[ ပထမပိုင်း ] ********** ” ကိုအောင် … ကိုအောင် … ထဦး ” အိပ်ကောင်းနေစဉ် ဇနီးဖြစ်သူ ဇင်မာ အသံကြောင့် လန့်နိုးလာသည်။ ” ဒီနေ့ … ဥပုဒ်နေလေ … ဇင်မာ ကလည်း ” ” ဟုတ်ပါတယ် … ဦးစံမောင်က… သူ့ဆိုင်ကယ် နိုးမရလို့ … ကြည့်ပေးပါဦးတဲ့ … ရပ်ကွက်ကထိန် အတွက် … ဘုန်းကြီးကျောင်း … သွားရမှာမို့ … ထပါ … ကိုအောင်ရာ ” ” မထချင်သေးဘူး … ခဏနေမှ လာလို့ … ပြောလိုက် … ဇင်မာ ” ”…

” အာကွာ … အဲတာ … ဟန်ဆောင်တာလေ … အို့ …… မ ……… မ ……… မလုပ်နဲ့ …… အွန့် …………………… ပြွတ် ပြွတ် ပြွတ် ” ဝေယံမှာ ဇင်မာ့ စကား မဆုံးလိုက်ပေ နူတ်ခမ်းချင်း ပြန်ပြီး တေ့စုပ်ကာ အကျၤ ီကြယ်သီးများ ဆွဲဖြုတ် လိုက်သည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင် အပေါ်မှ မိုးပြီး ခွထားရင်း ဘောလီအား အလယ်မှ ဆွဲချရာ နို့အုံ ၂ဖက်မှာ ဘော်လီရှေ့ခြမ်းနှင့် ပင့်တင်ထားသလို ဖြစ်ရာ နိုသီးခေါင်း နီညိုလေး ၂ခု ထွက်ပေါ် လာတော့၏။ နူတ်ခမ်းချင်း တေ့စုပ်ထားရာမှ နို့အုံတဖက်အား ညှစ်ချေရင်း နို့သီးခေါင်း နီညိုလေးအား…

ကျမတို့လင်မယား ကျမယောက္ခမမြို့ကိုအလည်သွားတုန်းကပေါ့ အဲ့တစ်ညက ယောက္ခမတွေက သူ့ညီမအိမ်ကိစ္စတစ်ခုရှိလို့သွားကြတယ် အိမ်မှာ ကျမတို့လင်မယားနှစ်ယောက်ဘဲကျန်ခဲ့တာပေါ့ အဲ့မှာ ယောကျ်ားက ဘီယာသောက်ချင်တယ်ဆိုတာနဲ့ ကျမတို့လင်မယား ဘီယာဆိုင်ထွက်ခဲ့ကြတယ် အစတော့ ဆိုင်ထိုင်မယ်ပေါ့ ဒါပေမယ့်ခေတ်ကာလကလဲမကောင်း အိမ်ကိုလဲသောပိတ်ထားခဲ့ရမှာစိိုးတာနဲ့ လက်လီ/လက်ကားဆိုင်တ်ဆိုင်မှာဘဲ သောက်ချင်တာတွေဝယ်ပြီး အိမ်မှာပြန်သောက်ဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ် အမှန်ပြောရရင် ကျမကအဲ့လိုဆိုင်တွေဝင်ရမှာကြောက်တတ်တယ် အဲ့တာနဲ့ ယောကျ်ားဘီယာဝင်ဝယ်တုန်း ဘီယာဆိုင်နဲ့ခပ်လှမ်းလှမ်း ဓာတ်တိုင်အောက်လေးမှာရပ်ပြီး စောင့်နေတာပေါ့ ဓာတ်တိုင်ကလဲ လမ်းမီးမလာတော့ မှောင်နေတယ်လေ ဘီယာဆိုင်ကလာတဲ့ မီးရောင်ခပ်မှိန်မှိန်ဘဲရှိတာ စောင့်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘီယာဆိုင်ကိုလာတဲ့သူတွေ လမ်းသွားလမ်းလာတွေ ဖြတ်သွားတိုင်း ပြီတီတီအကြည့်တွေ ရိသဲ့သဲ့အပြောတွေ မထိတထိလေးကြားမိတော့ စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးဖြစ်နေတာတော့အမှန်ပါ သူတို့ကျမကိုဘယ်လိုမိန်းမထင်နေမယ်ဆိုတာ မပြောပြလဲသိလောက်ပါတယ် သူတို့ထင်ချင်လဲထင်စရာပါ ကျမဒီမြို့မှာ မျက်နှာစိမ်းလေ ဝတ်သွားတဲ့အဝတ်အစားကလဲ Body Fit ဂါဝန်အတိုလေးနဲ့ဆိုတော့ သူတို့ထင်တဲ့ပုံစံပေါက်သွားတာတော့ အမှန်ပေါ့ ခဏကြာတော့ ယောကျ်ားက ဘီယာပုလင်းတွေနဲ့ပြန်ထွက်လာတယ် ကျမလဲ…

ပထမလင်က သူမနှင့် ငါးနှစ်သာ ပေါင်းခဲ့ရပြီး သူမအသက် (၂၆) နှစ်အရွယ်မှာ ကားမှောက်တိမ်းပါးသွားခဲ့ခြင်းကြောင့် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် မုဆိုးမလေး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ဒါပေမယ့် မမြစိမ်းတစ်ယောက် မုဆိုးမဘဝနဲ့ ကြာကြာမနေလိုက်ရ။ သူမ၏ ပထမလင်နှင့် ခင်မင်ရင်းနှီးသော တစ်ယောက်က ပေါင်းသင်းလက်ထပ်ခွင့်တောင်းကာ မမြစိမ်းအား လက်ထပ်ယူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် မမြစိမ်းမှာ သူမဘဝအတွက် အားကိုးမှီခိုရာအဖြစ် တပင်လဲမူ တပင်ထူဆိုသည့်အတိုင်း နောက်ထပ် အိမ်ထောင်ကျခဲ့ရပြန်သည်။ ထိုအိမ်ထောင်ဖြင့် စံပြဈေး နောက်ဘက်ရပ်ကွက်လေးထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ထိုရပ်ကွက်လေးထဲသို့ စရောက်ကတည်းက မမြစိမ်းတို့ အိမ်ထောင်စုကို လူအများ စိတ်ဝင်တစား ဖြစ်ခဲ့ကြရ၏။ မမြစိမ်းက အသားညိုသော်လည်း မဲမှောင်နေခြင်း မဟုတ်။ အသားအရေစိုပြေသဖြင့် ဝင်းဝင်းပပဖြင့် လှပသူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ ဒါပေမယ့် သူမ၏ ဒုတိယလင်က မမြစိမ်းနှင့် ဘယ်လိုမှ…

“ဟယ်လို” “ဟယ်လို မောင်” “မ‌ ပြောလေ” “မ ဆီလာနေပြီလား ခုဘယ်နားရောက်နေပြီလဲ” ဇွဲခန့် ကားကို ဟံသာဝတီအဝိုင်းပတ်အတိုင်း အသာပတ်၍ ” မောင်လာနေပြီ နောက် ၁၅ မိနစ်လောက်ဆိုရောက်မယ် ” ” မကော ပြန်ရောက်ပီလာ ” သံလမ်း မှတ်တိုင် သို့အရောက် ကားမှ ဘရိတ်ဖမ်းအုပ်လိုက်သဖြင့် ယိုင်သွားသော နန်း နှင်းဝတီ ဘတ်စ်ကားလက်ကိုင်တန်းကို မနည်းလှမ်းဖမ်းပြီး ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။ ထဘီကလည်းဝတ်ထားသေးသဖြင့် လူကို မနည်းကိုယ်ရှိတ်သတ်ပြီး အိဒ္နြေဆယ်ကာ ဆင်းလိုက်ရသည်။ ” မကခုမှ မှတ်တိုင်ရောက်တယ် ကားကလည်းကြပ်လိုက်တာမောင်ရယ် ဟိုကိုမသွားခင် ဘတ်စ်ကားလေး စီးဖူးအောင်စီးကြည့်ပါတယ် သေချင်စော်ကိုနံသွားတာပဲ ” ” ဟားဟား ‌မ ကိုမောင်ပြောသားပဲ လာကြိုပါ့မယ်ဆိုတာကို အတတ်စမ်းချင်တာကိုး ”…