Category: Love
-
ဒုတိယမှ လူဖြစ်တာ
ပထမလင်က သူမနှင့် ငါးနှစ်သာ ပေါင်းခဲ့ရပြီး သူမအသက် (၂၆) နှစ်အရွယ်မှာ ကားမှောက်တိမ်းပါးသွားခဲ့ခြင်းကြောင့် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် မုဆိုးမလေး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဒါပေမယ့် မမြစိမ်းတစ်ယောက် မုဆိုးမဘဝနဲ့ ကြာကြာမနေလိုက်ရ။ သူမ၏ ပထမလင်နှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးသော တစ်ယောက်က ပေါင်းသင်းလက်ထပ်ခွင့်တောင်းကာ မမြစိမ်းအား လက်ထပ်ယူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မမြစိမ်းမှာ သူမဘဝအတွက် အားကိုးမှီခိုရာအဖြစ် တပင်လဲမူ တပင်ထူဆိုသည့်အတိုင်း နောက်ထပ် အိမ်ထောင်ကျခဲ့ရပြန်သည်။ ထိုအိမ်ထောင်ဖြင့် စံပြဈေး နောက်ဘက်ရပ်ကွက်လေးထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ထိုရပ်ကွက်လေးထဲသို့ စရောက်ကတည်းက မမြစိမ်းတို့ အိမ်ထောင်စုကို လူအများ စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်ခဲ့ကြရ၏။ မမြစိမ်းက အသားညိုသော်လည်း မဲမှောင်နေခြင်း မဟုတ်။ အသားအရေစိုပြေသဖြင့် ဝင်းဝင်းပပဖြင့် လှပသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် သူမ၏ ဒုတိယလင်က မမြစိမ်းနှင့် ဘယ်လိုမှ…
-
တစ်ကွေ့တစ်ခါ
“ဟယ်လို” “ဟယ်လို မောင်” “မ ပြောလေ” “မ ဆီလာနေပြီလား ခုဘယ်နားရောက်နေပြီလဲ” ဇွဲခန့် ကားကို ဟံသာဝတီအဝိုင်းပတ်အတိုင်း အသာပတ်၍ ” မောင်လာနေပြီ နောက် ၁၅ မိနစ်လောက်ဆိုရောက်မယ် ” ” မကော ပြန်ရောက်ပီလာ ” သံလမ်း မှတ်တိုင် သို့အရောက် ကားမှ ဘရိတ်ဖမ်းအုပ်လိုက်သဖြင့် ယိုင်သွားသော နန်း နှင်းဝတီ ဘတ်စ်ကားလက်ကိုင်တန်းကို မနည်းလှမ်းဖမ်းပြီး ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ ထဘီကလည်းဝတ်ထားသေးသဖြင့် လူကို မနည်းကိုယ်ရှိတ်သတ်ပြီး အိဒ္နြေဆယ်ကာ ဆင်းလိုက်ရသည်။ ” မကခုမှ မှတ်တိုင်ရောက်တယ် ကားကလည်းကြပ်လိုက်တာမောင်ရယ် ဟိုကိုမသွားခင် ဘတ်စ်ကားလေး စီးဖူးအောင်စီးကြည့်ပါတယ် သေချင်စော်ကိုနံသွားတာပဲ ” ” ဟားဟား မ ကိုမောင်ပြောသားပဲ လာကြိုပါ့မယ်ဆိုတာကို အတတ်စမ်းချင်တာကိုး ”…
-
ဘတ်စ်ကားကြီး
တနေ့တ၌ ကျုန်ုပ်သည် ပျင်းပျင်းရှိသည်နှင့် မြန်မာဆိုင်ဘာ ဝက်ဆိုက်ပေါ်တွင် ဘူးကျနေခိုက် . .အဲ အဲ ဟုတ်ဘူး၊ မှားလို့ မှားလို့ . . အဲဒါက ဂမ္ဘီရ စာရေးဆရာတွေသုံးတာ၊ ကျနော်သုံးလို့မရဘူး၊ ငရဲကြီးလိမ့်မယ်။ ပြင်ရေးမှ။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကျနော်သည် မအားလပ်သည့်ကြားမှ မအား အားအောင် အရေးမကြီးသောအလုပ်များကို ဘေးချိတ်၍သော်လည်းကောင်း၊ အရေးကြီးသော အလုပ်များကို နောက်ရွှေ့၍ သော်လည်းကောင်း ကမ္ဘာကျော် မြန်မာဆိုင်ဘာဝက်ဆိုက်ပေါ်တွင် ဝါသနာအလျောက် မန်ဘာများကျခဲ့သော ဘူးများကို ကောက်ယူစုဆောင်းနေခိုက် မန်ဘာတစ်ဦးဖြစ်သူ JassBeat ရေးသော ပို့စ်တစ်ခုကို ဘတ်စ်ကားပေါ်မှ အတွေ့အကြုံများ ခေါင်းစဉ်အောက်တွင် အမှတ်မထင် ဖတ်မိလေတော့သည်။ သူရေးထားသော ပို့စ်ကို အောက်တွင် မူရင်းအတိုင်း ဖော်ပြလိုက်ရပါသော်…… “ကြာတော့ကြာပါပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော်လောက်က တွေ့ခဲ့ဖူးတာပါ။…
-
ဘတ်စ်ကားကြီး (အပိုင်း ၂ ဇာတ်သိမ်း)
မမနဲ့နေတဲ့ တစ်ပတ်မှာ ပထမ ၃ ရက်လောက်က ဘယ်လို အချိန်ကုန်လို့ ကုန်သွားမှန်းကို မသိလိုက်ဘူး၊ ၂ ယောက်သား မစားဖူးတဲ့ အစား စားလိုက်ကြတာ၊ နားတယ်ကို မရှိ။ မမကလည်း မမ၊ ကြိုက်တယ်တဲ့၊ ဇော်နဲ့ အဲလိုနေရတာ ကြိုက်တယ်တဲ့၊ မအားနဲ့၊ အားတာနဲ့ လူကို နည်းအမျိုးမျိုးနဲ့ မတောင်တောင်အောင်လုပ်ပြီး သွင်းခိုင်းတော့တာဘဲ။ ကျနော့်မှာ ပြီးလို့ အရည်ထွက်မှ ထွက်ရဲ့လားလို့တောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မသေချာတော့။ အဲ့နောက်ပိုင်းမှာတော့ လူက ထွက်ပြေးချင်လာတယ်။ မကြိုက်လို့တော့မဟုတ်၊ ကြိုက်သမှ ကျနော်လည်း ကြိုက်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ လူကမနိုင်တော့။ မမက အဲဒါကိုမသိ။ ကျနော့်မှာ ကျန်တဲ့ရက်တွေကို ရှိသမျှ ပညာတွေ အကုန်ထုတ်သုံးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မနည်းအသက်ဆက်နေရတယ်။ တော်သေးတယ် တစ်ပတ်လောက်မို့လို့၊ ဒါတောင်…
-
ကိန်းဂဏန်းများနောက်က ရမ္မက်နှောင်ကြိုးလေး
အခန်း ( ၁ ) ” မမလေး … ကားအဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီ ” ” အေးအေး … မောင်တိုး … ငါလာပြီ … ငါ့ကား ဘယ်ချိန်ရမှာလဲ ” ” ညနေပိုင်းမှ … ရမှာ … မမလေး ” ဧည့်ခန်းထဲ ထိုင်နေတုန်း ဒါရိုင်ဘာ မောင်တိုးက အဆင်သင့် ဖြစ်ကြောင်း လာပြောလို့ ပြည့်လည်း လွယ်နေကြ အိတ်ကလေး ကောက်လွယ်ပြီး ကုမ္ပဏီ သွားဖို့ ထွက်ခဲ့လိုက်တယ်။ ပြည့်ကား ပျက်လို့ ကိုမိုးက သူ့တပည့် မောင်တိုးကို လာခေါ်ခိုင်းတာပါ။ ခြံတံခါးနား ရောက်တော့ ခြံစောင့် ဦးသိန်းက မောင်တိုး ဟွန်းတီးတာနဲ့ တံခါး လာဖွင့်ပေးနေတာ။…
