့်ဝက်ကြီးပါ။ ဒါပေမဲ့ မေဇင် ကိုအောင်မင်းကို ချစ်နေဆဲပါ။ ကိုအောင်မင်းကလည်း မေဇင့်ကို ချစ်နေဆဲပါပဲ။ တစ်ယောက်ကို…

အဖုံးဖွင့်ထားသော လေးထောင့်သံပုံး၏ အဝတွင် သစ်သားတုတ် ကန့်လန့်ခံကာ ချိတ်ဖြင့် ချိတ်တံပိုးဖြင့် ထမ်းလာခဲ့သော ရေအပြည့်ပါသည့် သံပုံးနှစ်ပုံးကို ရင်မောင်သည် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အသာထိန်းပြီး ဒူးနှစ်ဖက်ကွေးကာ မြေပေါ်ကို ချလိုက်၏ ။ ပြီးတော့ ပုံးနှစ်ပုံးတွင် ချိတ်ထားတဲ့ ချိတ်နှစ်ချိတ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုခုံးပေါ်မှ တံပိုးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ယူပြီး အနီးရှိ အုန်းပင်မြစ်အုံကြီးတွင် မှီကာ ထောင်လို့ ထားလိုက်၏ ။ ပြီးတော့ ရေအပြည့်ပါလာသော သံပုံးနှစ်ပုံး အတွင်းမှ ရေများကို ရင်မောင်သည် တစ်ပုံးချင်း မပြီး အနီးရှိ ဒီဇယ်ပေပါကို ထက်ပိုင်းဖြတ်ထားသော စည်ပိုင်းဖြတ် အတွင်းသို့ လောင်းပြီး ထည့်လိုက်၏ ။ ရင်မောင် ထမ်းလာသော သံပုံးနှစ်ပုံးအတွင်းမှ ရေများ ကုန်သောအခါတွင်…

(နိဒါန်း) “ ငွေ လ မင်း..” “ အင်..” “ ဝေးးး ဟေးဟေးးး..” “ ရွှီ.. ဖြောင်း ဖြောင်း ဖြောင်းး..” “ ငွေ လ မင်း.. ငွေ လ မင်း.. ငွေ လ မင်း..” လက်ခုပ်သံများ၊ အော်ဟစ် အားပေးသံများနှင့် လက်ခေါက်မှုတ်သံ တရွှီရွှီတို့က လရောင် ဆမ်းသော ညချမ်း၏ အေးမြမှု အောက်တွင် ပွက်လော ညံသွားသည်။ မိမိတို့ မေဂျာ၏ မောင်မယ် သစ်လွင် ကြိုဆိုပွဲဟု ပြောရမည့် ဒီပွဲလေး။ အမှန်တော့ မွန်း အပါအဝင် ယခု ရှိနေသူအားလုံးက တတိယနှစ် ကျောင်းသူကျောင်းသား များသာဖြစ်သည်။ သစ်လွင်ကြိုပွဲ ကျင်းပမည် ဆိုတော့…

ဖြစ်ရပ်မှန်အိမ်ထောင်ရေး ဇာတ်လမ်း “ ငါ့ညီ ..မင်း..ငသက်သတင်းကြားပြီးပြီလား..” “ ဘာသတင်းလဲကွ..” “ ငသက် သူ့ဆော်ရဲ့အမေနဲ့ အိမ်ထောင်ကျသွားတဲ့ သတင်းလေ..” “ ဟေ..ဘယ်လိုဘယ်လို..ငါ..နားကြားများလွဲသွားသလားလို့..ငသက် အိမ်ထောင်ကျသွားတာ ဘယ်သူနဲ့..” “ သြော် …မင်းကလဲ …သူဆော်ရဲ့ အမေနဲ့ပါဆို ..” “ ဘယ်လိုတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲကွာ…” “ အဲ့ဒါတော့ ငါလည်း သေချာမသိဘူး…ကာယကံရှင် ငသက်ကိုပဲ မေးမှသိမယ်..” “ ဒါနဲ့ ငသက်ကကော အခု..ဘယ်မှာလဲ…” “ သူ့အိမ်မှာနေမှာပေါ့…သြော် ..သူ့အိမ်ဆိုတာ သူ့မိဘအိမ်ကို ပြောတာမဟုတ်ဘူးနော်..သူ့မိန်းမကြီးအိမ်မှာဆိုလား..အဆောင်ခန်းငှားပြီး သွားနေတယ်ဆိုလား..တခုခုပဲ..သေချာတော့ မသိဘူး…” “ မင်း ငသက်ကို ဖုန်းခေါ်ပြီး..ဒီကောင်ဘယ်ရောက်နေလဲ မေးကြည့်လိုက်လေကွာ..” “ ဟ ..မင်းကောင်ငသက်က ဖုန်းမကိုင်ဘူးကွ…ဒီမှာကြည့် ..ငါခေါ်ထားတာ call ၃၀ ပြည့်တော့မယ်…ငါ…