Category: Love

နယ်ကအိမ်တွေဆိုတော့ သစ်သားနဲ့ မြေစိုက်ဆောက်၊ ဆောက်လိုက်ရင်လဲ နှစ်ထပ် အကြီးကြီး၊ ဒီတော့ အခန်းတွေပိုလာရင် ပျဉ်ပြားလေးတွေနဲ့ကာပြီး အိမ်ကို တစ်ခြမ်းခွဲလို့ ငှားကြရော။ ကိုပြုံးချိူနဲ့ မငယ်တို့ လင်မယားက အဲဒီလို အိမ်ကြီးရခိုင်ကို အဘွားတော်စပ်သူကွယ်လွန်တော့ အမွေရ၊ စျေးထဲမှာလည်း အထည်ဆိုင်လေးဖွင့်ထား၊ အိမ်ကိုထက်ခြမ်းခွဲလို့ သူများတွေကိုငှားစားတာ အိမ်ငှားခနဲ့တင် စားဝတ်နေရေးက အတော်ချောင်လည်တာ၊ သူတို့ရှိတာက လင်မယားနှစ်ယောက်ထဲရယ်၊ အိမ်ထောင်ကျတာ ၅ နှစ်ကျော်ပေမယ့် ဘယ်လိုပဲကြိုးစာကြသော်ငြားလည်း ခလေးကမရနိုင်သေး၊ ခလေးမရတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သတ်ရင် လင်မယားကြားမှာ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် အပြစ်ဖို့ကြလို့ တကျိတ်ကျိတ်နဲ့ ရန်ဖြစ်နေတာ။ ကိုပြုံးချိုက တော်တော်ပိန်တာ၊ ခါးအားမသန်လောက်ဘူးလို့ ထင်ရတယ်၊ အချိန်မရွေးလဲ နှာစေး၊ ချောင်းဆိုးနဲ့ တီဘီရောဂါသည်လို တစ်ရှောင်ရှောင်ရယ်၊ မငယ်က အသားဖြူဖြူ လုံးကြီးပေါက်လှ ထွားတယ်…

ဘိုတောက်သည် ဘကြီးဘုန်းကြီးကြောင့် တောမှ မြို့ရောက်ခဲ့ရသလို ဘကြီးဘုန်းကြီရဲ့ ရပ်ဆွေရပ်မျိုး ဦးလွန်းမောင်နဲ့ ဒေါ်တင်တင်မြင့်တို့ဆီမှာ နေခွင့် အလုပ်လုပ်ခွင့်ရရှိခဲ့ပြီး လူတလုံးသူတလုံး ဖြစ်လာခဲ့ပေသည် ။ မိဘမဲ့တကောင်ကြွက် ဘိုတောက်သည် ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။ ဘကြီးဘုန်းကြီးက စာသင်ပေး သည် ။ ဘိုတောက်သည် ဉာဏ်ကောင်းသည် ။ တထွာပြရင် တတောင်မြင်သည် ။ ပါးနပ်သည် ။ ထို့ကြောင့် ဘကြီးဘုန်းကြီးက ဒီကလေးကို ရွာမှာဘဲ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာဘဲ မထားလို ။ တိုးတက်ကြီးပွားမဲ့ ကလေးဆိုပြီး မြို့ကိုခေါ်သွားခဲ့သည် ။ ဘကြီးဘုန်းကြီး ခေါ်လို့ ရန်ကုန်မြို့က ဦးလွန်းမောင်အိမ်ကိုရောက်တော့ ဘိုတောက်သည် သူဌေးအိမ်က ဧည့်ခန်းကြီးက သားရေဆိုဖါကြီးတွေမှာ မထိုင်ရဲ ။ ကြမ်းပြင်မှာဘဲ ထိုင်သည် ။ ဦးလွန်းမောင်က ရိုးအပြီးတောကျသော…

[ ပထမပိုင်း ] ********** ” ကိုအောင် … ကိုအောင် … ထဦး ” အိပ်ကောင်းနေစဉ် ဇနီးဖြစ်သူ ဇင်မာ အသံကြောင့် လန့်နိုးလာသည်။ ” ဒီနေ့ … ဥပုဒ်နေလေ … ဇင်မာ ကလည်း ” ” ဟုတ်ပါတယ် … ဦးစံမောင်က… သူ့ဆိုင်ကယ် နိုးမရလို့ … ကြည့်ပေးပါဦးတဲ့ … ရပ်ကွက်ကထိန် အတွက် … ဘုန်းကြီးကျောင်း … သွားရမှာမို့ … ထပါ … ကိုအောင်ရာ ” ” မထချင်သေးဘူး … ခဏနေမှ လာလို့ … ပြောလိုက် … ဇင်မာ ” ”…

” အာကွာ … အဲတာ … ဟန်ဆောင်တာလေ … အို့ …… မ ……… မ ……… မလုပ်နဲ့ …… အွန့် …………………… ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ” ဝေယံမှာ ဇင်မာ့ စကား မဆုံးလိုက်ပေ နူတ်ခမ်းချင်း ပြန်ပြီး တေ့စုပ်ကာ အကျၤ ီကြယ်သီးများ ဆွဲဖြုတ် လိုက်သည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင် အပေါ်မှ မိုးပြီး ခွထားရင်း ဘောလီအား အလယ်မှ ဆွဲချရာ နို့အုံ ၂ဖက်မှာ ဘော်လီရှေ့ခြမ်းနှင့် ပင့်တင်ထားသလို ဖြစ်ရာ နိုသီးခေါင်း နီညိုလေး ၂ခု ထွက်ပေါ် လာတော့၏။ နူတ်ခမ်းချင်း တေ့စုပ်ထားရာမှ နို့အုံတဖက်အား ညှစ်ချေရင်း နို့သီးခေါင်း နီညိုလေးအား…

ကျမတို့လင်မယား ကျမယောက္ခမမြို့ကိုအလည်သွားတုန်းကပေါ့ အဲ့တစ်ညက ယောက္ခမတွေက သူ့ညီမအိမ်ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့သွားကြတယ် အိမ်မှာ ကျမတို့လင်မယားနှစ်ယောက်ဘဲကျန်ခဲ့တာပေါ့ အဲ့မှာ ယောကျ်ားက ဘီယာသောက်ချင်တယ်ဆိုတာနဲ့ ကျမတို့လင်မယား ဘီယာဆိုင်ထွက်ခဲ့ကြတယ် အစတော့ ဆိုင်ထိုင်မယ်ပေါ့ ဒါပေမယ့်ခေတ်ကာလကလဲမကောင်း အိမ်ကိုလဲသောပိတ်ထားခဲ့ရမှာစိိုးတာနဲ့ လက်လီ/လက်ကားဆိုင်တ်ဆိုင်မှာဘဲ သောက်ချင်တာတွေဝယ်ပြီး အိမ်မှာပြန်သောက်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ် အမှန်ပြောရရင် ကျမကအဲ့လိုဆိုင်တွေဝင်ရမှာကြောက်တတ်တယ် အဲ့တာနဲ့ ယောကျ်ားဘီယာဝင်ဝယ်တုန်း ဘီယာဆိုင်နဲ့ခပ်လှမ်းလှမ်း ဓာတ်တိုင်အောက်လေးမှာရပ်ပြီး စောင့်နေတာပေါ့ ဓာတ်တိုင်ကလဲ လမ်းမီးမလာတော့ မှောင်နေတယ်လေ ဘီယာဆိုင်ကလာတဲ့ မီးရောင်ခပ်မှိန်မှိန်ဘဲရှိတာ စောင့်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘီယာဆိုင်ကိုလာတဲ့သူတွေ လမ်းသွားလမ်းလာတွေ ဖြတ်သွားတိုင်း ပြီတီတီအကြည့်တွေ ရိသဲ့သဲ့အပြောတွေ မထိတထိလေးကြားမိတော့ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးဖြစ်နေတာတော့အမှန်ပါ သူတို့ကျမကိုဘယ်လိုမိန်းမထင်နေမယ်ဆိုတာ မပြောပြလဲသိလောက်ပါတယ် သူတို့ထင်ချင်လဲထင်စရာပါ ကျမဒီမြို့မှာ မျက်နှာစိမ်းလေ ဝတ်သွားတဲ့အဝတ်အစားကလဲ Body Fit ဂါဝန်အတိုလေးနဲ့ဆိုတော့ သူတို့ထင်တဲ့ပုံစံပေါက်သွားတာတော့ အမှန်ပေါ့ ခဏကြာတော့ ယောကျ်ားက ဘီယာပုလင်းတွေနဲ့ပြန်ထွက်လာတယ် ကျမလဲ…