သတင်းများကို အနည်းငယ်မျှ သတိထားကြည့်မိရုံဖြင့် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်များ၏ အန္တရာယ်ကို ဖော်ပြ နေသည့် သတင်းခေါင်းစဉ်များကို တွေ့မြင်ရမည်ဖြစ်သည်။

မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်ဆိုသည်မှာ ပလတ်စတစ်ပစ္စည်းတခု ပြိုကွဲသွားပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပလတ်စတစ်အမှုန်အမွှားအပိုင်းအစကလေးများဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်နှစ်ခုခန့်က “မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်” ဆိုသည့်စကားလုံးမှာ စိမ်းနေခဲ့သော်လည်း ယနေ့ခေတ်တွင် ကျန်းမာရေးဆိုးကျိုးကို အထူးတလည် စိုးရိမ်နေသူမဟုတ်စေကာမူ လူတိုင်းနီးပါး ပြောဆိုနေကြသည့် အကြောင်းအရာတခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်ဆိုသည်မှာ ယင်း၏အမည်အတိုင်းပင် အလျား ငါးမီလီမီတာအောက်ရှိသော အလွန် သေးငယ်သည့် ပလတ်စတစ်အမှုန်အမွှားများဖြစ်သည်။ ယင်းတို့သည် ပလတ်စတစ်များ သဘာဝ အတိုင်းဆွေးမြည့်ပျက်စီးနိုင်စွမ်း မရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အကြွင်းအကျန်များ ဖြစ်ကြသည်။

ပလတ်စတစ်များသည် သဘာဝအတိုင်း ဆွေးမြည့်မသွားဘဲ အလွန်သေးငယ်သော အမှုန်များအဖြစ်သာ အဆင့်ဆင့် ပြိုကွဲသွားကြသည်။ ထိုအမှုန်များသည် လေနှင့်ရေတို့မှတဆင့် ပတ်ဝန်းကျင်အတွင်းသို့ အမြောက်အမြား ပျံ့နှံ့ရောက်ရှိကာ ထိတွေ့သမျှအရာအားလုံးကို ညစ်ညမ်းစေသည်။ ထို့ပြင် သွားတိုက် ဆေးကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်တို့ နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများမှလည်း မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်များ ထွက်ရှိနေသည်။

လူသားတို့သည် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်များကို စားမိခြင်း (သို့မဟုတ်) ရှူမိခြင်းတို့ကြောင့် နှလုံးသွေး ကြောဆိုင်ရာ ပြဿနာများ၊ ဓာတ်မတည့်ခြင်းများ၊ ကိုယ်ခံအားစနစ် ချို့ယွင်းခြင်း၊ ကင်ဆာနှင့် အသက် မစေ့မီ အယ်လ်ဇိုင်းမားရောဂါဖြစ်ပွားခြင်းကဲ့သို့သော ဆိုးကျိုးများကို ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည်။

သို့သော် သုတေသီများက ထိတ်လန့်စရာမလိုကြောင်း အာမခံထားကြသည်။ မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်များ ကို လုံးဝရှောင်ကွင်းရန် မဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယင်းတို့နှင့် ထိတွေ့မှုကို တတ်နိုင်သမျှ လျှော့ချခြင်းမှာ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည်။

အစပျိုးလုပ်ဆောင်ရန် အကောင်းဆုံးအချက်မှာ မည်သည့်အစားအစာများတွင် ပလတ်စတစ်ညစ်ညမ်းမှု အများဆုံးရှိနိုင်သနည်းဆိုသည်ကိုဦးစွာသိရှိထားရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ဆား

ဆားသည် ခပ်သိမ်းသော အရာများတွင် ပါဝင်နေသောကြောင့် ဆားတွင် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်များ မကြာခဏ ပါဝင်နေတတ်ကြောင်း သိရခြင်းမှာ စိတ်ပျက်စရာပင် ဖြစ်သည်။

၂၀၁၈ ခုနှစ်တွင် အင်ချွန်အမျိုးသားတက္ကသိုလ်နှင့် ဂရင်းပိစ် အရှေ့အာရှတို့က ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ပြီး အမေရိကန် ဓာတုဗေဒအသင်းမှ ထုတ်ဝေခဲ့သော ‘ကမ္ဘာတဝန်းရှိ လုပ်ငန်းသုံးအဆင့်ဆားများအတွင်း မိုက်ခရိုပလတ်စတစ် ပျံ့နှံ့မှုပုံစံ – ပင်လယ်ရေထုညစ်ညမ်းမှုကို ဖော်ပြသည့် အညွှန်းကိန်းအဖြစ် ပင်လယ်ဆားကို အသုံးပြုခြင်း’ အမည်ရှိ လေ့လာမှုတွင် နိုင်ငံတကာဆားတံဆိပ် ၃၉ ခုကို စမ်းသပ် ရာတွင် ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်၌ မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်များ ပါဝင်နေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဆားအမျိုးအစားအားလုံးတွင် ညစ်ညမ်းမှုနှုန်း တူညီသည်တော့မဟုတ်ပေ။ ပင်လယ်ဆားနှင့် အာရှမှ ထုတ်လုပ်သော ဆားများတွင် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ် ပါဝင်မှုအများဆုံးဖြစ်ကြောင်း လေ့လာမှုက ဆိုသည်။ အင်ဒိုနီးရှားသည် ပင်လယ်အတွင်းသို့ ပလတ်စတစ်အမြောက်အမြား စွန့်ပစ်သည့် နိုင်ငံဖြစ် ခြင်းကြောင့် အင်ဒိုနီးရှားပင်လယ်ဆားမှာ ညစ်ညမ်းမှုအဆိုးဆုံးအဖြစ် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်ကင်းစင်ကြောင်း အထူးအာမခံချက်ပေးထားသည့် ဆားတံဆိပ် များစွာကို ရှာဖွေဝယ်ယူနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ပင်လယ်ရေမှထုတ်သော ဆားအစား မြေအောက် ဆားသိုက်များမှ တူးဖော်ရရှိသည့် ကုန်းတွင်းဖြစ်ဆားများကို ရွေးချယ်နိုင်သည်။

ပလတ်စတစ်အိတ်ဖြင့် ထုပ်ပိုးထားခြင်းမရှိသော ဆားကို ရွေးချယ်ခြင်းဖြင့်လည်း မိုက်ခရိုပလတ်စတစ် နှင့် ထိတွေ့မှုကို လျှော့ချနိုင်ပါသည်။

ပင်လယ်စာ

ပင်လယ်ရေထုအတွင်းရှိ မိုက်ခရိုပလတ်စတစ် ညစ်ညမ်းမှုသည် ဆားကိုသာမက ငါးနှင့် အခြားသော ပင်လယ်ရေသတ္တဝါများကိုပါ ထိခိုက်စေကြောင်း သင်ရိပ်မိပေလိမ့်မည်။

အဆိပ်ဗေဒဆိုင်ရာရှေ့ဆောင်သုတေသန ဂျာနယ်တွင် ၂၀၂၄ ခုနှစ်က ထုတ်ဝေခဲ့သော “ပင်လယ် ပြင်မှသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ထမင်းဝိုင်းဆီသို့ – အမေရိကန် အနောက်ဘက်ကမ်းရိုးတန်းရှိ စားသုံးရန် သင့်သော ပင်လယ်စာများအတွင်း လူလုပ်အမှုန်အမွှားများ ပါဝင်နေမှု” အမည်ရှိ သုတေသနအရ စမ်းသပ်ခဲ့သည့် ပင်လယ်စာနမူနာ ၁၈၂ ခုအနက် ၁၈၀ ခု (၉၉ ရာခိုင်နှုန်းခန့်) တွင် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ် များ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထို့ပြင် စမ်းသပ်ခဲ့သည့် ပင်လယ်စာအမျိုးမျိုး၊ ပုစွန်နှင့် ငါးများထဲတွင် ပုစွန်တွင် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ် ပါဝင်မှုအများဆုံးဖြစ်ကြောင်း လေ့လာမှုက အတည်ပြုခဲ့သည်။ ထူးခြားချက်မှာ တွေ့ရှိရသော အမှုန်အမွှားအများစုသည် အထည်အလိပ်များမှ ထွက်ရှိလာသော အမျှင်များ ဖြစ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

စားသုံးခြင်းမပြုမီ ပင်လယ်စာများကို ဆေးကြောခြင်းဖြင့် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ် ပမာဏကို လျှော့ချနိုင် ကြောင်း သုတေသီများက တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ပင်လယ်ပြင်အတွင်းရှိ ဤမျှများပြားသော ပလတ်စတစ်များသည် မည်သည့်နေရာမှ ရောက်ရှိလာသနည်း။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ အချို့မှာ သင့်အိမ်မှပင် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်နိုင် သည်။

ဓာတုအမျှင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အဝတ်အထည်များကို လျှော်ဖွတ်တိုင်း ထွက်ရှိလာသော ပလတ် စတစ်အမှုန်အမွှားများသည် ရေဆိုးစနစ်မှတဆင့် ပင်လယ်ပြင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်ခြေရှိ ကြောင်း လေ့လာမှုအများအပြားက ထောက်ပြထားသည်။

သကြား

ဆားနည်းတူ သကြားတွင်လည်း တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်များ ပါဝင် နေသည်။ အမှန်စင်စစ် ၂၀၂၅ ခုနှစ်ထုတ် ‘အိမ်သုံးသကြားအတွင်း မိုက်ခရိုပလတ်စတစ် ညစ်ညမ်းမှုကို စစ်ဆေးခြင်း’ အမည်ရှိ သုတေသနအရ ကမ္ဘာတဝန်းမှ သကြားနမူနာ ၁၀၀ ကို စမ်းသပ်ရာတွင် အားလုံး (၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း) တွင် ညစ်ညမ်းမှုရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

အခြားလေ့လာမှုတခုတွင်လည်း သကြားမုန်လာနမူနာများတွင် ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ညစ်ညမ်းနေသည်ကို တွေ့ရသည့်အပြင်၊ သကြားဖြူတွင်လည်း မိုက်ခရိုပလတ်စတစ် ပါဝင်မှုနှုန်းမှာ တင်လဲရည်နှင့် သကြား ညိုတို့ထက် ပိုမိုမြင့်မားနေကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

သကြား၏ ဖြစ်ရပ်တွင် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ် ညစ်ညမ်းမှုအများစုမှာ ထုတ်လုပ်ရေးနှင့် ထုပ်ပိုးမှုအဆင့် များတွင် ဖြစ်ပေါ်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု သုတေသီများက ယူဆကြသည်။

သကြားသည် အဆင့်ဆင့် ပြုပြင်ထုတ်လုပ်ရသော အစားအစာဖြစ်ရာ အရည်ညှစ်ထုတ်ခြင်း၊ သန့်စင် ခြင်း၊ အခြောက်ခံခြင်းနှင့် ထုပ်ပိုးခြင်း စသည့် လုပ်ငန်းစဉ်တလျှောက်တွင် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်များစွာ စိမ့်ဝင်သွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။

လေ့လာမှုများအရ သကြားတွင် တွေ့ရှိရသော အဓိက ပလတ်စတစ်အမျိုးအစားမှာ PVC ဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။ ယင်းသည် သင်၏ အိမ်ကြမ်းခင်းများနှင့် ရေပိုက်များတွင် အသုံးပြုလေ့ရှိပြီး ကင်ဆာ ဖြစ်စေနိုင်သော ဓာတုပစ္စည်းတမျိုးလည်း ဖြစ်သည်။

ဘီယာ

ဘဝ၏ ကောင်းမွန်သည့်အရာတိုင်းသည် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်များ၏ ကျူးကျော်မှုကို ခံနေရသလိုရှိပြီး သင်နေ့စဉ်သောက်သုံးနေကျ ဘီယာပင်လျှင် အပါအဝင် ဖြစ်နေပါသည်။ သုတေသနပြုချက်များအရ ဘီယာထဲတွင် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်များ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့ရှိရသော်လည်း ယင်းအမှုန်များမှာ မည်သည့်အရင်းအမြစ်မှ စတင်ရောက်ရှိလာသည်ကို သုတေသီများ အတိအကျ အတည်မပြုနိုင်ကြ သေးပါ။

အဓိကအားဖြင့် ဘီယာချက်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် ရေအရင်းအမြစ်ကို သံသယဖြစ်ဖွယ် ရှိသော်လည်း ၂၀၁၈ ခုနှစ်က ထုတ်ပြန်ခဲ့သည့် “လူသားတို့ကြောင့်ဖြစ်သော ဘုံဘိုင်ရေ၊ ဘီယာနှင့် ပင်လယ်ဆားတို့ရှိ ညစ်ညမ်းမှုများ”အမည်ရှိ သုတေသနအရ ရေအရင်းအမြစ်နှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်မှု ရှိသည်ဟု ကောက်ချက်မချနိုင်သေးပေ။

စိတ်မကောင်းစရာ အချက်မှာ ဘီယာ၊ ပင်လယ်ဆားနှင့် ဘုံဘိုင်ရေတို့မှတဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ရောက်ရှိ လာသည့် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ် စုစုပေါင်းပမာဏမှာ အတော်လေး များပြားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပင်ဆယ်လ်ဗေးနီးယား ပြည်နယ်တက္ကသိုလ်မှ သုတေသီတဦး၏ အဆိုအရ ပျမ်းမျှအမေရိကန် နိုင်ငံသား တဦးသည် ယင်းသုံးမျိုးတည်းမှတင် တနှစ်လျှင် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ် အမှုန်ပေါင်း ၆,၀၀၀ ခန့်အထိ စားသုံးမိနေသည်ဟု ဆိုပါသည်။

ထို့ပြင် “အဖျော်ယမကာများအတွင်းရှိ မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်များအား အဏုကြည့်မှန်ပြောင်းဖြင့် လေ့လာ ခြင်း” အမည်ရှိ သုတေသနတခုတွင် ဘီယာ ၁၀၀ မီလီလီတာ (လက်ဖက်ရည်ပန်းကန် တဝက်စာခန့်) ထဲ၌ပင် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ် အပိုင်းအစပေါင်း ၉,၁၅၄ ခုအထိ တွေ့ရှိနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

ရေသန့်ပုလင်း

ပလတ်စတစ်ဘူးခွံဖြင့် ရေသောက်ခြင်းသည် သင်စားသုံးမိသော မိုက်ခရိုပလတ်စတစ် ပမာဏကို သိသိ သာသာ မြင့်တက်စေပါသည်။ နေ့စဉ် ပလတ်စတစ်ဘူးဖြင့် ရေသောက်သူများသည် ထိုသို့မသောက် သူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် တနှစ်လျှင် ပလတ်စတစ်အမှုန်ပေါင်း ၉၀,၀၀၀ ခန့် ပိုမိုစားသုံးမိနေကြသည်။

ထို့ပြင် ရေသန့်ဘူးအတွင်းရှိ မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်များသည် ဘူးခွံတခုတည်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်သည်ကို သိထားရန် အရေးကြီးပါသည်။

အမှုန်အမွှား ပမာဏအပေါ် သက်ရောက်စေသည့် အခြားသောအချက်များတွင် သင်၏ ရေသောက်သည့် ပုံစံလည်း ပါဝင်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဘူးအဖုံးကို ခဏခဏ ဖွင့်လိုက် ပိတ်လိုက်လုပ်ခြင်း၊ ဘူးကို ခဏ ခဏ ညှစ်ခြင်း၊ ဘူးကို နေရောင်အောက်တွင် ထားခြင်းတို့သည် ဘူးကို ပျက်စီးစေပါသည်။

ထိုပျက်စီးမှုများကို သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော်လည်း ပလတ်စတစ်သားများ ကြေမွပျက်စီးလာခြင်း ကြောင့် အမှုန်အမွှားများ ပိုမိုထွက်ရှိလာစေသည်။

ပြန်လည်အသုံးပြုနိုင်သော ပလတ်စတစ်ဘူးများသို့ ပြောင်းလဲအသုံးပြုခြင်းက ပို၍စိတ်ချရသည်ဟု မထင်လိုက်ပါနှင့်။ ကိုပင်ဟေဂင်တက္ကသိုလ်၏ ၂၀၂၂ ခုနှစ် လေ့လာမှုတရပ်အရ ပြန်လည်အသုံးပြု နိုင်သော ပလတ် စတစ်ဘူးထဲတွင် ရေကို ၂၄ နာရီကြာ ထည့်ထားပြီးနောက် စစ်ဆေးရာ၌ ပလတ်စတစ် မှ ထွက်လာသော ဓာတ်ပစ္စည်းများ (သို့မဟုတ်) ဘူးဆေးရာတွင်သုံးသည့် ပန်းကန်ဆေးဆပ်ပြာမှ ကျန်ရှိ နေသော ဓာတ်ပစ္စည်း စုစုပေါင်း ၃,၉၀၀ ကျော် ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ပျားရည်

စိတ်မကောင်းစရာမှာ သင်သည် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်များကို ရှောင်လွှဲရန် သကြားအစား ပျားရည်ကို ရွေးချယ်ခဲ့လျှင်ပင် သတင်းဆိုးတခုက စောင့်ကြိုနေပါသည်။ ဆိုင်မှဝယ်ယူသည့် ပျားရည်ဖြစ်စေ၊ ဒေသတွင်း ပျားမွေးမြူရေးခြံမှ ရရှိသည့် ပျားရည်ဖြစ်စေ မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်များ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် နည်းလမ်းများစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လေထုအတွင်း ပလတ်စတစ်များ ကွဲကြေလာသောအခါ ထိုအမှုန်အမွှားများသည် လေနှင့် ရေတို့မှတ ဆင့် အနီးနားရှိ အပင်များပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ ပျားများသည် ထိုအပင်များဆီသို့ သွားရောက် သည့်အခါ မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်များကို သယ်ဆောင်လာပြီး ယင်းတို့၏ ပျားအုံများအတွင်း၌ ကျန်ရစ်စေ ကာ ပျားရည်နှင့် ရောနှောသွားစေခဲ့သည်။

ထို့ပြင် အချို့သော ပျားမွေးမြူသူများသည် ပလတ်စတစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ပျားအုံသုံး ပစ္စည်းများကို အသုံးပြုကြခြင်းကလည်း ညစ်ညမ်းမှုကို ပိုမိုစေပါသည်။ အကယ်၍ ပျားရည်ကို ပလတ်စတစ်ဗူးဖြင့် ထုပ်ပိုးထားပါက ညစ်ညမ်းမှုနှုန်းမှာ ပိုမိုမြင့်မားသွားနိုင်ပါသည်။

ဘရာဇီးနိုင်ငံရှိ ဒေသမျိုးရင်းပျားများနှင့် ပျားရည်ကို ၂၀၂၄ ခုနှစ်က လေ့လာမှုအရ ပျားရည်နမူနာ အားလုံး (၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း) တွင် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်များ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

အလားတူပင် တူရကီနိုင်ငံရှိ ၂၀၂၃ ခုနှစ် သုတေသနတခုတွင် ပျားရည်နမူနာ ၇၅ ရာခိုင်နှုန်းတွင် တွေ့ရှိ ခဲ့ပြီး ၂၀၂၆ ခုနှစ်တွင် ထုတ်ပြန်သည့် လေ့လာမှုတွင် ပျားရည်နမူနာ ၉၃ ရာခိုင်နှုန်းအထိ မိုက်ခရိုပလတ် စတစ်များ စစ်ဆေးတွေ့ရှိခဲ့ပါသည်။

နွားနို့

မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်များကို နို့အပါအဝင် နို့ထွက်ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးတွင် တွေ့ရှိနေရပြီး ယင်းတို့သည် နည်းလမ်းအသွယ်သွယ်ဖြင့် နို့ထဲသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အချို့မှာ ပလတ်စတစ်နို့ဗူးကဲ့သို့သော ထုပ်ပိုးမှုများမှတဆင့် ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်ပြီး အချို့မှာမူ နွားများစားသုံးသည့် အစားအစာမှတဆင့် နို့ထဲသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။

ဤဖြစ်စဉ်သည် နွားများတွင်သာမက လူသားများတွင်လည်း ဖြစ်ပွားလေ့ရှိပြီး မိခင်နို့မှတဆင့် မိုက်ခရိုပ လတ်စတစ်များ ရောက်ရှိလာနိုင်ကြောင်း သုတေသနများက ဖော်ပြနေပါသည်။

သို့သော် နို့အမျိုးအစားပေါ် မူတည်၍ ပလတ်စတစ်ပါဝင်မှုနှုန်းမှာ ကွာခြားချက် ရှိပါသည်။ Consumer Reports ၏ လေ့လာချက်အရ ပလတ်စတစ်ဗူးဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသော Tuscan Dairy Farms နို့တခွက် တွင် ကျန်းမာရေးပြဿနာများ ဖြစ်စေနိုင်သည့် သဲလိတ်ပလတ်စတစ်ဓာတုပစ္စည်း ပမာဏ ၁၀,၉၃၂ အထိ ပါဝင်နေသော်လည်း စက္ကူဗူးဖြင့် ထုပ်ပိုးထားသည့် ShopRite ၏ အော်ဂဲနစ်နို့တွင်မူ ၄,၆၂၀ သာ ပါဝင်ကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

ဤပမာဏများသည် အစိုးရ၏ သတ်မှတ်ချက်များကို ကျော်လွန်ခြင်းမရှိသော်လည်း သုတေသီများကမူ ယခုတွေ့ရှိရသည့် ပမာဏမှာ “ကျန်းမာရေးအတွက် စိတ်မချရသည့် အခြေအနေ” ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးထားသည်။

ထို့ပြင် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်များသည် လက်ဖက်ရည်၊ ပီကယ်၊ ကော်ဖီ၊ ဆန်၊ အသား၊ အသင့်စား အသားချောင်း/တုံးများ၊ စည်သွပ်ဗူးများ၊ အသီးအရွက်အချို့ တို့တွင်လည်း ပါဝင်ကြောင်း တွေ့သည်။

ပင်လယ်ပြင်အတွင်းရှိ ပလတ်စတစ်ညစ်ညမ်းမှုများသည် ပင်လယ်စာများအတွင်း ပလတ်စတစ်ဓာတ် ပါဝင်မှုကို အဓိကဖြစ်စေသကဲ့သို့၊ အခြားသော အသားဓာတ် (ပရိုတင်း) အုပ်စုဝင် အစားအစာများတွင် လည်း ထုတ်လုပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်များကြောင့် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ် ညစ်ညမ်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

အစားအစာတခုကို ပြုပြင်ထုတ်လုပ်မှုအဆင့်ဆင့် ပိုမိုပြုလုပ်လေလေ၊ ပလတ်စတစ်ပါဝင်နိုင်ခြေ ပိုများ လေလေဖြစ်ပါသည်။

အကြောင်းမှာ အစားအစာများသည် ထုတ်လုပ်မှုလိုင်းရှိ ပလတ်စတစ်စက်ကိရိယာများ၊ အလုပ်သမား များ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ပလတ်စတစ်အကာအကွယ်ပစ္စည်းများ၊ လေထုအတွင်းရှိ ပလတ်စတစ်အမှုန် အမွှားများနှင့် ထိတွေ့မိသောအခါ အဆိုပါအမှုန်များကို စုပ်ယူသယ်ဆောင်သွားတတ်သော ကြောင့် ဖြစ်ပါသည်။

သို့သော် ၂၀၂၄ ခုနှစ်တွင် ထုတ်ပြန်ခဲ့သည့် “အမေရိကန် လူကြီးများ အသုံးများသော ပရိုတင်းဓာတ်ရင်း မြစ်များမှတဆင့် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ်များနှင့် ထိတွေ့မှု” အမည်ရှိ သုတေသနအရမူ၊ လေ့လာခဲ့သည့် ပရိုတင်းဓာတ်ရင်းမြစ်များရှိ မိုက်ခရိုပလတ်စတစ် ပမာဏအပေါ် ထုပ်ပိုးမှုပုံစံက သက်ရောက်မှုရှိသည် ကို မတွေ့ရှိရပေ။

ထို့ပြင် အော်ဂဲနစ်နည်းဖြင့် ထုတ်လုပ်ထားသော ပရိုတင်းဓာတ်များသည် သာမန်ကုန်စုံဆိုင်များတွင် ဝယ်ယူရရှိနိုင်သည့် ပုံမှန်ပရိုတင်းထွက်ကုန်များထက် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ် ပါဝင်မှု ပိုမိုနည်းပါးသည် ကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း မရှိခဲ့ပါ။

အဆိုပါ လေ့လာမှုတွင် စမ်းသပ်စစ်ဆေးခဲ့သည့် ပရိုတင်းဓာတ်ရင်းမြစ် ၁၂ မျိုးကျော်ကို ကြည့်ခြင်း အားဖြင့်၊ အမေရိကန်နိုင်ငံသားတဦးသည် ယင်းပရိုတင်းအစားအစာများ စားသုံးမှုတခုတည်းကြောင့်ပင် တနှစ်လျှင် မိုက်ခရိုပလတ်စတစ် အမှုန်ပေါင်း ၁၁,၀၀၀ မှ ၂၉,၀၀၀ ခန့်အထိ စားသုံးမိနေကြောင်း သုတေသီများက ခန့်မှန်းထားကြသည်။

The Takeout မှ 14 Foods That Contain The Most Plastic Pollution အား သောမတ်ဘာသာ ပြန်သည်။