သမိုင်းဟောင်းကို ပြန်ကြည့်လျှင် ရောမမြို့ကြီး မီးဟုန်းဟုန်းတောက်လောင်နေချိန်တွင် ဧကရာဇ် နီရိုး (Nero) သည် စောင်းတီးကာ သီချင်းဆို အေးအေးလူလူ အပျော်ရှာနေခဲ့သည်ဟူသော မှတ်တမ်းရှိခဲ့ဖူးသည်။
ယနေ့ မြန်မာနိုင်ငံ၏ ပကတိအခြေအနေမှာလည်း ထိုပုံပြင်ပါ ဖြစ်ရပ်နှင့် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ကောင်းလောက်အောင် ဆင်တူလျက်ရှိပါသည်။
နိုင်ငံအနှံ့အပြားတွင် စစ်မီးများ၊ စီးပွားရေးပျက်ကပ်မီးများနှင့် လူမှုရေးပြိုကွဲမှုမီးများ အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ လောင်မြိုက်နေချိန်တွင် တာဝန်ရှိသူအချို့နှင့် အခွင့်ထူးခံလူတန်းစားတို့မှာမူ ပြည်သူတို့၏ ငိုရှိုက်သံကို မျက်ကွယ်ပြုကာ “စောင်းတီး” နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။
တိုင်းပြည်မီးလောင်ရာတွင် အရှိန်အဟုန်အပြင်းဆုံးမှာ ပြည်သူတို့၏ အစာအိမ်ကို တိုက်ခိုက်နေသော “ကုန်ဈေးနှုန်း” နှင့် “ငွေကြေးဖောင်းပွမှု” မီးလျှံဖြစ်သည်။
နေ့စဉ်ဝင်ငွေနှင့် ထွက်ငွေ မမျှတတော့ခြင်း၊ မြန်မာကျပ်ငွေတန်ဖိုး ကျဆင်းခြင်းတို့သည် အခြေခံလူတန်းစားများ၏ ဘဝကို ပြာပုံအတိ ဖြစ်စေခဲ့သည်။
အုပ်ချုပ်သူလူတန်းစားအချို့က ကိန်းဂဏန်းအချက်အလက်အတုများဖြင့် စီးပွားရေးတိုးတက်နေသည်ဟု ဟန်ပြပြောဆိုနေခြင်းမှာ မီးလောင်ပြင်ကို ရွှေချရန် ကြိုးစားနေသည့် “စောင်းတီးသံ” များပင် ဖြစ်သည်။
အခြေခံလူတန်းစားများမှာ ထမင်းတစ်နပ်အတွက် အသက်လုရုန်းကန်နေရချိန်တွင် အခွင့်ထူးခံလူနည်းစုမှာမူ ပျက်ကပ်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ကိုယ်ကျိုးရှာနေကြသည်မှာ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အမှန်တရားဖြစ်သည်။
တိုင်းပြည်၏ အနာဂတ်အုတ်မြစ်ဖြစ်သော လူငယ်များသည်လည်း မီးလျှံများကြားတွင် ရွေးချယ်စရာမဲ့သော လမ်းများသို့ တွန်းပို့ခြင်း ခံနေရသည်။ စစ်မှုထမ်းဥပဒေနှင့် လုံခြုံရေးစိုးရိမ်ရမှုများကြောင့် ကျောင်းတော်များမှာ ယခင်ကဲ့သို့ အသက်ဝင်မှုမရှိတော့ဘဲ လူငယ်များ၏ အိပ်မက်များမှာ လမ်းခုလတ်တွင် ရပ်တန့်ခဲ့ရသည်။
ထို့ကြောင့်ပင် အရည်အချင်းရှိသော လူငယ်အများစုမှာ “ဦးနှောက်ယိုစီးမှု” (Brain Drain) အဖြစ် နည်းမျိုးစုံဖြင့် ပြည်ပသို့ ထွက်ခွာနေကြရသည်။
၎င်းတို့သည် မိမိနိုင်ငံတွင် အသုံးတော်မခံလို၍မဟုတ်ဘဲ၊ ရှင်သန်ရန်နှင့် အိပ်မက်မက်ရန် ပတ်ဝန်းကျင် မရှိတော့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
တိုင်းပြည်၏ အညွန့်အဖူးများ ထိုသို့ ကြွေလွင့်နေချိန်တွင် အေးအေးလူလူ စောင်းတီးနေကြသူများသည် တိုင်းပြည်၏ နောင်အနှစ် ၅၀ စာ အနာဂတ်ကို မီးရှို့နေကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
သမိုင်းတလျှောက်တွင် တိုင်းပြည်၏ နာကျင်မှုကို နားမထောင်ဘဲ စောင်းတီးနေခဲ့သူတိုင်းသည် နောက်ဆုံး၌ ထိုမီးလျှံထဲတွင်ပင် အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်သာ များပါသည်။
ယနေ့ မြန်မာနိုင်ငံအတွက် လိုအပ်နေသည်မှာ အနှစ်သာရမဲ့သော အခမ်းအနားများနှင့် “စောင်းသံ” များမဟုတ်ဘဲ၊ မီးငြှိမ်းသတ်မည့် “လက်များ” နှင့် စာနာနားလည်ပေးမည့် “နှလုံးသားများ” သာ ဖြစ်သည်။
စီးပွားရေးပျက်ကပ်ကို ကုစားရန်နှင့် လူငယ်များအတွက် ဘေးကင်းလုံခြုံသော အနာဂတ်တစ်ခု ဖန်တီးပေးရန်မှာ စောင်းတီးနေသူများ၏ တာဝန်သာမက၊ ပြည်သူအချင်းချင်းကြားတွင်လည်း လျစ်လျူရှုခြင်း (Indifference) ဆိုသည့် ရောဂါဆိုးကို တိုက်ဖျက်ကာ လက်တွဲညီညီ ရုန်းထွက်ကြရမည် ဖြစ်သည်။
မီးလောင်နေသည်ကို သိလျက်နှင့် ငြှိမ်းသတ်ရန် မကြိုးစားဘဲ သီချင်းဆိုနေခြင်းမှာ ရူးသွပ်ခြင်း သို့မဟုတ် လူမဆန်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။
