ယနေ့ စနေနေ့ဖြစ်သဖြင့် နေ့လည်( ၁၂) နာရီတွင်ပင် ရုံးဆင်းကာ ထုံးစံအ တိုင်း သောက်ဖေါ်သောက်ဖက်များနှင့် စတည်းချနေကျ အ ရက်ဆိုင်သို့ သွားရန် ဦးတည်၍ လာခဲ့မိ၏။ သိမ်ကြီးဈေးသို့ အ ရောက်တွင် ဝမ်းထဲမှ ခပ်ဟာဟာ ဖြစ်နေသဖြင့် ခေါက်ဆွဲပြုတ်တစ်ခွက်သောက်ပြီး ဆက်လက်ထွက်ခွာလာခဲ့၏။
‘ ‘ အ ချိန်မှန် ရထားကြီး ဆိုက်လာပါပြီ ခင်ဗျား’ ’
အ ရက်ရောင်းသော အိမ်သို့ ကျွန်တော် လှမ်း၍ ဝင်လိုက်လျှင်ပင် သောက်ဖေါ်တစ်ဦးက အော်ဟစ်ပြောလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။
‘ ‘ ဘယ်ဘူတာမှာ မိုင်းမိလို့ နောက်ကျနေပါလဲ ခင်ဗျား’ ’ တစ်ဦးကဆက်လိုက်၏။ ‘ ‘ သိမ်ကြီးဈေးမှာပါဗျာ ဆာဆာရှိတာနဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ် ဝင်သောက်နေတာ ကြာသွားလို့
’ ’ ကျွန်တော်က ပြောပြောဆိုဆိုပင် နေရာယူရင်း ဝင်၍ ထိုင်ချလိုက်လေ၏။ ကျွန်တော်တို့ သောက်သော အ ရက်ဆိုင်မှာ အ မိန့်ရ လိုင်စင်ရ အ ရက်ဆိုင်မဟုတ်။ ကျွန်တော်တို့ သောက်သော အ ရက်မှာလည်း အ စိုးရချက်ထားသော ပြည်တော်သာ ချက်အ ရက်လည်းမဟုတ်။
ရန်ကုန်မြို့၏ တစ်ခုသော ရပ်ကွက်ကြီး အ တွင်းဝယ် အ မြည်း စားစရာ စုံလင်စွာဖြင့် မီးချောင်းများ ထိန်ထိန်လင်းအောင် ထွန်ညှိလျက် ဆိုင်လိုင်စင်ယူရန် မလိုပဲ
ရောင်းချသော ဒို့ဗမာ ထန်းလျှက်အ ရက်သာ ဖြစ်၏။ကျွန်တော်တို့ အ ထဲမှာ ပိန်ပိန်ညှက်ညှက်ရှိသ လောက် အ ရက်ပုလင်းပေါင်းများစွာ မျိုချနိုင်သော ကိုမောင်နီက ကျွန်တော့် ဖက်သို့ လှည့်လိုက်၏။ ‘ ‘ ကဲ စာရေးဆရာ ကိုဒုက်ခ၊ ခင်ဗျားအ တွက် ကျွန်တော် စာအ ုပ်ငှားလာတယ် ရော့ . . . . ’ ’
ကိုမောင်နီက ပြောပြောဆိုဆို မြ၀တီ မဂ္ဂ ဇင်းခန့်ရှိ အ ဖုံးနီနီနှင့် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သဖြင့် ကျွန်တော်က အ လန့်တကြား ကျွန်တော်၏ လွယ်အိတ်ကို ကောက်ယူပြီး နှိုက်ကြည့်မိ၏။ အ ဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျွန်တော် ယနေ့ ဝယ်လာသော ရှုမ၀စာအုပ်ကို ရုံးမှ ဖိုင်ဖုံးအ နီတစ်ခုဖြင့် ချုပ်၍ လာခဲ့သဖြင့် သူ ထုတ်ယူလိုက်သော စာအုပ်၏ အ ရွယ်အ စားနှင့် တထေရာတည်း တရွယ်တည်း ဖြစ်နေ သောကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ကျွန်တော်၏ ရှုမ၀စာအုပ်မှာ ကျွန်တော့်၏ လွယ်အိတ်ထဲတွင်ပင်ရှိပါသည်။
ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်သည် သူပေးသော စာအုပ်ကို လှမ်းယူကာ ကြည့်လိုက်၏။ အ ဖုံးပေါ်တွင် ပန်းချီစာလုံးဖြင့် ‘ ‘ လောကကြေးမုံ’ ’ ဟု ရေးထားသည်ကိုတွေ့ရ၏။ အ ခြားလူများမှာ စာအုပ်ကိုစိတ်မဝင်စားကြချေ။ အ ရက်ကိုသာ ဖိငမ်းနေကြပါသည်။
ကျွန်တော်သည် စာအုပ်၏ ပထမ စာမျက်နှာကို စ၍ လှန်လိုက်စဉ်မှာပင် မျက်လုံးပြူး သွားရလေ တော့၏။ ထိုစာမျက်နှာတွင်တော့ ( ၄) လက်မ ( ၆) လက်မအ ရွယ် အ နောက်တိုင်း လှပျိုဖြူတစ်ဦး၏ ဝတ်လစ်စလစ် အ လှကို ဖေါ်ပြသော ဓါတ်ပုံကို ကပ်ထား၏။ နောက်ထပ် စာမျက်နှာများတွင်တော့ မိန်းမပျိုများ၏ ဝတ်လစ်စလစ်ပုံများကို နောက်ခံရှုခင်းဖြင့် ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် ပုံများဖြစ်သလို သန်မာထွားကြိုင်းသော ယောက်ျား၏ ဝတ်လစ်စလစ်ပုံ အ ချို့နှင့် ယောက်ျားတန်ဆာ၊ မိန်းမတန်ဆာများကို အ နီးကပ် ရိုက်ထားသော ပုံများလည်း ပါဝင်၏။
စာအုပ်၏ နောက်ဆုံးအ ပိုင်းတွင်တော့ ယောက်ျားနှင့် မိန်းမ ဖိုမ ဆက်ဆံနေသောပုံများကို ဇာတ်လမ်းသဖွယ် တဆင့်ပြီး တဆင့် ရိုက်ထားသော ဓါတ်ပုံများကို ကပ်ထားပြီး ထိုသို့ ဖိုမဆက်ဆံစဉ်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသည့် ယောက်ျားနှင့် မိန်းမတို့၏ တန်ဆာပုံများကို အ နီးကပ်
ရိုက်ထားသော ဓါတ်ပုံများပင် ဖြစ်တော့၏။ စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးတွင် ဓါတ်ပုံပေါင်း(၃၀၀) လောက် ပါဝင်၍ အ စမှ အ ဆုံးတိုင် ခပ်သွက်သွက် ကြည့်ရှုသွားသည် ဆိုသော်လည်း စာအုပ်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့်၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးခံစားနေရ၏။ ညကျမှ ဇနီးဖြစ်သူ အ မွန်နှင့် အ တူကြည့်တော့မည်ဟု စဉ်းစား၍ ကျွန်တော်သည် စာအုပ်ကိုပိတ်ကာ ဘေးဘီသို့ လှည့်၍ ကြည့်လိုက်ပြီး ကျန်လူများ မတွေ့မီမှာပင် ထိုစာအုပ်ကို ကျွန်တော့်လွယ်အိတ်ထဲသို့ ထိုးထည့်၍ ထားလိုက်တော့၏။ ပြီးတော့ ရှေ့တွင် ရောက်နေပြီဖြစ်သော အ ရက်ခွက်ကို ကောက်ယူကာ မော့ချလိုက်လေတော့၏။ စကားမပြောမိဘဲ အ ရက်ကိုသာ ဇိမ်ခံကာ သောက်နေမိသော ကျွန်တော်သည် စောစောက စာအုပ်ထဲမှ တွေ့လိုက်သော ဇာတ်လမ်းဆန်ဆန် ဓါတ်ပုံပြကွက်လေးများကို တွေးနေမိ၏။
ပထမဆုံးပုံမှာ ပြေပြစ်ချောမောလှပသော ယိုးဒယားမယ်လေး တစ်ဦးသည် ကန်ဘောင်ရင်းရှိ သစ်ပင်အောက်တွင် ၂ ဆက်ဂါဝန်တို တစ်ခုကို ဝတ်ဆင်ကာ ထိုင်နေသောပုံဖြစ်၏။ ဒုတိယပုံမှာ ထိုသစ်ပင်နားသို့ မော်တော်ကား တစ်စီးဆိုက်လာကာ အ သက်( ၂၀) ခန့်ရှိသော ယိုးဒယား အ မျိုးသားတစ်ဦး ဆင်းလာသဖြင့် ကောင်မလေးက အ ပြေးအ လွှား သွားကြိုနေသောပုံဖြစ်၏။
တတိယပုံမှာ တစ်ဦးကို တစ်ဦး တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်ရင်း နှုတ်ခမ်းချင်း အ ငမ်းမရ စုပ်နေကြပုံဖြစ်၏။ နောက် အ မျိုးသမီးလေးက ကားပေါ် သို့ ပါသွား၏။
ထို့နောက် ဟိုတယ်တစ်ခု၏ အ ခန်းတစ်ခုတွင်းဝယ် အ ရက်များ စားစရာများ မှာ၍ စားသောက်နေကြ၏။ ထို့နောက်တွင်ကား တစ်ပုံပြီး တစ်ပုံ သောင်းကျန်း၍ လာကြတော့၏။ ကောင်ကလေးက ကောင်မလေးဆီ ခုန်ကူးသွား၍ ကောင်မလေး၏ အကျီ များကို တစ်ခုပြီး တစ်ခု ဖြုတ်ပစ်သဖြင့် ကိုယ်အ ထက်ပိုင်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားကာ ပြည့်ဖြိုးလှပသော စနေနှစ်မွှာ အ တိုင်းသား ပေါ်လာတော့၏။ ထို့နောက်တွင်ကား ကိုရွှေမောင်ယိုးဒယားသည် ဓါတ်ပုံ အ စဦးများမှာကဲ့သို့ အိနြေ္နနှင့် မဟုတ်ပဲ သောင်ကြမ်း၍လာတော့၏။ လက်တစ်ဖက်က ကောင်မလေး၏ ခါးလေးကို တအားဖက်၍အ ခြားတစ်ဖက်ကပုခုံးလေးကိုကိုင်ကာနို့ကလေးတစ်လုံးတအားကုန်ကုန်းစုပ်တော့၏။ သူ သရမ်းသမျှကို ကောင်မလေးက ပြုံးပြုံးလေး သည်းခံရှာ၏။ နောက် အ ငမ်းမရ ဖြစ်လာကာ ကောင်မလေးကို ပွေ့၍ စာပွဲခုံဘေးရှိ ကုတင်ပေါ် သို့ တင်လိုက်ရာ သူမ၏ကိုယ်လေးမှာ ကုတင်ပေါ်ဝယ် ရောက်နေပြီးလျှင် ပေါင်တံနှင့် ခြေသလုံးတို့မှာ လေထဲတွင် ယက်ကန်ယက်ကန် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။ နောက် ကောင်ကလေးက သူ့ဘောင်းဘီကို ချွတ်၍ ကြီးမားလှသော သူ၏ လိင်တန်ကြီးကို ကောင်မလေး၏ ခုံးထနေသော စောက်ပတ်ကြီးအ တွင်းသို့ ထိုးထည့်ကာ အားပါးတရ စိတ်ရှိလက်ရှိ လုပ်နေပုံများပင်ဖြစ်၏။ ကောင်လေး၏ လီးတန်ကြီးနှင့် ကောင်မလေး၏ စောက်ပတ်ကြီးတို့ တပ်လျှက်သား အ ရည်များဖြင့် ပြောင်လက်နေသော အ နီးကပ် ရိုက်ထားသည့်
ဓါတ်ပုံမှာလည်း အ သက်ပါလှသည်။
‘ ‘ စာရေးဆရာ ကျုပ်တို့ လေးဒေါင့်ကန် ရထားနဲ့ သွားပြီး ဆက်သောက်ရရင် မကောင်းဘူးလား’ ’
‘ ‘ ဟာ ဒီအ စီအ စဉ် ကောင်းတယ် ကိုလှအောင် ကဲ ထ စာရေးဆရာ သွားမယ်’ ’ ကိုလှအောင်၏ အ ကြံဉာဏ်အား ကိုမောင်နီက ဝင်၍ ထောက်ခံကာ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက်သား လေးဒေါင့်ကန်သို့ သွားရန် ဆိုက်ကား(၂) စီးဖြင့် မလွကှုန်းဘူတာဆီသို့ လာကြရာဝယ် လမ်းကြုံသဖြင့် ကျွန်တော်က အိမ်ပြန်နောက်ကျမည် ဖြစ်ကြောင်းပြောရန် အိမ်ရှေ့တွင် ဆိုက်ကား ခေတ္တ ရပ်ကာ ဝင်ပြော၏။ အိမ်ပေါ်မှ ပြန်ဆင်းကာနီးတွင် ခယ်မဖြစ်သူ တင်တင်က သူမှာလိုက်သော ရှုမ၀ စာအုပ်တောင်းသဖြင့် ကျွန်တော်က ထုတ်ပေးခဲ့၏။ လေးဒေါင့်ကန်ရှိ သောက်ဖေါ် သောက်ဖက်တစ်ဦးဖြစ်သူ ကိုသောင်းမြင့်က ကျွန်တော်တို့ကို ဖိတ်ထားသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော်တို့( ၃) ယောက် လေးဒေါင့်ကန်သို့ ရောက်သွားတော့ ကိုသောင်းမြင့်၏ အိမ်တွင်ပင် ကျွန်တော်တို့ကို ဧည့်ခံ၏။ ကျွန်တော်လည်း အိုက်စပ်စပ်ရှိသည်ဖြစ်၍ ရောက်ရောက်ချင်းပင် ကိုသောင်းမြင့်သား အ ကြီးကောင်ဆီက ရေလဲပုဆိုးတောင်း၍ ရေတ၀ချိုးပစ်လိုက်၏။ ရေချိုးပြီးတော့ တစ်နေ့လုံး ငြီးစီစီ ဖြစ်နေတာနှင့် စောစောက အ ရက်ဆိုင်တွင်သောက်ထားသောခပ်အုံအုံဖြစ်နေသောခံစားချက်တို့ကလွင့်ပျောက်သွားလေတော့သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ကျွန်တော်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သွား၍ သတိရလိုက်မိပြီး အိမ်ပေါ်သို့တက်ကာ အ ဝတ်အ စားများ အ မြန်လဲ၍ ကျွန်တော်၏ လွယ်အိတ်ကိုယူကာ အ ထဲမှ အ ဖုံးနီဖြင့် စာအုပ်ကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ ကျွန်တော်တွေ့လိုက်ရသည်ကတော့ ရှုမ၀စာအုပ်ပင် ဖြစ်တော့၏။
‘ ‘ ဟိုက် သွားပြီ’ ’
ကျွန်တော်သည် ခေါင်းနဘမ်းကြီးသွားရတော့၏။ စောစောက အိမ်တွင် ကျွန်တော် တင်တင်ကို ထုတ်ပေးခဲ့သော စာအုပ်မှာ ဓါတ်ပုံများပါသော ‘ ‘ လောကီကြေးမုံ’ ’ စာအုပ်ပင် ဖြစ်တော့လေသည်။ ကိုသောင်းမြင့်က ဘဲသားချက်၍ အ ရက်အ လျှံအ ပယ်ဖြင့် ဧ ည့်ခံသော်လည်း ကျွန်တော်မှာ အာမတွေ့ တော့ပေ၊ နောက်ဆံတင်းနေ၏။ ဒါနဲ့ စောစောဘဲ လူစုခွဲကာ ပြန်လာခဲ့တော့သည်။
ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ မိုးချုပ်ကာစဘဲ ရှိသေး၏။ ခါတိုင်းလို အောက်ခြေလွတ်အောင် မူးမနေပါ။ ‘ ‘ မွန်ရေ . . အ မွန်ရေ . . . လာပါဦးကွ’ ’
ကျွန်တော် အော်ခေါ်လိုက်သော်လည်း ကျွန်တော်၏ မိန်းမက ထွက်၍ မလာပေ။ ခါတိုင်း ကျွန်တော် ပြန်လာလျှင် လှေခါးရင်းမှ ဆီးကြို၍ အော်ကြီးဟစ်ကျယ် မလုပ်ရန် ချော့မော့၍ အိပ်ရာတွင်းသို့ ပို့ပေးခြင်းကို ၀တ္တ ရားမပျက် လုပ်တတ်သော ကျွန်တော်၏ဇ နီး မခင်မွန်မှာ ထွက်၍ မလာပါချေ။ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ဆေးလိပ်ဖွာ၍ မျက်လုံးဒေါက်ထောက်ကြည့်နေသော ကျွန်တော်၏ ယောက်ခမ အ ဖွားကြီးလည်း ရှိမနေပေ။အိမ်ရှေ့ခန်းတွင်ဘယ်သူမှလည်း ရှိ၍မနေပေ။
ကျွန်တော်၏ မိန်းမကလည်း ထွက်၍ မလာသဖြင့် ကျွန်တော်သည် လွယ်ထားသော လွယ်အိတ်ကို အိမ်ရှေ့ရှိ ခုံပေါ် သို့ တင်လိုက်ပြီး အိပ်ခန်းထဲသို့ တောက်လျောက် ဝင်သွားတော့၏။ အိပ်ခန်းထဲရှိ ကျွန်တော်တို့၏ ကုတင်ကြီးပေါ်တွင်တော့ ဇာခြင်ထောင်မှာ ချထားပြီး အ ထဲတွင် အ မွန်မှာ ကျွန်တော်ရှိရာဖက်သို့ ကျောပေးကာ တစောင်လေး အိပ်နေသည်ကို ခပ်ရေးရေးလေး တွေ့နေရ၏။ အိပ်ခန်းထဲတွင်လည်း မီးလုံးထွန်းမထားပဲ ကုတင်ခေါင်းရင်းဖက် အ ပေါ်ဖက်တွင် ငါးတိုင်အား မီးလုံးအ စိမ်းရောင်လေးသာ ထွန်းထား၏။ ကျွန်တော်သည် ကုတင်နား တိုးကပ်သွားပြီး ချထားသော ဇာခြင်ထောင်ကို အ သာမကာ အ ထဲသို့ ကြည့်လိုက်၏။ အ မွန်၏ ခါးမှ ဝတ်ထားသော ထမီလေးသည် ပြေလျော့ကာ တင်ပါးစောင်းပေါ် သို့ ကျနေပြီး ဖြူဝင်းသော တင်ပါးသားမှာ ပေါ် ထွက်နေ၏။
ပြီးတော့ စောင်း၍နေသော အ မွန်၏ အောက်ဖက်ခြေထောက်ရှိ ထမီအောက်နားစလေးသည်လည်းဒူးခေါင်း အ ပေါ်နားလေးထိ လိပ်တက်ကာ သူမ၏ ခြေသလုံးသားလေးများနှင့် ပေါင်ဖျားလေးတို့မှာဝင်းပစွာ တွေ့ရ၏။ ကျွန်တော်၏ ရှေ့နားမှ အ မွန်၏ တင်သားကြီးမှာလည်း ခါတိုင်းထက်ပင် ပို၍ လုံးတစ်ကားစွင့်နေသယောင် ထင်နေရလေ၏။ကျွန်တော်သည် နေ့ခင်းက ကြည့်ခဲ့သော စာအုပ်ပါ ဓါတ်ပုံများ၏ စေ့ဆော်မှုအ ခံကလည်းရှိ သောက်ထားသော အ ရက်ကလည်း အောက်ခြေလွတ်ရုံ ရေချိန်ကိုက်အောင် သောက်ထားသဖြင့် သွေးများထ နေပါတယ်
‘ ‘ အ မွန်ရယ် . . . ထပါဦး မိန်းမရာ’ ’ ပြောပြောဆိုဆိုပင် ကျွန်တော်က သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ဖက်ကာ သူမ၏ ပါးပြင်နှစ်ဖက်ကို နမ်းလိုက်၏။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်၏ လက်များက ပက်လက်လန်သွားပြီဖြစသော သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ လျော့ရဲရဲ ထမီလေးကို ခြေဖျားဆီသို့ ဆွဲချွတ်ပစ်လိုက်၏။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်၏ လက်က သူမ၏ စောက်ဖုတ်လေးကို စမ်းကာ ဖွဖွလေး ပွတ်ပေးနေမိ၏။ ထိုသို့ ပွတ်ပေးလိုက်လျှင်ပင် ကျွန်တော့် လက်အောက်မှ သူမ၏ စောက်ဖုတ်လေးမှာ ခပ်မာမာလေး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည့်အ ပြင် ယခင်က ခပ်ထူထူလေး ဖြစ်နေသော သူမ၏ စောက်မွှေးလေးများမှာလည်း မရှိတော့ပေ။
အ ရင်ကျွန်တော် ရိတ်ခိုင်းတုန်းက မရိပ် ၊ ခုတော့ သူ့ဖာသာ ရိတ်ပေးထားသည်။ ကျွန်တော်၏ လက်က သူမ၏ စောက်ဖုတ်လေးကို ခပ်ဖွဖွလေး ခဏ တာမျှသာ ပွတ်ပေးနေရသေးသည်။ သူမ၏ စောက်ပတ် အ ကွဲကြောင်း တလျောက်တွင် အ ရည်လေးများ စိမ့်စို၍ ထွက်လာကြသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ အ မွန်ကတော့ မျက်လုံးကလေးများကို မှိတ်ထားကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောပေ။ သူမ၏ စောက်ပတ်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ပွတ်ပေးနေသော ကျွန်တော့် လက်သည် ဖွဖွလေးပွတ်ရာမှ ခပ်ဖိဖိလေး ပွတ်လိုက်တော့ရာ သူမ၏ ပေါင်လေးနှစ်လုံးမှာ အ နည်းငယ် ကား၍ သွားတော့၏။ ကျွန်တော်ကလည်း သူမ၏အ ကျီကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်ထား၍ ချွတ်ပေးပြီးသည်နှင့် ကျွန်တော်၏ လက်က သူမ၏ နို့သီးခေါင်းလေးများကို ချေမွ၍ ပေးနေမိသည်။ ဖြူဖြူမို့မို့လေး ဖြစ်နေသော သူမ၏ ပါးပြင်လေးကိုလည်း တစ်ချက် တစ်ချက် ငုံ့၍ နမ်းလိုက်သေးသည်။ မကြာခင်မှာတင် သူမ၏ ပေါင်တံဖြူဖြူလေးများမှာ မြောက်လိုက်
‘ ‘ ဗြစ် . . အ င့် . . အ ိ . . အ င်း . . ဗြစ် . . ဗြစ် . . ကျွတ် . . ကျွတ် . . ကျွတ် . .’ ’
အ တော်လေး ကျပ်ကျပ်တည်းတည်းလေး ဖြစ်နေသော သူမစောက်ပတ်လေး၏ အ တွေ့ကြောင့် အ ရသာတွေ့သွားသော ကျွန်တော်က လီးတန်ကြီးကို သူမ၏ စောက်ပတ်ထဲတွင် တဆုံးထိ သွင်းထားပြီး သူမ၏ကိုယ်ပေါ်သို့ မှောက်ချကာ နို့လေးတစ်လုံးကို ငုံကာ စို့လိုက်လေတော့၏။ ကျွန်တော် ငုံလိုက်မိသော သူမ၏ နို့သီးခေါင်းလေးမှာ သေးပြီး ချပ်ဝင်နေသယောင်ဖြစ်ကာ ဆူဆူဖြိုးဖြိုး အ မွန်၏ နို့အ ုံများမှာလည်း ယခုအ ခါ လုံးလုံးကျစ်ကျစ်လေး ဖြစ်နေသည်ကို သတိထားလိုက်မိတော့ရာ အ နည်းငယ်မျှ စိတ်ထဲတွင် တမျိုးဖြစ်သွားရသော ကျွန်တော်သည် အ မွန်၏ မျက်နှာကို သေချာစွာကြည်လိုက်မိ၏။ခြင်ထောင်ပေါ် ခေါင်းရင်းနံရံတွင် ထွန်းထားသော
ငါးတိုင်အ ား မီးရောင်က ခြင်ထောင်အ မိုးခံနေ၍ ခပ်မှိန်မှိန် ခပ်ပြပြလေးသာရှိသော အ လင်းရောင်အေ ာက်မှ မျက်လုံးလေးများမှိတ်ကာ နှုတ်ခမ်းလေးများ တင်းတင်းစေ့၍ မာန်တင်းထားပုံလေးမှာ စွဲမက်စရာ တွေ့မြင်လိုက်ရ၏။ စင်ထားသော ခပ်ထူထူ မျက်တောင်ကော့ကြီးများမှာလည်း ကျွန်တော်၏ ဘဝင်ကို ချုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။ ကျွန်တော် သေချာစွာ ကြည့်၍ အ နီးကပ် တွေ့မြင်လုက်ရသော မျက်နှာလေးမှာ ကျွန်တော်၏ မိန်းမ အ မွန်၏ မျက်နှာလေး မဟုတ်ပါ။ ခယ်မချောလေး တင်တင်၏ မျက်နှာလေးသာ ဖြစ်တော့၏။ ကျွန်တော်သည် ခေါင်းနပန်းကြီးသွားရပေမယ့် အ ခြေအ နေအ ရ သူမကလည်း လိုလိုချင်ချင်ရှိ၍နေလေသည်။ ကျွန်တော်ကလည်း အ စက ကျွန်တော်၏ ဇနီး အ မွန်ဟု ထင်ကာ အ စပျိုးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူက မငြင်း၊ အ ခုလည်း ကျွန်တော်၏ သွေးသားများမှာ အ ဆုံးစွန်ဆုံး ထ၍ နေရချေပြီ။ ကျွန်တော်သည် ရှေ့သို့ဆက်ရန်သာ ရှိတော့၏။
ကျွန်တော့်၏ လီးတန်ကြီးကို တင်တင်၏ စောက်ပတ်ထဲမှ လျောကနဲ ဆွဲ၍ အ ထုတ်လိုက်တွင်တော့ သူမ၏ တင်းတင်းစေ့ထားသော နှုတ်ခမ်းလေးနှစ်လွှာသည် ပွင့်၍ သွားကာ သူမ၏ ပါးစပ်လေးသည် ဟ၍ သွားရတော့၏။ အ ားဖြင့် ဆောင့်၍ လိုးရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိထားခဲ့သော ကျွန်တော်သည် အ မွန် မဟုတ်ပဲ တင်တင်ဆိုတာ သိလိုက်ရသည်နှင့် ကျွန်တော်၏ လီးတန်ကြီးကို ဖြေးဖြေးပင် ပြန်၍ သွင်းကာ ညင်ညင်သာသာပင် လိုးပေးတော့၏။သူမ၏ နို့လေးများကိုလည်း စို့၍ပေးရင်း နို့တစ်လုံးကို စို့ပေးနေစဉ် တခြားနို့တစ်လုံးကိုလည်း လက်ဖြင့် ဆုပ်နယ်ချေမွ ပေးနေ၏။ မကြာမီမှာပင် တင်တင်၏ နို့သီးခေါင်းလေးများသည် ထောင်၍ လာကြတော့သည့်အ ပြင်
ကျွန်တော်၏ လီးတန်ကြီး အ သွင်းလိုက်တွင်လည်း တင်တင်၏ ဖင်သားဖြူဖြူကြီးများမှာ တက်လာရတော့၏။
စောက်ပတ်အ သစ်ကလေး၏ ကောင်းမွန်လှသော အ တွေ့ကြောင့် နဂိုထဲကမှ ရမက်ဇော ‘ ‘ ဖွတ် . . အ င့် . . ဗြစ် . . ဟင့် . . ဖွတ် . . အ . . ဟင်း . . ဟင်း . . ’ ’
ကျွန်တော်၏ ဆောင့်အ ားနှင့်အ တူ တင်တင်၏ ကိုယ်လုံးတီး ဖြူဖြူလေးမှာ ရှေ့တိုး နောက်ငင်ဖြင့် လှုပ်ခါနေရင်း သူမသည် ရင်ဘတ်လေး မြောက်လာလိုက် ဖင်လေးကော့လာလိုက် ဖြစ်နေတော့သည်။ ထို့ပြင် တင်တင်၏ လက်နှစ်ဖက်သည်လည်း ကျွန်တော်၏ ကျောပြင်ကျယ်ကြီးကို ဖက်တွယ်၍လာပြီး တစ်ချက် တစ်ချက် မော့၍ တက်သွားရသော သူမ၏ မျက်နှာလေးတွင်တော့ နှုတ်ခမ်းဖူးလေးများမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်၍သာ နေတော့၏။
ဆောင့်၍ လိုးရင်း လိုးရင်းဖြင့် တင်တင်၏ ကိုယ်လုံးလေးသည်လည်း မြောက်၍ အ တန်ကြာအေ ာင် ငြိမ်၍ နေကာ အ မောပြေ၍ နေကြပြီးလျှင် ကျွန်တော်သည် ခေါင်းထောင်၍ ထလိုက်၏။ ပြီးတော့ သူမ၏ စောက်ပတ်ထဲမှ လီးတန်ကြီးကို တစ်ချောင်းလုံး ဆွဲ၍ မချွတ်သေးပဲ တစ်ဝက်မျှသာ ထုတ်၍ ဖြေးဖြေးလေး ပြန်သွင်းကာ အ ညင်သာဆုံးနှုန်းဖြင့် လိုး၍ ပေးနေလိုက်၏။
ယခုအ ချိန်ထိ ကျွန်တော်သည် တင်တင်အ ား မသိသလိုပင် ဘယ်လိုမှ မခေါ် ဘဲ အ သာနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော်၏ လီးတန်ကြီးမှာလည်း တစ်ချီပြီးသွားသော်လည်း အ ပျိုစင်စောက်ပတ်လေး၏ အ တွေ့ ကြောင့် မာန်တက်ကာ လုံး၀ ပျော့ခွေမသွားပဲ ရှိရာမှ ယခုတဖန် လီးတန်ကြီး တစ်ဝက်မျှဖြင့် သွင်းချီ ထုတ်ချီ လိုးပေးနေပြန်တော့ တခဏ အ တွင်းမှာပင် ကျွန်တော်၏ လီးတန်ကြီးမှာ စံချိန်မှီအေ ာင်ပင် ပြန်လည်၍ ကြီးထွားလာတော့၏။ သွေးသား ဆူဖြိုးလွန်းလှသော တင်တင်သည်လည်း ပြန်၍ စိတ်ပါလက်ပါလေး ဖြစ်လာရသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ကျွန်တော်သည် လီးတန်ကြီးကို တင်တင်၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ အ ကုန်သွင်း အ ကုန်ထုတ်ကာ ခပ်ဖိဖိလေး ဆောင့်၍ လိုးပေးနေပါတော့သည်။ အ ချက်( ၂၀) မျှ လိုးပေးပြီးသော အ ခါတွင်တော့ ကျွန်တော်သည် အ ားရပါးရ ဆောင့်ကာ (၂) ကြိမ် (၃) ကြိမ်လောက် ဆောင့်၍ ထည့်လိုက်၏။
‘ ‘ ြွဗတ် . . အ င့် . . ြွဗတ် . . အ . . ြွဗတ် . . အ မလေး . .’ ’
‘ ‘ ြွပတ်’ ’
ပြီးသည်နှင့် ကျွန်တော်သည် လီးတန်ကြီးကို သူမ၏ စောက်ပတ်ထဲမှ အ ကုန်ဆွဲချွတ် လိုက်လေတော့သည်။ ထိုနောက်တွင်တော့ ကျွန်တော်က ခြေရင်ဖက်ရှိ သူမ၏ ထမီလေးကို လှမ်း၍ ဆွဲကာ သူမ၏ စောက်ပတ်နှင့် လီးတန်ကြီးကို သုတ်ပေးလိုက်တော့၏။ တင်တင်ကတော့ သူမ၏ မျက်လုံးလေးများကို ပုတ်ခတ် ပုတ်ခတ်လုပ်၍ ကျွန်တော့်ကို အ သာလေးကြည့်၏။ ကျွန်တော်ကတော့ တင်တင်မှန်း မသိလေဟန်ဖြင့်ပင် သူမ၏ ဘေးတွင် ဝင်၍ လှဲလိုက်ကာ ကျွန်တော်သည် သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ဖက်လိုက်၏။ ပြီးတော့ တင်တင်၏ နဖူးလေး မေးစေ့လေးနှင့် ပါးပြင်လေးနှစ်ဖက်တို့ကို နမ်းနေရာ တင်တင်ကလည်း သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ခပ်မော့မော့ လုပ်ပေးကာ အ နမ်းခံနေ၏။
သူမ၏ မျက်နှာလေးအ နှံ့ကို အ ားရအေ ာင် နမ်းပြီးသည်နှင့် ကျွန်တော်သည် ဖူးဖူးလေးေ၀ကာ တင်တင်ခမျာမှာလည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးနှင့် ကျွန်တော်၏ နှုတ်ခမ်းကို တြွပတ်ြွပတ်နှင့် ပြန်လှန်ကာ စုပ်ပေးနေရှာ၏။ သူမ၏ လက်တစ်ဖက်ကတော့ ကျွန်တော်၏ ကိုယ်ကို သိုင်း၍ ဖက်ထားကာ ကျန်သော တင်တင်၏ လက်တစ်ဖက်ကတော့ သူမနှင့် ကျွန်တော့် အ ကြားတွင် ရောက်နေပြီး ကျွန်တော်၏ လီးတန်ကြီးအေ ာက်တွင် ပိနေ၏။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများကို စုပ်နမ်းရင်း တင်တင်၏ ဗိုက်သားလေးများနှင့် သူမ၏ ဆီးခုံလေးတို့ကို ပွတ်ပေးနေသော ကျွန်တော်၏ လက်သည် တင်တင်၏ ပြောင်သလင်းခါနေသော စောက်ဖုတ်အ ုံလေးပေါ် သို့ ရောက်သွားကာ ဖွဖွလေး ပွတ်ပေးနေရာ အ မွှေး အ မျှင် လုံး၀မရှိသော တင်တင်၏ စောက်ဖုတ်လေး သည် ချောမွေ့ ညက်ညော၍ အ ိစက်လျက် ရှိရကား ကျွန်တော့်အ ဖို့ ထိတွေ့၍ ပွတ်ပေးနေရသည်မှာ အ ရသာတွေ့လှသည်။ ကျွန်တော်၏ လက်သည်ပင် အ ိစက် ထွေးအ ိနေသော သူမ၏ စောက်ဖုတ် ဖောင်းဖောင်းလေးကို တစ်ချက် တစ်ချက်တွင် သာသာလေး ဖိကြည့် မိနေသေး၏။
ခဏ ကြာတော့ ကျွန်တော်သည် တင်တင်၏ နှုတ်ခမ်းများဆီမှ ကျွန်တော်၏ နှုတ်ခမ်းများကို ခွာလိုက်ကာ သူမ၏ ဘေးတွင် ဒူးထောက်လျက် ထိုင်လိုက်၏။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်၏ မျက်နှာက သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ် သို့အ ပ်ကာ လက်တစ်ဖက်ကလည်း ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကြားရှိ တင်တင်၏ လက်လေးကို ဆွဲကိုင်၍ မာတောင်၍ နေသော ကျွန်တော်၏ လီးတန်ကြီးကို သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်တော့၏။
ကျွန်တော်သည် လျှာကို တစ်လစ်လေးထုတ်ကာ တင်တင်၏ နို့သီးခေါင်းလေးများကို လျှာဖြင့် ပွတ်ကာ လျက်ကာ လုပ်ပေးနေချိန်မှာတော့ တင်တင်သည် သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ရောက်နေသော ကျွန်တော်၏ လီးတန်ကြီးကို ပထမတွင် တရွရွဖြင့် စမ်းကာ ကိုင်နေပြီးမှ တဖြေးဖြေး နဲနဲ တင်းတင်းကိုင်ကာ ဖျစ်ညှစ်၍ ပေးလာတော့၏။
ကျွန်တော့်၏ ခယ်မချော တင်တင်ဖြစ်သည်ဆိုသည့် အ သိနှင့် သူမ၏ လက်ဖဝါးနုနုလေးတို့ကြောင့် ကျွန်တော်၏ လီးတန်ကြီးမှာ တစ်စတစ်စ မာတင်း၍ အ ဆမတန် ကြီးထွားကာ လာရတော့သည်။ တင်တင်သည်လည်း သူမ၏ ပေါင်ဖြူဖြူ နှစ်လုံးမှာ လှုပ်လှုပ်ရွရွဖြစ်လျက် သူမ၏ ပေါင်တစ်ဖက်ကို ဆွဲ၍ ထောင်လိုက်၏။
ပြီးတော့ သူမ၏ မျက်လုံးလေးများသည် ပွင့်၍ မလာတော့ဘဲ သူမ၏ နှုတ်ခေါင်းဖျားမှ အ သက်ရှုသံများ ပြင်းထန်၍ လာတော့သည်။ သူမ၏ နို့လေးများဆီမှ ကျွန်တော်၏ မျက်နှာကို သူမ၏ဦးခေါင်းလေးဘေးသို့ မှောက်၍ တင်တင်၏ နားဆီသို့ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။
‘ ‘ ကို့ကို ကုန်းပေးပါလားဟင် . . . ’ ’
‘ ‘ ဟင် . . ’ ’
တင်တင်၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ ဆတ်ကနဲ တုန်သွား၏။ ကျွန်တော်က ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ၏ ပါးပြင်လေး တစ်ဖက်ကို ကြင်ကြင်နာနာလေး နမ်းကာ ကြုံး၍ထလိုက်ပြီး သူမ၏ ခြေရင်းဘက်ဘေး၌ဒူးထောက်ကာ ထိုင်လိုက်ရင်း တင်တင်၏ ဝတ်လစ်စလစ် ကိုယ်လုံးဖြူဖြူလေးကို အ ာသာငမ်းငမ်း ကြည့်နေမိ၏။ အ မွှေးအ မျှင် လုံး၀မရှိသော သူမ၏ စောက်ပတ်လေး၏ အ ကွဲကြောင်းလေးတစ်လျောက်တွင် စောက်ရည်လေးများမှာ စိမ့်ထွက်နေပြီး စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်း သားလေး နျစ်ခုမှာလည်း ဖောင်းတင်း၍ နေ၏။ ခဏ နေတော့မှ တင်တင်သည် မထူးတော့ပါဘူး ဆိုသည့် သဘောဖြင့် သက်ပြင်းလေးတစ်ချက်ချကာ လူးလဲထလိုက်၏။ ကျွန်တော့်ကို မကြည့်ပေ။ ထိုသို့ ချပြီးသည်နှင့် တင်တင်သည် အ ိပ်ယာပေါ် တွင် ဒူးထောက်၍ ရှေ့တွင် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်၍ ထောက်ကာ လေးဖက်ကုန်းပေးလိုက်တော့သည်။ ကျွန်တော်သည် တင်တင်၏ နောက်ဖက်သို့ ဒူးထောက်လျက် တိုးကပ်သွားပြီး ကုန်းထားသော သူမ၏ ဖင်သားကြီးဆီသို့ တိုးကပ်မိသည်နှင့် အ သဲယားဖွယ်ကောင်းသော နောက်ဖက်သို့ စူထွက်နေသည့်တင်တင်၏ စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားနှစ်ခုကို လက်မဖြင့် ကပ်ကာ အေ ာက်မှ အ ပေါ် သို့ ဆွဲလျက် ပွတ်ပေးလိုက်မိ၏။
‘ ‘ အ ိုး . . . အ ကို့ . . ’ ’
တိုးညှင်းသောအ သံလေး ထွက်ပေါ် လာပြီး တင်တင်၏ ဖင်သားကြီးများမှာ လှုပ်ခနဲ တစ်ချက်ခါသွားတော့သည်။ ပြီးသည်နှင့် ကျွန်တော်သည် သူမ၏ စောက်ပတ်ထဲသို့
လီးတန်ကြီးကို တေ့ကာ သူမ၏ ခါးလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ထိန်းကိုင်ကာ ထိုးသွင်းလိုက်တော့၏။ ‘ ‘ ဖွတ် . . အ င့် . . ကျွတ် . . ကျွတ် . . ’ ’
ပြင်းထန်သော ရမက်စိတ်ကြောင့် ကျွန်တော့်၏ လိုးသွင်ချက်များသည် ပြင်းထန်၍ သွားတော့ရာ တင်တင်၏ ကုန်းထားသော ခါးလေးမှာ တွန့်သွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ဖျားမှလည်း စုပ်ကလေးများပင် သပ်လိုက်ရရှာသည်။ တင်တင်၏ စောက်ပတ်ထဲသို့ တဆုံးဝင်၍ သွားသော ကျွန်တော်၏ လီးတန်ကြီးသည် ကျဉ်းကြပ်လှသော တင်တင်၏ နူးနူးညံ့ညံ့ စောက်ခေါင်းသား လေးများက အ တင်းဆွဲညှစ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားရသောကြောင့် ကျွန်တော်သည်လည်း တင်တင်ကို ညှာရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ဘဲ အ ားရပါးရပင် ဆောင့်ကာ ဆောင့်ကာ လိုးနေတော့၏။ လေးဖက်ထောက်၍ ဖင်ကုန်းကာ အ လိုးခံနေသော တင်တင်သည်လည်း သူမ၏ ဦးခေါင်းလေးမှာ ငိုက်သွားမလိုဖြစ်လိုက် လန်၍တက်လာသလိုဖြင့် ကာမအ ရသာကို တ၀ကြီး ခံစားနေရင်း သူမ၏ ဖင်သားကြီးများမှာလည်း ကျွန်တော့်၏ ဆောင့်အ ားကြောင့် အ ိထွေးသော အ သားစိုင်များသည် တုန်ကနဲ တုန်ကနဲ ဖြစ်၍ သွားနေရသည်မှာ အ သဲတယားယား အ ားရဖွယ်ကောင်းလှပေတော့သည်။ အ လိုးခံရင်းက ထွက်၍လာသော တင်တင်၏ စောက်ရည်တွေကလည်း သူမ၏ စောက်ဖုတ်အ ုံတွင် သာမက ပေါင်ခြံနှစ်ဖက်တွင်လည်း ပေပွနေရတော့၏။ တဖြေးဖြေးဖြင့် တင်တင့်ထံမှ တဟင်းဟင်း ညီးသံလေးတွေကလည်း ဆက်တိုက်ဆိုသလို ထွက်ပေါ် လာရလေတော့၏။ သူမ၏ ရှေ့တွင် ထောက်ထားသော သွယ်လျသော သူမ၏ ဖြူဖွေးသော လက်ကလေးများသည်ပင် တဆတ်ဆတ် တုန်၍ နေရှာလေသည်။ ရမက်စိတ်များ ပြင်းထန်၍ လာရာမှ အ ရသာများ အ ီစိမ့်၍ လာရသော ကျွန်တော်သည် တင်တင်၏ ခါးလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် စုံကိုင်ကာ ကျွန်တော်၏ လီးတန်ကြီးကို အ ဆုံးနီးပါးထုတ်ကာ အ ားကုန်ပင် ကြုံး၍ ကြုံး၍ ( ၁၀) ချက်မျှ ဆောင့်ကာ လိုးပစ်လိုက်တော့သည်။
‘ ‘ အ ာ့ . . အ င်း . . အ . . အ . . အ မလေး . . ဟင်း’ ’
တင်တင်၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ တုန်ခါသွားလျက်ကပင် ရှေ့သို့ ဟတ်ထိုးကျသွားချိန်မှာပင် ကျွန်တော်ကလည်း သူမ၏ ဖင်သားကြီးများကို အ တင်းဆွဲ၍ ကပ်ကာ တင်တင်၏ ကျောပြင်ပေါ် သို့ မှောက်ရက်သားလေးပါသွားလေတော့၏။ ( ၅) မိနစ်လောက် ကြာအေ ာင် ထပ်ရက်သားကလေး အ မောဖြေနေပြီးမှ ကျွန်တော်က ဘေးသို့ ပက်လက် လှန်ချလိုက်ကာ မျက်လုံးမှိတ်၍ မှိန်းနေလိုက်တော့၏။ ခဏ ကြာမျှကြာတော့မှ တင်တင်က လူးလဲထကာ ကျွန်တော့်ကို ကျောပေးထားရင်း သူမ၏ အ ဝတ်အ စားများကို ဝတ်နေ၏။ ကျွန်တော်က ပက်လက်လှန်နေရာမှ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ဖင်သားဖြူဖြူကြီးကို လှမ်း၍ ကိုင်ကာ ဖျစ်ညှစ်ပေးနေမိသေး၏။ အ ဝတ်အ စားများ ဝတ်ပြီးသွားတော့ တင်တင်သည် ခြင်ထောင်အ ပြင်သို့ ထွက်ကာ ကုတင်ပေါ် မှ ဆင်းလိုက်လေ၏။
‘ ‘ ကိုယ် ထမင်း နည်းနည်းလောက် စားရင် ကောင်းမလား မသိဘူး . . ’ ’
‘ ‘ အ င်း . . . ’ ’
တင်တင်တစ်ယောက် ထွက်သွားမှ ကျွန်တော်သည် အ ိပ်ယာပေါ် မှ လူးလဲထကာ အ ဝတ်အ စားများကို ယူ၍ ဝတ်လိုက်၏။ ပြီးနောက် အ ိပ်ယာပေါ် သို့ပြန်၍ လှဲချလိုက်မိရာ တခဏ တွင်းမှာပင် အ ိပ်ပျော်၍ သွားရတော့၏။ မည်မျှကြာအေ ာင် အ ိပ်ပျော်သွားသည်မသိ . .
‘ ‘ ဟေး လူကြီး ထ . . ထ . . ဘယ်အ ချိန်က ပြန်ရောက်ပြီး စမတ်ကျကျ အ ိပ်ပျော်နေတာလဲ’ ’ ဟူသော အ မွန်၏အ သံကို ကြားလိုက်မှ ကျွန်တော်သည် လန့်၍ နိုးလာကာ လူးလဲထ၍ ကုတင်ပေါ် မှ ဆင်းလိုက်လေတော့၏။
‘ ‘ ထမင်း စားပြီးပြီလား’ ’ အ မွန်က ကျွန်တော်ကို မေးနေပြန်သည်။ အ မွန်၏ ကိုယ်ပေါ် တွင်ဝတ်ဆင်ထားသည်မှာ အ မေရိကန် နိုင်လွန်အ ကွက်ဖြူ လက်ရှည်၊ ဘန်ကောက်လုံချည် နံ့သာရောင်နှင့်ဖြစ်၏။ ခေါင်းတွင်လည်း သေချာစွာ ကျစ်ဆံကျစ်၍ ပြန်ထုံးကာ ပိုက်ကွန်ဖြင့်
အ ုပ်ထားရုံတွင်မက ပန်းအ ဖြူ တစ်ပွင့်လည်း ပန်ထားသေး၏။
‘ ‘ မင်း ဒါဘယ်က ပြန်လာတာလဲ ဒီအ ချိန်ကျမှ’ ’
‘ ‘ မွန့်သူငယ်ချင်း ရှယ်လီမျိုးသွင်တို့ အ ိမ်မှာ ဘုရားကိုးဆူ ရှိလို့ သွားတာလေ ၊ မေမေကလဲ ညနေမှာ သူ့တူမ လာခေါ် လို့ သမိုင်းကို ပါသွားတယ်။ အ ိမ်မှာ တင်တင်တို့ မှာခဲ့သားဘဲ
မမပြန်မလာမှီ သူပြန်လာပြီး ထမင်းစားမယ်ဆို ကျေွးလိုက်လို့’ ’
‘ ‘ ကဲ ဆာပြီ မွန်ရာ ထမင်းစားရအေ ာင်’ ’
အ မွန်တစ်ယောက် အ ဝတ်အ စားများ လဲ၍ ပြီးသောအ ခါတွင်တော့ ထမင်းစားရန် နှစ်ယောက်သား ထွက်လာကြသောအ ခါဝယ် ထမင်းစားပွဲပေါ် ဝယ် ကျွန်တော်တစ်ယောက်စာ ထမင်းဟင်းများမှာ ခူးခပ်၍ အ ဆင်သင့်ပင် အ ုပ်ဆိုင်းထားသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရပါတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက် ကျွန်တော် အိပ်ရာထတော့ ကျွန်တော့်၏ဇ နီး အ မွန်သည် ဈေးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်လည်း မျက်နှာသစ် အ ဝတ်အ စားလဲကာ ထမင်းစားပွဲပေါ် တွင် အ ဆင်သင့် တင်၍ ပြင်ထားသော ထမင်းကြော်ကို စားကာ အိမ်ရှေ့ခုံပေါ် တွင်ပင်
ရှိနေသေးသော ကျွန်တော်၏ လွယ်အိတ်ကို ဆွဲကာ ထွက်ခဲ့တော့၏။ တနင်္ဂနွေနေ့လည်းဖြစ်တော့ ရုံးသွားရန်လည်း မလိုသဖြင့် ကျွန်တော်သည် လမ်းထိပ်ရှိ အ ရက်ဆိုင်သို့ ဝင်ကာ အ ရက်သောက်နေလိုက်၏။ အ ရက်တစ်ပိုင်းလောက် ကုန်ခါနီးတွင်တော့ ဆိုင်ထဲသို့ လူတစ်ယောက်ဝင်လာပြီး . . ‘ ‘ ဆရာ ကိုဆန်းမြင့် ဆိုတာ ဘယ်သူပါလဲဗျာ . . ’ ’
ဟုမေးနေသည်ကို ကြားရ၍ကျွန်တော်ကလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး
‘ ‘ ဆန်းမြင့် ဆိုတာ ကျုပ်ပါဘဲ ဘာကိစ္စ ရှိ့လို့လဲ’ ’
ကျွန်တော်က ထိုသူကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဖြေလိုက်ပါသည်။ အ ခြားခုံတွင် ထိုင်၍ အ ရက်သောက်နေကြသော လူ( ၂) ယောက်ကလည်း ကျွန်တော်တို့ကို လှမ်း၍ အ ကဲခတ်ကြည့်နေ၏။
‘ ‘ သြော် ဆရာ့ ဇနီးနဲ့ တူတယ် ခေါ် ခိုင်းလိုက်လို့ပါ ဟိုရှေ့နားက ကျွန်တော့် ဆိုက်ကားပေါ် မှာ စောင့်နေတယ်’ ’
‘ ‘ ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော် အ ခုပဲ လာခဲ့မယ်၊ ပိုက်ဆံရှင်းလိုက်ဦးမယ်’ ’
ကျွန်တော်က ပြောပြောဆိုဆို လက်ကျန်အ ရက်ခွက်ကို မော့ပြီးလျှင် ကျသရွေ့ ပိုက်ဆံကို ရှင်းပေးလိုက်ပြီးလျှင် ဆိုင်ထဲမှ ထွက်၍လာသောအ ခါ ကျွန်တော် အ ကြီးအ ကျယ် အ ံ့သြ၍ သွားရပြန်၏။ ဆိုက်ကားပေါ် တွင် ထိုင်၍ စောင့်နေသူမှာ ကျွန်တော်၏ ဇနီး အ မွန် မဟုတ်ပဲကျွန်တော်၏ ခယ်မချော တင်တင်ပင် ဖြစ်နေပါသည်။
‘ ‘ လာ အ စ်ကို ဆိုက်ကားပေါ် တက် တင်တင်ကို မြို့ထဲ လိုက်ပို့စမ်းပါ’ ’
တင်တင်က ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပြောလိုက်သဖြင့် ကျွန်တော်မှာလည်း ယောင်တောင်တောင်နှင့် ဆိုက်ကားပေါ် သို့ တက်ထိုင်၍ လိုက်လာခဲ့ရပါတော့သည်။
‘ ‘ ဘယ်ကို သွားမှာလဲ တင်တင်’ ’
‘ ‘ မြို့ထဲကိုပါလို့ ဆိုနေ . . ’ ’
ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပဲ ငြိမ်၍ နေလိုက်ပါသည်။ တင်တင်သည်ဂလုပ်ရုံသို့ အ နင်းခိုင်း၍ ဂလုပ်ရုံရှေ့အ ရောက်တွင် ဆိုက်ကားပေါ် မှ ဆင်းလိုက်ကာ ဆိုက်ကားဆရာအား ပိုက်ဆံရှင်းပေးလိုက်ပါသည်။
‘ ‘ ဘယ်နှစ်နာရီ ထိုးပြီလဲ အ စ်ကို’ ’
‘ ‘ ( ၈ ) နာရီနဲ့ ( ၄၅ ) မိနစ်’ ’
‘ ‘ ဒီရုံက မောနင်းရှိုးကြည့်ရအေ ာင်’ ’
တင်တင်က ရှေ့မှ ခပ်တည်တည်လျှောက်သွားပြီး ပြောသဖြင့် ကျွန်တော်သည် အ ံ့အ ားသင့်သွားရကာ . .
‘ ‘ ဟင် မောနင်းရှိုးကြည့်မယ် ဟုတ်လား အိမ်ကို ဘယ်လိုပြောခဲ့သလဲ’ ’ ‘ ‘ အိမ်ကိုတော့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ဆီ သွားမယ်လို့ပြောခဲ့တယ် . . ကဲ သွားပြီး လက်မှတ်သွားဝယ်ချေ . . ဒီစီက ဝယ်နော်’ ’ ထိုနေ့က မောနင်းရှိုး ပြ၍နေသော အ င်္ဂလိပ်ကားမှာ နာမည်ကြီးကား မဟုတ်သဖြင့် လူနည်းလှသည်။ အ ထူးတန်းမှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ဦး၊
အ ခြားစုံတွဲ တစ်တွဲ နှင့် ယောက်ျား နှစ်ယောက်ခန့်သာ ရှိပါသည်။ တင်တင်က နေကြာစေ့စားရင် အိနြေ္နကောင်းနေလေ ကျွန်တော့်၏ စိတ်ထဲတွင် တထိတ်ထိတ်နှင့် ဖြစ်နေလေဖြစ်၏။ မကြာမီမှာပင် မီးမှိတ်၍ ဇာတ်ကား စတင်ပြသတော့၏။
‘ ‘ ဘယ့်နှယ်လဲ အ စ်ကို’ ’
‘ ‘ ဘာကို ပြောတာလဲ တင်တင်’ ’
‘ ‘ ဘာကို ပြောရမှာလဲ တင်တင်တို့ ကိစ္စ ကိုပေါ့’ ’
‘ ‘ ဘာကိစ္စ လဲ တင်တင်’ ’
‘ ‘ အ စ်ကို မသိချင်ယောင်ဆောင်မနေပါနဲ့ ညက တင်တင်နဲ့ အ စ်ကိုဖြစ်ကြတာ အ စ်ကိုသိတယ် မဟုတ်လား’ ’ ‘ ‘ သိပါတယ် တင်တင် အဲဒါက . . . ’ ’ ကျွန်တော့် စကားမဆုံးလိုက်ပေ . .
‘ ‘ ကဲပါ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ ဖြစ်မိကြတာတော့ ပြင်လို့မရတော့ဘူး ဒီပြဿနာကို အ စ်ကို ဘယ်လို စဉ်းစားသလဲ’ ’
‘ ‘ အ ခု အ စ်ကို ဘယ်လိုမှ စဉ်းစားလို့ မရဘူး အ ဘွားကြီးနဲ့ အ မွန်တို့သိရင် ပွက်ကုန်မှာဘဲ’ ’ ‘ ‘ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘယ်သူဘာပြောပြော တင်တင်တော့ အ စ်ကို့ကိုချစ်တယ် . . . အ စ်ကို တင်တင့်ကို
ယူရမယ်’ ’
‘ ‘ ဟောဗျ . . ဖြစ်ပါ့မလား တင်တင်ရယ် စဉ်းစားပါဦးကွယ် အ ခြေအ နေတွေ ပိုဆိုးသထက် ဆိုးကုန်မှဖြင့်’ ’ ကျွန်တော်သည် တင်တင်၏ လက်ဖဝါးလေးကို အ သာအ ယာပွတ်ပေးနေရင်း ချော့မော့ပါသေးသည်။ ‘ ‘ ဘာဖြစ်စရာရှိလဲ ညက ကိစ္စ က တင်တင်လော်မာလို့ဘဲထားပါ ကျူးကျူးလွန်လွန် ဖြစ်ပြီးမှတော့ တင်တင် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကနေ နှစ်ယောက်ပြောင်းပြီး မဆက်ဆံချင်ဘူး’ ’ ‘ ‘ အ ကိုဒီလို မပြောပါနဲ့ ညီမလေးရယ် ဒါတွေအ ားလုံး အ စ်ကို့ အ ပြစ်တွေချည်းပါပဲ’ ’
‘ ‘ ဘယ်လို စီစဉ်မလဲ ဆိုတာကိုပဲ မမတို့ကို ဖွင့်ပြောမလား အဲဒါမှ အ စ်ကိုက ဝေ့လည်ကြောင်ပတ် လုပ်နေရင် တင်တင် ထင်ရာလုပ်မှာပဲ၊ နောက်မှ အ ဆိုးမဆိုနဲ့’ ’
‘ ‘ အ စ်ကို အ ချိန်ယူ စဉ်းစားပြီးလုပ်ရလိမ့်မယ် အ စ်ကို အ စီအ စဉ် လုပ်နေတဲ့ရက်တွေမှာ အ စ်ကို့စကားကို ညီမလေး နားထောင်ရမယ် ဘာမှ ဇွတ်မလုပ်ရဘူးနော်’ ’ ‘ ‘ မလုပ်ပါဘူး အ စ်ကို နားထောင်ပါ့မယ် အ စ်ကိုကသာ တင်တင်ကို တကယ်ယူရမယ် မမထားတဲ့နေရာမှာပဲ တင်တင်နေပါ့မယ် အ စ်ကိုနဲ့ ပေါင်းရရင် တော်ပါပြီ တင်တင် ဘာလုပ်ရ လုပ်ရ ဘယ်လို နေရ နေရ ဟုတ်လား အ စ်ကို’ ’
‘ ‘ အေးပါကွယ် ညီမလေးရယ်’ ’
ခင်မွန် ဈေးကပြန်ရောက်လာတော့ တင်တင်က သူငယ်ချင်းဆီ သွားစရာရှိ၍ ဆိုကာ ထွက်သွားသည်။ အ စ်ကိုကလည်း ဒီနေ့ တနင်္ဂနွေနေ့ဆိုတော့ တနေကုန် အ ပြင်ထွက်ပေလိမ့်မည်။ ဈေးခြင်းတောင်းချ၍ ချက်စရာရှိသည်များကို ချက်၍ ထမင်းစားပွဲပေါ် တွင် ပြင်ဆင်ကာ ခင်မွန်သည် အုပ်ဆောင်းလေးကို အုပ်၍ ထားလိုက်ပြီး ရေချိုးလိုက်၏။ ပြီးတော့ အ လှပြင်ဆင်ကာ အ ပြင်ထွက်ရန် ဧ ည့်ခန်းထဲသို့ ထွက်၍ လာ၏။ ဧ ည့်ခန်းထဲရှိ တိုင်ကပ်နာရီကို ကြည့်လိုက်တော့ မနက်( ၉ ) နာရီကျော်ပေပြီ၊။ ခင်မွန်သည် အိမ်ရှေ့ တံခါးကို သော့ခတ်ကာ ပိတ်လိုက်၏။ တင်တင်နှင့် အ စ်ကိုထံတွင် သော့ပို တစ်ချောင်းစီ ရှိသဖြင့် ပူရန်မလိုပေ။ အ မေကလဲ သူ့တူမများအိမ်မှာ ငါးရက်လောက် ကြာမည်ဖြစ်၏။ အိမ်ရှေ့တံခါးကို ပိတ်ပြီးနောက် ခင်မွန်သည် ထွက်၍ လာတော့၏။ လမ်းမရောက်တော့ ဆိုက်ကားတစ်စီးကို ခေါ် ကာ သူမ ဦးတည်ရာ အ ရပ်သည်ကား ရှယ်လီမီးသွင်တို့အိမ်သို့ပင် ဖြစ်၏။
ညက ရှယ်လီမီးသွင်တို့အိမ်တွင် ဘုရားကိုးဆူရှိ၍ သွားခဲ့ရာ သူမ မမျှော်လင့်သော သူတစ်ယောက်ကို တွေဆုံခဲ့ရ၏။ ထိုသူကတော့ အ ခြားလူ မဟုတ်ပေ။ ခင်မွန် ကျောင်းသူဘ၀ ကပင် အ စ်ကိုဆန်းမြင့်နှင့် မတွေ့မီ ခြောက်လလောက်ထိ ချစ်ကြိုက်ခဲ့သော ကျော်ဦး ဆိုသူပင်ဖြစ်သည်။ ကျောင်းသူဘ၀ကပင် ခင်မွန်နှင့် ကျော်ဦးတို့သည် ချစ်သူဘ၀ ရောက်ခဲ့ကြပြီး သုံးနှစ်နီးပါးမျှ ချစ်ကြိုက်ခဲ့ကြ၏။ ထို့နောက်တွင်တော့ ကျော်ဦးသည် အ လုပ်ဝင်လုပ်ပြီးနောက် နယ်သို့ပြောင်းသွားကာ ခင်မွန်နှင့် အ ဆက်အ သွယ်ပြတ်ခဲ့ရ၏။ နောက်ကျော်ဦးတစ်ယောက် အိမ်ထောင်ကျသွားသလိုလို ဘာလိုလိုသာ ခင်မွန်ကြားလိုက်ရ၏။ ကျော်ဦးကို မတွေ့ရတော့။ ခင်မွန်နှင့်လည်း အ ဆက်အ သွယ် ပြတ်သွားခဲ့ရ၏။ ခင်မွန်သည် ကျော်ဦးနှင့် အ ဆက်အ သွယ်ပြတ်သွားပြီး ခြောက်လခန့်ကြာမှ ဆန်းမြင့်နှင့် ဆုံစည်းကာ ခင်မင်ခဲ့ရပြီး နောက်တော့ ချစ်သူဘ၀ကိုရောက်ကာ အ ခုဆိုလျှင် ခင်မွန်နှင့် ဆန်းမြင့်တို့ အ ိမ်ထောင်ကျသည်မှာ နျစ်နှစ်ခန့်ပင် ရှိခဲ့လေပြီဖြစ်၏။ အ ခုတော့ သုံးနှစ်ခန့် အ ဆက်အ သွယ်ပြတ်ကာ ကွဲကွာခဲ့ရသည့် ကျော်ဦးကို ခင်မွန်သည် ရှယ်လီမျိုးသွင်တို့ ဘုရားကိုးဆူမှာ ဆုံတွေ့ခဲ့ရ၏။ ကျော်ဦးကလည်း သူမကို မြင်မြင်ချင်း မှတ်မိသလို သူမကလည်း ကျော်ဦးကို မြင်မြင်ချင်း မှတ်မိ၏။ ကျော်ဦးနှင့် ခင်မွန်တို့ အ ကြောင်းကိုလည်း ရှယ်လီမျိုးသွင်က အ စမှ အ ဆုံးတိုင် သိထားသူဖြစ်၏။ ညက ဧ ည့်သည်များကြားတွင် ဖြစ်နေ၍ ကျော်ဦးသည် ခင်မွန်ကို စကားတွေ အားရအောင် မပြောလိုက်ရပေ။ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ နေ့လည် ရှယ်လီမျိုးသွင်တို့အိမ်သို့
လာရန် ချိန်းဆိုလိုက်၏။ သူရော ခင်မွန်ပါ အိမ်ထောင်သည်တွေ ဖြစ်ပေမယ့် ဒီအ ခွင့်အ ရေးလေးတစ်ခုတော့ သူ့ကိုပေးသင့်သည်ဟု ခင်မွန်က ထင်၏။ ခင်မွန်ကိုယ်တိုင်ကလည်း ကျော်ဦးနှင့် အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောလိုသေးသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ခင်မွန်သည် ကျော်ဦး ချိန်းသည်ကို လက်ခံကာ ယခုရှယ်လီမျိုးသွင်တို့ အိမ်သို့ ထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
တင်တင်၏ အ လိုအ တိုင်းလိုက်ကာ စီစဉ်ဆောင်ရွက်ရန် ပြောပြီးသည့်နောက်တွင်တော့ တင်တင်သည် ဆန်းမြင့်၏ လက်ဖျားကို သူမ၏ လက်ဖဝါးလေးဖြင့် ဆုပ်ကာ
ရုပ်ရှင်ကြည့်နေ၏။ ထို့နည်းတူ ဆန်းမြင့်သည်လည်း ရုပ်ရှင်ကားဆီသို့ ကြည့်နေ၏။ သို့ရာတွင် သူတို့နှစ်ယောက်၏ စိတ်တွင်တော့ အ တွေးကိုယ်စီ ရှိနေကြ၏။
ဆန်းမြင့်နှင့် အ မွန်တို့နှစ်ဦး အိမ်ထောင်ကျခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်နီးပါး ရှိခဲ့ပြီဖြစ်၏။
သားသမီးလည်း မထွန်းကားသေးသဖြင့် ချစ်၍ ပျော်၍ပင် မ၀သေးပါ။
အ မွန်နှင့် တင်တင်တို့သည် မိခင်မုဆိုးမကြီးနှင့်အ တူ ကြိုးကြိုးကုတ်ကုတ်
ရိုးရိုးသားသား နေကြသူများသာဖြစ်၏။ အ မွန်မှာ ခပ်ကုတ်ကုတ်နှင့် ရှက်တတ်သော်လည်း တင်တင်ကတော့ ရိုးရိုးနှင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှိခဲ့၏။ ခင်မွန်( အ မွန်) နှင့် ဆန်းမြင့်တို့ မညားမီကပင် တင်တင်မှာ ဆန်းမြင့်အား အ စ်ကို အ စ်ကိုဖြင့် အ လွန်ပင် ခင်မင်ရှာသည်။ တောင်းစရာရှိလည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တောင်းယူ၍ ပေးစရာရှိရင်လည်း ရိုရိုးသားသားပင် လာ၍ ပေးတတ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင်လျှင် အ မွန်အား ဆန်းမြင့်သည် တံချူတိုတိုဖြင့် ချူစဉ်ကပင် တင်တင်ကိုပင် မနဲချော့မော့ ကပ်ရပ်ကာ ဖူးစာရေးနတ် လုပ်ခိုင်းခဲ့ရပါသည်။ အ မွန်၏ အ မေကြီးကား အ ပေါင်းအ ဖော်များနှင့် သောက်စား၍ တစ်ခါတစ်ရံ အောက်ခြေလွတ်တတ်သော ဆန်းမြင့်ကို ထိုစဉ်ကပင်လျှင် အော့နှလုံးနာပုံရ၏။ သို့သော် သမီးနှင့် ညားပြီးသောအ ခါတွင်ကား မခေါ် ချင်ရင်ရသော်လည်းမတော်ချင်၍ မရသော ချစ်သားမက်ကို စူတစ်ခါ ဆောင့်တစ်လှည့်ဖြင့် စခန်းသွားလျက်ရှိသည်။
တင်တင်သည် အ မွန်နှင့် ဆန်းမြင့် ညားပြီးမှ ဆန်းမြင့်အား ပို၍ ချစ်ခင်ရှာပါသည်။ ဆန်းမြင့် အ ရက်မူးလာသည်အ ခါ အ နားသို့ မကပ်သော်လည်း အ ရက်မမူးသည့် အ ခါတွင်တော့ အ နားသို့ကပ်၍ အ စ်ကိုရင်းတမျှ အ လိုရှိသမျှ ပူဆာခြင်း၊ ညဥ့်နက်သန်းခေါင် ဆန်းမြင့် စာရေးပြီဆိုလျှင် ပက်လက်ကုလားထိုင် တစ်လုံးနှင့်ထိုင်ကာစာဖတ်နေတတ်ပြီး ဆန်းမြင့် လိုအ ပ်သမျှ ကူညီးပေးနေတတ်သည်။ တင်တင်နှင့် အ မွန်တို့မှာ အ ရပ်အ မောင်း အ တိမ်းမယိမ်းဖြင့် နှစ်ယောက်စလုံး အ သားဖြူကြသော်လည်း အ ကြီးဖြစ်သူ အ မွန်က နှာတန်ပေါ် ပေါ် မျက်လုံးကောင်းကောင်းဖြင့် မျက်နှာပေါက်တွင် တင်တင်ထက် ထင်ထင်ရှားရှား သိသိသာသာ ချောမောပြေပြစ်သည်။
တင်တင်မှာ နှာတံပေါ် သော်လည်း မျက်လုံးနှင့် ပါးစပ်မှာ သူ့အ စ်မ အ မွန်ကို မမီချေ။ သို့သော် တင်တင်၏ ကိုယ်လုံးကတော့ အ မွန်၏ ကိုယ်လုံးထက် ပို၍ တောင့်ဖြောင့်ကာ လှ၏။ ပြီးတော့ ညီအ စ်မနှစ်ယောက်လုံးကို ထိတွေဖူးပြီဖြစ်သော ဆန်းမြင့်သည် တင်တင်၏ အ ထိအ တွေ့ သည် ပို၍ မိန်းမောဖွယ်ဖြစ်သည်ကို တပ်မက်မောမိနေတော့၏။
‘ ‘ ဟော အ မွန်တောင် ရောက်လာပြီ . . လာ လာ’ ’
အိမ်ရှေ့တွင်ပင် ရှိနေသော ရှယ်လီမျိုးသွင်က ခင်မွန်ကို ထွက်၍ ခေါ် သည်။ ‘ ‘ ကိုကျော်ဦးရော ရောက်ပြီလား’ ’
‘ ‘ စောစောထဲက ရောက်နေတာ၊ ကဲ မယ်မင်းကြီးမ အ ပေါ် ထပ်ကိုသာ တက်သွားတော့၊ အောက်ထပ်မှာဆိုရင် ဧ ည့်သည်တွေ အ ဝင်အ ထွက်နဲ့ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောရမှာ မဟုတ်လို့ ငါစီစဉ်ထားတာ အ ပေါ် ထပ်ဧ ည့်ခန်းမှာ ကျော်ဦး စောင့်နေတယ်’ ’
ရှယ်လီမျိုးသွင်တို့မှာ ချမ်းသာသူများဖြစ်ပြီး အိမ်မှာလည်း နှစ်ထပ်တိုက်ကြီး ဖြစ်၏။ ခင်မွန်လည်း အ ပေါ်သို့ လှေခါးမှ တက်ခဲ့တော့ရာ အ ပေါ် ထပ်ဧ ည့်ခန်းထဲရှိ ဆိုဖာထိုင်ခုံကြီးပေါ် တွင် ထိုင်နေသော ကျော်ဦးက ခင်မွန်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ခင်မွန်ရှိရာသို့ လျှောက်၍ လာ၏။
‘ ‘ ကိုယ်က လာမှလာပါ့မလားလို့ စိတ်ပူနေတာ’ ’
ခင်မွန်က ကျော်ဦးကို ဘာမှ ပြန်မပြောမိ၊ ပြုံး၍သာ ပြလိုက်၏။
‘ ‘ ခင်မွန်က အ ရင်ကထက်တောင် လှလာသေးတယ်’ ’
ပြောရင်းက ကျော်ဦးသည် ခင်မွန်၏ လက်လေးတစ်ဖက်ကို ဆွဲကာ စောစောက သူထိုင်ခဲ့သော ဆိုဖာထိုင်ခုံကြီးဆီသို့ ခေါ် ၍သွား၏။ ခင်မွန်ကလဲ ဘာမျှမပြောဘဲ သူမ ခေါင်းလေးငုံ့ကာ လိုက်ပါသွား၏။ သူမ၏ လက်ကလေးမှာ ကျော်ဦး၏ လက်ထဲတွင် မရုန်းသာ၊
အ ကိုင်ခံထားရ၍ ခင်မွန် ရင်ထဲတွင် ဟိုတုန်းကလိုပင် နွေးနေသည်။
နှစ်ယောက်သား ဆိုဖာကြီးပေါ် သို့ ထိုင်မိကြလျှင် ခင်မွန်ကပင် စကားစ၍ ဆိုလာ၏။
‘ ‘ ကဲ ပြောပါဦး အ မွန်ကို ဘာတွေပြောချင်လို့ ခုလို ခေါ် တွေ့ရတာလဲ’ ’
‘ ‘ ဟိုတုန်းက ခင်မွန်အ ပေါ် မှာ ကိုယ် ရက်စက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ရတာတွေကို ခင်မွန် နားလည်အောင် ရှင်းပြချင်လို့ပါ’ ’
‘ ‘ တော်ပါတော့ အ ကိုရယ် ခုချိန်မှာ ဒါတွေပြောနေလို့ ဘာထူးတော့မှာမို့လို့လဲ၊ အ ကိုလဲ အိမ်ထောင်နဲ့ အ မွန်လဲ အိမ်ထောင်တွေ ကျနေကြပြီပဲဟာ’ ’
‘ ‘ အိမ်ထောင်ကျတာတော့ ဟုတ်ပါတယ် ခင်မွန်ရာ ကိုယ့်စိတ်က ခုထိ ခင်မွန်ဆီမှာပဲ ရှိနေတာ၊ကိုယ်လေခင်မွန်ကို တစ်နေ့မှ မေ့လို့ မရခဲ့ပါဘူး ခင်မွန်ရယ်’ ’
စောစောထဲက ကိုင်ထားသော ခင်မွန်၏ လက်လေးကို ညှစ်သည့်အ ပြင် ကျန်လက်တစ်ဖက်ကလည်း ခင်မွန်၏ လက်ဖဝါးလေးကို ပွတ်ပေးနေ၏။ ပြီးတော့ သူတို့နှစ်ယောက်သည် ပေါင်လုံးခြင်းထိကာလည်း ထိုင်မိရက်သား ဖြစ်နေ၏။ ခင်မွန်၏ စိတ်ထဲတွင် တမျိုးတမည် ခံစားနေရလေသည်။
‘ ‘ ခင်မွန်ရော ကိုယ့်ကို သတိရမနေဘူးလားဟင်’ ’
‘ ‘ အ င်း ရတဲ့အ ခါတော့ ရပါတယ် . . . ’ ’
ကောင်းအောင်ပြောလိုက်ရပေမဲ့လည်း အ မှန်တွင် ငယ်ကအ ချစ် အ နှစ်တစ်ရာ ဆိုတာမျိုးလို ခင်မွန်သည် ကျော်ဦးကို မေ့၍ မရနိုင်ခဲ့ပါ။ ထာ၀စဉ်လည်း တမ်းတနေရ။
‘ ‘ အ မွန် . . . ’ ’
‘ ‘ ရှင်’ ’
‘ ‘ ကိုယ်လေ အ မွန်ကို ခုထိ ချစ်နေတုန်းပဲ သိလား . . ’ ’
ပြောပြောဆိုဆို လက်မြန်ခြေမြန်ဖြင့် ကျော်ဦးက ခင်မွန်၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ဖက်လိုက်ကာ
သူမ၏ ပါးပြင်လေးနှစ်ဖက်ကို ရွတှ်ကနဲ ရွတှ်ကနဲ နမ်းလိုက်လေတော့၏။ ‘
‘ အ ကို . အ ကို . . မတော် . . . . ’ ’ .
ခင်မွန်၏ စကားသည်ပင် မဆုံးလိုက်ရချေ။ ကျော်ဦး နှုတ်ခမ်းအ စုံက ခင်မွန်၏ နှုတ်ခမ်းလေးများပေါ် သို့ ဖိကပ်ခါ စုပ်နမ်းလိုက်တော့ရာ ရင်လေးကော့၍ မြောက်တက်သွားရင်း ခင်မွန် တင်ပါးတစ်ဖက်သည်လည်း ဆိုဖါပေါ် မှ ကြွတက်သွားရတော့ရာ ကျော်ဦး၏ လက်သည် ဆိုဖါပေါ် မှ ကြွ၍ တက်သွားရသော ခင်မွန်၏ ဖင်သားကြီးကို ကိုင်လျက်သားဖြစ်ကာ ဆုပ်နယ်ဖျစ်ညှစ်ပေးနေတော့၏။ တစ်ကိုယ်လုံး ဖိန်ရှိန်း၍ တက်လာရသော ခင်မွန်သည်လည်း သူမ၏ လက်လေးနှစ်ဖက်ဖြင့်ကျော်ဦး၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ သူမကလဲ အားကျမခံ ဆိုသလိုပင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများနှင့် ကျော်ဦး နှုတ်ခမ်းများကို ပြန်လှန်ကာ စုပ်နမ်းပေးနေမိတော့သည်။ အ စရှိ နောက်နောင် ဆိုတာမျိုးလို ချစ်သူသက်တမ်း သုံးနှစ်ကြာမြင့်ခဲ့ကြစဉ်က သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိတွေ့ခဲ့ကြ လွန်ကြူးခဲ့ကြခြင်း ရှိခဲ့၍လည်း ယခုအ ခါတွင်
နှစ်ယောက်သားမှာ တစ်ဦးကို တစ်ဦး စိမ်းမနေကြတော့ပဲ ယဉ်ပါးလျက်သာ ရှိကြရတော့၏။ နှုတ်ခမ်းခြင်း ဂဟေဆက်ကာ စုပ်နမ်းရင်း ခင်မွန်၏ဖင်သားကြီးတစ်ဖက်အောက်ဖက်တွင် ရောက်ကာ သူမ၏ ဖင်သားကြီးများကို ဆုပ်နယ်ဖျစ်ညှစ်ပေး လျှက်ရှိသော ကျော်ဦး၏ လက်ဖျားလေးများသည် လှုပ်လှုပ်ရွရွဖြင့် ခင်မွန်၏စောက်ပတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးများကို ထမီပေါ် မှပင် ထိတွေ့လျှက်ရှိရာ ခင်မွန်ခမျာ မရိုးမရွဖြစ်၍လာခဲ့ပြီး သူမ၏ ကိုယ်လုံးလေးကို ကိုကျော်ဦးဖက်သို့ ယိုင်ကာ သူမ ဖင်သားကြီးများမှာ ပို၍ပင် ဆိုဖာပေါ် မှ ကြွ၍တက်လာရတော့၏။
တဖြေးဖြေး ရမက်ရှိန်များ တက်လာရပြီဖြစ်သော ကျော်ဦးကလည်း ခင်မွန်၏ ဖင်သားကြီးကို ဆုပ်နယ်ပေးနေသော သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ပြောင်ကျကျပင် ခင်မွန်၏ ပေါင်နှစ်လုံးကြားထဲ ထိုးထည့်ကာ ခင်မွန်၏ စောက်ဖုတ်ကို သူမ ဝတ်ထားသော ထမီလေးပေါ် မှပင် ဆုပ်လိုက် နယ်လိုက် ပွတ်လိုက် သပ်လိုက်ဖြင့် လုပ်ပေးနေတော့ရာ ခင်မွန် ဖင်သားကြီးမှာလည်း ဆိုဖာပေို့ ပြန်၍ ကျသွားပြီး သူမ ပေါင်နှစ်လုံးမှာ ကားဟ၍ လာရတော့။ ကာလကြာအောင် ၀းကွာခဲ့ရသော ချစ်သူ နှစ်ဦး အ နမ်းကတော့ ရှည်ကြာလွန်းလှတော့၏။
Leave a Reply