တနေ့တ၌ ကျုန်ုပ်သည် ပျင်းပျင်းရှိသည်နှင့် မြန်မာဆိုင်ဘာ ဝက်ဆိုက်ပေါ်တွင် ဘူးကျနေခိုက် . .အဲ အဲ ဟုတ်ဘူး၊ မှားလို့ မှားလို့ . . အဲဒါက ဂမ္ဘီရ စာရေးဆရာတွေသုံးတာ၊ ကျနော်သုံးလို့မရဘူး၊ ငရဲကြီးလိမ့်မယ်။ ပြင်ရေးမှ။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကျနော်သည် မအားလပ်သည့်ကြားမှ မအား အားအောင် အရေးမကြီးသောအလုပ်များကို ဘေးချိတ်၍သော်လည်းကောင်း၊ အရေးကြီးသော အလုပ်များကို နောက်ရွှေ့၍ သော်လည်းကောင်း ကမ္ဘာကျော် မြန်မာဆိုင်ဘာဝက်ဆိုက်ပေါ်တွင် ဝါသနာအလျောက် မန်ဘာများကျခဲ့သော ဘူးများကို ကောက်ယူစုဆောင်းနေခိုက် မန်ဘာတစ်ဦးဖြစ်သူ JassBeat ရေးသော ပို့စ်တစ်ခုကို ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ အတွေ့အကြုံများ ခေါင်းစဉ်အောက်တွင် အမှတ်မထင် ဖတ်မိလေတော့သည်။ သူရေးထားသော ပို့စ်ကို အောက်တွင် မူရင်းအတိုင်း ဖော်ပြလိုက်ရပါသော်…… “ကြာတော့ကြာပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်လောက်က တွေ့ခဲ့ဖူးတာပါ။…

မမနဲ့နေတဲ့ တစ်ပတ်မှာ ပထမ ၃ ရက်လောက်က ဘယ်လို အချိန်ကုန်လို့ ကုန်သွားမှန်းကို မသိလိုက်ဘူး၊ ၂ ယောက်သား မစားဖူးတဲ့ အစား စားလိုက်ကြတာ၊ နားတယ်ကို မရှိ။ မမကလည်း မမ၊ ကြိုက်တယ်တဲ့၊ ဇော်နဲ့ အဲလိုနေရတာ ကြိုက်တယ်တဲ့၊ မအားနဲ့၊ အားတာနဲ့ လူကို နည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ မတောင်တောင်အောင်လုပ်ပြီး သွင်းခိုင်းတော့တာဘဲ။ ကျနော့်မှာ ပြီးလို့ အရည်ထွက်မှ ထွက်ရဲ့လားလို့တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မသေချာတော့။ အဲ့နောက်ပိုင်းမှာတော့ လူက ထွက်ပြေးချင်လာတယ်။ မကြိုက်လို့တော့မဟုတ်၊ ကြိုက်သမှ ကျနော်လည်း ကြိုက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လူကမနိုင်တော့။ မမက အဲဒါကိုမသိ။ ကျနော့်မှာ ကျန်တဲ့ရက်တွေကို ရှိသမျှ ပညာတွေ အကုန်ထုတ်သုံးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မနည်းအသက်ဆက်နေရတယ်။ တော်သေးတယ် တစ်ပတ်လောက်မို့လို့၊ ဒါတောင်…

အခန်း ( ၁ ) ” မမလေး … ကားအဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ ” ” အေးအေး … မောင်တိုး … ငါလာပြီ … ငါ့ကား ဘယ်ချိန်ရမှာလဲ ” ” ညနေပိုင်းမှ … ရမှာ … မမလေး ” ဧည့်ခန်းထဲ ထိုင်နေတုန်း ဒါရိုင်ဘာ မောင်တိုးက အဆင်သင့် ဖြစ်ကြောင်း လာပြောလို့ ပြည့်လည်း လွယ်နေကြ အိတ်ကလေး ကောက်လွယ်ပြီး ကုမ္ပဏီ သွားဖို့ ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ပြည့်ကား ပျက်လို့ ကိုမိုးက သူ့တပည့် မောင်တိုးကို လာခေါ်ခိုင်းတာပါ။ ခြံတံခါးနား ရောက်တော့ ခြံစောင့် ဦးသိန်းက မောင်တိုး ဟွန်းတီးတာနဲ့ တံခါး လာဖွင့်ပေးနေတာ။…

အိမ်ထောင်မပြုရသေးသော အမျိုးသား အမျိုးသမီးများ အသက်အရွယ် နှစ်ဆယ်ကျော် အစိတ်ထဲသို့ ဝင်လာကြပြီဆိုလျှင် လူပျိုကြီးအပျိုကြီးဆိုသော ဘွဲ့ကိုရလာကြသည်။ မိသားစုအသိုင်းအဝိုင်း၊ သူငယ်ချင်းအသိုင်းအဝိုင်း၊ အိမ်နီးချင်းအသိုင်းအဝိုင်းများကြားတွင် ဘာပဲပြောပြော၊ ဘာပဲလုပ်လုပ် အပျိုကြီး လူပျိုကြီးဖြစ်ရတာကို အပြစ်ကြီးတစ်ခုသဖွယ် စောင်းပါးရိပ်ခြေအပြောခံရသည်သာမက နောက်ပြောင်သရော်ခြင်းကိုပါ ခံကြရတော့သည်။ လူပျိုကြီး အပျိုကြီးတွေဆိုတာကလည်း ဘယ်သူမှ လူပျိုကြီး အပျိုကြီးဘဝကို ခုံမင်နှစ်သက်လွန်းလို့ ဒီဘဝကို ခံယူထားကြတာမဟုတ်ပါ။ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် အိမ်ထောင်ကျခြင်းအဖြစ်ကို မရောက်ကြဘဲ လူပျိုကြီး အပျိုကြီးဘဝကို ရောက်ရှိလာကြခြင်းဖြစ်ပေသည်။ ထိုသို့သော အပျိုကြီး လူပျိုကြီးများသည်လည်း အပျိုကြီးလူပျိုကြီးဟူသော ဂုဏ်သတ္တိအပြည့်ဖြင့် ဒီအသက်အရွယ်ရောက်သည်အထိ အပျိုစစ်စစ်၊ လူပျိုစစ်စစ်တွေရော ဟုတ်ကြပါရဲ့လား…။ အားလုံးတော့ မဟုတ်နိုင်ကြပါ။ ကိုးဆယ့်ကိုးရာခိုင်နှုန်းကတော့ အဖြစ်ဟောင်း၊ အချစ်ကြောင်းလေးတွေဖြင့် လူမသိသူမသိ နောက်ကွယ်မှအကြောင်းလေးတွေ ရှိခဲ့ကြပါသည်။ ဒီလို အဖြစ်ဟောင်း၊ အချစ်ကြောင်းလေးတွေနဲ့ မြောက်များလှစွာသော…

အိမ်တွင် မမ မရှိတုန်း အေးလွင် သူ့ရည်းစား ငယ်ငယ် ကို စကားပြောချင်၍ဟု အကြောင်းပြကာ အိမ်သို့ခေါ်လာခဲ့သည်။ အခုတော့ သူအိပ်သောအခန်းထဲတွင် အေးလွင်က လီးကို အငြိမ်မနေဘဲ ဝင်သလောက် လီးတဝက်လောက်နဲ့ပဲ သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက် လုပ်ပေးနေတော့ ငယ်ငယ်က အောက်ကနေ ကော့ကော့ပေးနေသည်။ ဒီလို သွင်းလိုက်ထုတ်လိုက်နဲ့ လုပ်နေရင်း အေးလွင်က သူ့နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ခပ်နာနာဆုပ်ကိုင်ပြီး ကျန်တဲ့ လီးကို ဆောင့်ပြီး အရှိန်ဖြင့် သွင်းလိုက်သည်။ “ ဗြစ်……ဗြစ်……ဒုတ်……” “ အမလေး…… အမလေး…… နာလိုက်တာ…… အစ်ကိုရဲ့… နာလိုက်တာ…… ကျမဟာလေးတော့ စုတ်သွားပါပြီ…… ကျွတ်… ကျွတ်…… ကျွတ်…… နာလိုက်တာနော်……” ငြီးလည်းငြီး ငယ်ငယ်က သူ့ပေါင်လုံးကြီးတွေကို ကားနိုင်သလောက် ကားပေးလိုက်ပါတော့သည်။ သူမရဲ့ ခေါင်းကလည်း ရမ်းနေတော့…