Author: Baby Yit Lone

သံချောင်းမှာ လူသာငယ်သော်လည်း ပညာက ခေသူမဟုတ်တော့ပေ၊ ယောက်ကျားတို့တပ်အပ်သည့်ပညာအစုံကို၁၀တန်းတဖုန်းဖုန်းကျ ခြင်းဖြင့်အနူစ်နာခံကာ သင်ယူတတ်မြောက်သွားခဲ့ပေသည်။သူ၏လက်ဦးဆရာမှာဘအောင်ဟုသူခေါ်လေ့ရှိသည့် ဦးမျိုးအောင်ဖြစ်လေသည်။

ဦးမျိုးအောင်မှာ သံချောင်း၏ ကြီးဒေါ် ဒေါ်နီလာမိုး ၏ယောက်ကျားဖြစ်လေသည်၊ ဒေါ်နီလာမိုးမှာ သံချောင်း၏ အမေဒေါ်ကြည်ပြာမိုး၏ အမ အရင်း ဖြစ်လေသည်။

သံချောင်းမှာ အမည်အရင်းက မိုးထက်အောင် ဖြစ်လေသည်၊ သို့သော် ငယ်စဉ်က အလွန်ချူခြာသဖြင့် မာမာချာချာရှိစေ ရန်သံချောင်းဟုအမည်ပေး နောက်ပြောင် ယတြာခြေ ခေါ်ကြရင်းဖြင့်သံချောင်းဟုနာမည်တွင်ခဲ့ရလေသည်။

သံချောင်း၏ အမေ ကြည်ပြာမိုး မှာ ညီအမ၃ယောက် ရှိလေသည်၊နီလာမိုး၊ ကြည်ပြာမိုး နူင့် သန္တာမိုး တို့ ဖြစ်ကြလေသည်။ကြည်ပြာမိုးမှာ အသက်ငယ်ငယ် ၁၈ နူစ်လောက်မှာ အိမ်မှာခိုင်းသည့် ဒရိုင်ဘာနူင့် မှားယွင်း မိလေသည်၊ နောက် မိဘတွေက ဒရိုင်ဘာကို အလုပ်ထုတ်ပြီးနှင်ချလိုက်လေသည်၊

နောက်တလလောက်ကြာတော့ရာသီမလာနောက်ကျတော့ ဖျက်ချ ဖို့လည်း ငရဲကြီးမှာကြောက်၊ သူတို့ အဖေရဲ့တပည့် လူပျိုကြီး တယောက်ကို လှည်းကျိုးထမ်းခိုင်း လိုက်လေသည်။

အသက်၄၀အရွယ်လူပျိုကြီး သက်အောင် ကလည်း၀မ်းသာအားရ ငှက်ပျောတုံး ဖက်ရတော့မည့်အစား ကိုယ့်ထက် အသက်၂၀ ကျော် ငယ်သော မယားချောချောလေး ရတာဆိုတော့၊ နွားမ ရွှံ့ပိတ် ရုံမက ကွန်ကရစ် နဲ့ပိတ်လည်း ယူမှာပဲဆိုတော့၊ အတော်ဖြစ်သွားသည်။

အဲလိုနဲ့ သံချောင်းတယောက် လူလားမြောက်ခဲ့ရသည်၊ ကြည်ပြာမိုးက လည်း စောစောစီးစီး အိမ်ထောင်ကျ ပြီး ခလေးလည်း မွေးလိုက်ရတော့ နည်းနည်း နှောင်တ ရသလိုဖြစ်သွားပြီး ကျောင်းလေးဘာလေး ပြန်တက်၊နဂိုလ် ထဲကလည်း ညဏ်လေးက မဆိုးဆိုတော့ ဘွဲ့ရပြီး ကျောင်းဆရာမ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သံချောင်းကတော့ သူ့ အမေ ဘက်မလိုက် လို့လားမသိနည်းနည်းထုံသည် ( စာနဲ့ ပတ်သက်ရင်ပြောပါတယ် ) အဲဒါကြောင့် ၁၀တန်းမှာ တဘုံးဘုံး ကျသည်၊ အဲဒါကတော့ ထုံတာတင်မက အခြားအကြောင်းလည်းရှိသေးသည်၊ သူ့ကြီးဒေါ်လင်မယားတို့ရဲ့ အပြစ် လို့ပဲ ဆိုရမလားမသိ။

ကြည်ပြာမိုး ရဲ့ သင်ခန်းစာယူပြီးတော့ မိဘတွေကနီလာမိုးကို စိတ်ချရအောင် မိဘခြင်းရင်းနှီးသည့်၊ ဒုရဲအုပ် ကျောင်းဆင်းကာစ မောင်မျိုးအောင်နူင့် လက်ဆက်ပေးခဲ့သည်။ သူတို့လင်မယားမှာ ခလေး မဖြစ်ထွန်းခဲ့ပေ၊ထို့ကြောင့်သံချောင်းကို သားအရင်းလို ပင် ခေါ်ထားပြီးအလိုလိုက်ထားခဲ့ကြသည်၊

ဦးသက်အောင်ကလည်း သံချောင်းကို လမစေ့ ပဲမွေးခဲ့ လို့သိပ်သင်္ကာကင်း တာမဟုတ်တော့ ဒီလောက်ကြီး သံယောဇဉ်မရှိလှခြေ၊ဒါကြောင့် နွေရာသီတိုင်းသံချောင်းက ကိုမျိုးအောင်တို့ လင်မယား တာ၀န်ကျရာ ကို သွားနေလေ့ရှိလေသည်။

သံချောင်းစပြီးပညာတတ်သည့်နူစ်မှာဦးမျိုးအောင်မှာမြို့နယ်မှုးဘ၀နူင့်နယ်မြို့လေးတမြို့မှာအခြေကျနေသောအချိန်ဖြစ်သည်၊ထိုမြို့လေးမှာမှောင်ခိုသမားတို့ ဖြတ်သန်းသွားလာ ရာလမ်းကြောင်းကျသဖြင့် စခန်းမှုးဦးမျိုးအောင်တို့မှာရေလျှံလေသည်၊ သံချောင်း ၁၈ နူစ်လောက်မှာ စပြီး သူ့ဘကြီးနဲ့ စားသောက်ဆိုင် လိုက်ထိုင် အမြီး လိုက်စား၊ ဘီယာ စသောက် စပြုလာလေသည်။

တနေ့တော့ သူ့ဘကြီး နဲ့ စီးပွားရေးသမားတွေစားသောက်ဆိုင်တခုမှာစားသောက် ကြရင်းနဲ့သူ့ဘကြီးကို ပြုစုရအောင်ဆိုပြီးတနေရာကို ခေါ်လေသည်၊ဦးမျိုးအောင်လည်း အတော်မူးနေပြီ ဆိုတော့ သံချောင်းကို လက်ညိုးထိုးပြ ပြီး ၊ကျူပ်တူ ကိုရှင်ပြုပေးခြင်တယ်။

မင်းတို့မှာ သန့်တာလေးတွေရှိလား ဆိုတော့၊ ဟာဆရာလိုချင်ရင် ရတာပေါ့ ဆ်ိုပြီး တနေရာသို့ အားလုံး ကားမောင်းသွားကြလေသည်၊ သံချောင်းမှာ ဒီလောက်ကတော့ သိပါသည်၊ ရှင်ပြုရမယ်ဆိုတော့ ရင်တွေ တဒုန်းဒုန်းခုန်နေပြီ။

အဲဒီညမှာပဲ သံချောင်းတယောက် မိန်းမ ချဘူးသွားတော့သည်၊ ကောင်မလေးက လည်း သူတို့ အဆိုအရ အသစ်ကလေး ဆိုပေမဲ့ ၊ သံချောင်းလို မလည်မ၀ယ်ကောင်ကိုတော့ ကောင်းကောင်းကိုင်တွယ်ထိန်းသွားနိူင်သည်၊သံချောင်းကလည်း စာမှာသာ မတော်တာ ဒါမျိုးကျတော့ သွက်သလားမမေးနဲ့ ပထမဦးဆုံး အတွေ့ အကြုံမှာတောင် ၃ချီလောက် ဆွဲပစ်လိုက် သည်။

နောက်တော့နွားမြင်ရင် လက်ညိုးထိုးတော့သည်။ ကြေးစားတွေနဲ့ ကြုံလာတာ များတော့ အမှန်အကန်ကို လုပ်ချင်လာသည်။ ဦးမျိုးအောင်က လည်း မိန်းမဘက်က တူတော်သော်လည်း သူငယ်ချင်းလိုပေါင်းပြီး အရက်အတူတူသောက်၊ ဖာအတူချ လုပ်နေတော့ သူ့လျို့၀ှက်ချက်ကိုပါသံချောင်းကိုအသိပေးထားသည်။ သူ့မှာ အမှန် အကန်အငယ်လေးတယောက်ရှိနေသည်။

သူကထောက်ပံ့ထားပြီး ပုံမှန်ဝါးနေသည်၊သံချောင်းကလည်းအားကျပါ၏၊သို့သော်၁၀တန်းတောင် မအောင်၊အလုပ်အကိုင်၀င်ငွေမရှိသည့်သူ့လိုကောင်ကဒါမျိုးလေးတွေဘယ်လို ရှာလို့ရမှာလည်း၊ အဲဒီတော့လည်း ဖရီး ဝါးဖို့ရှာရတာပေါ့၊ အဲဒီမှာ မနွေးနဲ့ သွားညှိသည်။

မနွေးက သူတို့ ရဲစခန်း၀င်းထဲကဦးမျိုးအောင်ရဲ့ တပည့် ဒုရဲအုပ်တယောက်ရဲ့ မိန်းမ၊အဲဒီမိန်းမကလည်းခလေးတယောက်အမေသာဆိုတယ် တောင့်တောင့်ဖြောင့်ဖြောင့်ကြီး၊ သူ့ယောက်ကျားကလည်း ဆားပုလင်းဆိုတော့ ည ညပြန်မအိပ်တာ ပုံမှန်လို ဖြစ်နေပြီ။

သူ့ကို စခန်းမှုးတူ ဆိုပြီး မျက်နှာသာပေး ထားတော့ အဲဒီအိမ်ကို အချိန်မရွေး ၀င်ထွက် နေနိူင်တယ်၊ အဲလိုနဲ့ မနွေးနဲ့ သူနဲ့ ညှိ ကြတယ်၊ အဲဒီမှာ ကြေးစားနဲ့ အမှန်အကန် ဘယ်လိုကွာတယ်ဆိုတာ သံချောင်း ကောင်းကောင်းသဘောပေါက်သွားတယ်၊၊

သံချောင်းတယောက် ကြေးစားဆီမသွားတော့ ပြီ၊ သူကြေးစား တွေဆီကရထားတဲ့ အတွ့အကြုံကလည်းများနေပြီမို့၊လီးတချောင်းသာ စားဘူးတဲ့ မနွေး တယောက်လည်း သံချောင်းကိုအတော်ကြီး စွဲသွားသည်။

အဲဒီမှာနူစ်ယောက်စလုံး ကောင်းကောင်းဆော်ဖြစ်ကြသည်၊မနွေးမှာအလုပ်မလုပ်သောအိမ်ထောင်ရှင်မဖြစ်ပြီးရဲစခန်း၀င်းထဲနေတာဆိုတော့၊သူ့လိုကတော်တွေ အချင်းချင်း အတင်းအဖျင်း တွေက စုံသည်။သံချောင်း မနွေးဆီက သူမထင်မှတ်တာတွေကြားရသည်၊အဲဒီတော့မှ ဒီတ၀န်း လုံး မှာ တော်တော်များများက ဖေါက်ပြန် နေကြတာ သိရတော့သည်။

သံချောင်းမှာ အသိနောက်ကျလေခြင်းလို့ ဖြစ်ရသည်။ ဒီလိုမှန်းသာသိရင်ဒီစခန်း၀င်း ထဲ ရှောက်ပတ် စားယုံသာ လို့ တွေးမိလေသည်။တနေ့ သူ မနွေးတို့ အခန်းသို့ အလာ၊စခန်း၀င်းထဲရေလိုက်ထမ်းထည့်ပေးနေသည့်ကောင်လေး မောင်ကံ နူင့် မနွေးတို့ စကားများနေတာ တွေ့ရပြီး၊ မောင်ကံ့ကို မနွေးက အလျှော့ပေးပြီး တောင်းပန်နေတာတွေ့ရသည်။

မောင်ကံ ထွက်သွားမှ မယောင်မလည်နူင့် သူမနွေး တို့ အခန်းထဲ ၀င်လာခဲ့လိုက်သည်။ မနွေး မှာ တော်တော် ဒေါသ ထွက်နေပုံရသည်၊ မောင်ကံက မနွေး ကို အကျိုးအကြောင်းမေးပြီး ၊ မောင်ကံ က အလုပ်မဟုတ်ကြောင်း သိရသဖြင့် သူသွား ပြောမယ်ဟု၊ ဆိုလိုက်ရာမနွေးက ပြာပြာသလဲ အတင်းဆွဲထားပြီး၊ သံချောင်းကို တောင်းပန်လေရာသံချောင်းမှာမကျေနပ်ပေမဲ့လာရင်းကိစ္စ အချိန်ရတုန်းလုပ်ရမှာမို့ အခန်းထဲ ၀င်ကြပြီး မနွေးကိုပေါင်နူစ်လုံးပုခုံးပေါ်ထမ်း ဆော်ပစ်လိုက်လေသည်။

တချီပြီးသွားလို့ အမောဖြေကြတော့၊ မောင်ကံကိစ္စ ကို ထပ်မေးရာ မနွေးက ေ၀့လည်ကြောင်ပတ်လုပ်နေသဖြင့်၊သံချောင်းကမသင်္ကာဖြစ်ပြီးမနွေးကို မောင်ကံနူင့်စွတ်စွဲကာ၊ဒေါပွပါတော့သည်၊ မောင်ကံကိုလည်း သွားရိုက်မည်၊ တကဲကဲလုပ်သဖြင့်နောက်ဆုံးမှာ မနွေးက အဖြစ်အပျက် ကို ဖွင့်ပြောပါတော့သည်။ကြားလိုက်ရသည့် အကြောင်းအရာမှာ သံချောင်း၏ခေါင်းကို တူနဲ့ ထုလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။

မနွေး ပြောပြချက်အရ၊ ဆိုလျှင် မောင်ကံမှာ သူ့ဒေါ်ကြီး ၊ ဒေါ်နီလာမိုး ၏ အချစ်တော် ဟုဆိုသည်၊ မောင်ကံမှာ စခန်းမှုး ကတော်ရဲ့ ပစားပေးထားသည်၊ စခန်းမှုး ကတော်နူင့် ဖြစ်နေသည်ဟု၊သတင်းသဲ့သဲ့ ထွက်နေသည်၊ လက်ဆုပ်လက်ကိုင်တော့ ဘယ်သူမှ မပြနိူင်ကြခြေ၊ သို့သော် မောင်ကံ နူင့် တခုခု ဖြစ်ပြီ ဆိုပါက ထိုသူများမှာ ဒေါ်နီလာမိုး ၏အငြိုအငြင်ကို ခံရသည်ဟု ဆို၏။

သံချောင်းမှာ မယုံ၊ သို့သော်လည်း မနွေး ပြောတာ ကလည်း ယုတိ္တ ယုတ္တာ နဲ့ဆိုတော့ သူကိုယ်တိုင် ချောင်းဖမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်၊ သံချောင်းတို့ နေသော စခန်းမှုး အဆောင်မှာ သူများတွေနဲ့ မတူသီးသန့်နူစ်ထပ်အိမ်ဆောင်လေး ဖြစ်ပြီး ခြံဂိတ်တံခါးလည်းရှိသည်၊ သို့ပေမဲ့ များသောအားဖြစ့် မပိတ်ထားတတ်ပါ၊မနွေးပြောပုံအရဆိုရင်၊ စခန်းမှုး ခရီးထွက်သွား တိုင်း မောင်ကံစခန်းမှုးတို့အဆောင်ကို ရေ တနေကုန် ဖြည့်ရ လေ့ရှိသည်ဟုဆိုသည်။

ထိုသို့ဖြင့် တနေ့ ဦးမျိုးအောင် ခရီးထွက်စရာ အကြောင်းပေါ်လာခဲ့သည်၊ ခါတိုင်းသံချောင်းရှိနေချိန်တွင်တခါနူစ်ခါလောက်တော့ခရီးထွက်ရတတ်သည်၊အခုတခါတော့ သံချောင်းက လည်းအကြံနဲ့ ဆိုတော့ ဦးမျိုးအောင် မနက် အစောကြီး ထွက် သွားပြီးတာနဲ့ သူလည်းသူ့သူငယ်ချင်းအိမ်သွားအုန်းမယ် နေ့လည်စာ မစားတော့ဘူးညနေမှပြန်လာတော့မယ်ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

နောက်တော့ သူ့ကြီးဒေါ် အိမ်သာတက်နေတုန်းကြီးနီ ကျနော်သွားပြီနော်”အေးအေး ညနေသိပ်မမှောင်စေနဲ့နော် သားလေးသံချောင်းက အိမ်ရှေ့တံခါး၀ကို အသံမြည်အောင်ပိတ်ပီးသူ့ဖိနပ်ကိုကောက်ယူကာ ခြေသံလုံနိူင်သမျှလုံအောင်ထား၍ အပေါ်ထပ်ရှိသူ့အခန်းတွင်းသို့၀င်ခဲ့ပြီးသူ့ကုတင်အောက်တွင်ပုန်းနေလိုက်တော့သည်။

သူတို့ အိမ်ယာလေးမှာ အောက်ထပ်တွင် ဧည့်ခန်းမီးဖိုချောင် ရေချိုးခန်း အိမ်သာရှိပြီး၊ အပေါ်ထပ်မှာအိပ်ခန်း၂ခန်းဆက်ရက်ရှိသည်၊ဦးမျိုးအောင်တို့အခန်းမှာ သံချောင်း အခန်းနူင့်ကပ်လျက်သစ်သားပျဉ်ထောင် နံရံတချပ်သာ ခြားလေသည်။သံချောင်းမှာသူဘာသာစောင်ခေါင်းအုန်းများဖြင့်သက်တောင့်သက်သာ ကုတင်အောက်တွင်လှဲလှောင်းနေရာတချက်ငိုက်သလိုဖြစ်သွားရာမှ၊စကားတီးတိုးပြောသံများကြားရသဖြင့် မျက်လုံးကျယ်ပြီး ရင်တွေ တဒိတ်ဒိတ်ခုန် လာခဲ့သည်။

သံချောင်း ကြိုတင်ရှာဖွေထားသော ချောင်းကြည့်ပေါက်မှ ချောင်းကြည့်လိုက်သော အခါမှာတော့ သူ့ကြီးဒေါ် ဒေါ်နီလာမိုး တယောက် ထမိန်ရင်လျှားနူင့် မောင်ကံကတော့ ကိုယ်တုန်းလုံး ဖြစ်နေပြီ၊တယောက်နဲ့ တယောက်ဖက်ရမ်း နမ်းရှုံ့ လို့နေကြသည်၊

လွမ်းလိုက်တာမမ ရယ် ကျနော့်မှာ မမ ကို မလုပ်ရတာကြာတော့ ဘောတောင်အောင့်နေလို့ဂွင်းထုထု နေရတယ်အင်းပါကွာ မမလည်း သိပါတယ်၊ ငါ့တူလည်းရောက်နေတော့မလွတ်လပ်ဘူးလေ၊သူရှိနေတော့ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိူင်ဘူး၊ အခုတောင်သူ သူ့သူငယ်ချင်းဆီသွားနေလို့ ၊ ခနနေရင် ပြန်လာမှာ သိပ်အချိန်မရဘူး။

သံချောင်း ချောင်းကြည့် နေစဉ်မှာပဲ မောင်ကံက ဒေါ်နီလာမိုး ရင်လျားထားသော ထမိန်ကို ဆွဲဖြေချလိုက်ရာသံချောင်းမှာကိုယ့်ကြီးဒေါ်ကြီးမို့ ယောင်ယမ်းပြီး နံရံမှ မျက်စေ့ခွာလိုက်မိလေသည်၊သို့သော်လည်း ကြည့်ခြင်စိတ်က ပြင်းပြလာသဖြင့် ပြန်ချောင်းလိုက်ပြန်လေသည်။မောင်ကံမှာ သူနူင့်ရွယ်တူလောက်ပင်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် အရပ်အမောင်းမှာလည်း အတူတူ လောက်ဖြစ်ရာ

သူ့ကြီးနီ တယောက် ဘာလို့အဲဒီကောင်လေးနဲ့ ဖြစ်ရတာလည်း ဟုလည်း စဉ်းစားမရပေ၊သူသိသော ကြီးနီ ဆိုသည်မှာ လိင်ကိစ္စဆိုတာမပြောနူင့် စကားတောင် ညစ်ညစ် ပတ်ပတ် မပြောတတ်၊ အမြဲတမ်း ဘုရား တရားနူင့် နေသူဟုသာသူသိထားသူ၊အင်္ဂလိပ်ကား ကြည့်လို့နမ်းတာတို့ဟိုပေါ်ဒီပေါ်တို့ပါရင်တောင်၊ သူ့ယောက်ကျားကို ၊ ဟေ့ ကိုအောင် နော်ကလေးရှေ့မှာ ဘာတွေကြည့်နေတာလည်း ဟု တားမြစ် ပိတ်ပင်တတ်သူ ဖြစ်လေသည်။

သံချောင်းဒီတခါပြန်ချောင်းကြည့်လိုက်တော့ ကြီးနီ၏ထမိန်မှာခါးမှာရောက်နေပြီ၊ ကြီးနီမှာ ကုတင်စောင်းမှာ ထိုင်လျှက် ဖြစ်၍ ကွင်းလုံးကျွတ်မကျ သွားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မောင်ကံက ကုတင်စောင်းမှာ မတ်တတ်ရပ်လျှက်က ကြီးနီ ၏ နိူ့ကြီးတွေကို ကုန်းစုပ်နေတာကို တွေ့ရသည်၊ ကြီးနီမှာ မျက်လုံးများ မှေးလျှက် မောင်ကံ ၏ ဆံပင်များကို သူများလက်ချောင်းများ ဖြင့်ထိုးဖွ ကုန်ခြစ်နေလေသည်။

နောက်တော့ မောင်ကံက ပဲတွန်းလိုက်၍လား ကြီးနီကပဲ ဆွဲချလိုက်လို့လားမသိ၊ ကြီးနီမှာ ကုတင်ပေါ်ပက်လက်လန်ကျသွား ကာသူမပေါင်လုံးကြီးများမှာ မြောက်တက်လာ ပြီးကုတင်စောင်း တွင်ဒူးထောင် ပေါင်ကားပုံစံဖြစ်သွား၏၊ သူမထမိန်မှာလည်း ပေါင်ရင်းသို့လျှောကျသွားရာ၊သူမပေါင်တွင်းသား များမှာ ဖွေးကနဲ ပေါ်လာပြီး ခွဆုံကြားမှ အမွေးထူထူမဲမဲ အဖုတ်ကြီးကို သံချောင်း နေရာမှ အထင် အရှားတွေ့နေရတော့သည်။

ထိုအချိန်မှာတော့ သံချောင်းခေါင်းထဲမှာ သူ့ကြီးဒေါ်ဖြစ်သော်လည်း သူ့ စိတ်ထဲ မှာ ရုပ်ရှင်ကြည့်နေရသလိုပင် ဖြစ်နေပြီး စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေမိတော့သည်။မောင်ကံမှာ နဂိုလ်ကထဲက ကြီးနီ၏ ပေါင်နူစ်ခုကြား ရပ်နေခြင်းဖြစ်ရာ၊ ယခုတော့ သူ၏ ထောင်မတ်နေသော လီးကြီးမှာ ကြီးနီ၏ အဖုတ်ဝမှာ ခေါင်းတယမ်းယမ်း နူင့် မထိခလုပ်ထိခလုပ်ဖြစ်နေလေတော့သည်။မောင်ကံက ကြီးနီ၏ နိူ့ကြီးများကို ကုန်းစုပ်နေရင်းက သူ့လက်တဘက်ဖြင့် သူ့လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ကြီးနီ အဖုတ်ဝတွင်တေ့ကာ ဖိသွင်းလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

သံချောင်း တို့ အဖွားမှာ ကရင်မဖြစ်ပြီး ယောက်ကျားက မွန် နူင့်ရသော်လည်း၊ သမီး ၃ယောက်စလုံးမှာ အမေဘက်က အသားအရည်ဝင်းဝါမှုကိုရကြလေသည်။ထို့ကြောင့်ဖြူဖွေးချောမွတ်နေသောကြီးနီပေါင်လုံးကြီးများကညိုမောင်းမောင်းအသားအရောင်ရှိ မောင်ကံကိုခါးလည်မှညှပ်ပြီးနောက်ဘက်တွင်ချိတ်ထားလျှက် လုပ်နေကြရာ သံချောင်း အဖို့ စိတ်တွေကြွလာပြီးလီးတောင်လာခဲ့ရတော့သည်။

ကြီးနီမှာ တကယ်တမ်းက သံချောင်းအမေ ကြည်ပြာမိုးထက်၂နူစ်သာကြီး ၍ အသက် ၃၈နူစ်သာ ရှိသေးသည်၊ ညီအမ၃ယောက်တွင်သူကနည်းနည်း ဝသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ယောက်ကျားတွေအမြင်မှာတော့လုံးကြီးပေါက်လှ လို့ဆိုရမည်ဖြစ်ပေသည်။သံချောင်းနေရာမှ ကြီးနီမျက်နှာကို သေသေခြာခြာမမြင်ရသော်လည်းမောင်ကံ ့ဖင်မဲကြီးရှုံ့ရှုံ့ပြီးကြီးနီပေါင်ခွဆုံကြားထဲဆောင့်ဆောင့် ချနေတာကိုတော့ မြင်နေရသည်။

သံချောင်းလည်း မနေနိူင်တော့ပါ၊သူ့ပုဆိုးအောက်မှ ထောင်မတ်နေသော လီးကြီးကို ဆုပ်ကိုင် ပြီးဂွင်းတိုက် ပေးနေမိတော့သည်။ ဟေးသားလေး ပြန်လာပြီလား ဘယ်လိုလဲ ပျော်ခဲ့ရဲ့လားဒီလိုပါပဲကြီးနီရယ်ဂိမ်းပဲထိုင်ဆော့ရင်းပျင်းလာလို့“ရေအေးအေးသောက်ပြီးခနနားရေချိုးလိုက်နော်ညနေစာစားရအောင်”သံချောင်းတယောက် ရေမိုးချိုး ပြီး ဒေါ်နီလာမိုး ပြင်ဆင်ပေးသည့်ထမင်းဟင်းများကို စားသောက်ရင်းမှ ဒေါ်နီလာမိုးကို မသိမသာခိုးခိုးကြည့်နေမိသည်၊ နေခင်းတုန်းက မြင်ခဲ့ရသည့် ပေါင်လုံးကြီးများ၊နိူ့ကြီးများ၊ ကိုပြန်မြင်ယောင်နေမိသည်။

ဒေါ်နီလာမိုးကို အရင်ကတော့ ဒေါ်ကြီးမို့လို့ သတိမထားမိခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ သူ့မျက်စေ့မှာတော့ အမြင်တမျိုး ဖြစ်နေ လေပြီ၊အခုထမိ်န်အင်းကျီ၀တ်ထားပေမဲ့ ဒေါ်နီလာမိုး၏ တောင့်တင်း ဖွံ့ထားလှသောကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်က သရည်ကျ စရာကောင်းလှပေသည်၊ ဘအောင်က နေ့တိုင်းစားနေရလို့ရိုးသွားတာ ဖြစ်မယ် ဟုလည်း တွေးနေမိသည်။

ဘက်ရောက်လာတော့ထုံးစံအတိုင်း စခန်း၀င်းထဲ က မီးစက်သံ တဖုန်းဖုန်းနဲ့ မိန်ပြပြမီးပွင့်လေး တွေပွင့်လာကြသည်၊ သံချောင်းတယောက် မှာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တွေးရင်းတွေးရင်း ဒေါ်နီလာမိုးကိုခိုးခိုး ကြည့်ရင်း စိတ်တွေ ဖေါက်ပြန်လာတော့သည်၊သူ့ခေါင်းထဲမှာတွေးမိနေသော အခွင့်အရေး ကို အသုံးချရင် ဘာဖြစ်နိူင်မလဲ၊စဉ်းစားရင်းပင် ရင် တဒိန်းဒိန်း ခုံလာခဲ့သည်။

နောက်တော့ သံချောင်းက တချက်သန်းလိုက်ပြီး“ကြီးနီ သားသွားအိပ်တော့မယ်”“အေးအေး အိပ်တော့အိပ်တော့ ကြီးနီလည်း ခနသိမ်းဆည်းပြီးရင် အိပ်တော့မယ်”သံချောင်းတယောက်အိပ်ယာထဲ ၀င်ပြီး စောင်ခေါင်းမြီးခြုံကာ အိပ်နေလိုက်သည်။နည်းနည်းကြာတော့ သူ့ အခန်းတံခါးအသာဟ သွားသံကြားပြီး ဒေါ်နီလာဖြိုး ခြေသံကိုကြားနေရသည်၊ သူအသက်ရူသံကို ပုံမှန်ဖြစ်အောင်ထားပြီးအိပ်ပျော်ခြင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်သည်၊နောက်တော့ဒေါ်နီလာဖြိုး သူမအခန်းသို့၀င်သွားသံကြား နေရသည်။

သံချောင်းမှာနေ့ခင်းကသူအိမ်ကအသာခိုးမထွက်လာခင် ကြားခဲ့ရသော မောင်ကံနူင့် ကြီးနီ တို့ အချိန်းအချက်ကို ပြန်စဉ်း စားပြီး သူ လှုပ်ရှားသင့်မသင့်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။နေ့ခင်းက မောင်ကံ တချီပြီးတော့ ကြီးနီက အတင်းနှင်ထုတ်နေ၏၊ ငါ့တူပြန်လာလိမ့်မယ်နင်ပြန်တော့ဆိုတော့ မောင်ကံ မှာကပ်ချွဲနေ၏၊ နောက်ဆုံးတော့ ကြီးနီက ညသန်းကောင် ပြန်လာဖို့အခြေအနေကောင်းရင် နောက်ဘေးတံခါးကို ဂလန့် ဖြုတ်ထားပေးမည်။

မကောင်းပါက ပိတ်ထားမည်၊ တံခါးပွင့်နေပါက အသာအယာတိုး၀င်လာပြီး သူတို့ အခန်းထဲတိုက်ရိုက်၀င်လာခဲ့ဖို့၊ အသံကို တတ်နိူင်သလောက် မထွက်ဖို့ ၊ စကားလုံး၀မပြော ပဲ လုပ်စရာရှိတာ လုပ်ပြီး ပြန်ထွက် သွားဖို့ အတိုင် အဖေါက်ရိုက်နေတာကို ကြားခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။

ကင်းတဲက သံချောင်းခေါက်သံ ၁၀ချက် ကြားတော့ သံချောင်း မနေနိူင်တော့ပြီ၊အိမ်အောက်ထပ်ကို ခြေဖျားထောက်ဆင်းသွားကာ၊အနောက်ဖေးတံခါးကိုဂလန့်ချလိုက်လေသည်၊ နောက်တော့ သူ့အခန်းထဲ ပြန်၀င်ကာအိပ်ယာပေါ် ပြန်လှဲနေလိုက်လေသည်။ သံချောင်းတယောက် ချီတုံ ချတုံ ဖြင့်စိတ်မဆုံးဖြတ်နိူင် ဖြစ်နေရသည်၊ သို့ပေမဲ့ သူ့အတွေးအာရုံမှ ဖျောက်ဖျက်မရနိူင်သော ကြီးနီ၏ ချောမွတ် ဝင်းဝါ သော ပေါင်လုံးကြီးများ၊ လုံးဝန်း မို့မေါက်တင်းရင်းနေသည့် နိူ့လုံးကြီးများက၊ သံချောင်း ၏ လီးကြီးကို ခေါင်းတဆတ်ဆတ် ငြိမ့်ကာ လုပ်စမ်းပါကွာ ဟုပြောနေသလိုရှိလေသည်။

ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်ခိုင်မာမာချပြီးသွားတော့သံချောင်းတယောက်၊ မကြောက်တော့ပြီ၊လာမဲ့ဘေးပြေးတွေ့တာကပိုကောင်းမည်၊ဟုစိတ်ဒုံးဒုံးချပြီးပြီ။သံချောင်း ကုတင်ပေါ်က ထပြီး သူ့အခန်းမီးကို ထဖွင့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ နည်းနည်း အသံမြည်အောင်လှုပ်ရှား ပြလိုက်သည်။ သူထင်သည့်အတိုင်းပင် ကြီးနီ ဆီမှ အသံထွက်လာ၏၊သားလေး သံချောင်း မအိပ်သေးဘူးလားတရေးနိူးလို့ မျက်လုံးကြောင်သွားလို့ ကြီးနီ သားပြန်အိပ်မှာပါ၊“အေးအေး ပြန်အိပ်တော့ အိပ်ပျော်အောင်၊ ကြီးနီ လည်း မနက်သွားစရာရှိသေးတယ်။

“ဟုတ်ကဲ့ ကြီးနီ”ပြောပြောဆိုဆိုနူင့် သံချောင်းက မီးခလုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး၊သူ့အခန်းမှ ခြေဖျားထောက်ထွက်ကာ ဒေါ်နီလာမိုးတို့အခန်းသို့အသာ ဝင်သွားလိုက်သည်။ မျက်လုံးကို အမှောင်ထဲ ကျင့်သားရအောင်ခနမှိတ်ပြီး ပြန်ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့၊ အမှောင်ထဲပေမဲ့ ခုံးမျက်စ သုံးရက်လ ၏မပီမပြင် အလင်းရောင်က ပိတ်ထားသော ပြတင်းပေါက် ဟတတ ကြား မှဝင်နေလို့၊ ဒေါ်နီလာမိုးကုတင်ပေါ်တစောင်းအိပ်နေသောပုံရိပ်ကို မြင်နေရ၏။

သံချောင်း အနားသို့ တိုးကပ်သွားရင်း ဒေါ်နီလာမိုး ကျောဘက် ကုတင်ဘေးမှရပ်ကာ၊ လက်တဘက်က ဒေါ်နီလာမိုး ၏ ကားစွင့်နေသောတင်ပါး ကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး နောက်လက်တဘက်ကဒေါ်နီလာမိုး၏ ပါးစပ်ရှိရာနေရာကို မှန်းပြီး အုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ဒေါ်နီလာမိုးမှာ ဆတ်ကနဲ၊ တွန့်သွားသော် လည်း အသံမထွက်ပဲ ငြိမ်နေသည်။

သံချောင်းက လေသံလေးဖြင့်“ကိုသံချောင်း မအိပ်သေးဘူး အသံမထွက်နဲ့နော်”ဟုပြောလိုက်ရာ ဒေါ်နီလာမိုး ခေါင်းကိုငြိမ့်ပြမှ ပါးစပ်အုပ်ထားသောလက်ကို လွတ်လိုက်သည်၊ နောက် သူ့လက်နူစ်ဘက်နူင့် ဒေါ်နီလာမိုးတင်ပါး ခါးတို့ကို ကိုင်ပြီး မှောက်ရက်နေစေလျှက်၊ ခါးထစ်ခွင်ကဆွဲမလိုက်ရာ ဒေါ်နီလာမိုး တယောက် ဖင်ဘူးတောင်း ထောင် လျှက် ပုံစံဖြစ်သွားတော့၏၊သံချောင်း ဒေါ်နီလာမိုး ထမိန်ကို မတင်၍ ခါးပေါ်မှာ ပုံထားလိုက်ပြီး ပေါင်ခွဆုံကြားကို သူ၏လက်ဖဝါး ပက်လက်ထားကာအုပ်ကိုင်လိုက်ရာ၊ ဒေါ်နီလာမိုး၏အဖုတ်ကြီးမှာ အရည်တွေ စိုရွဲ နေပြီ ဆိုတာကိုတွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဒေါ်နီလာမိုးအတွက်မှာလည်း တဘက်ခန်းက သူ့ တူတော်မောင် နိူးနေမှန်းသိရက်နူင့် ခိုးစားရတော့မှာ ဖြစ်လို့ ပိုပြီးစိတ်လှုပ်ရှားကာအဖုတ်ကြီး မှာ တလှုပ်ရွရွနဲ့ ဖောင်းပွနေကာမောင်ကံ ( ဟုသူထင်နေသော သံချောင်း ) ၏ လက်ဖဝါး ကြီးနဲ့ အုပ်ပြီး ဆုပ်ညှစ် ခြေလိုက် တော့ အွန့် ကနဲ အသံထွက်သွား မိ၍ ကမာန်းကတမ်း ခေါင်းအုန်း ထောင့်စွန်း ကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ထား လိုက်လေသည်။

သံချောင်းမှာ ဖြေးဖြေး အချိန်ယူပြီး လုပ်ဖို့ ကြံ စည်ထားသော်လည်း ဖောင်းကားပြီး အရည် တွေရွဲနေ သော သူ့ကြီးဒေါ် စောက်ဖုတ်ကြီး မှာ ပူနွေး နူးညံ့ လွန်းသည်သာ မက၊ သူကြီးဒေါ် ကိုယ်တိုင်ကခေါင်းအုန်းကို မျက်နှာအပ်ပြီး ဖင်ဘူးထောင်း ထောင် ပေးထားတာ ဆိုတော့၊ ရသည့် အခွင့်အရေး အပြည့်အ၀ယူ အသုံးချလိုက်တော့သည်။

သူ၏ မာတင်း ဖူးယောင်ထ နေပြီဖြစ်သော ဒစ်ဖူးကြီးကို ဒေါ်နီလာမိုး၏နူးညံ့ နွေးထွေး လှသော အဖုတ်နူတ်ခမ်း ၀တွင် တေ့လျက်ဖိသွင်းချလိုက်မိတော့သည်။ သူ့လီးကြီးမှာ ဒေါ်နီလာမိုး စောက်ခေါင်းတွင်းသို့ တင်းကြပ်သော်လည်း အရည် ရွမ်းနေသဖြင့် တအိအိနူင့် ၀င်သွားတော့သည်။

ဒေါ်နီလာမိုးစိတ် ထဲ တွင်လည်း ဒီကောင်လေး အသံမထွက်အောင် ခိုးလုပ်ရလို့လားမသိ၊ လီးကြီးကလည်း မာတင်း ဖူးယောင်နေ လိုက်တာ ခါတိုင်းနဲ့ တောင် မတူဘူးဟု ထင်မိလေသည်။ သို့သော်လည်းသူကိုယ်တိုင်က စိတ်လှုပ်ရှား လွန်း ၍ စောက်ရည်တွေပင် တစိမ့်စိမ့်ကျနေ ပြီဖြစ်ရာ၊ စောက်ခေါင်းထဲ လီးကြီး ၀င်လာတာနဲ့ ဘာမှ စဉ်းစားမနေတော့ ပေ၊အရသာကောင်းလှသော ကြိတ်လိုးလေး ကိုသူမဖင်ကြီးကော့ကာ ကော့ကာနူင့်ဇိမ်ဖြင့် အလိုးခံနေတော့သည်။

မနက်အိပ်ယာထ သံချောင်းတယောက်၊သူ့ကြီးဒေါ်နူင့် မျက်နှာချင်း ဆိုင်ရမှာ စိတ်မလုံဘူးဖြစ်နေ သော်လည်း၊ သိပ်နေမြင့်အောင်လည်း အိပ်တတ်သူမဟုတ်ရာ ၊ ထပြီး အောက်ထပ်ဆင်းလာတော့၊ဒေါ်နီလာမိုးတယောက် ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့်သူ့အတွက်မနက်စာ ပြင်ဆင်ထားသည်များကိုစားဖို့လုပ်ပေးနေသဖြင့် မျက်နှာ ကမန်းကတမ်း သစ်၊ ဝင်ထိုင် ဟင်းရည် ပူပူလေး နူင့် မုန့်ဟင်းခါး ကိုစားသောက်နေလိုက်လေသည်။

စားနေရင်း တချက်တချက် ဒေါ်နီလာမိုး ကို အကဲ ခတ် ကြည့်သော်လည်း မျက်နှာ ပုံစံ ဘယ်လိုမှ မပြောင်းလဲ သဖြင့် သူမ မသိဟုသာ၊ နားလည်လိုက်ပြီး၊ မောင်ကံကို ဘယ်လို နူတ်ပိတ်ရမလည်းဟုသာ တွေးနေမိသည်။ဒေါ်နီလာမိုးကို အကဲခတ်၇င်းက မှ ဒေါ်နီလာမိုး၏ ဖေါင်းတင်းလှသော နိူ့ကြီးများ၊ လုံးထစ် စွံ့ကားသော တင်သားကြီးများ ကိုကြည့်ရင်း ညတုန်းက ၃ချီဆက်တိုက် ဖင်ထောင်လိုးခဲ့ရသည့် အရသာကိုပြန်စဉ်းစားရင်း လီးပင် ပြန်မာလာခဲ့လေသည်။

ညက တချီပြီးသွားတိုင်း ဒေါ်နီလာမိုးသူ့ကိုလှည့်ဖက်တာတို့စကားပြောတာတို့ လုပ်ရင်းသူမှန်းသိသွားမှာစိုးသဖြင့်၊ ဒေါ်နီလာမိုးအဖုတ်ထဲ မှ သူ့လီးကိုမချွတ်ပဲ၊ တတ်လျှက် ဒေါ်နီလာမိုးကြောပြင်ကိုမျက်နှာအပ်၊သူ့လက်နူစ်ဖက်က ဒေါ်နီလာမိုး၏နိူ့နူစ်လုံးကို ဆုပ်နှယ် ပြီး အမောဖြေ ရသည်။ ခနနေလို့သူ့လီးကြီး ပြန်မာလာတာနဲ့ စပြီး အသွင်း အထုတ်လုပ်ပြန်လေသည်။

အဲလိုမျိုး သုံးချီ ဆက်တိုက်ဆွဲပြီး မှ အမောဖြေနေတုန်း ဒေါ်နီလာမိုး အိပ်ပျော်သွားသလို အသက်မှန်မှန်ရူရင်း ငြိမ်သက်သွားတော့ အသာချွတ်နင်းရင်းထွက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။နောက်တော့ထူးထူးခြားခြားချထားပေးသည့် နိူ့ခွက်၊ ကြက်ဥပြုတ်နူင့် ငှက်ပျော်သီး တို့ကို ငုံကြည့်ပြီး၊

“ဒါတွေက ဘာလုပ်ဖို့လည်း ကြီးနီ”နင်ညက အားကုန်ထားတာ တွေ ပြန်ဖြည့်ဖို့လေ“ဗျာ” ဒေါ်နီလာမိုး မှာ ပထမတော့ မသိသေး ပေ အမှောင်ထဲ သူမနောက်ကျောမှ ချဉ်းကပ် လာသူမှာ သူမ အပျော်ကုန်း မောင်ကံဟု ပင်ထင်နေပြီး ဖီး တွေတက်နေတာမို့ အလိုက်သင့်လေးပင် သူမပေါင်ကြီး တွေ ကားပေးပြီး ဖင်ကို ကော့ပေးထားမိသည်။သို့သော်သူမ စောက်ဖုတ်ထဲလီးကြီးဝင်လာသောအခါ မောင်ကံမဟုတ်မှန်းချက်ချင်းသိလိုက်၏၊ မောင်ကံကလူသာငယ်သော်လည်း။

နယ်ထိန်းတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ဂျင်ဖြစ်နေပြီမို့၊သူ့လီးကြီး ဘေးတဖက် နူင့်အပေါ်တည့်တည့် မှာ ဂေါ်လီထည့်ထား၏၊ ဂေါ်လီထည့်ထားသော လီးဖြင့် တခါမှ အလိုးမခံဘူးသဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ်အလိုးခံရတုန်းက ဒေါ်နီလာမိုး တယောက် ဖြတ်ဖြတ်လူးခဲ့ရသည်။ ဒါကြောင့်လည်း မောင်ကံ ကို လက်သပ်မွေး ပြီး စားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ညတုန်းက သူမ အဖုတ်ထဲ လီး ဝင်လာတာနဲ့ လီးကြီးကလုံးပတ်တုတ်သဖြင့် တင်းကျပ်နေသော်လည်းအဖုအထစ်မရှိ ချောမွေ့နေသဖြင့် မောင်ကံမဟုတ်မှန်း သိလိုက်သည်၊ သို့သော်လည်း သူမ ဘာလုပ်ရမလည်း စဉ်းစားနေတုန်း လီးကြီးမှာ သူမစောက်ခေါင်း အတွင်းမှာ ပြည့်သိပ်သွား၏။

မောင်ကံနူင့် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်၊ တဖက်ခန်းက တူတော်မောင်မသိအောင် လှုပ်ရှားမည် ဆိုသော အတွေးက လည်း သူမ၏စိတ်ကို ပိုမို နိူးကြွနေစေသဖြင့်၊ ရွထနေသော အဖုတ်ထဲ လီးကြီး တချောင်းလုံး ပြည့်ပြည့် နူစ်နူစ် ဝင်လာသော အခါမှာ၊ ဦးနှောက်က တချို့ အခန်းတွေက တံခါးပိတ်ပြီး မသိခြင်ယောင်ဆောင်သွားကြတော့၏၊ ထိုကြောင့်ပင် ပထမဆုံးအချီကိုအားရပါးရပင် အလိုးခံလိုက်ပြီးကာမဆန္ဒ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ခဲ့ရ၏

တချီပြီးတော့ ဘယ်သူဖြစ်နိူင်မလဲ ဟု စဉ်းစားရင်း၊ မိမိ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက်လည်း ကြောက်၊ မောင်ကံကိုလည်း ဒေါပွ၊ရင်း အကြံထုတ်နေခိုက်၊ ထိုသူ၏လက်များကသူမ၏ စန်းစန်းတင့်သော နိူ့သီးခေါင်းတွေကို ပွတ်ခြေပေးရင်းနိူ့အုံကြီးတွေကိုပါဆုပ်နှယ်ပေးနေတော့ရာ၊ သူမ ရဲ့ ကာမတဏှာ စိတ်တွေကတဖန်နိူးကြွလာပြန်ပြီး နောင်လာနောင်ခါဈေးဟု သဘောထားလျက်၊ ဒုတိယအချီတက်တက်ကြွကြွ အလိုးခံမိပြန်တော့သည်။

ဒုတိယ အချီပြီးကာနီးတွင် သူမနိူ့ကို တအားညှစ်လိုက်တာခံရသဖြင့် သူမကို အနောက်မှလိုးနေသူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာသူမရင်ထဲ ဟာကနဲ ဖြစ်သွား၏၊ ထိုသူ၏လက်ကောက်ဝတ်မှာစမ်းမိလိုက်တာက ခမဲကြိုး အပြားလေး၊ သူကိုယ်တိုင် သူ့တူတော်မောင်အတွက်၊ ဘုန်းဘုန်းဆီမှ လျှောက်ပြီး ချည်ပေးခဲ့တဲ့ ကြိုးလေး၊ ကိုင်လိုက်တာနဲ့ သူချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်၊ အဲဒီအချိန်မှာ သူမနဲ့သူမကို လိုး နေသူ သံချောင်း ( အခုတော့သိလိုက်ပြီ ) တို့အထွတ်အထိပ် ရောက်ခါနီး ဆိုတော့ သူမကိုယ်ကိုလည်း မထိန်းနိူင်တော့၊ သူမ၏ ဖင်ကြီးကို ကော့ကာကော့ကာ ဖြင့် သံချောင်း၏လီးကြီးသူမအဖုတ်ထဲ အဆုံးထိ ဝင်နိူင်စေအောင် လုပ်ပေးရင်း တုန်တက်ကာ တချီပြီးသွားခဲ့ရတော့သည်။

ဒုတိယ အချီ ပြီးသွားတဲ့ အချိန်မှာတော့ သူမခေါင်းထဲ မှာ အတွေးတွေ အများကြီး ဖြစ်ခဲ့ရသည်၊ ပထမဆုံးက တခြားလူ မဟုတ်ပဲ ကိုယ့်တူတော်မောင်ဖြစ်နေသဖြင့်၊ မိမိ သိကွာ အတွက် စိတ်အေးသွားခဲ့ရသည်။ဒုတိယ အချက်က ကိုယ့်တူတော်မောင် က ကိုယ့်ကို ပြန်လိုးနေတာခံရလို့စိတ်ထဲ မှာ တမျိုးကြီး ဖြစ်ကာပိုစိတ်ကြွသလိုပင်ဖြစ်နေ၏၊ နောက်တချက်ကသံချောင်းတယောက် သူမနဲ့ မောင်ကံ ဖြစ်နေတာသိသွားပြီဆိုတာ သေခြာတော့၊ သူ့ ယောက်ကျားကို ပြန်မတိုင်ရန် နူတ်ပိတ်ဖို့ရာ။

ပေးဆပ်ရမည့်နည်းလမ်းမှာ အခုလို အလိုးခံဖို့သာ ရှိတော့သည်ဟု တွေးမိသည်၊ နောက်ဆုံးတချက်က သံချောင်း၏ လီးကြီးမျာ လုံးပတ်တုတ်ပြီး ရှည်လျှားလှကြောင်း သူမ စောက်ဖုတ်ထဲ ပြည့်ကြပ်နေတာနူင့် ခံစားသိနေရသဖြင့်၊ မောင်ကံ နူင့်ပင်မတူ အရသာရှိလှပေသည်၊ မောင်ကံက ဂေါ်လီသာရှိသည်၊

လုံးပတ်သေးပြီး လီးမှာလည်း အဲလောက်မရှည်လှပေ၊အဲလိုစဉ်းစားနေတုန်း သံချောင်း၏နိူးဆွမှုနူင့် မာတင်းလာသော လီးကြီးက သူမ၏ ကာမ ဆန္ဒကို ပြန်လည်တက်ကြွစေခါ သူမတူတော်မောင်မှန်း သိရက်နဲ့ပင်တတိယအချီကို ပျော်ပျော်ကြီးအလိုးခံခဲ့ခြင်းဖြစ်တော့သည်။

အဲလို တွေး နေရင်းက ပင် သုံးချီ ဆက်တိုက် ပြင်းပြင်းထန်ထန်အလိုးခံလိုက်ရသဖြင့် သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း နွမ်းလျ သွားပြီး မှေးကနဲ အိပ်ပျော်သလို ဖြစ်သွားကာ သူမ တရေးနိူးတော့ သံချောင်းသူမ ကုတင်ပေါ်မှာ မရှိတော့ခြေ။

“အောင်မယ် အခု မှ ရှက်မနေပါနဲ့ တခါထဲညတုန်းက လူကို အနားကို မပေးဘူးအဟီး ကြီးနီကလည်း ဗျာ၊ ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲငါအမှန်ပဲ ပြောနေတာလေ၊ နောက်ဆုံး ငါပင်ပန်းပြီး အိပ်ပျော်သွားမှ နင်ပြန်သွားတာမဟုတ်လားအင်းအဟီး ကြီးနီက လည်းအပေးကောင်းတာကိုးဗျ၊အယ်မယ် နင်က မိန်းမ ဘယ်နူစ်ယောက်တောင် ကြုံဖူးလို့လဲငါ့များ အပေးကောင်းသလေး ဘာလေးနဲ့ကြီးနီက လည်းကျနော့်ကိုအထင်သေးလို့ဗျာ၊ကျနော်ကဘအောင်တူလေဗျာ ဟဲဟ။

“နင်က ဘအောင်တူ မဟုတ်ပါဘူးဟ၊ ငါ့တူ အရင်းကြီးဟာကို၊ဒီမယ် သားလေး နင် ဘယ်သူ့မှ ပေးသိလို့ မဖြစ်ဘူးနော် ငါတို့ သူများ တံတွေး ပင်လယ် မှာ ပက်လက်မျှောမယ်၊အဲလောက်တော့ သားလည်း သိပါတယ် ကြီးနီရယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကြီးနီနဲ့ မောင်ကံ အကြောင်းကသတင်းထွက်နေပြီ၊ ကြီးနီ ဆင်ခြင်မှ ရမယ်၊ ဘအောင်မကြာခင်သတင်းကြားသွားရင် မကောင်းတော့ဘူး၊ငါလည်း စဉ်းစားမိပါတယ်၊ဘယ်လို ခွာပစ်ရမလည်း စဉ်းစားနေတာ။

“အဲဒါ ကျနော့်တာဝန်ထား၊ ကျနော် ဒီကောင့်ကို သွားချိန်းခြောက်လိုက်မယ်၊ ဘအောင် သူ့အပေါ် သိပ်မသင်္ကာတော့ဘူးလို့၊ မင်းတခြားမြို့ကို လစ်တော့လို့ ၊တော်ကြာမင်းဆွဲစိခံရရင် မလွယ်ဘူးလို့၊အချူပ်ထဲမှာတင်ကိစ္စတုန်းသွားနိူင်တယ်လို့၊ ပြောလိုက်မယ်အင်း အဲဒါဆိုရင်တော့ ဒီကောင် လန့်သွားမှာ အမှန်ပဲ”ကြီးနီ ဒီလောက် မိုက်တာကို ဘအောင်က ဘာလို့ ပစ်ထားသလဲ မသိပါဘူးဗျာဘာမိုက်တာလဲနင်နော် ကိုယ့်ကြီးဒေါ်ကိုအင်ကြီးနီကလည်း သားတို့ ဒီအခြေထိရောက် ပြီးမှ ဘာရှက်စရာရှိလို့လဲလို့”

“ဒါတော့ဒါပေါ့ကွာ…ဟေ့နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး မလုပ်နဲ့နေ၊တော်ကြာ တယောက်ယောက်လာနေအုန်းမယ်”သံချောင်းက ပြောပြောဆိုဆိုနူင့် ထလိုက်ပြီး ဒေါ်နီလာမိုးကို အနောက်မှသိုင်းဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဖွံ့ထွားလှသော နိူ့ကြီး နူစ်လုံးကို အုပ်ကိုင် ဆုပ်ညှစ်လိုက်ရင်းက သူ၏ မာတောင်နေသောလီးကြီးဖြင့်ဒေါ်နီလာမိုး၏ ကားစွင့် ကော့ကောက် နေသော ဖင်ကြီး အကွဲကြောင်းကြားကို ထောက်ပွတ်ပေးလိုက်သဖြင့် ဒေါ်နီလာမိုး ရုတ်တရက် လန့်သွားခြင်းဖြစ်သည်။

“လာပါကြီးနီရယ် အပေါ်ထပ်သွားရအောင်၊ ဒီအိမ်ပေါ် အသံမပေးပဲ ဘယ်သူတက်လာရဲလို့လဲ”ပူနွေး မာတင်းနေသော သံချောင်း၏ လီးကြီး သူမ ဖင်ကြားလာထောက်နေပြီး သူမနိူ့ကြီးတွေကိုလည်း ပယ်ပယ်ဆုပ်နှယ်ခံနေရတော့နဂိုလ်ထဲက တဏှာပြင်းသော ဒေါ်နီလာမိုးတယောက် ဒူးများညွတ်ခွေကျ မလောက်ဖီးတက် လာပါတော့သည်။

ကိုယ့်တူအရင်းဆိုသည့်အသိကလည်း မတူသော လှုံ့ဆော်မှုကို ပေးနေသည် ဟုထင်မိသည်။အဲလိုနူင့်သူတို့ နူစ်ဦးအပေါ်ထပ် ဒေါ်နီလာမိုးတို့ အိပ်ခန်းတွင်းရောက်ခဲ့ကြပြီးနူစ်ယောက်စလုံးကိုယ်လုံးတီး ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

ဒေါ်နီလာမိုးကို ကုတင်ပေါ် ပက်လက် ဒူးထောင်ပေါင်ကား နေစေပြီး သံချောင်းတယောက်၊ ပေါင်ကြီးနူစ်လုံးကို ဖြဲကာ ဒေါ်နီလာမိုး၏ အဖုတ်ကြီးကိုကုန်းမှုတ်လေတော့သည်၊ သူ့လက်များကလည်းဒေါ်နီလာမိုး၏ဖွံ့ထွားလှသော နိူ့ကြီးများကို ဆုပ်နယ်ပေးနေသဖြင့် ဒေါ်နီလာမိုးမှာ ဖီးတွေတက်ပြီး ကော့လန်ထိုးနေတော့သည်။

သံချောင်းမှာဒေါ်နီလာမိုး၏အဖုတ်နူတ်ခမ်းသားများကိုသူ့နှုတ်ခမ်းဖြင့် အသာအယာဖိဆွဲလိုက် လျှာဖြင့်ရက်လိုက် လုပ်ရင်းမှ၊ သူ့လက်ခလယ်ဖြင့်လည်း စောက်ခေါင်းထဲ ထိုးထိုးသွင်းလေရာ။

ဒေါ်နီလာမိုး၏ စောက်ခေါင်းမှ အရည်များမှာ သူ့လက်ဖဝါးပေါ်ထိကို ရွဲကျလာတော့သည်။ သံချောင်းက ဒေါ်နီလာမိုး၏ စောက်ရည်များဖြင့် ရွဲစိုနေသော သူ့လက်ခလည်ကို စောက်ဖုတ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဒေါ်နိလာမိုး၏ ခရေပွင့်ပုံ ဖင်ပေါက်လေးထဲ ထိုးထည့်လိုက်ရာ ဒေါ်နီလာမိုးမှာ အင့်ကနဲ ကော့တက်လာတော့သည်။

သံချောင်းက ဒေါ်နီလာမိုး၏ တင်းကျပ်ကျပ် ဖင်ပေါက်လေးထဲလက်ခလည်ထိုးသွင်းထုတ်လုပ်ပေးနေရာက ဒေါ်နီလာမိုး ဘာမှ မပြောသဖြင့် ရဲတင်းလာပြီး ဒေါ်နီလာမိုး ၏ ပေါင်တန်၊ခါး တင်ပါးဆုံများကို ကိုင်တွယ်လျှက် ကုတင်ပေါ် လေးဘက်ထောက် ဖင်ဘူးတောင်းထောင်ပုံစံရအောင် ပြောင်းပေးလိုက်တော့သည်။

တကယ်တော့ သံချောင်းမှာ ဒေါ်နီလာမိုးလို အိုးကောင်းလှသော စော်ကြီး များကို ဖင်ဗူးတောင်းထောင် ပြီး ဖင်လိုးချင်နေသည်မှာ ကြာလှပြီ၊ သို့သော် ဒေါ်နီလာမိုးမှာ သူ့ကြီးဒေါ်မို့လို့ သူ တခါမှမမှန်းဘူးခဲ့ ၊ သူကြုံခဲ့ စားဘူးခဲ့သူတွေကလည်း ဒေါ်နီလာမိုးလောက်တောင့်တာတယောက်မှမကြုံဘူး၊ ထို့ကြောင့် လမ်းမှာ၊ ဈေး မှာ တွေ့ရတတ်သော ဖင်တောင့်တောင့် အိုးကောင်းကောင်းဆော်ကြီးများကိုစိတ်ထဲ မှာသာ ပစ်မှားခဲ့ ဘူး၏။

အခု တော့ ရေကန် အသင့်ကြာအသင့်၊ ဖောင်းကား ပြည့်တင်းလှသော အိုးကြီးက သူ့မျက်နှာရှေ့တည့်တည့်မှာ၊ သူ့လက်ညိုးနူင့်လက်ခလည်ပင် ဒေါ်နီလာမိုး၏ဖင်ထဲဝင်ထွက်နေပြီ၊ သံချောင်းကသူ့လက်တွေကိုဖယ်ပြီးသူ့လီးကြီးကိုဖင်ဝတွင် တေ့လိုက်ရာ”ဟေ့သားရော့ရော့အုန်းဆီသုံးအုန်း နင့်ဟာကြီးက သိပ်ကြီးတယ်ရမှာမဟုတ်ဘူး။

သံချောင်းက ကုတင်ဘေးစားပွဲပေါ်က ဒေါ်နီလာမိုးလှမ်းယူပေးလိုက်သော အုန်းဆီပုလင်းကို ယူသူ့လက်ဖဝါးထဲ ထည့်ကာ သူ့လီးကြီး တချောင်းလုံးကို ပွတ်နယ်လိုက်သည်၊ ဒေါ်နီလာမိုး၏ ဖင်ဝကိုလည်း နည်းနည်း လောင်းချပြီး သူ့လက်မနူင့်ဖိသွင်းလိုက်သည်။ အရမ်းကို ချောမွေ့သွားမှ သူ့ဒစ်ကြီးကို ဒေါ်နီလာမိုး ဖင်ပေါက်ဝမှာ တေ့ကာဖြေးဖြးခြင်း ဖိသွင်းလိုက်လေတော့သည်။

“အီး..အင့် အင့်“အား..ကောင်းလိုက်တာ ကြီးနီရယ်”ပထမ စေးစေးကျပ်ကျပ်ပေမဲ့ အုန်းဆီ အရှိန်ကြောင့်အဆုံးထိ ဝင်သွား၏၊ ဒေါ်နီလာမိုး၏ တင်ပါး အိအိ ကြီးများ က သံချောင်းပေါင်ခြံကို အိကနဲ လာထိသည်ဖီလင်ကလည်း ကောင်းလှသည်။သံချောင်းကလီးကြီးကိုဒစ်နားအထိဆွဲထုတ်ပြီး အားရပါးရ ပစ်ဆောင့်လိုက်၏..စွတ်..ဖတ်..“အား..အား”။

သံချောင်းမှာ ဒေါ်နီလာမိုး၏ ခါးကျင်ကျင်လေးကို ဆွဲကိုင်ကာ အားရပါးရ မုန်တိုင်းထန်သလို ဆောင့်လေတော့သည်။ ဒေါ်နီလာမိုးကလည်း မွေ့ယာကို လက်နူစ်ဖက်က ဆုပ်ကိုင်လျှက် ခေါင်းကိုကိုပါးစပ်ဖြင့်ကိုက်ထားပြီး ကြိတ်မှိတ်ခံလေသည်။အချက်၂၀ ကျော်လောက်ပဲခံပါသည်၊အီစိမ့်နေအောင်ကောင်းလှသော ဖီလင်ကြောင့် သံချောင်းခမျာ မထိန်းထားနိူင်တော့ပဲသူ့သုတ်ရည်များ သူ၏ကြီးဒေါ် ဖင်ခေါင်းထဲ တပြွတ်ပြွတ် ပန်းထုတ်ပစ်လိုက်မိလေတော့သည်။

ပြီးပါပြီ ။

​ယ​နေ့ ​စ​နေ​နေ့​ဖြစ်​သ​ဖြင့် ​နေ့​လည်( ၁၂) ​နာ​ရီ​တွင်​ပင် ​ရုံး​ဆင်း​ကာ ​ထုံး​စံ​အ ​တိုင်း ​သောက်​ဖေါ်​သောက်​ဖက်​များ​နှင့် ​စ​တည်း​ချ​နေ​ကျ ​အ ​ရက်​ဆိုင်​သို့ ​သွား​ရန် ​ဦး​တည်​၍ ​လာ​ခဲ့​မိ​၏။ ​သိမ်​ကြီး​ဈေး​သို့ ​အ ​ရောက်​တွင် ​ဝမ်း​ထဲ​မှ ​ခပ်​ဟာ​ဟာ ​ဖြစ်​နေ​သ​ဖြင့် ​ခေါက်​ဆွဲ​ပြုတ်​တစ်​ခွက်​သောက်​ပြီး ​ဆက်​လက်​ထွက်​ခွာ​လာ​ခဲ့​၏။
‘ ‘ ​အ ​ချိန်​မှန် ​ရ​ထား​ကြီး ​ဆိုက်​လာ​ပါ​ပြီ ​ခင်​ဗျား’ ’
​အ ​ရက်​ရောင်း​သော ​အိမ်​သို့ ​ကျွန်​တော် ​လှမ်း​၍ ​ဝင်​လိုက်​လျှင်​ပင် ​သောက်​ဖေါ်​တစ်​ဦး​က ​အော်​ဟစ်​ပြော​လိုက်​ခြင်း​ပင် ​ဖြစ်​ပါ​သည်။
‘ ‘ ​ဘယ်​ဘူ​တာ​မှာ ​မိုင်း​မိ​လို့ ​နောက်​ကျ​နေ​ပါ​လဲ ​ခင်​ဗျား’ ’ ​တစ်​ဦး​က​ဆက်​လိုက်​၏။ ‘ ‘ ​သိမ်​ကြီး​ဈေး​မှာ​ပါ​ဗျာ ​ဆာ​ဆာ​ရှိ​တာ​နဲ့ ​ခေါက်​ဆွဲ​ပြုတ် ​ဝင်​သောက်​နေ​တာ ​ကြာ​သွား​လို့
’ ’ ​ကျွန်​တော်​က ​ပြော​ပြော​ဆို​ဆို​ပင် ​နေ​ရာ​ယူ​ရင်း ​ဝင်​၍ ​ထိုင်​ချ​လိုက်​လေ​၏။ ​ကျွန်​တော်​တို့ ​သောက်​သော ​အ ​ရက်​ဆိုင်​မှာ ​အ ​မိန့်​ရ ​လိုင်​စင်​ရ ​အ ​ရက်​ဆိုင်​မ​ဟုတ်။ ​ကျွန်​တော်​တို့ ​သောက်​သော ​အ ​ရက်​မှာ​လည်း ​အ ​စိုး​ရ​ချက်​ထား​သော ​ပြည်​တော်​သာ ​ချက်​အ ​ရက်​လည်း​မ​ဟုတ်။
​ရန်​ကုန်​မြို့​၏ ​တစ်​ခု​သော ​ရပ်​ကွက်​ကြီး ​အ ​တွင်း​ဝယ် ​အ ​မြည်း ​စား​စ​ရာ ​စုံ​လင်​စွာ​ဖြင့် ​မီး​ချောင်း​များ ​ထိန်​ထိန်​လင်း​အောင် ​ထွန်​ညှိ​လျက် ​ဆိုင်​လိုင်​စင်​ယူ​ရန် ​မ​လို​ပဲ
​ရောင်း​ချ​သော ​ဒို့​ဗ​မာ ​ထန်း​လျှက်​အ ​ရက်​သာ ​ဖြစ်​၏။​ကျွန်​တော်​တို့ ​အ ​ထဲ​မှာ ​ပိန်​ပိန်​ညှက်​ညှက်​ရှိ​သ ​လောက် ​အ ​ရက်​ပု​လင်း​ပေါင်း​များ​စွာ ​မျို​ချ​နိုင်​သော ​ကို​မောင်​နီ​က ​ကျွန်​တော့် ​ဖက်​သို့ ​လှည့်​လိုက်​၏။ ‘ ‘ ​ကဲ ​စာ​ရေး​ဆ​ရာ ​ကို​ဒုက်​ခ၊ ​ခင်​ဗျား​အ ​တွက် ​ကျွန်​တော် ​စာ​အ ုပ်​ငှား​လာ​တယ် ​ရော့ . . . . ’ ’
​ကို​မောင်​နီ​က ​ပြော​ပြော​ဆို​ဆို ​မြ၀​တီ ​မ​ဂ္ဂ ​ဇင်း​ခန့်​ရှိ ​အ ​ဖုံး​နီ​နီ​နှင့် ​စာ​အုပ်​တစ်​အုပ်​ကို ​ဆွဲ​ထုတ်​လိုက်​သ​ဖြင့် ​ကျွန်​တော်​က ​အ ​လန့်​တ​ကြား ​ကျွန်​တော်​၏ ​လွယ်​အိတ်​ကို ​ကောက်​ယူ​ပြီး ​နှိုက်​ကြည့်​မိ​၏။ ​အ ​ဘယ်​ကြောင့်​ဆို​သော် ​ကျွန်​တော် ​ယ​နေ့ ​ဝယ်​လာ​သော ​ရှု​မ၀​စာ​အုပ်​ကို ​ရုံး​မှ ​ဖိုင်​ဖုံး​အ ​နီ​တစ်​ခု​ဖြင့် ​ချုပ်​၍ ​လာ​ခဲ့​သ​ဖြင့် ​သူ ​ထုတ်​ယူ​လိုက်​သော ​စာ​အုပ်​၏ ​အ ​ရွယ်​အ ​စား​နှင့် ​တ​ထေ​ရာ​တည်း ​တ​ရွယ်​တည်း ​ဖြစ်​နေ ​သော​ကြောင့် ​ဖြစ်​ပါ​သည်။ ​သို့​သော် ​ကျွန်​တော်​၏ ​ရှု​မ၀​စာ​အုပ်​မှာ ​ကျွန်​တော့်​၏ ​လွယ်​အိတ်​ထဲ​တွင်​ပင်ရှိ​ပါ​သည်။

​ထို့​ကြောင့် ​ကျွန်​တော်​သည် ​သူ​ပေး​သော ​စာ​အုပ်​ကို ​လှမ်း​ယူ​ကာ ​ကြည့်​လိုက်​၏။ ​အ ​ဖုံး​ပေါ်​တွင် ​ပန်း​ချီ​စာ​လုံး​ဖြင့် ‘ ‘ ​လော​က​ကြေး​မုံ’ ’ ​ဟု ​ရေး​ထား​သည်​ကို​တွေ့​ရ​၏။ ​အ ​ခြား​လူ​များ​မှာ ​စာ​အုပ်​ကိုစိတ်​မ​ဝင်​စား​ကြ​ချေ။ ​အ ​ရက်​ကို​သာ ​ဖိ​ငမ်း​နေ​ကြ​ပါ​သည်။
​ကျွန်​တော်​သည် ​စာ​အုပ်​၏ ​ပ​ထ​မ ​စာ​မျက်​နှာ​ကို ​စ​၍ ​လှန်​လိုက်​စဉ်​မှာ​ပင် ​မျက်​လုံး​ပြူး ​သွား​ရ​လေ ​တော့​၏။ ​ထို​စာ​မျက်​နှာ​တွင်​တော့ ( ၄) ​လက်​မ ( ၆) ​လက်​မ​အ ​ရွယ် ​အ ​နောက်​တိုင်း ​လှ​ပျို​ဖြူ​တစ်​ဦး​၏ ​ဝတ်​လစ်​စ​လစ် ​အ ​လှ​ကို ​ဖေါ်​ပြ​သော ​ဓါတ်​ပုံ​ကို ​ကပ်​ထား​၏။ ​နောက်​ထပ် ​စာ​မျက်​နှာ​များ​တွင်​တော့ ​မိန်း​မ​ပျို​များ​၏ ​ဝတ်​လစ်​စ​လစ်​ပုံ​များ​ကို ​နောက်​ခံ​ရှု​ခင်း​ဖြင့် ​ကွင်း​ကွင်း​ကွက်​ကွက် ​ပုံ​များ​ဖြစ်​သ​လို ​သန်​မာ​ထွား​ကြိုင်း​သော ​ယောက်ျား​၏ ​ဝတ်​လစ်​စ​လစ်​ပုံ ​အ ​ချို့​နှင့် ​ယောက်ျား​တန်​ဆာ၊ ​မိန်း​မ​တန်​ဆာ​များ​ကို ​အ ​နီး​ကပ် ​ရိုက်​ထား​သော ​ပုံ​များ​လည်း ​ပါ​ဝင်​၏။

​စာ​အုပ်​၏ ​နောက်​ဆုံး​အ ​ပိုင်း​တွင်​တော့ ​ယောက်ျား​နှင့် ​မိန်း​မ ​ဖို​မ ​ဆက်​ဆံ​နေ​သော​ပုံ​များ​ကို ​ဇာတ်​လမ်း​သ​ဖွယ် ​တ​ဆင့်​ပြီး ​တ​ဆင့် ​ရိုက်​ထား​သော ​ဓါတ်​ပုံ​များ​ကို ​ကပ်​ထား​ပြီး ​ထို​သို့ ​ဖို​မ​ဆက်​ဆံ​စဉ်​တွင် ​ဖြစ်​ပေါ်​နေ​သည့် ​ယောက်ျား​နှင့် ​မိန်း​မ​တို့​၏ ​တန်​ဆာ​ပုံ​များ​ကို ​အ ​နီး​ကပ်
​ရိုက်​ထား​သော ​ဓါတ်​ပုံ​များ​ပင် ​ဖြစ်​တော့​၏။ ​စာ​အုပ်​တစ်​အုပ်​လုံး​တွင် ​ဓါတ်​ပုံ​ပေါင်း(၃၀၀) ​လောက် ​ပါ​ဝင်​၍ ​အ ​စ​မှ ​အ ​ဆုံး​တိုင် ​ခပ်​သွက်​သွက် ​ကြည့်​ရှု​သွား​သည် ​ဆို​သော်​လည်း ​စာ​အုပ်ဆုံး​တော့ ​ကျွန်​တော့်​၏ ​စိတ်​ထဲ​တွင် ​တစ်​မျိုး​ခံ​စား​နေ​ရ​၏။ ​ည​ကျ​မှ ​ဇ​နီး​ဖြစ်​သူ ​အ ​မွန်​နှင့် ​အ ​တူ​ကြည့်​တော့​မည်​ဟု ​စဉ်း​စား​၍ ​ကျွန်​တော်​သည် ​စာ​အုပ်​ကို​ပိတ်​ကာ ​ဘေး​ဘီ​သို့ ​လှည့်​၍ ​ကြည့်​လိုက်​ပြီး ​ကျန်​လူ​များ​ ​မ​တွေ့​မီ​မှာ​ပင် ​ထို​စာ​အုပ်​ကို ​ကျွန်​တော့်​လွယ်​အိတ်​ထဲ​သို့ ​ထိုး​ထည့်​၍ ​ထား​လိုက်​တော့​၏။ ​ပြီး​တော့ ​ရှေ့​တွင် ​ရောက်​နေ​ပြီ​ဖြစ်​သော ​အ ​ရက်​ခွက်​ကို ​ကောက်​ယူ​ကာ ​မော့​ချ​လိုက်​လေ​တော့​၏။ စ​ကား​မ​ပြော​မိ​ဘဲ ​အ ​ရက်​ကို​သာ ​ဇိမ်​ခံ​ကာ ​သောက်​နေ​မိ​သော ​ကျွန်​တော်​သည် ​စော​စော​က ​စာ​အုပ်​ထဲ​မှ ​တွေ့​လိုက်​သော ​ဇာတ်​လမ်း​ဆန်​ဆန် ​ဓါတ်​ပုံ​ပြ​ကွက်​လေး​များ​ကို ​တွေး​နေ​မိ​၏။

​ပ​ထ​မ​ဆုံး​ပုံ​မှာ ​ပြေ​ပြစ်​ချော​မော​လှ​ပ​သော ​ယိုး​ဒ​ယား​မယ်​လေး ​တစ်​ဦး​သည် ​ကန်​ဘောင်​ရင်း​ရှိ ​သစ်​ပင်​အောက်​တွင် ၂ ​ဆက်​ဂါ​ဝန်​တို ​တစ်​ခု​ကို ​ဝတ်​ဆင်​ကာ ​ထိုင်​နေ​သော​ပုံ​ဖြစ်​၏။ ​ဒု​တိ​ယ​ပုံ​မှာ ​ထို​သစ်​ပင်​နား​သို့ ​မော်​တော်​ကား ​တစ်​စီး​ဆိုက်​လာ​ကာ ​အ ​သက်( ၂၀) ​ခန့်​ရှိ​သော ​ယိုး​ဒ​ယား ​အ ​မျိုး​သား​တစ်​ဦး ​ဆင်း​လာ​သ​ဖြင့် ​ကောင်​မ​လေး​က ​အ ​ပြေး​အ ​လွှား ​သွား​ကြို​နေ​သော​ပုံ​ဖြစ်​၏။
​တ​တိ​ယ​ပုံ​မှာ ​တစ်​ဦး​ကို ​တစ်​ဦး ​တင်း​ကြပ်​စွာ ​ပွေ့​ဖက်​ရင်း ​နှုတ်​ခမ်း​ချင်း ​အ ​ငမ်း​မ​ရ ​စုပ်​နေ​ကြ​ပုံ​ဖြစ်​၏။ ​နောက် ​အ ​မျိုး​သ​မီး​လေး​က ​ကား​ပေါ် ​သို့ ​ပါ​သွား​၏။
​ထို့​နောက် ​ဟို​တယ်​တစ်​ခု​၏ ​အ ​ခန်း​တစ်​ခု​တွင်း​ဝယ် ​အ ​ရက်​များ ​စား​စ​ရာ​များ ​မှာ​၍ ​စား​သောက်​နေ​ကြ​၏။ ​ထို့​နောက်​တွင်​ကား ​တစ်​ပုံ​ပြီး ​တစ်​ပုံ ​သောင်း​ကျန်း​၍ ​လာ​ကြ​တော့​၏။ ​ကောင်​က​လေး​က ​ကောင်​မ​လေး​ဆီ ​ခုန်​ကူး​သွား​၍ ​ကောင်​မ​လေး​၏ ​အကျီ များ​ကို ​တစ်​ခု​ပြီး ​တစ်​ခု ​ဖြုတ်​ပစ်​သ​ဖြင့် ​ကိုယ်​အ ​ထက်​ပိုင်း ​ဟာ​လာ​ဟင်း​လင်း ​ဖြစ်​သွား​ကာ ​ပြည့်​ဖြိုး​လှ​ပ​သော ​စ​နေ​နှစ်​မွှာ ​အ ​တိုင်း​သား ​ပေါ်​လာ​တော့​၏။ ​ထို့​နောက်​တွင်​ကား ​ကို​ရွှေ​မောင်​ယိုး​ဒ​ယား​သည် ​ဓါတ်​ပုံ ​အ ​စ​ဦး​များ​မှာ​ကဲ့​သို့ ​အိနြေ္န​နှင့် ​မ​ဟုတ်​ပဲ ​သောင်​ကြမ်း​၍​လာ​တော့​၏။ ​လက်​တစ်​ဖက်​က ​ကောင်​မ​လေး​၏ ​ခါး​လေး​ကို ​တ​အား​ဖက်​၍​အ ​ခြား​တစ်​ဖက်​က​ပု​ခုံး​လေး​ကို​ကိုင်​ကာ​နို့​က​လေး​တစ်​လုံး​တ​အား​ကုန်​ကုန်း​စုပ်​တော့​၏။ ​သူ ​သ​ရမ်း​သ​မျှ​ကို ​ကောင်​မ​လေး​က ​ပြုံး​ပြုံး​လေး ​သည်း​ခံ​ရှာ​၏။ ​နောက် ​အ ​ငမ်း​မ​ရ ​ဖြစ်​လာ​ကာ ​ကောင်​မ​လေး​ကို ​ပွေ့​၍ ​စာ​ပွဲ​ခုံ​ဘေး​ရှိ ​ကု​တင်​ပေါ် ​သို့ ​တင်​လိုက်​ရာ ​သူ​မ​၏​ကိုယ်​လေး​မှာ ​ကု​တင်​ပေါ်​ဝယ် ​ရောက်​နေ​ပြီး​လျှင် ​ပေါင်​တံ​နှင့် ​ခြေ​သ​လုံး​တို့​မှာ ​လေ​ထဲ​တွင် ​ယက်​ကန်​ယက်​ကန် ​ဖြစ်​နေ​သည်​ကို ​တွေ့​ရ​၏။ ​နောက် ​ကောင်​က​လေး​က ​သူ့​ဘောင်း​ဘီ​ကို ​ချွတ်​၍ ​ကြီး​မား​လှ​သော ​သူ​၏ ​လိင်​တန်​ကြီး​ကို ​ကောင်​မ​လေး​၏ ​ခုံး​ထ​နေ​သော ​စောက်​ပတ်​ကြီး​အ ​တွင်း​သို့ ​ထိုး​ထည့်​ကာ ​အား​ပါး​တ​ရ ​စိတ်​ရှိ​လက်​ရှိ ​လုပ်​နေ​ပုံ​များ​ပင်​ဖြစ်​၏။ ​ကောင်​လေး​၏ ​လီး​တန်​ကြီး​နှင့် ​ကောင်​မ​လေး​၏ ​စောက်​ပတ်​ကြီး​တို့ ​တပ်​လျှက်​သား ​အ ​ရည်​များ​ဖြင့် ​ပြောင်​လက်​နေ​သော ​အ ​နီး​ကပ် ​ရိုက်​ထား​သည့်
​ဓါတ်​ပုံ​မှာ​လည်း ​အ ​သက်​ပါ​လှ​သည်။

‘ ‘ ​စာ​ရေး​ဆ​ရာ ​ကျုပ်​တို့ ​လေး​ဒေါင့်​ကန် ​ရ​ထား​နဲ့ ​သွား​ပြီး ​ဆက်​သောက်​ရ​ရင် ​မ​ကောင်း​ဘူး​လား’ ’
‘ ‘ ​ဟာ ​ဒီ​အ ​စီ​အ ​စဉ် ​ကောင်း​တယ် ​ကို​လှ​အောင် ​ကဲ ​ထ ​စာ​ရေး​ဆ​ရာ ​သွား​မယ်’ ’ ​ကို​လှ​အောင်​၏ ​အ ​ကြံ​ဉာ​ဏ်​အား ​ကို​မောင်​နီ​က ​ဝင်​၍ ​ထောက်​ခံ​ကာ ​ကျွန်​တော်​တို့ ​သုံး​ယောက်​သား ​လေး​ဒေါင့်​ကန်​သို့ ​သွား​ရန် ​ဆိုက်​ကား(၂) ​စီး​ဖြင့် ​မ​လွ​ကှုန်း​ဘူ​တာ​ဆီ​သို့ ​လာ​ကြ​ရာ​ဝယ် ​လမ်း​ကြုံ​သ​ဖြင့် ​ကျွန်​တော်​က ​အိမ်​ပြန်​နောက်​ကျ​မည် ​ဖြစ်​ကြောင်း​ပြော​ရန် ​အိမ်​ရှေ့​တွင် ​ဆိုက်​ကား ​ခေ​တ္တ ​ရပ်​ကာ ​ဝင်​ပြော​၏။ ​အိမ်​ပေါ်​မှ ​ပြန်​ဆင်း​ကာ​နီး​တွင် ​ခယ်​မ​ဖြစ်​သူ ​တင်​တင်​က ​သူ​မှာ​လိုက်​သော ​ရှု​မ၀ ​စာ​အုပ်​တောင်း​သ​ဖြင့် ​ကျွန်​တော်​က ​ထုတ်​ပေး​ခဲ့​၏။ ​လေးဒေါင့်​ကန်​ရှိ ​သောက်​ဖေါ် ​သောက်​ဖက်​တစ်​ဦး​ဖြစ်​သူ ​ကို​သောင်း​မြင့်​က ​ကျွန်​တော်​တို့​ကို ​ဖိတ်​ထား​သည်​မှာ ​ကြာ​ခဲ့​ပြီ။ ​

ကျွန်​တော်​တို့( ၃) ​ယောက် ​လေး​ဒေါင့်​ကန်​သို့ ​ရောက်​သွား​တော့ ​ကို​သောင်း​မြင့်​၏ ​အိမ်​တွင်​ပင် ​ကျွန်​တော်​တို့​ကို ​ဧည့်​ခံ​၏။ ​ကျွန်​တော်​လည်း ​အိုက်​စပ်​စပ်​ရှိ​သည်​ဖြစ်​၍ ​ရောက်​ရောက်​ချင်း​ပင် ​ကို​သောင်း​မြင့်​သား ​အ ​ကြီး​ကောင်​ဆီ​က ​ရေ​လဲပု​ဆိုး​တောင်း​၍ ​ရေ​တ၀​ချိုး​ပစ်​လိုက်​၏။ ​ရေ​ချိုး​ပြီး​တော့ ​တစ်​နေ့​လုံး ​ငြီး​စီ​စီ ​ဖြစ်​နေ​တာ​နှင့် ​စော​စော​က ​အ ​ရက်​ဆိုင်​တွင်​သောက်​ထား​သော​ခပ်​အုံ​အုံ​ဖြစ်​နေ​သော​ခံ​စား​ချက်​တို့​က​လွင့်​ပျောက်​သွား​လေ​တော့​သည်။ ​ထို​စဉ်​မှာ​ပင် ​ကျွန်​တော်​သည် ​တစ်​စုံ​တစ်​ခု​ကို ​သွား​၍ ​သ​တိ​ရ​လိုက်​မိ​ပြီး ​အိမ်​ပေါ်​သို့​တက်​ကာ ​အ ​ဝတ်​အ ​စား​များ ​အ ​မြန်​လဲ​၍ ​ကျွန်​တော်​၏ ​လွယ်​အိတ်​ကို​ယူ​ကာ ​အ ​ထဲ​မှ ​အ ​ဖုံး​နီ​ဖြင့် ​စာ​အုပ်​ကို ​ထုတ်​ကြည့်​လိုက်​ရာ ​ကျွန်​တော်​တွေ့​လိုက်​ရ​သည်​က​တော့ ​ရှု​မ၀​စာ​အုပ်​ပင် ​ဖြစ်​တော့​၏။

‘ ‘ ​ဟိုက် ​သွား​ပြီ’ ’

​ကျွန်​တော်​သည် ​ခေါင်း​န​ဘမ်း​ကြီး​သွား​ရ​တော့​၏။ ​စော​စော​က ​အိမ်​တွင် ​ကျွန်​တော် ​တင်​တင်​ကို ​ထုတ်​ပေး​ခဲ့​သော ​စာ​အုပ်​မှာ ​ဓါတ်​ပုံ​များ​ပါ​သော ‘ ‘ ​လော​ကီ​ကြေး​မုံ’ ’ ​စာ​အုပ်​ပင် ​ဖြစ်​တော့​လေ​သည်။ ​ကို​သောင်း​မြင့်​က ​ဘဲ​သား​ချက်​၍ ​အ ​ရက်​အ ​လျှံ​အ ​ပယ်​ဖြင့် ​ဧ ည့်​ခံ​သော်​လည်း ​ကျွန်​တော်​မှာ ​အာ​မ​တွေ့ ​တော့​ပေ၊ ​နောက်​ဆံ​တင်း​နေ​၏။ ​ဒါ​နဲ့ ​စော​စော​ဘဲ ​လူ​စု​ခွဲ​ကာ ​ပြန်​လာ​ခဲ့​တော့​သည်။

​ကျွန်​တော် ​အိမ်​ပြန်​ရောက်​တော့ ​မိုး​ချုပ်​ကာ​စ​ဘဲ ​ရှိ​သေး​၏။ ​ခါ​တိုင်း​လို ​အောက်​ခြေ​လွတ်​အောင် ​မူး​မ​နေ​ပါ။ ‘ ‘ ​မွန်​ရေ . . ​အ ​မွန်​ရေ . . . ​လာ​ပါ​ဦး​ကွ’ ’

​ကျွန်​တော် ​အော်ခေါ်​လိုက်​သော်​လည်း ​ကျွန်​တော်​၏ ​မိန်း​မ​က ​ထွက်​၍ ​မ​လာ​ပေ။ ​ခါ​တိုင်း ​ကျွန်​တော် ​ပြန်​လာ​လျှင် ​လှေ​ခါး​ရင်း​မှ ​ဆီး​ကြို​၍ ​အော်ကြီး​ဟစ်​ကျယ် ​မ​လုပ်​ရန် ​ချော့​မော့​၍ ​အိပ်​ရာ​တွင်း​သို့ ​ပို့​ပေး​ခြင်း​ကို ၀​တ္တ ​ရား​မ​ပျက် ​လုပ်​တတ်​သော ​ကျွန်​တော်​၏​ဇ ​နီး ​မ​ခင်​မွန်​မှာ ​ထွက်​၍ ​မ​လာ​ပါ​ချေ။ ​ခပ်​လှမ်း​လှမ်း​မှာ ​ဆေး​လိပ်​ဖွာ​၍ ​မျက်​လုံး​ဒေါက်​ထောက်​ကြည့်​နေ​သော ​ကျွန်​တော်​၏ ​ယောက်​ခ​မ ​အ ​ဖွား​ကြီး​လည်း ​ရှိ​မ​နေ​ပေ။​အိမ်​ရှေ့​ခန်း​တွင်​ဘယ်​သူ​မှ​လည်း ​ရှိ​၍​မ​နေ​ပေ။

​ကျွန်​တော်​၏ ​မိန်း​မ​က​လည်း ​ထွက်​၍ ​မ​လာ​သ​ဖြင့် ​ကျွန်​တော်​သည် ​လွယ်​ထား​သော ​လွယ်​အိတ်​ကို ​အိမ်​ရှေ့​ရှိ ​ခုံ​ပေါ် ​သို့ ​တင်​လိုက်​ပြီး ​အိပ်​ခန်း​ထဲ​သို့ ​တောက်​လျောက် ​ဝင်​သွား​တော့​၏။ ​အိပ်​ခန်း​ထဲ​ရှိ ​ကျွန်​တော်​တို့​၏ ​ကု​တင်​ကြီး​ပေါ်​တွင်​တော့ ​ဇာ​ခြင်​ထောင်​မှာ ​ချ​ထား​ပြီး ​အ ​ထဲ​တွင် ​အ ​မွန်​မှာ ​ကျွန်​တော်​ရှိ​ရာ​ဖက်​သို့ ​ကျော​ပေး​ကာ ​တ​စောင်​လေး ​အိပ်​နေ​သည်​ကို ​ခပ်​ရေး​ရေး​လေး ​တွေ့​နေ​ရ​၏။ ​အိပ်​ခန်း​ထဲ​တွင်​လည်း ​မီး​လုံး​ထွန်း​မ​ထား​ပဲ ​ကု​တင်​ခေါင်း​ရင်း​ဖက် ​အ ​ပေါ်​ဖက်​တွင် ​ငါး​တိုင်​အား ​မီး​လုံး​အ ​စိမ်း​ရောင်​လေး​သာ ​ထွန်း​ထား​၏။ ​ကျွန်​တော်​သည် ​ကု​တင်​နား ​တိုး​ကပ်​သွား​ပြီး ​ချ​ထား​သော ​ဇာ​ခြင်​ထောင်​ကို ​အ ​သာ​မ​ကာ ​အ ​ထဲ​သို့ ​ကြည့်​လိုက်​၏။ ​အ ​မွန်​၏ ​ခါး​မှ ​ဝတ်​ထား​သော ​ထ​မီ​လေး​သည် ​ပြေ​လျော့​ကာ ​တင်​ပါး​စောင်း​ပေါ် ​သို့ ​ကျ​နေ​ပြီး ​ဖြူ​ဝင်း​သော ​တင်​ပါး​သား​မှာ ​ပေါ် ​ထွက်​နေ၏။

ပြီး​တော့ ​စောင်း​၍​နေ​သော ​အ ​မွန်​၏ ​အောက်​ဖက်​ခြေ​ထောက်​ရှိ ​ထ​မီ​အောက်​နား​စ​လေး​သည်​လည်းဒူး​ခေါင်း ​အ ​ပေါ်​နား​လေး​ထိ ​လိပ်​တက်​ကာ ​သူ​မ​၏ ​ခြေ​သ​လုံး​သား​လေး​များ​နှင့် ​ပေါင်​ဖျား​လေး​တို့​မှာဝင်း​ပ​စွာ ​တွေ့​ရ​၏။ ​ကျွန်​တော်​၏ ​ရှေ့​နား​မှ ​အ ​မွန်​၏ ​တင်​သား​ကြီး​မှာ​လည်း ​ခါ​တိုင်း​ထက်​ပင် ​ပို​၍ ​လုံး​တစ်​ကား​စွင့်​နေ​သ​ယောင် ​ထင်​နေ​ရ​လေ​၏။​ကျွန်​တော်​သည် ​နေ့​ခင်း​က ​ကြည့်​ခဲ့​သော ​စာ​အုပ်​ပါ ​ဓါတ်​ပုံ​များ​၏ ​စေ့​ဆော်​မှု​အ ​ခံ​က​လည်း​ရှိ ​သောက်​ထား​သော ​အ ​ရက်​က​လည်း ​အောက်​ခြေ​လွတ်​ရုံ ​ရေ​ချိန်​ကိုက်​အောင် ​သောက်​ထား​သ​ဖြင့် ​သွေး​များ​ထ နေပါတယ်

‘ ‘ ​အ ​မွန်​ရယ် . . . ​ထ​ပါ​ဦး ​မိန်း​မ​ရာ’ ’ ​ပြော​ပြော​ဆို​ဆို​ပင် ​ကျွန်​တော်​က ​သူ​မ​၏ ​ကိုယ်​လုံး​လေး​ကို ​ဖက်​ကာ ​သူ​မ​၏ ​ပါး​ပြင်​နှစ်​ဖက်​ကို ​နမ်း​လိုက်​၏။ ​ပြီး​တော့ ​ကျွန်​တော့်​၏ ​လက်​များ​က ​ပက်​လက်​လန်​သွား​ပြီ​ဖြ​စ​သော ​သူ​မ​၏ ​ကိုယ်​ပေါ်​မှ ​လျော့​ရဲ​ရဲ ​ထ​မီ​လေး​ကို ​ခြေ​ဖျား​ဆီ​သို့ ​ဆွဲ​ချွတ်​ပစ်​လိုက်​၏။ ​ပြီး​တော့ ​ကျွန်​တော်​၏ ​လက်​က ​သူ​မ​၏ ​စောက်​ဖုတ်​လေး​ကို ​စမ်း​ကာ ​ဖွ​ဖွ​လေး ​ပွတ်​ပေး​နေ​မိ​၏။ ​ထို​သို့ ​ပွတ်​ပေး​လိုက်​လျှင်​ပင် ​ကျွန်​တော့် ​လက်​အောက်​မှ ​သူ​မ​၏ ​စောက်​ဖုတ်​လေး​မှာ ​ခပ်​မာ​မာ​လေး ​ဖြစ်​နေ​သည်​ကို ​တွေ့​ရ​သည့်​အ ​ပြင် ​ယ​ခင်​က ​ခပ်​ထူ​ထူ​လေး ​ဖြစ်​နေ​သော ​သူ​မ​၏ ​စောက်​မွှေး​လေး​များ​မှာ​လည်း ​မ​ရှိ​တော့​ပေ။

​အ ​ရင်​ကျွန်​တော် ​ရိတ်​ခိုင်း​တုန်း​က ​မ​ရိပ် ၊ ​ခု​တော့ ​သူ့​ဖာ​သာ ​ရိတ်​ပေး​ထား​သည်။ ​ကျွန်​တော်​၏ ​လက်​က ​သူ​မ​၏ ​စောက်​ဖုတ်​လေး​ကို ​ခပ်​ဖွ​ဖွ​လေး ​ခ​ဏ ​တာ​မျှ​သာ ​ပွတ်​ပေး​နေ​ရ​သေး​သည်။ ​သူ​မ​၏ ​စောက်​ပတ် ​အ ​ကွဲ​ကြောင်း ​တ​လျောက်​တွင် ​အ ​ရည်​လေး​များ ​စိမ့်​စို​၍ ​ထွက်​လာ​ကြ​သည်​ကို ​သ​တိ​ထား​မိ​လိုက်​သည်။ ​အ ​မွန်​က​တော့ ​မျက်​လုံး​က​လေး​များ​ကို ​မှိတ်​ထား​ကာ ​စ​ကား​တစ်​ခွန်း​မျှ ​မ​ပြော​ပေ။ ​သူ​မ​၏ ​စောက်​ပတ်​ကို ​ခပ်​ဖွ​ဖွ​လေး ​ပွတ်​ပေး​နေ​သော ​ကျွန်​တော့် ​လက်​သည် ​ဖွ​ဖွ​လေး​ပွတ်​ရာ​မှ ​ခပ်​ဖိ​ဖိ​လေး ​ပွတ်​လိုက်​တော့​ရာ ​သူ​မ​၏ ​ပေါင်​လေး​နှစ်​လုံး​မှာ ​အ ​နည်း​ငယ် ​ကား​၍ ​သွား​တော့​၏။ ​ကျွန်​တော်​က​လည်း ​သူ​မ​၏​အ ​ကျီ​ကို ​စိတ်​ရှည်​လက်​ရှည်​ထား​၍ ​ချွတ်​ပေး​ပြီး​သည်​နှင့် ​ကျွန်​တော်​၏ ​လက်​က ​သူ​မ​၏ ​နို့​သီး​ခေါင်း​လေး​များ​ကို ​ချေ​မွ​၍ ​ပေး​နေ​မိ​သည်။ ​ဖြူ​ဖြူ​မို့​မို့​လေး ​ဖြစ်​နေ​သော ​သူ​မ​၏ ​ပါး​ပြင်​လေး​ကို​လည်း ​တစ်​ချက် ​တစ်​ချက် ​ငုံ့​၍ ​နမ်း​လိုက်​သေး​သည်။ ​မ​ကြာ​ခင်​မှာ​တင် ​သူ​မ​၏ ​ပေါင်​တံ​ဖြူ​ဖြူ​လေး​များ​မှာ ​မြောက်​လိုက်

‘ ‘ ​ဗြစ် . . ​အ င့် . . ​အ ိ . . ​အ င်း . . ​ဗြစ် . . ​ဗြစ် . . ​ကျွတ် . . ​ကျွတ် . . ​ကျွတ် . .’ ’ ​

အ ​တော်​လေး ​ကျပ်​ကျပ်​တည်း​တည်း​လေး ​ဖြစ်​နေ​သော ​သူ​မ​စောက်​ပတ်​လေး​၏ ​အ ​တွေ့​ကြောင့် ​အ ​ရ​သာ​တွေ့​သွား​သော ​ကျွန်​တော်​က ​လီး​တန်​ကြီး​ကို ​သူ​မ​၏ ​စောက်​ပတ်​ထဲ​တွင် ​တ​ဆုံး​ထိ ​သွင်း​ထား​ပြီး ​သူ​မ​၏​ကိုယ်​ပေါ်​သို့ ​မှောက်​ချ​ကာ ​နို့​လေး​တစ်​လုံး​ကို ​ငုံ​ကာ ​စို့​လိုက်​လေ​တော့​၏။ ​ကျွန်​တော် ​ငုံ​လိုက်​မိ​သော ​သူ​မ​၏ ​နို့​သီး​ခေါင်း​လေး​မှာ ​သေး​ပြီး ​ချပ်​ဝင်​နေ​သ​ယောင်​ဖြစ်​ကာ ​ဆူ​ဆူ​ဖြိုး​ဖြိုး ​အ ​မွန်​၏ ​နို့​အ ုံ​များ​မှာ​လည်း ​ယ​ခု​အ ​ခါ ​လုံး​လုံး​ကျစ်​ကျစ်​လေး ​ဖြစ်​နေ​သည်​ကို ​သ​တိ​ထား​လိုက်​မိ​တော့​ရာ ​အ ​နည်း​ငယ်​မျှ ​စိတ်​ထဲ​တွင် ​တ​မျိုး​ဖြစ်​သွား​ရ​သော ​ကျွန်​တော်​သည် ​အ ​မွန်​၏ ​မျက်​နှာ​ကို ​သေ​ချာ​စွာ​ကြည်​လိုက်​မိ​၏။​ခြင်​ထောင်​ပေါ် ​ခေါင်း​ရင်း​နံ​ရံ​တွင် ​ထွန်း​ထား​သော

​ငါး​တိုင်​အ ား ​မီး​ရောင်​က ​ခြင်​ထောင်​အ ​မိုး​ခံ​နေ​၍ ​ခပ်​မှိန်​မှိန် ​ခပ်​ပြ​ပြ​လေး​သာ​ရှိ​သော ​အ ​လင်း​ရောင်​အေ ာက်​မှ ​မျက်​လုံး​လေး​များ​မှိတ်​ကာ ​နှုတ်​ခမ်း​လေး​များ ​တင်း​တင်း​စေ့​၍ ​မာန်​တင်း​ထား​ပုံ​လေး​မှာ ​စွဲ​မက်​စ​ရာ ​တွေ့​မြင်​လိုက်​ရ​၏။ ​စင်​ထား​သော ​ခပ်​ထူ​ထူ ​မျက်​တောင်​ကော့​ကြီး​များ​မှာ​လည်း ​ကျွန်​တော်​၏ ​ဘ​ဝင်​ကို ​ချုပ်​ကိုင်​လိုက်​ကြ​သည်။ ​ကျွန်​တော် ​သေ​ချာ​စွာ ​ကြည့်​၍ ​အ ​နီး​ကပ် ​တွေ့​မြင်​လုက်​ရ​သော ​မျက်​နှာ​လေး​မှာ ​ကျွန်​တော်​၏ ​မိန်း​မ ​အ ​မွန်​၏ ​မျက်​နှာ​လေး ​မ​ဟုတ်​ပါ။ ​ခယ်​မ​ချော​လေး ​တင်​တင်​၏ ​မျက်​နှာ​လေး​သာ ​ဖြစ်​တော့​၏။ ​ကျွန်​တော်​သည် ​ခေါင်း​န​ပန်း​ကြီး​သွား​ရ​ပေ​မယ့် ​အ ​ခြေ​အ ​နေ​အ ​ရ ​သူ​မ​က​လည်း ​လို​လို​ချင်​ချင်​ရှိ​၍​နေ​လေ​သည်။ ​ကျွန်​တော်​က​လည်း ​အ ​စ​က ​ကျွန်​တော်​၏ ​ဇ​နီး ​အ ​မွန်​ဟု ​ထင်​ကာ ​အ ​စ​ပျိုး​ခဲ့​ခြင်း​ဖြစ်​သည်။ ​သူ​က ​မ​ငြင်း၊ ​အ ​ခု​လည်း ​ကျွန်​တော်​၏ ​သွေး​သား​များ​မှာ ​အ ​ဆုံး​စွန်​ဆုံး ​ထ​၍ ​နေ​ရ​ချေ​ပြီ။ ​ကျွန်​တော်​သည် ​ရှေ့​သို့​ဆက်​ရန်​သာ ​ရှိ​တော့​၏။

​ကျွန်​တော့်​၏ ​လီး​တန်​ကြီး​ကို ​တင်​တင်​၏ ​စောက်​ပတ်​ထဲ​မှ ​လျော​က​နဲ ​ဆွဲ​၍ ​အ ​ထုတ်​လိုက်​တွင်​တော့ ​သူ​မ​၏ ​တင်း​တင်း​စေ့​ထား​သော ​နှုတ်​ခမ်း​လေး​နှစ်​လွှာ​သည် ​ပွင့်​၍ ​သွား​ကာ ​သူ​မ​၏ ​ပါး​စပ်​လေး​သည် ​ဟ​၍ ​သွား​ရ​တော့​၏။ ​အ ား​ဖြင့် ​ဆောင့်​၍ ​လိုး​ရန် ​ရည်​ရွယ်​ချက်​ရှိ​ထား​ခဲ့​သော ​ကျွန်​တော်​သည် ​အ ​မွန် ​မ​ဟုတ်​ပဲ ​တင်​တင်​ဆို​တာ ​သိ​လိုက်​ရ​သည်​နှင့် ​ကျွန်​တော်​၏ ​လီး​တန်​ကြီး​ကို ​ဖြေး​ဖြေး​ပင် ​ပြန်​၍ ​သွင်း​ကာ ​ညင်​ညင်​သာ​သာ​ပင် ​လိုး​ပေး​တော့​၏။​သူ​မ​၏ ​နို့​လေး​များ​ကို​လည်း ​စို့​၍​ပေး​ရင်း ​နို့​တစ်​လုံး​ကို ​စို့​ပေး​နေ​စဉ် ​တ​ခြား​နို့​တစ်​လုံး​ကို​လည်း ​လက်​ဖြင့် ​ဆုပ်​နယ်​ချေ​မွ ​ပေး​နေ​၏။ ​မ​ကြာ​မီ​မှာ​ပင် ​တင်​တင်​၏ ​နို့​သီး​ခေါင်း​လေး​များ​သည် ​ထောင်​၍ ​လာ​ကြ​တော့​သည့်​အ ​ပြင်

​ကျွန်​တော်​၏ ​လီး​တန်​ကြီး ​အ ​သွင်း​လိုက်​တွင်​လည်း ​တင်​တင်​၏ ​ဖင်​သား​ဖြူ​ဖြူ​ကြီး​များ​မှာ ​တက်​လာ​ရ​တော့​၏။

​စောက်​ပတ်​အ ​သစ်​က​လေး​၏ ​ကောင်း​မွန်​လှ​သော ​အ ​တွေ့​ကြောင့် ​န​ဂို​ထဲ​က​မှ ​ရ​မက်​ဇော ‘ ‘ ​ဖွတ် . . ​အ င့် . . ​ဗြစ် . . ​ဟင့် . . ​ဖွတ် . . ​အ . . ​ဟင်း . . ​ဟင်း . . ’ ’
​ကျွန်​တော်​၏ ​ဆောင့်​အ ား​နှင့်​အ ​တူ ​တင်​တင်​၏ ​ကိုယ်​လုံး​တီး ​ဖြူ​ဖြူ​လေး​မှာ ​ရှေ့​တိုး ​နောက်​ငင်​ဖြင့် ​လှုပ်​ခါ​နေ​ရင်း ​သူ​မ​သည် ​ရင်​ဘတ်​လေး ​မြောက်​လာ​လိုက် ​ဖင်​လေး​ကော့​လာ​လိုက် ​ဖြစ်​နေ​တော့​သည်။ ​ထို့​ပြင် ​တင်​တင်​၏ ​လက်​နှစ်​ဖက်​သည်​လည်း ​ကျွန်​တော်​၏ ​ကျော​ပြင်​ကျယ်​ကြီး​ကို ​ဖက်​တွယ်​၍​လာ​ပြီး ​တစ်​ချက် ​တစ်​ချက် ​မော့​၍ ​တက်​သွား​ရ​သော ​သူ​မ​၏ ​မျက်​နှာ​လေး​တွင်​တော့ ​နှုတ်​ခမ်း​ဖူး​လေး​များ​မှာ ​တ​ဆတ်​ဆတ် ​တုန်​၍​သာ ​နေ​တော့​၏။

​ဆောင့်​၍ ​လိုး​ရင်း ​လိုး​ရင်း​ဖြင့် ​တင်​တင်​၏ ​ကိုယ်​လုံး​လေး​သည်​လည်း ​မြောက်​၍ ​အ ​တန်​ကြာ​အေ ာင် ​ငြိမ်​၍ ​နေ​ကာ ​အ ​မော​ပြေ​၍ ​နေ​ကြ​ပြီး​လျှင် ​ကျွန်​တော်​သည် ​ခေါင်း​ထောင်​၍ ​ထ​လိုက်​၏။ ​ပြီး​တော့ ​သူ​မ​၏ ​စောက်​ပတ်​ထဲ​မှ ​လီး​တန်​ကြီး​ကို ​တစ်​ချောင်း​လုံး ​ဆွဲ​၍ ​မ​ချွတ်​သေး​ပဲ ​တစ်​ဝက်​မျှ​သာ ​ထုတ်​၍ ​ဖြေး​ဖြေး​လေး ​ပြန်​သွင်း​ကာ ​အ ​ညင်​သာ​ဆုံး​နှုန်း​ဖြင့် ​လိုး​၍ ​ပေး​နေ​လိုက်​၏။
​ယ​ခု​အ ​ချိန်​ထိ ​ကျွန်​တော်​သည် ​တင်​တင်​အ ား ​မ​သိ​သ​လို​ပင် ​ဘယ်​လို​မှ ​မ​ခေါ် ​ဘဲ ​အ ​သာ​နေ​ခဲ့​သည်။ ​ကျွန်​တော်​၏ ​လီး​တန်​ကြီး​မှာ​လည်း ​တစ်​ချီ​ပြီး​သွား​သော်​လည်း ​အ ​ပျို​စင်​စောက်​ပတ်​လေး​၏ ​အ ​တွေ့ ​ကြောင့် ​မာန်​တက်​ကာ ​လုံး၀ ​ပျော့​ခွေ​မ​သွား​ပဲ ​ရှိ​ရာ​မှ ​ယ​ခု​တ​ဖန် ​လီး​တန်​ကြီး ​တစ်​ဝက်​မျှ​ဖြင့် ​သွင်း​ချီ ​ထုတ်​ချီ ​လိုး​ပေး​နေ​ပြန်​တော့ ​တ​ခ​ဏ ​အ ​တွင်း​မှာ​ပင် ​ကျွန်​တော်​၏ ​လီး​တန်​ကြီး​မှာ ​စံ​ချိန်​မှီ​အေ ာင်​ပင် ​ပြန်​လည်​၍ ​ကြီး​ထွား​လာ​တော့​၏။ ​သွေး​သား ​ဆူ​ဖြိုး​လွန်း​လှ​သော ​တင်​တင်​သည်​လည်း ​ပြန်​၍ ​စိတ်​ပါ​လက်​ပါ​လေး ​ဖြစ်​လာ​ရ​သည်​ကို ​တွေ့​ရ​သ​ဖြင့် ​ကျွန်​တော်​သည် ​လီး​တန်​ကြီး​ကို ​တင်​တင်​၏ ​စောက်​ပတ်​ထဲ​သို့ ​အ ​ကုန်​သွင်း ​အ ​ကုန်​ထုတ်​ကာ ​ခပ်​ဖိ​ဖိ​လေး ​ဆောင့်​၍ ​လိုး​ပေး​နေ​ပါ​တော့​သည်။ ​အ ​ချက်( ၂၀) ​မျှ ​လိုး​ပေး​ပြီး​သော ​အ ​ခါ​တွင်​တော့ ​ကျွန်​တော်​သည် ​အ ား​ရ​ပါး​ရ ​ဆောင့်​ကာ (၂) ​ကြိမ် (၃) ​ကြိမ်​လောက် ​ဆောင့်​၍ ​ထည့်​လိုက်​၏။

‘ ‘ ​ြွ​ဗတ် . . ​အ င့် . . ​ြွ​ဗတ် . . ​အ . . ​ြွ​ဗတ် . . ​အ ​မ​လေး . .’ ’

‘ ‘ ​ြွ​ပတ်’ ’

​ပြီး​သည်​နှင့် ​ကျွန်​တော်​သည် ​လီး​တန်​ကြီး​ကို ​သူ​မ​၏ ​စောက်​ပတ်​ထဲ​မှ ​အ ​ကုန်​ဆွဲ​ချွတ် ​လိုက်​လေ​တော့​သည်။ ​ထို​နောက်​တွင်​တော့ ​ကျွန်​တော်​က ​ခြေ​ရင်​ဖက်​ရှိ ​သူ​မ​၏ ​ထ​မီ​လေး​ကို ​လှမ်း​၍ ​ဆွဲ​ကာ ​သူ​မ​၏ ​စောက်​ပတ်​နှင့် ​လီး​တန်​ကြီး​ကို ​သုတ်​ပေး​လိုက်​တော့​၏။ ​တင်​တင်​က​တော့ ​သူ​မ​၏ ​မျက်​လုံး​လေး​များ​ကို ​ပုတ်​ခတ် ​ပုတ်​ခတ်​လုပ်​၍ ​ကျွန်​တော့်​ကို ​အ ​သာ​လေး​ကြည့်​၏။ ​ကျွန်​တော်​က​တော့ ​တင်​တင်​မှန်း ​မ​သိ​လေ​ဟန်​ဖြင့်​ပင် ​သူ​မ​၏ ​ဘေး​တွင် ​ဝင်​၍ ​လှဲ​လိုက်​ကာ ​ကျွန်​တော်​သည် ​သူ​မ​၏ ​ကိုယ်​လုံး​လေး​ကို ​ဖက်​လိုက်​၏။ ​ပြီး​တော့ ​တင်​တင်​၏ ​န​ဖူး​လေး ​မေး​စေ့​လေး​နှင့် ​ပါး​ပြင်​လေး​နှစ်​ဖက်​တို့​ကို ​နမ်း​နေ​ရာ ​တင်​တင်​က​လည်း ​သူ​မ​၏ ​မျက်​နှာ​လေး​ကို ​ခပ်​မော့​မော့ ​လုပ်​ပေး​ကာ ​အ ​နမ်း​ခံ​နေ​၏။

​သူ​မ​၏ ​မျက်​နှာ​လေး​အ ​နှံ့​ကို ​အ ား​ရ​အေ ာင် ​နမ်း​ပြီး​သည်​နှင့် ​ကျွန်​တော်​သည် ​ဖူး​ဖူး​လေး​ေ၀​ကာ ​တင်​တင်​ခ​မျာ​မှာ​လည်း ​သူ​မ​၏ ​နှုတ်​ခမ်း​လေး​နှင့် ​ကျွန်​တော်​၏ ​နှုတ်​ခမ်း​ကို ​တ​ြွ​ပတ်​ြွ​ပတ်​နှင့် ​ပြန်​လှန်​ကာ ​စုပ်​ပေး​နေ​ရှာ​၏။ ​သူ​မ​၏ ​လက်​တစ်​ဖက်​က​တော့ ​ကျွန်​တော်​၏ ​ကိုယ်​ကို ​သိုင်း​၍ ​ဖက်​ထား​ကာ ​ကျန်​သော ​တင်​တင်​၏ ​လက်​တစ်​ဖက်​က​တော့ ​သူ​မ​နှင့် ​ကျွန်​တော့် ​အ ​ကြား​တွင် ​ရောက်​နေ​ပြီး ​ကျွန်​တော်​၏ ​လီး​တန်​ကြီး​အေ ာက်​တွင် ​ပိ​နေ​၏။ ​သူ​မ​၏ ​နှုတ်​ခမ်း​လေး​များ​ကို ​စုပ်​နမ်း​ရင်း ​တင်​တင်​၏ ​ဗိုက်​သား​လေး​များ​နှင့် ​သူ​မ​၏ ​ဆီး​ခုံ​လေး​တို့​ကို ​ပွတ်​ပေး​နေ​သော ​ကျွန်​တော်​၏ ​လက်​သည် ​တင်​တင်​၏ ​ပြောင်​သ​လင်း​ခါ​နေ​သော ​စောက်​ဖုတ်​အ ုံ​လေး​ပေါ် ​သို့ ​ရောက်​သွား​ကာ ​ဖွ​ဖွ​လေး ​ပွတ်​ပေး​နေ​ရာ ​အ ​မွှေး ​အ ​မျှင် ​လုံး၀​မ​ရှိ​သော ​တင်​တင်​၏ ​စောက်​ဖုတ်​လေး ​သည် ​ချော​မွေ့ ​ညက်​ညော​၍ ​အ ိ​စက်​လျက် ​ရှိ​ရ​ကား ​ကျွန်​တော့်​အ ​ဖို့ ​ထိ​တွေ့​၍ ​ပွတ်​ပေး​နေ​ရ​သည်​မှာ ​အ ​ရ​သာ​တွေ့​လှ​သည်။ ​ကျွန်​တော်​၏ ​လက်​သည်​ပင် ​အ ိ​စက် ​ထွေး​အ ိ​နေ​သော ​သူ​မ​၏ ​စောက်​ဖုတ် ​ဖောင်း​ဖောင်း​လေး​ကို ​တစ်​ချက် ​တစ်​ချက်​တွင် ​သာ​သာ​လေး ​ဖိ​ကြည့် ​မိ​နေ​သေး​၏။ ​

ခ​ဏ ​ကြာ​တော့ ​ကျွန်​တော်​သည် ​တင်​တင်​၏ ​နှုတ်​ခမ်း​များ​ဆီ​မှ ​ကျွန်​တော်​၏ ​နှုတ်​ခမ်း​များ​ကို ​ခွာ​လိုက်​ကာ ​သူ​မ​၏ ​ဘေး​တွင် ​ဒူး​ထောက်​လျက် ​ထိုင်​လိုက်​၏။ ​ပြီး​တော့ ​ကျွန်​တော်​၏ ​မျက်​နှာ​က ​သူ​မ​၏ ​ရင်​ဘတ်​ပေါ် ​သို့​အ ပ်​ကာ ​လက်​တစ်​ဖက်​က​လည်း ​ကျွန်​တော်​တို့ ​နှစ်​ယောက်​ကြား​ရှိ ​တင်​တင်​၏ ​လက်​လေး​ကို ​ဆွဲ​ကိုင်​၍ ​မာ​တောင်​၍ ​နေ​သော ​ကျွန်​တော်​၏ ​လီး​တန်​ကြီး​ကို ​သူ​မ​၏ ​လက်​ဖ​ဝါး​ထဲ​သို့ ​ထည့်​ပေး​လိုက်​တော့​၏။

ကျွန်​တော်​သည် ​လျှာ​ကို ​တစ်​လစ်​လေး​ထုတ်​ကာ ​တင်​တင်​၏ ​နို့​သီး​ခေါင်း​လေး​များ​ကို ​လျှာ​ဖြင့် ​ပွတ်​ကာ ​လျက်​ကာ ​လုပ်​ပေး​နေ​ချိန်​မှာ​တော့ ​တင်​တင်​သည် ​သူ​မ​၏ ​လက်​ဖ​ဝါး​ထဲ​တွင် ​ရောက်​နေ​သော ​ကျွန်​တော်​၏ ​လီး​တန်​ကြီး​ကို ​ပ​ထ​မ​တွင် ​တ​ရွ​ရွ​ဖြင့် ​စမ်း​ကာ ​ကိုင်​နေ​ပြီး​မှ ​တ​ဖြေး​ဖြေး ​နဲ​နဲ ​တင်း​တင်း​ကိုင်​ကာ ​ဖျစ်​ညှစ်​၍ ​ပေး​လာ​တော့​၏။

ကျွန်​တော့်​၏ ​ခယ်​မ​ချော ​တင်​တင်​ဖြစ်​သည်​ဆို​သည့် ​အ ​သိ​နှင့် ​သူ​မ​၏ ​လက်​ဖ​ဝါး​နု​နု​လေး​တို့​ကြောင့် ​ကျွန်​တော်​၏ ​လီး​တန်​ကြီး​မှာ ​တစ်​စ​တစ်​စ ​မာ​တင်း​၍ ​အ ​ဆ​မ​တန် ​ကြီး​ထွား​ကာ ​လာ​ရ​တော့​သည်။ ​တင်​တင်​သည်​လည်း ​သူ​မ​၏ ​ပေါင်​ဖြူ​ဖြူ ​နှစ်​လုံး​မှာ ​လှုပ်​လှုပ်​ရွ​ရွ​ဖြစ်​လျက် ​သူ​မ​၏ ​ပေါင်​တစ်​ဖက်​ကို ​ဆွဲ​၍ ​ထောင်​လိုက်​၏။

ပြီး​တော့ ​သူ​မ​၏ ​မျက်​လုံး​လေး​များ​သည် ​ပွင့်​၍ ​မ​လာ​တော့​ဘဲ ​သူ​မ​၏ ​နှုတ်​ခေါင်း​ဖျား​မှ ​အ ​သက်​ရှု​သံ​များ ​ပြင်း​ထန်​၍ ​လာ​တော့​သည်။ ​သူ​မ​၏ ​နို့​လေး​များ​ဆီ​မှ ​ကျွန်​တော်​၏ ​မျက်​နှာ​ကို ​သူ​မ​၏​ဦး​ခေါင်း​လေး​ဘေး​သို့ ​မှောက်​၍ ​တင်​တင်​၏ ​နား​ဆီ​သို့​ကပ်​ကာ ​တိုး​တိုး​လေး ​ပြော​လိုက်​၏။

‘ ‘ ​ကို့​ကို ​ကုန်း​ပေး​ပါ​လား​ဟင် . . . ’ ’

‘ ‘ ​ဟင် . . ’ ’

​တင်​တင်​၏ ​ကိုယ်​လုံး​လေး​မှာ ​ဆတ်​က​နဲ ​တုန်​သွား​၏။ ​ကျွန်​တော်​က ​ပြော​ပြီး​သည်​နှင့် ​သူ​မ​၏ ​ပါး​ပြင်​လေး ​တစ်​ဖက်​ကို ​ကြင်​ကြင်​နာ​နာ​လေး ​နမ်း​ကာ ​ကြုံး​၍​ထ​လိုက်​ပြီး ​သူ​မ​၏ ​ခြေ​ရင်း​ဘက်​ဘေး​၌​ဒူး​ထောက်​ကာ ​ထိုင်​လိုက်​ရင်း ​တင်​တင်​၏ ​ဝတ်​လစ်​စ​လစ် ​ကိုယ်​လုံး​ဖြူ​ဖြူ​လေး​ကို ​အ ာ​သာ​ငမ်း​ငမ်း ​ကြည့်​နေ​မိ​၏။ ​အ ​မွှေး​အ ​မျှင် ​လုံး၀​မ​ရှိ​သော ​သူ​မ​၏ ​စောက်​ပတ်​လေး​၏ ​အ ​ကွဲ​ကြောင်း​လေး​တစ်​လျောက်​တွင် ​စောက်​ရည်​လေး​များ​မှာ ​စိမ့်​ထွက်​နေ​ပြီး ​စောက်​ပတ်​နှုတ်​ခမ်း ​သား​လေး ​နျစ်​ခု​မှာ​လည်း ​ဖောင်း​တင်း​၍ ​နေ​၏။ ​ခ​ဏ ​နေ​တော့​မှ ​တင်​တင်​သည် ​မ​ထူး​တော့​ပါ​ဘူး ​ဆို​သည့် ​သ​ဘော​ဖြင့် ​သက်​ပြင်း​လေး​တစ်​ချက်​ချ​ကာ ​လူး​လဲ​ထ​လိုက်​၏။ ​ကျွန်​တော့်​ကို ​မ​ကြည့်​ပေ။ ​ထို​သို့ ​ချ​ပြီး​သည်​နှင့် ​တင်​တင်​သည် ​အ ိပ်​ယာ​ပေါ် ​တွင် ​ဒူး​ထောက်​၍ ​ရှေ့​တွင် ​သူ​မ​၏ ​လက်​နှစ်​ဖက်​ကို ​ဆန့်​၍ ​ထောက်​ကာ ​လေး​ဖက်​ကုန်း​ပေး​လိုက်​တော့​သည်။ ​ကျွန်​တော်​သည် ​တင်​တင်​၏ ​နောက်​ဖက်​သို့ ​ဒူး​ထောက်​လျက် ​တိုး​ကပ်​သွား​ပြီး ​ကုန်း​ထား​သော ​သူ​မ​၏ ​ဖင်​သား​ကြီး​ဆီ​သို့ ​တိုး​ကပ်​မိ​သည်​နှင့် ​အ ​သဲ​ယား​ဖွယ်​ကောင်း​သော ​နောက်​ဖက်​သို့ ​စူ​ထွက်​နေ​သည့်​တင်​တင်​၏ ​စောက်​ပတ်​နှုတ်​ခမ်း​သား​နှစ်​ခု​ကို ​လက်​မ​ဖြင့် ​ကပ်​ကာ ​အေ ာက်​မှ ​အ ​ပေါ် ​သို့ ​ဆွဲ​လျက် ​ပွတ်​ပေး​လိုက်​မိ​၏။

‘ ‘ ​အ ိုး . . . ​အ ​ကို့ . . ’ ’

​တိုး​ညှင်း​သော​အ ​သံ​လေး ​ထွက်​ပေါ် ​လာ​ပြီး ​တင်​တင်​၏ ​ဖင်​သား​ကြီး​များ​မှာ ​လှုပ်​ခ​နဲ ​တစ်​ချက်​ခါ​သွား​တော့​သည်။ ​ပြီး​သည်​နှင့် ​ကျွန်​တော်​သည် ​သူ​မ​၏ ​စောက်​ပတ်​ထဲ​သို့
​လီး​တန်​ကြီး​ကို ​တေ့​ကာ ​သူ​မ​၏ ​ခါး​လေး​ကို ​လက်​နှစ်​ဖက်​ဖြင့် ​ထိန်း​ကိုင်​ကာ ​ထိုး​သွင်း​လိုက်​တော့​၏။ ‘ ‘ ​ဖွတ် . . ​အ င့် . . ​ကျွတ် . . ​ကျွတ် . . ’ ’
​ပြင်း​ထန်​သော ​ရ​မက်​စိတ်​ကြောင့် ​ကျွန်​တော့်​၏ ​လိုး​သွင်​ချက်​များ​သည် ​ပြင်း​ထန်​၍ ​သွား​တော့​ရာ ​တင်​တင်​၏ ​ကုန်း​ထား​သော ​ခါး​လေး​မှာ ​တွန့်​သွား​ပြီး ​သူ​မ​၏ ​နှုတ်​ဖျား​မှ​လည်း ​စုပ်​က​လေး​များ​ပင် ​သပ်​လိုက်​ရ​ရှာ​သည်။ ​တင်​တင်​၏ ​စောက်​ပတ်​ထဲ​သို့ ​တ​ဆုံး​ဝင်​၍ ​သွား​သော ​ကျွန်​တော်​၏ ​လီး​တန်​ကြီး​သည် ​ကျဉ်း​ကြပ်​လှ​သော ​တင်​တင်​၏ ​နူး​နူး​ညံ့​ညံ့ ​စောက်​ခေါင်း​သား ​လေး​များ​က ​အ ​တင်း​ဆွဲ​ညှစ်​လိုက်​သ​လို ​ဖြစ်​သွား​ရ​သော​ကြောင့် ​ကျွန်​တော်​သည်​လည်း ​တင်​တင်​ကို ​ညှာ​ရန် ​စိတ်​ကူး​မ​ရှိ​တော့​ဘဲ ​အ ား​ရ​ပါး​ရ​ပင် ​ဆောင့်​ကာ ​ဆောင့်​ကာ ​လိုး​နေ​တော့​၏။ ​လေး​ဖက်​ထောက်​၍ ​ဖင်​ကုန်း​ကာ ​အ ​လိုး​ခံ​နေ​သော ​တင်​တင်​သည်​လည်း ​သူ​မ​၏ ​ဦး​ခေါင်း​လေး​မှာ ​ငိုက်​သွား​မ​လို​ဖြစ်​လိုက် ​လန်​၍​တက်​လာ​သ​လို​ဖြင့် ​ကာ​မ​အ ​ရ​သာ​ကို ​တ၀​ကြီး ​ခံ​စား​နေ​ရင်း ​သူ​မ​၏ ​ဖင်​သား​ကြီး​များ​မှာ​လည်း ​ကျွန်​တော့်​၏ ​ဆောင့်​အ ား​ကြောင့် ​အ ိ​ထွေး​သော ​အ ​သား​စိုင်​များ​သည် ​တုန်​က​နဲ ​တုန်​က​နဲ ​ဖြစ်​၍ ​သွား​နေ​ရ​သည်​မှာ ​အ ​သဲ​တ​ယား​ယား ​အ ား​ရ​ဖွယ်​ကောင်း​လှ​ပေ​တော့​သည်။ ​အ ​လိုး​ခံ​ရင်း​က ​ထွက်​၍​လာ​သော ​တင်​တင်​၏ ​စောက်​ရည်​တွေ​က​လည်း ​သူ​မ​၏ ​စောက်​ဖုတ်​အ ုံ​တွင် ​သာ​မ​က ​ပေါင်​ခြံ​နှစ်​ဖက်​တွင်​လည်း ​ပေ​ပွ​နေ​ရ​တော့​၏။ ​တ​ဖြေး​ဖြေး​ဖြင့် ​တင်​တင့်​ထံ​မှ ​တ​ဟင်း​ဟင်း ​ညီး​သံ​လေး​တွေ​က​လည်း ​ဆက်​တိုက်​ဆို​သ​လို ​ထွက်​ပေါ် ​လာ​ရ​လေ​တော့​၏။ ​သူ​မ​၏ ​ရှေ့​တွင် ​ထောက်​ထား​သော ​သွယ်​လျ​သော ​သူ​မ​၏ ​ဖြူ​ဖွေး​သော ​လက်​က​လေး​များ​သည်​ပင် ​တ​ဆတ်​ဆတ် ​တုန်​၍ ​နေ​ရှာ​လေ​သည်။ ​ရ​မက်​စိတ်​များ ​ပြင်း​ထန်​၍ ​လာ​ရာ​မှ ​အ ​ရ​သာ​များ ​အ ီ​စိမ့်​၍ ​လာ​ရ​သော ​ကျွန်​တော်​သည် ​တင်​တင်​၏ ​ခါး​လေး​ကို ​လက်​နှစ်​ဖက်​ဖြင့် ​စုံ​ကိုင်​ကာ ​ကျွန်​တော်​၏ ​လီး​တန်​ကြီး​ကို ​အ ​ဆုံး​နီး​ပါး​ထုတ်​ကာ ​အ ား​ကုန်​ပင် ​ကြုံး​၍ ​ကြုံး​၍ ( ၁၀) ​ချက်​မျှ ​ဆောင့်​ကာ ​လိုး​ပစ်​လိုက်​တော့​သည်။

‘ ‘ ​အ ာ့ . . ​အ င်း . . ​အ . . ​အ . . ​အ ​မ​လေး . . ​ဟင်း’ ’

​တင်​တင်​၏ ​ကိုယ်​လုံး​လေး​မှာ ​တုန်​ခါ​သွား​လျက်​က​ပင် ​ရှေ့​သို့ ​ဟတ်​ထိုး​ကျ​သွား​ချိန်​မှာ​ပင် ​ကျွန်​တော်​က​လည်း ​သူ​မ​၏ ​ဖင်​သား​ကြီး​များ​ကို ​အ ​တင်း​ဆွဲ​၍ ​ကပ်​ကာ ​တင်​တင်​၏ ​ကျော​ပြင်​ပေါ် ​သို့ ​မှောက်​ရက်​သား​လေး​ပါ​သွား​လေ​တော့​၏။ ( ၅) ​မိ​နစ်​လောက် ​ကြာ​အေ ာင် ​ထပ်​ရက်​သား​က​လေး ​အ ​မော​ဖြေ​နေ​ပြီး​မှ ​ကျွန်​တော်​က ​ဘေး​သို့ ​ပက်​လက် ​လှန်​ချ​လိုက်​ကာ ​မျက်​လုံး​မှိတ်​၍ ​မှိန်း​နေ​လိုက်​တော့​၏။ ​ခ​ဏ ​ကြာ​မျှ​ကြာ​တော့​မှ ​တင်​တင်​က ​လူး​လဲ​ထ​ကာ ​ကျွန်​တော့်​ကို ​ကျော​ပေး​ထား​ရင်း ​သူ​မ​၏ ​အ ​ဝတ်​အ ​စား​များ​ကို ​ဝတ်​နေ​၏။ ​ကျွန်​တော်​က ​ပက်​လက်​လှန်​နေ​ရာ​မှ ​လက်​တစ်​ဖက်​ဖြင့် ​သူ​မ​၏ ​ဖင်​သား​ဖြူ​ဖြူ​ကြီး​ကို ​လှမ်း​၍ ​ကိုင်​ကာ ​ဖျစ်​ညှစ်​ပေး​နေ​မိ​သေး​၏။ ​အ ​ဝတ်​အ ​စား​များ ​ဝတ်​ပြီး​သွား​တော့ ​တင်​တင်​သည် ​ခြင်​ထောင်​အ ​ပြင်​သို့ ​ထွက်​ကာ ​ကု​တင်​ပေါ် ​မှ ​ဆင်း​လိုက်​လေ​၏။

‘ ‘ ​ကိုယ် ​ထ​မင်း ​နည်း​နည်း​လောက် ​စား​ရင် ​ကောင်း​မ​လား ​မ​သိ​ဘူး . . ’ ’

‘ ‘ ​အ င်း . . . ’ ’

​တင်​တင်​တစ်​ယောက် ​ထွက်​သွား​မှ ​ကျွန်​တော်​သည် ​အ ိပ်​ယာ​ပေါ် ​မှ ​လူး​လဲ​ထ​ကာ ​အ ​ဝတ်​အ ​စား​များ​ကို ​ယူ​၍ ​ဝတ်​လိုက်​၏။ ​ပြီး​နောက် ​အ ိပ်​ယာ​ပေါ် ​သို့​ပြန်​၍ ​လှဲ​ချ​လိုက်​မိ​ရာ ​တ​ခ​ဏ ​တွင်း​မှာ​ပင် ​အ ိပ်​ပျော်​၍ ​သွား​ရ​တော့​၏။ ​မည်​မျှ​ကြာ​အေ ာင် ​အ ိပ်​ပျော်​သွား​သည်​မ​သိ . .

‘ ‘ ​ဟေး ​လူ​ကြီး ​ထ . . ​ထ . . ​ဘယ်​အ ​ချိန်​က ​ပြန်​ရောက်​ပြီး ​စ​မတ်​ကျ​ကျ ​အ ိပ်​ပျော်​နေ​တာ​လဲ’ ’ ​ဟူ​သော ​အ ​မွန်​၏​အ ​သံ​ကို ​ကြား​လိုက်​မှ ​ကျွန်​တော်​သည် ​လန့်​၍ ​နိုး​လာ​ကာ ​လူး​လဲ​ထ​၍ ​ကု​တင်​ပေါ် ​မှ ​ဆင်း​လိုက်​လေ​တော့​၏။

‘ ‘ ​ထ​မင်း ​စား​ပြီး​ပြီ​လား’ ’ ​အ ​မွန်​က ​ကျွန်​တော်​ကို ​မေး​နေ​ပြန်​သည်။ ​အ ​မွန်​၏ ​ကိုယ်​ပေါ် ​တွင်​ဝတ်​ဆင်​ထား​သည်​မှာ ​အ ​မေ​ရိ​ကန် ​နိုင်​လွန်​အ ​ကွက်​ဖြူ ​လက်​ရှည်၊ ​ဘန်​ကောက်​လုံ​ချည် ​နံ့​သာ​ရောင်​နှင့်​ဖြစ်​၏။ ​ခေါင်း​တွင်​လည်း ​သေ​ချာ​စွာ ​ကျစ်​ဆံ​ကျစ်​၍ ​ပြန်​ထုံး​ကာ ​ပိုက်​ကွန်​ဖြင့်
​အ ုပ်​ထား​ရုံ​တွင်​မ​က ​ပန်း​အ ​ဖြူ ​တစ်​ပွင့်​လည်း ​ပန်​ထား​သေး​၏။

‘ ‘ ​မင်း ​ဒါ​ဘယ်​က ​ပြန်​လာ​တာ​လဲ ​ဒီ​အ ​ချိန်​ကျ​မှ’ ’

‘ ‘ ​မွန့်​သူ​ငယ်​ချင်း ​ရှယ်​လီ​မျိုး​သွင်​တို့ ​အ ိမ်​မှာ ​ဘု​ရား​ကိုး​ဆူ ​ရှိ​လို့ ​သွား​တာ​လေ ၊ ​မေ​မေ​က​လဲ ​ည​နေ​မှာ ​သူ့​တူ​မ ​လာ​ခေါ် ​လို့ ​သ​မိုင်း​ကို ​ပါ​သွား​တယ်။ ​အ ိမ်​မှာ ​တင်​တင်​တို့ ​မှာ​ခဲ့​သား​ဘဲ
​မ​မ​ပြန်​မ​လာ​မှီ ​သူ​ပြန်​လာ​ပြီး ​ထ​မင်း​စား​မယ်​ဆို ​ကျေွး​လိုက်​လို့’ ’

‘ ‘ ​ကဲ ​ဆာ​ပြီ ​မွန်​ရာ ​ထ​မင်း​စား​ရ​အေ ာင်’ ’

​အ ​မွန်​တစ်​ယောက် ​အ ​ဝတ်​အ ​စား​များ ​လဲ​၍ ​ပြီး​သော​အ ​ခါ​တွင်​တော့ ​ထ​မင်း​စား​ရန် ​နှစ်​ယောက်​သား ​ထွက်​လာ​ကြ​သော​အ ​ခါ​ဝယ် ​ထ​မင်း​စား​ပွဲ​ပေါ် ​ဝယ် ​ကျွန်​တော်​တစ်​ယောက်​စာ ​ထ​မင်း​ဟင်း​များ​မှာ ​ခူး​ခပ်​၍ ​အ ​ဆင်​သင့်​ပင် ​အ ုပ်​ဆိုင်း​ထား​သည်​ကို ​တွေ့​မြင်​လိုက်​ရ​ပါ​တော့​သည်။

နောက်​တစ်​နေ့ ​နံ​နက် ​ကျွန်​တော် ​အိပ်​ရာ​ထ​တော့ ​ကျွန်​တော့်​၏​ဇ ​နီး ​အ ​မွန်​သည် ​ဈေး​သွား​ပြီ ​ဖြစ်​သည်။ ​ကျွန်​တော်​လည်း ​မျက်​နှာ​သစ် ​အ ​ဝတ်​အ ​စား​လဲ​ကာ ​ထ​မင်း​စား​ပွဲ​ပေါ် ​တွင် ​အ ​ဆင်​သင့် ​တင်​၍ ​ပြင်​ထား​သော ​ထ​မင်း​ကြော်​ကို ​စား​ကာ ​အိမ်​ရှေ့​ခုံ​ပေါ် ​တွင်​ပင်
​ရှိ​နေ​သေး​သော ​ကျွန်​တော်​၏ ​လွယ်​အိတ်​ကို ​ဆွဲ​ကာ ​ထွက်​ခဲ့​တော့​၏။ ​တ​န​င်္ဂ​နွေ​နေ့​လည်း​ဖြစ်​တော့ ​ရုံး​သွား​ရန်​လည်း ​မ​လို​သ​ဖြင့် ​ကျွန်​တော်​သည် ​လမ်း​ထိပ်​ရှိ ​အ ​ရက်​ဆိုင်​သို့ ​ဝင်​ကာ ​အ ​ရက်​သောက်​နေ​လိုက်​၏။ ​အ ​ရက်​တစ်​ပိုင်း​လောက် ​ကုန်​ခါ​နီး​တွင်​တော့ ​ဆိုင်​ထဲ​သို့ ​လူ​တစ်​ယောက်​ဝင်​လာ​ပြီး . . ‘ ‘ ​ဆ​ရာ ​ကို​ဆန်း​မြင့် ​ဆို​တာ ​ဘယ်​သူ​ပါ​လဲ​ဗျာ . . ’ ’
​ဟု​မေး​နေ​သည်​ကို ​ကြား​ရ​၍​ကျွန်​တော်​က​လှည့်​ကြည့်​လိုက်​ပြီး

‘ ‘ ​ဆန်း​မြင့် ​ဆို​တာ ​ကျုပ်​ပါ​ဘဲ ​ဘာ​ကိ​စ္စ ​ရှိ့​လို့​လဲ’ ’

​ကျွန်​တော်​က ​ထို​သူ​ကို ​စိုက်​ကြည့်​ရင်း ​ဖြေ​လိုက်​ပါ​သည်။ ​အ ​ခြား​ခုံ​တွင် ​ထိုင်​၍ ​အ ​ရက်​သောက်​နေ​ကြ​သော ​လူ( ၂) ​ယောက်​က​လည်း ​ကျွန်​တော်​တို့​ကို ​လှမ်း​၍ ​အ ​ကဲ​ခတ်​ကြည့်​နေ​၏။
‘ ‘ ​သြော် ​ဆ​ရာ့ ​ဇ​နီး​နဲ့ ​တူ​တယ် ​ခေါ် ​ခိုင်း​လိုက်​လို့​ပါ ​ဟို​ရှေ့​နား​က ​ကျွန်​တော့် ​ဆိုက်​ကား​ပေါ် ​မှာ ​စောင့်​နေ​တယ်’ ’
‘ ‘ ​ဟုတ်​ကဲ့ ​ကျွန်​တော် ​အ ​ခု​ပဲ ​လာ​ခဲ့​မယ်၊ ​ပိုက်​ဆံ​ရှင်း​လိုက်​ဦး​မယ်’ ’
​ကျွန်​တော်​က ​ပြော​ပြော​ဆို​ဆို ​လက်​ကျန်​အ ​ရက်​ခွက်​ကို ​မော့​ပြီး​လျှင် ​ကျ​သ​ရွေ့ ​ပိုက်​ဆံ​ကို ​ရှင်း​ပေး​လိုက်​ပြီး​လျှင် ​ဆိုင်​ထဲ​မှ ​ထွက်​၍​လာ​သော​အ ​ခါ ​ကျွန်​တော် ​အ ​ကြီး​အ ​ကျယ် ​အ ံ့​သြ​၍ ​သွား​ရ​ပြန်​၏။ ​ဆိုက်​ကား​ပေါ် ​တွင် ​ထိုင်​၍ ​စောင့်​နေ​သူ​မှာ ​ကျွန်​တော်​၏ ​ဇ​နီး ​အ ​မွန် ​မ​ဟုတ်​ပဲကျွန်​တော်​၏ ​ခယ်​မ​ချော ​တင်​တင်​ပင် ​ဖြစ်​နေ​ပါ​သည်။
‘ ‘ ​လာ ​အ စ်​ကို ​ဆိုက်​ကား​ပေါ် ​တက် ​တင်​တင်​ကို ​မြို့​ထဲ ​လိုက်​ပို့​စမ်း​ပါ’ ’
​တင်​တင်​က ​ခပ်​တည်​တည်​ဖြင့် ​ပြော​လိုက်​သ​ဖြင့် ​ကျွန်​တော်​မှာ​လည်း ​ယောင်​တောင်​တောင်​နှင့် ​ဆိုက်​ကား​ပေါ် ​သို့ ​တက်​ထိုင်​၍ ​လိုက်​လာ​ခဲ့​ရ​ပါ​တော့​သည်။
‘ ‘ ​ဘယ်​ကို ​သွား​မှာ​လဲ ​တင်​တင်’ ’
‘ ‘ ​မြို့​ထဲ​ကို​ပါ​လို့ ​ဆို​နေ . . ’ ’
​ကျွန်​တော် ​ဘာ​မှ ​ပြန်​မ​ပြော​တော့​ပဲ ​ငြိမ်​၍ ​နေ​လိုက်​ပါ​သည်။ ​တင်​တင်​သည်ဂ​လုပ်​ရုံ​သို့ ​ အ ​နင်း​ခိုင်း​၍ ​ဂ​လုပ်​ရုံ​ရှေ့​အ ​ရောက်​တွင် ​ဆိုက်​ကား​ပေါ် ​မှ ​ဆင်း​လိုက်​ကာ ​ဆိုက်​ကား​ဆ​ရာ​အား ​ပိုက်​ဆံ​ရှင်း​ပေး​လိုက်​ပါ​သည်။
‘ ‘ ​ဘယ်​နှစ်​နာ​ရီ ​ထိုး​ပြီ​လဲ ​အ စ်​ကို’ ’
‘ ‘ ( ၈ ) ​နာ​ရီ​နဲ့ ( ၄၅ ) ​မိ​နစ်’ ’
‘ ‘ ​ဒီ​ရုံ​က ​မော​နင်း​ရှိုး​ကြည့်​ရ​အေ ာင်’ ’
​တင်​တင်​က ​ရှေ့​မှ ​ခပ်​တည်​တည်​လျှောက်​သွား​ပြီး ​ပြော​သ​ဖြင့် ​ကျွန်​တော်​သည် ​အ ံ့​အ ား​သင့်​သွား​ရ​ကာ . .
‘ ‘ ​ဟင် ​မော​နင်း​ရှိုး​ကြည့်​မယ် ​ဟုတ်​လား ​အိမ်​ကို ​ဘယ်​လို​ပြော​ခဲ့​သ​လဲ’ ’ ‘ ‘ ​အိမ်​ကို​တော့ ​သူ​ငယ်​ချင်း​တစ်​ယောက်​ဆီ ​သွား​မယ်​လို့​ပြော​ခဲ့​တယ် . . ​ကဲ ​သွား​ပြီး ​လက်​မှတ်​သွား​ဝယ်​ချေ . . ​ဒီ​စီ​က ​ဝယ်​နော်’ ’ ​ထို​နေ့​က ​မော​နင်း​ရှိုး ​ပြ​၍​နေ​သော ​အ ​င်္ဂ​လိပ်​ကား​မှာ ​နာ​မည်​ကြီး​ကား ​မ​ဟုတ်​သ​ဖြင့် ​လူ​နည်း​လှ​သည်။ ​အ ​ထူး​တန်း​မှာ ​ကျွန်​တော်​တို့ ​နှစ်​ဦး၊
​အ ​ခြား​စုံ​တွဲ ​တစ်​တွဲ ​နှင့် ​ယောက်ျား ​နှစ်​ယောက်​ခန့်​သာ ​ရှိ​ပါ​သည်။ ​တင်​တင်​က ​နေ​ကြာ​စေ့​စား​ရင် ​အိ​နြေ္န​ကောင်း​နေ​လေ ​ကျွန်​တော့်​၏ ​စိတ်​ထဲ​တွင် ​တ​ထိတ်​ထိတ်​နှင့် ​ဖြစ်​နေ​လေ​ဖြစ်​၏။ ​မ​ကြာ​မီ​မှာ​ပင် ​မီး​မှိတ်​၍ ​ဇာတ်​ကား ​စ​တင်​ပြ​သ​တော့​၏။
‘ ‘ ​ဘယ့်​နှယ်​လဲ ​အ စ်​ကို’ ’
‘ ‘ ​ဘာ​ကို ​ပြော​တာ​လဲ ​တင်​တင်’ ’
‘ ‘ ​ဘာ​ကို ​ပြော​ရ​မှာ​လဲ ​တင်​တင်​တို့ ​ကိ​စ္စ ​ကို​ပေါ့’ ’
‘ ‘ ​ဘာ​ကိ​စ္စ ​လဲ ​တင်​တင်’ ’
‘ ‘ ​အ စ်​ကို ​မ​သိ​ချင်​ယောင်​ဆောင်​မ​နေ​ပါ​နဲ့ ​ည​က ​တင်​တင်​နဲ့ ​အ စ်​ကို​ဖြစ်​ကြ​တာ ​အ စ်​ကို​သိ​တယ် ​မ​ဟုတ်​လား’ ’ ‘ ‘ ​သိ​ပါ​တယ် ​တင်​တင် ​အဲဒါ​က . . . ’ ’ ​ကျွန်​တော့် ​စ​ကား​မ​ဆုံး​လိုက်​ပေ . .
‘ ‘ ​ကဲ​ပါ ​ဘာ​ပဲ​ဖြစ်​ဖြစ်​လေ ​ဖြစ်​မိ​ကြ​တာ​တော့ ​ပြင်​လို့​မ​ရ​တော့​ဘူး ​ဒီ​ပြ​ဿ​နာ​ကို ​အ စ်​ကို ​ဘယ်​လို ​စဉ်း​စား​သ​လဲ’ ’
‘ ‘ ​အ ​ခု ​အ စ်​ကို ​ဘယ်​လို​မှ ​စဉ်း​စား​လို့ ​မ​ရ​ဘူး ​အ ​ဘွား​ကြီး​နဲ့ ​အ ​မွန်​တို့​သိ​ရင် ​ပွက်​ကုန်​မှာ​ဘဲ’ ’ ‘ ‘ ​ဘာ​ပဲ​ဖြစ်​ဖြစ် ​ဘယ်​သူ​ဘာ​ပြော​ပြော ​တင်​တင်​တော့ ​အ စ်​ကို့​ကို​ချစ်​တယ် . . . ​အ စ်​ကို ​တင်​တင့်​ကို
​ယူ​ရ​မယ်’ ’
‘ ‘ ​ဟော​ဗျ . . ​ဖြစ်​ပါ့​မ​လား ​တင်​တင်​ရယ် ​စဉ်း​စား​ပါ​ဦး​ကွယ် ​အ ​ခြေ​အ ​နေ​တွေ ​ပို​ဆိုး​သ​ထက် ​ဆိုး​ကုန်​မှ​ဖြင့်’ ’ ​ကျွန်​တော်​သည် ​တင်​တင်​၏ ​လက်​ဖ​ဝါး​လေး​ကို ​အ ​သာ​အ ​ယာ​ပွတ်​ပေး​နေ​ရင်း ​ချော့​မော့​ပါ​သေး​သည်။ ‘ ‘ ​ဘာ​ဖြစ်​စ​ရာ​ရှိ​လဲ ​ည​က ​ကိ​စ္စ ​က ​တင်​တင်​လော်​မာ​လို့​ဘဲ​ထား​ပါ ​ကျူး​ကျူး​လွန်​လွန် ​ဖြစ်​ပြီး​မှ​တော့ ​တင်​တင် ​ယောက်ျား​တစ်​ယောက်​က​နေ ​နှစ်​ယောက်​ပြောင်း​ပြီး ​မ​ဆက်​ဆံ​ချင်​ဘူး’ ’ ‘ ‘ ​အ ကို​ဒီ​လို ​မ​ပြော​ပါ​နဲ့ ​ညီ​မ​လေး​ရယ် ​ဒါ​တွေ​အ ား​လုံး ​အ စ်​ကို့ ​အ ​ပြစ်​တွေ​ချည်း​ပါ​ပဲ’ ’
‘ ‘ ​ဘယ်​လို ​စီ​စဉ်​မ​လဲ ​ဆို​တာ​ကို​ပဲ ​မ​မ​တို့​ကို ​ဖွင့်​ပြော​မ​လား ​အဲဒါ​မှ ​အ စ်​ကို​က ​ဝေ့လည်​ကြောင်​ပတ် ​လုပ်​နေ​ရင် ​တင်​တင် ​ထင်​ရာ​လုပ်​မှာ​ပဲ၊ ​နောက်​မှ ​အ ​ဆိုး​မ​ဆို​နဲ့’ ’
‘ ‘ ​အ စ်​ကို ​အ ​ချိန်​ယူ ​စဉ်း​စား​ပြီး​လုပ်​ရ​လိမ့်​မယ် ​အ စ်​ကို ​အ ​စီ​အ ​စဉ် ​လုပ်​နေ​တဲ့​ရက်​တွေ​မှာ ​အ စ်​ကို့​စ​ကား​ကို ​ညီ​မ​လေး ​နား​ထောင်​ရ​မယ် ​ဘာ​မှ ​ဇွတ်​မ​လုပ်​ရ​ဘူး​နော်’ ’ ‘ ‘ ​မ​လုပ်​ပါ​ဘူး ​အ စ်​ကို ​နား​ထောင်​ပါ့​မယ် ​အ စ်​ကို​က​သာ ​တင်​တင်​ကို ​တ​ကယ်​ယူ​ရ​မယ် ​မ​မ​ထား​တဲ့​နေ​ရာ​မှာ​ပဲ ​တင်​တင်​နေ​ပါ့​မယ် ​အ စ်​ကို​နဲ့ ​ပေါင်း​ရ​ရင် ​တော်​ပါ​ပြီ ​တင်​တင် ​ဘာ​လုပ်​ရ ​လုပ်​ရ ​ဘယ်​လို ​နေ​ရ ​နေ​ရ ​ဟုတ်​လား ​အ စ်​ကို’ ’
‘ ‘ ​အေး​ပါ​ကွယ် ​ညီ​မ​လေး​ရယ်’ ’
​ခင်​မွန် ​ဈေး​က​ပြန်​ရောက်​လာ​တော့ ​တင်​တင်​က ​သူ​ငယ်​ချင်း​ဆီ ​သွား​စ​ရာ​ရှိ​၍ ​ဆို​ကာ ​ထွက်​သွား​သည်။ ​အ စ်​ကို​က​လည်း ​ဒီ​နေ့ ​တ​န​င်္ဂ​နွေ​နေ့​ဆို​တော့ ​တ​နေ​ကုန် ​အ ​ပြင်​ထွက်​ပေ​လိမ့်​မည်။ ​ဈေး​ခြင်း​တောင်း​ချ​၍ ​ချက်​စ​ရာ​ရှိ​သည်​များ​ကို ​ချက်​၍ ​ထ​မင်း​စား​ပွဲ​ပေါ် ​တွင် ​ပြင်​ဆင်​ကာ ​ခင်​မွန်​သည် ​အုပ်​ဆောင်း​လေး​ကို ​အုပ်​၍ ​ထား​လိုက်​ပြီး ​ရေ​ချိုး​လိုက်​၏။ ​ပြီး​တော့ ​အ ​လှ​ပြင်​ဆင်​ကာ ​အ ​ပြင်​ထွက်​ရန် ​ဧ ည့်​ခန်း​ထဲ​သို့ ​ထွက်​၍ ​လာ​၏။ ​ဧ ည့်​ခန်း​ထဲ​ရှိ ​တိုင်​ကပ်​နာ​ရီ​ကို ​ကြည့်​လိုက်​တော့ ​မ​နက်( ၉ ) ​နာ​ရီ​ကျော်​ပေ​ပြီ၊။ ​ခင်​မွန်​သည် ​အိမ်​ရှေ့ ​တံ​ခါး​ကို ​သော့​ခတ်​ကာ ​ပိတ်​လိုက်​၏။ ​တင်​တင်​နှင့် ​အ စ်​ကို​ထံ​တွင် ​သော့​ပို ​တစ်​ချောင်း​စီ ​ရှိ​သ​ဖြ​င့် ​ပူ​ရန်​မ​လို​ပေ။ ​အ ​မေ​က​လဲ ​သူ့​တူ​မ​များ​အိမ်​မှာ ​ငါး​ရက်​လောက် ​ကြာ​မည်​ဖြစ်​၏။ ​အိမ်​ရှေ့​တံ​ခါး​ကို ​ပိတ်​ပြီး​နောက် ​ခင်​မွန်​သည် ​ထွက်​၍ ​လာ​တော့​၏။ ​လမ်း​မ​ရောက်​တော့ ​ဆိုက်​ကား​တစ်​စီး​ကို ​ခေါ် ​ကာ ​သူ​မ ​ဦး​တည်​ရာ ​အ ​ရပ်​သည်​ကား ​ရှယ်​လီ​မီး​သွင်​တို့​အိမ်​သို့​ပင် ​ဖြစ်​၏။
​ည​က ​ရှယ်​လီ​မီး​သွင်​တို့​အိမ်​တွင် ​ဘု​ရား​ကိုး​ဆူ​ရှိ​၍ ​သွား​ခဲ့​ရာ ​သူ​မ ​မ​မျှော်​လင့်​သော ​သူ​တစ်​ယောက်​ကို ​တွေ​ဆုံ​ခဲ့​ရ​၏။ ​ထို​သူ​က​တော့ ​အ ​ခြား​လူ ​မ​ဟုတ်​ပေ။ ​ခင်​မွန် ​ကျောင်း​သူ​ဘ၀ ​က​ပင် ​အ စ်​ကို​ဆန်း​မြင့်​နှင့် ​မ​တွေ့​မီ ​ခြောက်​လ​လောက်​ထိ ​ချစ်​ကြိုက်​ခဲ့​သော ​ကျော်​ဦး ​ဆို​သူ​ပင်​ဖြစ်​သည်။ ​ကျောင်း​သူ​ဘ၀​က​ပင် ​ခင်​မွန်​နှင့် ​ကျော်​ဦး​တို့​သည် ​ချစ်​သူ​ဘ၀ ​ရောက်​ခဲ့​ကြ​ပြီး ​သုံး​နှစ်​နီး​ပါး​မျှ ​ချစ်​ကြိုက်​ခဲ့​ကြ​၏။ ​ထို့​နောက်​တွင်​တော့ ​ကျော်​ဦး​သည် ​အ ​လုပ်​ဝင်​လုပ်​ပြီး​နောက် ​နယ်​သို့​ပြောင်း​သွား​ကာ ​ခင်​မွန်​နှင့် ​အ ​ဆက်​အ ​သွယ်​ပြတ်​ခဲ့​ရ​၏။ ​နောက်​ကျော်​ဦး​တစ်​ယောက် ​အိမ်​ထောင်​ကျ​သွား​သ​လို​လို ​ဘာ​လို​လို​သာ ​ခင်​မွန်​ကြား​လိုက်​ရ​၏။ ​ကျော်​ဦး​ကို ​မ​တွေ့​ရ​တော့။ ​ခင်​မွန်​နှင့်​လည်း ​အ ​ဆက်​အ ​သွယ် ​ပြတ်​သွား​ခဲ့​ရ​၏။ ​ခင်​မွန်​သည် ​ကျော်​ဦး​နှင့် ​အ ​ဆက်​အ ​သွယ်​ပြတ်​သွား​ပြီး ​ခြောက်​လ​ခန့်​ကြာ​မှ ​ဆန်း​မြင့်​နှင့် ​ဆုံ​စည်း​ကာ ​ခင်​မင်​ခဲ့​ရ​ပြီး ​နောက်​တော့ ​ချစ်​သူ​ဘ၀​ကို​ရောက်​ကာ ​အ ​ခု​ဆို​လျှင် ​ခင်​မွန်​နှင့် ​ဆန်း​မြင့်​တို့ ​အ ိမ်​ထောင်​ကျ​သည်​မှာ ​နျစ်​နှစ်​ခန့်​ပင် ​ရှိ​ခဲ့​လေ​ပြီ​ဖြစ်​၏။ ​အ ​ခု​တော့ ​သုံး​နှစ်​ခန့် ​အ ​ဆက်​အ ​သွယ်​ပြတ်​ကာ ​ကွဲ​ကွာ​ခဲ့​ရ​သည့် ​ကျော်​ဦး​ကို ​ခင်​မွန်​သည် ​ရှယ်​လီ​မျိုး​သွင်​တို့ ​ဘု​ရား​ကိုး​ဆူ​မှာ ​ဆုံ​တွေ့​ခဲ့​ရ​၏။ ​ကျော်​ဦး​က​လည်း ​သူ​မ​ကို ​မြင်​မြင်​ချင်း ​မှတ်​မိ​သ​လို ​သူ​မ​က​လည်း ​ကျော်​ဦး​ကို ​မြင်​မြင်​ချင်း ​မှတ်​မိ​၏။ ​ကျော်​ဦး​နှင့် ​ခင်​မွန်​တို့ ​အ ​ကြောင်း​ကို​လည်း ​ရှယ်​လီ​မျိုး​သွင်​က ​အ ​စ​မှ ​အ ​ဆုံး​တိုင် ​သိ​ထား​သူ​ဖြစ်​၏။ ​ည​က ​ဧ ည့်​သည်​များ​ကြား​တွင် ​ဖြစ်​နေ​၍ ​ကျော်​ဦး​သည် ​ခင်​မွန်​ကို ​စ​ကား​တွေ ​အား​ရ​အောင် ​မ​ပြော​လိုက်​ရ​ပေ။ ​ဒါ​ကြောင့် ​ဒီ​နေ့ ​နေ့​လည် ​ရှယ်​လီ​မျိုး​သွင်​တို့​အိမ်​သို့
​လာ​ရန် ​ချိန်း​ဆို​လိုက်​၏။ ​သူ​ရော ​ခင်​မွန်​ပါ ​အိမ်​ထောင်​သည်​တွေ ​ဖြစ်​ပေ​မယ့် ​ဒီ​အ ​ခွင့်​အ ​ရေး​လေး​တစ်​ခု​တော့ ​သူ့​ကို​ပေး​သင့်​သည်​ဟု ​ခင်​မွန်​က ​ထင်​၏။ ​ခင်​မွန်​ကိုယ်​တိုင်​က​လည်း ​ကျော်​ဦး​နှင့် ​အေး​အေး​ဆေး​ဆေး ​စ​ကား​ပြော​လို​သေး​သည်။ ​ထို့​ကြောင့်​ပင် ​ခင်​မွန်​သည် ​ကျော်​ဦး ​ချိန်း​သည်​ကို ​လက်​ခံ​ကာ ​ယ​ခုရှယ်​လီ​မျိုး​သွင်​တို့ ​အိမ်​သို့ ​ထွက်​လာ​ခဲ့​ခြင်း​ဖြစ်​သည်။

​တင်​တင်​၏ ​အ ​လို​အ ​တိုင်း​လိုက်​ကာ ​စီ​စဉ်​ဆောင်​ရွက်​ရန် ​ပြော​ပြီး​သည့်​နောက်​တွင်​တော့ ​တင်​တင်​သည် ​ဆန်း​မြင့်​၏ ​လက်​ဖျား​ကို ​သူ​မ​၏ ​လက်​ဖ​ဝါး​လေး​ဖြင့် ​ဆုပ်​ကာ
​ရုပ်​ရှင်​ကြည့်​နေ​၏။ ​ထို့​နည်း​တူ ​ဆန်း​မြင့်​သည်​လည်း ​ရုပ်​ရှင်​ကား​ဆီ​သို့ ​ကြည့်​နေ​၏။ ​သို့​ရာ​တွင် ​သူ​တို့​နှစ်​ယောက်​၏ ​စိတ်​တွင်​တော့ ​အ ​တွေး​ကိုယ်​စီ ​ရှိ​နေ​ကြ​၏။
​ဆန်း​မြင့်​နှင့် ​အ ​မွန်​တို့​နှစ်​ဦး ​အိမ်​ထောင်​ကျ​ခဲ့​သည်​မှာ ​နှစ်​နှစ်​နီး​ပါး ​ရှိ​ခဲ့​ပြီ​ဖြစ်​၏။
​သား​သ​မီး​လည်း ​မ​ထွန်း​ကား​သေး​သ​ဖြင့် ​ချစ်​၍ ​ပျော်​၍​ပင် ​မ၀​သေး​ပါ။
​အ ​မွန်​နှင့် ​တင်​တင်​တို့​သည် ​မိ​ခင်​မု​ဆိုး​မ​ကြီး​နှင့်​အ ​တူ ​ကြိုး​ကြိုး​ကုတ်​ကုတ်
​ရိုး​ရိုး​သား​သား ​နေ​ကြ​သူ​များ​သာ​ဖြစ်​၏။ ​အ ​မွန်​မှာ ​ခပ်​ကုတ်​ကုတ်​နှင့် ​ရှက်​တတ်​သော်​လည်း ​တင်​တင်​က​တော့ ​ရိုး​ရိုး​နှင့် ​ပွင့်​ပွင့်​လင်း​လင်း ​ရှိ​ခဲ့​၏။ ​ခင်​မွန်( ​အ ​မွန်) ​နှင့် ​ဆန်း​မြင့်​တို့ ​မ​ညား​မီ​က​ပင် ​တင်​တင်​မှာ ​ဆန်း​မြင့်​အား ​အ စ်​ကို ​အ စ်​ကို​ဖြင့် ​အ ​လွန်​ပင် ​ခင်​မင်​ရှာ​သည်။ ​တောင်း​စ​ရာ​ရှိ​လည်း ​ပွင့်​ပွင့်​လင်း​လင်း ​တောင်း​ယူ​၍ ​ပေး​စ​ရာ​ရှိ​ရင်​လည်း ​ရို​ရိုး​သား​သား​ပင် ​လာ​၍ ​ပေး​တတ်​သည်။ ​ထို့​ကြောင့်​ပင်​လျှင် ​အ ​မွန်​အား ​ဆန်း​မြင့်​သည် ​တံ​ချူ​တို​တို​ဖြင့် ​ချူ​စဉ်​က​ပင် ​တင်​တင်​ကို​ပင် ​မ​နဲ​ချော့​မော့ ​ကပ်​ရပ်​ကာ ​ဖူး​စာ​ရေး​နတ် ​လုပ်​ခိုင်း​ခဲ့​ရ​ပါ​သည်။ ​အ ​မွန်​၏ ​အ ​မေ​ကြီး​ကား ​အ ​ပေါင်း​အ ​ဖော်​များ​နှင့် ​သောက်​စား​၍ ​တစ်​ခါ​တစ်​ရံ ​အောက်​ခြေ​လွတ်​တတ်​သော ​ဆန်း​မြင့်​ကို ​ထို​စဉ်​က​ပင်​လျှင် ​အော့​နှ​လုံး​နာ​ပုံ​ရ​၏။ ​သို့​သော် ​သ​မီး​နှင့် ​ညား​ပြီး​သော​အ ​ခါ​တွင်​ကား ​မ​ခေါ် ​ချင်​ရင်​ရ​သော်​လည်းမ​တော်​ချင်​၍ ​မ​ရ​သော ​ချစ်​သား​မက်​ကို ​စူ​တစ်​ခါ ​ဆောင့်​တစ်​လှည့်​ဖြင့် ​စ​ခန်း​သွား​လျက်​ရှိ​သည်။

​တင်​တင်​သည် ​အ ​မွန်​နှင့် ​ဆန်း​မြင့် ​ညား​ပြီး​မှ ​ဆန်း​မြင့်​အား ​ပို​၍ ​ချစ်​ခင်​ရှာ​ပါ​သည်။ ​ဆန်း​မြင့် ​အ ​ရက်​မူး​လာ​သည်​အ ​ခါ ​အ ​နား​သို့ ​မ​ကပ်​သော်​လည်း ​အ ​ရက်​မ​မူး​သည့် ​အ ​ခါ​တွင်​တော့ ​အ ​နား​သို့​ကပ်​၍ ​အ စ်​ကို​ရင်း​တ​မျှ ​အ ​လို​ရှိ​သ​မျှ ​ပူ​ဆာ​ခြင်း၊ ​ညဥ့်​နက်​သန်း​ခေါင် ​ဆန်း​မြင့် ​စာ​ရေး​ပြီ​ဆို​လျှင် ​ပက်​လက်​ကု​လား​ထိုင် ​တစ်​လုံး​နှင့်​ထိုင်​ကာစာ​ဖတ်​နေ​တတ်​ပြီး ​ဆန်း​မြင့် ​လို​အ ပ်​သ​မျှ ​ကူ​ညီး​ပေး​နေ​တတ်​သည်။ ​တင်​တင်​နှင့် ​အ ​မွန်​တို့​မှာ ​အ ​ရပ်​အ ​မောင်း ​အ ​တိမ်း​မ​ယိမ်း​ဖြင့် ​နှစ်​ယောက်​စ​လုံး ​အ ​သား​ဖြူ​ကြ​သော်​လည်း ​အ ​ကြီး​ဖြစ်​သူ ​အ ​မွန်​က ​နှာ​တန်​ပေါ် ​ပေါ် ​မျက်​လုံး​ကောင်း​ကောင်း​ဖြင့် ​မျက်​နှာ​ပေါက်​တွင် ​တင်​တင်​ထက် ​ထင်​ထင်​ရှား​ရှား ​သိ​သိ​သာ​သာ ​ချော​မော​ပြေ​ပြစ်​သည်။

​တင်​တင်​မှာ ​နှာ​တံ​ပေါ် ​သော်​လည်း ​မျက်​လုံး​နှင့် ​ပါး​စပ်​မှာ ​သူ့​အ စ်​မ ​အ ​မွန်​ကို ​မ​မီ​ချေ။ ​သို့​သော် ​တင်​တင်​၏ ​ကိုယ်​လုံး​က​တော့ ​အ ​မွန်​၏ ​ကိုယ်​လုံး​ထက် ​ပို​၍ ​တောင့်​ဖြောင့်​ကာ ​လှ​၏။ ​ပြီး​တော့ ​ညီ​အ စ်​မ​နှစ်​ယောက်​လုံး​ကို ​ထိ​တွေ​ဖူး​ပြီ​ဖြစ်​သော ​ဆန်း​မြင့်​သည် ​တင်​တင်​၏ ​အ ​ထိ​အ ​တွေ့ ​သည် ​ပို​၍ ​မိန်း​မော​ဖွယ်​ဖြစ်​သည်​ကို ​တပ်​မက်​မော​မိ​နေ​တော့​၏။
‘ ‘ ​ဟော ​အ ​မွန်​တောင် ​ရောက်​လာ​ပြီ . . ​လာ ​လာ’ ’
​အိမ်​ရှေ့​တွင်​ပင် ​ရှိ​နေ​သော ​ရှယ်​လီ​မျိုး​သွင်​က ​ခင်​မွန်​ကို ​ထွက်​၍ ​ခေါ် ​သည်။ ‘ ‘ ​ကို​ကျော်​ဦး​ရော ​ရောက်​ပြီ​လား’ ’
‘ ‘ ​စော​စော​ထဲ​က ​ရောက်​နေ​တာ၊ ​ကဲ ​မယ်​မင်း​ကြီး​မ ​အ ​ပေါ် ​ထပ်​ကို​သာ ​တက်​သွား​တော့၊ ​​​​​​အောက်​ထပ်​မှာ​ဆို​ရင် ​ဧ ည့်​သည်​တွေ ​အ ​ဝင်​အ ​ထွက်​နဲ့ ​အေးအေး​ဆေး​ဆေး ​စ​ကား​ပြော​ရ​မှာ ​မ​ဟုတ်​လို့ ​ငါ​စီ​စဉ်​ထား​တာ ​အ ​ပေါ် ​ထပ်​ဧ ည့်​ခန်း​မှာ ​ကျော်​ဦး ​စောင့်​နေ​တယ်’ ’
​ရှယ်​လီ​မျိုး​သွင်​တို့​မှာ ​ချမ်း​သာ​သူ​များ​ဖြစ်​ပြီး ​အိမ်​မှာ​လည်း ​နှစ်​ထပ်​တိုက်​ကြီး ​ဖြစ်​၏။ ​ခင်​မွန်​လည်း ​အ ​ပေါ်​သို့ ​လှေ​ခါး​မှ ​တက်​ခဲ့​တော့​ရာ ​အ ​ပေါ် ​ထပ်​ဧ ည့်​ခန်း​ထဲ​ရှိ ​ဆို​ဖာ​ထိုင်​ခုံ​ကြီး​ပေါ် ​တွင် ​ထိုင်​နေ​သော ​ကျော်​ဦး​က ​ခင်​မွန်​ကို ​လှည့်​ကြည့်​ကာ ​ခင်​မွန်​ရှိ​ရာ​သို့ ​လျှောက်​၍ ​လာ​၏။
‘ ‘ ​ကိုယ်​က ​လာ​မှ​လာ​ပါ့​မ​လား​လို့ ​စိတ်​ပူ​နေ​တာ’ ’
​ခင်​မွန်​က ​ကျော်​ဦး​ကို ​ဘာ​မှ ​ပြန်​မ​ပြော​မိ၊ ​ပြုံး​၍​သာ ​ပြ​လိုက်​၏။

‘ ‘ ​ခင်​မွန်​က ​အ ​ရင်​က​ထက်​တောင် ​လှ​လာ​သေး​တယ်’ ’
​ပြော​ရင်း​က ​ကျော်​ဦး​သည် ​ခင်​မွန်​၏ ​လက်​လေး​တစ်​ဖက်​ကို ​ဆွဲ​ကာ ​စော​စော​က ​သူ​ထိုင်​ခဲ့​သော ​ဆို​ဖာ​ထိုင်​ခုံ​ကြီး​ဆီ​သို့ ​ခေါ် ​၍​သွား​၏။ ​ခင်​မွန်​က​လဲ ​ဘာ​မျှ​မ​ပြော​ဘဲ ​သူ​မ ​ခေါင်း​လေး​ငုံ့​ကာ ​လိုက်​ပါ​သွား​၏။ ​သူ​မ​၏ ​လက်​က​လေး​မှာ ​ကျော်​ဦး​၏ ​လက်​ထဲ​တွင် ​မ​ရုန်း​သာ၊
​အ ​ကိုင်​ခံ​ထား​ရ​၍ ​ခင်​မွန် ​ရင်​ထဲ​တွင် ​ဟို​တုန်း​က​လို​ပင် ​နွေး​နေ​သည်။
​နှစ်​ယောက်​သား ​ဆို​ဖာ​ကြီး​ပေါ် ​သို့ ​ထိုင်​မိ​ကြ​လျှင် ​ခင်​မွန်​က​ပင် ​စ​ကား​စ​၍ ​ဆို​လာ​၏။
‘ ‘ ​ကဲ ​ပြော​ပါ​ဦး ​အ ​မွန်​ကို ​ဘာ​တွေ​ပြော​ချင်​လို့ ​ခု​လို ​ခေါ် ​တွေ့​ရ​တာ​လဲ’ ’
‘ ‘ ​ဟို​တုန်း​က ​ခင်​မွန်​အ ​ပေါ် ​မှာ ​ကိုယ် ​ရက်​စက်​သ​လို ​ဖြစ်​သွား​ခဲ့​ရ​တာ​တွေ​ကို ​ခင်​မွန် ​နား​လည်​အောင် ​ရှင်း​ပြ​ချင်​လို့​ပါ’ ’
‘ ‘ ​တော်​ပါ​တော့ ​အ ​ကို​ရယ် ​ခု​ချိန်​မှာ ​ဒါ​တွေ​ပြော​နေ​လို့ ​ဘာ​ထူး​တော့​မှာ​မို့​လို့​လဲ၊ ​အ ​ကို​လဲ ​အိမ်​ထောင်​နဲ့ ​အ ​မွန်​လဲ ​အိမ်​ထောင်​တွေ ​ကျ​နေ​ကြ​ပြီ​ပဲ​ဟာ’ ’
‘ ‘ ​အိမ်​ထောင်​ကျ​တာ​တော့ ​ဟုတ်​ပါ​တယ် ​ခင်​မွန်​ရာ ​ကိုယ့်​စိတ်​က ​ခု​ထိ ​ခင်​မွန်​ဆီ​မှာ​ပဲ ​ရှိ​နေ​တာ၊ကိုယ်​လေ​ခင်​မွန်​ကို ​တစ်​နေ့​မှ ​မေ့​လို့ ​မ​ရ​ခဲ့​ပါ​ဘူး ​ခင်​မွန်​ရယ်’ ’
​စော​စော​ထဲ​က ​ကိုင်​ထား​သော ​ခင်​မွန်​၏ ​လက်​လေး​ကို ​ညှစ်​သည့်​အ ​ပြင် ​ကျန်​လက်​တစ်​ဖက်​က​လည်း ​ခင်​မွန်​၏ ​လက်​ဖ​ဝါး​လေး​ကို ​ပွတ်​ပေး​နေ​၏။ ​ပြီး​တော့ ​သူ​တို့​နှစ်​ယောက်​သည် ​ပေါင်​လုံး​ခြင်း​ထိ​ကာ​လည်း ​ထိုင်​မိ​ရက်​သား ​ဖြစ်​နေ​၏။ ​ခင်​မွန်​၏ ​စိတ်​ထဲ​တွင် ​တ​မျိုး​တ​မည် ​ခံ​စား​နေ​ရ​လေ​သည်။
‘ ‘ ​ခင်​မွန်​ရော ​ကိုယ့်​ကို ​သ​တိ​ရ​မ​နေ​ဘူး​လား​ဟင်’ ’
‘ ‘ ​အ င်း ​ရ​တဲ့​အ ​ခါ​တော့ ​ရ​ပါ​တယ် . . . ’ ’
​ကောင်း​အောင်​ပြော​လိုက်​ရ​ပေ​မဲ့​လည်း ​အ ​မှန်​တွင် ​ငယ်​က​အ ​ချစ် ​အ ​နှစ်​တစ်​ရာ ​ဆို​တာ​မျိုး​လို ​ခင်​မွန်​သည် ​ကျော်​ဦး​ကို ​မေ့​၍ ​မ​ရ​နိုင်​ခဲ့​ပါ။ ​ထာ၀​စဉ်​လည်း ​တမ်း​တ​နေ​ရ။

‘ ‘ ​အ ​မွန် . . . ’ ’

‘ ‘ ​ရှင်’ ’

‘ ‘ ​ကိုယ်​လေ ​အ ​မွန်​ကို ​ခု​ထိ ​ချစ်​နေ​တုန်း​ပဲ ​သိ​လား . . ’ ’
​ပြော​ပြော​ဆို​ဆို ​လက်​မြန်​ခြေ​မြန်​ဖြင့် ​ကျော်​ဦး​က ​ခင်​မွန်​၏ ​ကိုယ်​လုံး​လေး​ကို ​ဖက်​လိုက်​ကာ

​သူ​မ​၏ ​ပါး​ပြင်​လေး​နှစ်​ဖက်​ကို ​ရွ​တှ်​က​နဲ ​ရွ​တှ်​က​နဲ ​နမ်း​လိုက်​လေ​တော့​၏။ ‘

‘ ​အ ကို . ​အ ​ကို . . ​မ​တော် . . . . ’ ’ .
​ခင်​မွန်​၏ ​စ​ကား​သည်​ပင် ​မ​ဆုံး​လိုက်​ရ​ချေ။ ​ကျော်​ဦး ​နှုတ်​ခမ်း​အ ​စုံ​က ​ခင်​မွန်​၏ ​နှုတ်​ခမ်း​လေး​များ​ပေါ် ​သို့ ​ဖိ​ကပ်​ခါ ​စုပ်​နမ်း​လိုက်​တော့​ရာ ​ရင်​လေး​ကော့​၍ ​မြောက်​တက်​သွား​ရင်း ​ခင်​မွန် ​တင်​ပါး​တစ်​ဖက်​သည်​လည်း ​ဆို​ဖါ​ပေါ် ​မှ ​ကြွ​တက်​သွား​ရ​တော့​ရာ ​ကျော်​ဦး​၏ ​လက်​သည် ​ဆို​ဖါ​ပေါ် ​မှ ​ကြွ​၍ ​တက်​သွား​ရ​သော ​ခင်​မွန်​၏ ​ဖင်​သား​ကြီး​ကို ​ကိုင်​လျက်​သား​ဖြစ်​ကာ ​ဆုပ်​နယ်​ဖျစ်​ညှစ်​ပေး​နေ​တော့​၏။ ​တစ်​ကိုယ်​လုံး ​ဖိန်​ရှိန်း​၍ ​တက်​လာ​ရ​သော ​ခင်​မွန်​သည်​လည်း ​သူ​မ​၏ ​လက်​လေး​နှစ်​ဖက်​ဖြင့်ကျော်​ဦး​၏ ​လက်​မောင်း​နှစ်​ဖက်​ကို ​ဆုပ်​ကိုင်​ကာ ​သူ​မ​က​လဲ ​အား​ကျ​မ​ခံ ​ဆို​သ​လို​ပင် ​သူ​မ​၏ ​နှုတ်​ခမ်း​လေး​များ​နှင့် ​ကျော်​ဦး ​နှုတ်​ခမ်း​များ​ကို ​ပြန်​လှန်​ကာ ​စုပ်​နမ်း​ပေး​နေ​မိ​တော့​သည်။ ​အ ​စ​ရှိ ​နောက်​နောင် ​ဆို​တာ​မျိုး​လို ​ချစ်​သူ​သက်​တမ်း ​သုံး​နှစ်​ကြာ​မြင့်​ခဲ့​ကြ​စဉ်​က ​သူ​တို့နှစ်​ဦး​သည် ​ထိ​တွေ့​ခဲ့​ကြ ​လွန်​ကြူး​ခဲ့​ကြ​ခြင်း ​ရှိ​ခဲ့​၍​လည်း ​ယ​ခု​အ ​ခါ​တွင်
​နှစ်​ယောက်​သား​မှာ ​တစ်​ဦး​ကို ​တစ်​ဦး ​စိမ်း​မ​နေ​ကြ​တော့​ပဲ ​ယဉ်​ပါး​လျက်​သာ ​ရှိ​ကြ​ရ​တော့​၏။ ​နှုတ်​ခမ်း​ခြင်း ​ဂ​ဟေ​ဆက်​ကာ ​စုပ်​နမ်း​ရင်း ​ခင်​မွန်​၏​ဖင်​သား​ကြီး​တစ်​ဖက်​အောက်​ဖက်​တွင် ​ရောက်​ကာ ​သူ​မ​၏ ​ဖင်​သား​ကြီး​များ​ကို ​ဆုပ်​နယ်​ဖျစ်​ညှစ်​ပေး ​လျှက်​ရှိ​သော ​ကျော်​ဦး​၏ ​လက်​ဖျား​လေး​များ​သည် ​လှုပ်​လှုပ်​ရွ​ရွ​ဖြင့် ​ခင်​မွန်​၏စောက်​ပတ်​နှုတ်​ခမ်း​သား​လေး​များ​ကို ​ထ​မီ​ပေါ် ​မှ​ပင် ​ထိ​တွေ့​လျှက်​ရှိ​ရာ ​ခင်​မွန်​ခ​မျာ ​မ​ရိုး​မ​ရွ​ဖြစ်​၍လာ​ခဲ့​ပြီး ​သူ​မ​၏ ​ကိုယ်​လုံး​လေး​ကို ​ကို​ကျော်​ဦး​ဖက်​သို့ ​ယိုင်​ကာ ​သူ​မ ​ဖင်​သား​ကြီး​များ​မှာ ​ပို​၍​ပင် ​ဆို​ဖာ​ပေါ် ​မှ ​ကြွ​၍​တက်​လာ​ရ​တော့​၏။

​တ​ဖြေး​ဖြေး ​ရ​မက်​ရှိန်​များ ​တက်​လာ​ရ​ပြီ​ဖြစ်​သော ​ကျော်​ဦး​က​လည်း ​ခင်​မွန်​၏ ​ဖင်​သား​ကြီး​ကို ​ဆုပ်​နယ်​ပေး​နေ​သော ​သူ​၏ ​လက်​တစ်​ဖက်​ကို ​ပြောင်​ကျ​ကျ​ပင် ​ခင်​မွန်​၏ ​ပေါင်​နှစ်​လုံး​ကြား​ထဲ ​ထိုး​ထည့်​ကာ ​ခင်​မွန်​၏ ​စောက်​ဖုတ်​ကို ​သူ​မ ​ဝတ်​ထား​သော ​ထ​မီ​လေး​ပေါ် ​မှ​ပင် ​ဆုပ်​လိုက် ​နယ်​လိုက် ​ပွတ်​လိုက် ​သပ်​လိုက်​ဖြင့် ​လုပ်​ပေး​နေ​တော့​ရာ ​ခင်​မွန် ​ဖင်​သား​ကြီး​မှာ​လည်း ​ဆို​ဖာ​ပေို့ ​ပြန်​၍ ​ကျ​သွား​ပြီး ​သူ​မ ​ပေါင်​နှစ်​လုံး​မှာ ​ကား​ဟ​၍ ​လာ​ရ​တော့။ ​ကာ​လ​ကြာ​အောင် ​၀း​ကွာ​ခဲ့​ရ​သော ​ချစ်​သူ ​နှစ်​ဦး ​အ ​နမ်း​က​တော့ ​ရှည်​ကြာ​လွန်း​လှ​တော့​၏။