၁၉၆၄ ခုမှာ ပြည်သူပိုင်သိမ်းပြီး ပစ္စည်းမျိုးစုံကို ဗဟိုအစိုးရကချုပ်ကိုင်ပြီးရောင်းတယ်။

ပပက ပြည်သူ့ဆိုင် သမဝါယမ နာမည်အမျိုးမျိုးတတ်ပြီး ပြည်သူလူထုကို ခွဲတမ်းနဲ့ ရောင်းပေးတယ်။

ငပိ ငံပြာရည် ကြက်သွန်ကအစ လူဦးရေအလိုက် ခွဲတမ်းနဲ့ရောင်းပေးတယ်။

မိသားစုဝင်တစ်ယောက်သေရင် အကြောင်းကြားရတယ်။

စာအုပ်ထဲကနေပယ်ဖျက်ပစ်တယ်။

အကြောင်းမကြားဘဲ ပစ္စည်းခွဲတမ်းဆက်ယူနေရင် အလွဲသုံးစားမှုနဲ့ အရေးယူခံရတာတွေ အစပိုင်းမှာရှိခဲ့ပါတယ်။

မှီခဲ့သူတွေမှတ်မိကြပါလိမ့်မယ်။

၁၉၆၇ ခုလောက်မှာ မှောင်ခိုဆိုတဲ့ဝေါဟာရပေါ်လာတယ်လို့ပြောရမယ်။

ရှေးတုံးက မှောင်ခိုပစ္စည်းဖမ်းတယ်ဆိုတာ အတော်ကြောက်စရာကောင်းတယ်။

လဘက်ခြောက် ဆန် ဆီ ဆားကအစ မိသွားရင်ထောင်ကျသွားနိုင်တယ်။

အပိုအဖြစ် အလုပ်ကြမ်းနှင့်ဆိုတာက ပါသေးတယ်။

၁၉၆၇/၇၀ခုနှစ်လောက်မှာ အဖမ်းအဆီးအတော်ကြမ်းတယ်။

ဈေးချို(၁၂)ရုံထဲအထိဝင်ဖမ်းတယ်။

ဖမ်းမိရင်လည်း အစပိုင်းတော့ ဘာမှလုပ်မရဘူး။

ဈေးချိုမှာ ဈေးရောင်းရတာ ကျီးလန့်စာစားရောင်းကြရတယ်။

ပြည်တွင်းဖြစ်လုံခြည်ကအစ ဖွက်ပြီးရောင်းကြရတယ်။

ချည်ထုတ်ဆိုတာက အိန္ဒိယကလာတာ။

ချည်ထုတ်တွေတွေ့ရင်ဖမ်းတယ်။

တောင်မြို့က ရက်ကန်း ရက်သူတွေကို အထည်ယက်ဖို့အတွက် အစိုးရက ချည်ထုတ်ကို လိုသလောက်မပေးနိုင်ဘူး။

ခွဲတမ်းနဲ့သာပေးတာ။ ချည်ထုတ်မရလို့ ရက်ကန်းမရက်နိုင်ကြဖူး။‌

မှောင်ခိုချည်ထုတ်ဝယ်ပြီး ခတ်ရတဲ့အခါရှိတယ်။

ဈေးချိုထဲမှာ လာဖမ်းတော့ မှောင်ခိုချည်ထုတ်နဲ့ယက်တာဆိုပြီး လုံချည်တွေအဖမ်းခံရတာ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။

ဖမ်းမိတဲ့ပစ္စည်းတွေကို ခွဲတမ်းနဲ့ ပပက ပြည်သူ့ဆိုင် သမဆိုင်တွေပို့ပြီးရောင်းတယ်။

လူတိုင်းဝယ်မရဘူး။

မဲဖောက်ရောင်းတာ။

၁၉၇၀ခုနောက်ပိုင်းလောက်မှာထင်တယ်။

ဈေးချိုထဲ ဝင်ဖမ်းတာမျိုးမရှိတော့ဘူး။

ဈေးချိုကနေ ကားဂိတ်ပို့တာ ဘူတာရုံကနေ ဈေးချိုပို့တာ လုပ်တဲ့အချိန်မှာဖမ်းတယ်။

ဈေးချိုထဲမှာ ဖမ်းတာကအတော်အရုပ်ဆိုးတယ်။

ကျုပ်ဦးလေးရဲ့”ရွှေမြင်းမှန်ဆိုင်”ကြီးပြည်သူပိုင် အသိမ်းခံရတော့ လိုင်စင်ရလို့ နိုင်ငံခြားက ပစ္စည်းတွေရောက်ခါစပေါ့။

၁၉၆၈/၁၉၆၉ခုလောက်ထင်တယ်။

အသိမ်းခံရတဲ့ဆိုင်ခန်း(၂)ခန်းတွဲကနေ (၁)ခန်းပြန်ရတယ်။

နံပါတ်(၂၂)ပြန်ရပြီး(၂၃)ကတော့ ရဲစခန်းလုပ်ထားတယ်။

ဆိုင်နဲ့ကပ်ရက်ဆိုတော့ ဖမ်းဆီးတာတွေ နေ့စဉ်မြင်တွေ့နေရတယ်။

နောက်ပိုင်း ရဲစခန်းမလုပ်တော့ဘဲ အောင်တော်မူနာရီဆိုင် ဖြစ်လာတယ်။

သူတို့လည်း၂၆လမ်း တိုက်တန်းက ဆိုင်ကို ပြည်သူပိုင်အသိမ်းခံထားရတာ။

၁၉၇၅ခုလောက်မှာ ကျုပ်အကိုနဲ့ စက်ဘီးပစ္စည်းရောင်းကြတယ်။

မှောင်ခိုလုပ်ငန်းကြီးထွားချိန်လို့ပြောရမယ်။

ခေတ်ကာလ ဘာကြီးဖြစ်နေဖြစ်နေ လူတိုင်းအဆင်ပြေကြတယ်။

ရဲဖမ်းတာက ပစ္စည်းအသယ်အပို့ လုပ်ချိန်မှာဖမ်းကြတယ်။

Custom က မြို့အဝင်နဲ့မြို့ပြင်မှာဖမ်းကြတယ်။

ခါးပတ်ကြားဆိုတာက ရဲ Land Roverကား။

အပြာရောင်မှာ အဖြူရောင်ပတ်ထားလို့ ခါးပတ်ကြားလို့ခေါ်ကြတာပါ။

ခါးပတ်ကြားက မြို့ထဲမှာပတ်နေတာ။

ဆိုက်ကားသမား မြင်းလှည်းသမား ကုန်ပို့တွန်းလှည်းတွေက ခါးပတ်ကြား
ကား ရပ်နေတဲ့နေရာကို အချင်းချင်းသတိပေးလေ့ရှိတယ်။

တစ်ခါတစ်လေ ကိုယ်ပစ္စည်းပို့ရမဲ့ကားဂိတ်မှာ ခါးပတ်ကြားကား ရပ်နေတာတွေ့ရင် ပစ္စည်းမပို့ရဲဘူး။

သူတို့သွားမှပို့ရတယ်။

သူတို့ကလည်း ဆက်ကြေးလာယူတာ။

နောက်မှ လိုင်းကြေးဆိုတဲ့ဝေါဟာရ ပေါ်လာတာပါ။

တစ်ခါတစ်လေမှာ ကားဂိတ်ပစ္စည်းပို့ချိန် တွန်းလှည်းက ၈၃ လမ်းကနေ ဒုံးစိုင်းဆွဲပြီး အလယ်ပေါက်ကို”ဘေးကို ဘေးကို”ဆိုပြီးဝင်ပြေးကြတယ်။

အဲဒါမျိုးကြ လိုက်မဖမ်းတော့ဘူး။

တစ်ခါတစ်ရံ ပျော်စရာလည်းအလွန်ကောင်းတယ်။

ခါးပတ်ကြားကားက ဘူတာရုံနားမှာအမြဲရှိတတ်တယ်။

ရထားဆိုက်ချိန်မှာ ဂရုစိုက်ကြရတယ်။

Custom ဖမ်းပုံကတစ်မျိုး။

မြို့ပြင်ကနေ ကုန်ကားအဝင်ကိုစောင့်ပြီးဖမ်းတတ်တယ်။

တစ်ခါတစ်လေ ကူမဲ မြစ်သားအထိသွားစောင့်တယ်။

လမ်းမှာ Customကားဘယ်နားမှာ ရပ်နေတယ်လို့ မန္တလေးကနေသွားတဲ့ကားက ရန်ကုန်က လာတဲ့ကုန်ကားတွေကိုသတိပေးကြတယ်။

တောထဲမှာသွား ပုန်းကြရတယ်။

စီမံချက်ရှိချိန်ဆိုရင် တောထဲမှာ ၂ရက်၃ရက်နေကြရတယ်။

Custom အဖမ်းခံရပြီဆိုရင် ကားဂိတ်က အကြောင်းကြားတယ်။

ပစ္စည်းပေါ်မူတည်ပြီး ခွဲတမ်းပေးရမယ်ပေါ့။

အရှုံးထဲက အမြတ်သဘောထားပေးကြရတယ်။

ကားဂိတ်ကလည်း မဟုတ်တာမလုပ်ကြဘူး။

တစ်ခါတော့ စီမံချက်ဆိုပြီး ကျုပ်ရဲ့ဆင်ကြယ်ကျွတ်(၁၀၀)အဖမ်းခံရတယ်။

ပိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင် Custom ရုံးသွားရမယ်လို့ ကားဂိတ်ကပြောတာနဲ့ ရုံးသွားလိုက်တာပေါ့။

ကျုပ်ရောက်တော့မှ အထုတ်ကို ဂိုဒေါင်ကနေထုတ်လာတယ်။

ညှိလို့ကမရဘူး။

ရှားမလားရဲ့ကားဂိတ်ကတင်တာ။

ဖမ်းချင်လည်းဖမ်းတော့ဆိုပြီးကြည့်နေလိုက်တယ်။

Custom တွေ့က ကြော့မော့လို့။

အဖြူရောင် ဝမ်းစက်တွေနဲ့။

ရုံးအလုပ်သမားလို့ပြောတာဘဲ။

ပုံစံက ဂျလေဘီ ပုံစံ။

ကျုပ်ရဲ့ပစ္စည်းထုတ်ကိုဖောက်ပြီး ကျွတ်အလုံးရေကိုရေတွက်တယ်။

(၉၈)လုံးလို့ပြောတယ်။

ကျုပ်က မဟုတ်ဖူး အလုံးရေ(၁၀၀)ပါပြောလို့ ပြန်စစ်တယ်။

(၉၈)လုံးဘဲပြောတယ်။

ကျုပ်က ရန်ကုန်ကလူနဲ့စာရင်းရှင်းရမှာ။

(၁၀၀)လုံးပြောတယ်ဆိုတော့ Custom ကစိတ်မရှည်တော့ဘူး။

သူကိုယ်တိုင်ရေတွက်တယ်။

အလုံး(၁၀၀)မှန်တယ်ဖြစ်ရော။

အလုပ်သမားဆိုတဲ့ကောင်တွေက(၂)လုံးဘုံးမလို့နေမှာပေါ့။

ကျုပ်ရှေ့တော့ ဟန်လုပ်ပြီး ဟောက်နေတာတွေ့ရတယ်။

ကျုပ်လည်းခေတ်အမျိုးမျိုးတွေ ကြုံတွေ့ခဲဘူးပါပြီ။

နောင်လာနောက်သားတွေ သိအောင်ပြောပြတာပါ။

ခါးပတ်ကြားလည်း “၈၈”အရေးအခင်းကြီးဖြစ်ပြီးမှထင်တယ်။ မရှိတော့ဘူး။

✍🏻Soe Myint Thein

ကျုပ်အဖေ ဆိုင်က လသာ၊ ရန်ကုန်မှာ။ ပြည်သူပိုင်သိမ်း တယ်ဆိုပြီး စစ်ကားတစီး ဆိုင်ရှေ့လာရပ်တယ်။

စခ တွေ ဆင်းလာကြပြီးလဆိုင်ထဲ ရှိတဲ့သူတွေ ကိုပြောင်းတွေနဲ့ ချိန်တယ်။

စျေးဝယ်သူတွေ နဲ့ ဆိုင်အမှူ့ထမ်းတွေ အားလုံးကို ထွက်ခိုင်းတယ်။ ဆိုင်ရှင်အဖေကို ဗက ဆိုတဲ့ကောင်က စာရင်းတွေ အပ်ခိုင်းတယ်။

လသာ တရုတ်တန်းမှာ တိုက်ပေါ်က ခုန်ခြ တဲ့သူတွေ ရှိတယ်။

နောက်တခါ ကျပ်၅၀ တန် နဲ့ ၁၀၀ တန်တွေ တရားမဝင်ကြေညာတယ်။

တိုက်ပေါ်က ခုန်ချတာတွေ ထပ်ကြားရတယ်။

နေဝင်းလက်ထက်မှာ ပိုက်ဆံတွေကို တရားမဝင်ကြေညာတာ သုံးခါလောက်ရှိတယ်။

နေဝင်းခေတ်က အထည်ကြီးပျက် နိုင်ငံဆိုတော့ လုပ်စားကိုင်စားလို့ ရခဲ့သေးတယ်။

အာရှမှာ အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်နေတဲ့ အချိန် နိုင်ငံတော်ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေ၊ ဘဏ်တွေအားလုံးရဲ့ ပိုက်ဆံတွေ၊ ပြည်သူအားလုံး လုပ်ငန်းအား လုံးရဲ့ ပိုက်ဆံတွေ၊ ကမ္ဘာ့ဘဏ်မှာ အပ်ထားတဲ့ တန်နဲ့ချီတဲ့ရွှေတွေ၊ ပြည်သူတွေ အပ်ထားတဲ့ ဘဏ်ကအာမခံ သေတ္တာတွေ ထဲက ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံးကို နေဝင်းပိုင် လုပ်လိုက်တော့ သစ်ခုတ်စရာလဲ မလိုဘူး၊ မြေကြီးတူးစရာလဲမလိုဘူး။

နေဝင်းနိုင်ငံခြားသွားလည်ရင် နောက်ပိုင်းစိတ်အေးရအောင် လေယာဥ်စင်းလုံး ငှားပြီး အဖွဲ့ဝင် အကုန်ကို သူတို့မိသားစုပါခေါ်ပြီးသွားလည်တာ။

ဘောမ၊ ဘောငုံတွေ သိကြ။

သယံဇာတ အမျိုးစုံပြီးပေါများတဲ့ နိုင်ငံ၊ တနိုင်ငံလုံး အလုပ်မလုပ်ဘဲ ထိုင်စားလို့ ရတဲ့နိုင်ငံ။

အေးအဲ့ဒါ မင်းနေတဲ့ နိုင်ငံ၊ မင်းနဲ့ ဆိုင်တဲ့ နိုင်ငံဆိုတာ မမေ့နဲ့။

Edit

ကျုပ်ကျောင်းသား ဘဝ က ကချင်ပြည်မှာ ကျောက်စိမ်းတုံးတတုံး တွေ့တယ်လို့ သတင်းစာမှာ ဓါတ်ပုံနဲ့ ပါလာတယ်။ ဘယ်လောက်ကြီးသလဲဆို အဲဒီတုံးက သယ်နိုင်တဲ့ကား မရှိဘူး။

ကြေးမုံ သတင်းစာက အဲဒီကျောက်စိမ်းတုံးကြီးက မြန်မာ တပြည်လုံး နှစ်နဲ့ချီပြီး ထ္မင်းကြွေးလို့ ရတယ်လို့ ဖတ်ခဲ့ဘူးတယ်။

နှစ်စဥ် နေဝင်းက ကျောက်မြက်ရတနာ ရောင်းပွဲ တိုင်းမှာ သူအရင်ကြည့်ပြီး လိုချင်တာယူပြီးမှ ရောင်းရတယ်။

မြိတ်ပုလဲကျွန်းကိုလဲ ပုလဲဖော်တဲ့ အချိန် သူလိုချင်တာယူပြီးမှ ရတနာပြပွဲမှာပေးရောင်းတယ်။

✍🏻ဂမ္ဘီရ မာလ