ကျွန်တော်က အသက် ၂၃ နှစ်၊ တက္ကသိုလ် ဒုတိယနှစ်မှာပဲ ကျောင်းဆက်မတက်တော့ ဘွဲ့ မရခဲ့ဘူး။ ရန်ကုန်က ဖုန်းဆိုင်တခုရဲ့ အရောင်းပိုင်းမှာ အကူဝင်လုပ်နေသူပေါ့။ ရန်ကုန်ကို ၂၀၂၃ နှစ်ကုန်ပိုင်းမှာ ရောက်ခဲ့တော့ အခုဆိုရင် ၂ နှစ်ကျော်ပြီလို့ ပြောလို့ ရတယ်။

နယ်မှာ အခြေအနေ မကောင်းလို့ ရန်ကုန်ကို တက်လာတယ်ပဲ ဆိုပါတော့ဗျာ။ လစာက ၂ သိန်းခွဲနဲ့ ၃ သိန်းကြားပေါ့။ လစာကတော့ မလောက်ပါဘူး။ ဘွဲ့ရတွေတောင် ၂ သိန်းခွဲပဲပေးတဲ့ ခေတ်ဆိုတော့လည်း ဒီလစာရတာပဲ ကျေးဇူးတင်ရမလိုလိုပေါ့။ နယ်မှာ ရှိတဲ့ အမေနဲ့ ညီမကိုတောင် လစဉ် မထောက်ပံ့နိုင်ပါဘူးဗျာ။ ညီမလေး မွေးနေ့နဲ့ သီတင်းကျွတ်လောက်ပဲ ပိုက်ဆံလေး နည်းနည်းပါးပါး လွှဲပေးနိုင်တယ်။

အမေတို့ကလည်း ပေါ်တာမပါသွားဖို့နဲ့ အသက်နဲ့ ကိုယ် အိုးစားမကွဲဖို့ပဲ မှာတယ်။ နယ်မှာ ဖြစ်သလို လုပ်ကိုင် စားသောက်နိုင်တယ်တဲ့။ ဒီဖက်ရွာဖြစ်ရင် ဟိုဖက်ရွာရှောင်၊ ဟိုဖက်ရွာဖြစ်ရင် ဒီဖက်ရွာ ရှောင်နဲ့ လျင်သလို လုပ်ကိုင် စားသောက်နေရတာပေါ့တဲ့။ နယ်က အကြောင်းတွေကတော့ သိပ်မပြောချင်ဘူးဗျာ။

အဓိက ပြောချင်တာ ရန်ကုန်မြို့ကြီး အကြောင်းပဲ။ ရန်ကုန်မြို့ကြီးဟာ ကျွန်တော် ရောက်ကာစနဲ့ မတူတော့ဘူးဗျ။ ရောက်ကာစက ဘယ်နေရာ ဘာဖြစ်မလဲ ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ စိုးတထိတ်ထိတ်နဲ့ နေခဲ့ရပေမယ့် ကိုယ်သွားလာတဲ့ နေရာမှာတော့ ဘာပဲ ပြောပြော နောက်ကျောလုံခဲ့တယ်ဗျာ။

ဒါပေမယ့် ၂၀၂၄ ဧပြီလမှာ ပေါ်တာဆိုတဲ့ အသံကို စကြားရတာပဲ။ အဲဒီအချိန်ကတည်းက သွားသတိ၊ စားသတိ၊ နေသတိတွေပါ ထားရတော့တာပဲဗျာ။ ဖေ့ဘုတ်ပေါ်မှာတော့ ပေါ်တာဆွဲတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေ အောက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုပြီး ပြောနေကြပေမယ့် တစ်တော့တွေမှာ သွားကြည့်ရင် တကယ်ပါသွားတဲ့သူတွေရဲ့ မိသားစုဝင်တွေရဲ့ သောကတွေကို တွေ့ရလိမ့်မယ်ဗျာ။

ရန်ကုန်မှာ ပေါ်တာအရောင်းအဝယ် ဈေးကွက်ပါ ရှိသတဲ့။ ပေါ်တာဆွဲခံရတဲ့လူတွေကို ဈေးအများဆုံး ပေးနိုင်တဲ့နေရာဆီ ပို့ပေးကြတာတဲ့။ ကြားရတာ ရောမခေတ်က ကျေ၊းကျွ၊န်တွေ ရောင်းဝယ်တဲ့ အတိုင်းပဲတဲ့။ အဲဒါကြောင့် နည်းပေါင်းစုံ လုပ်ပြီး ဆွဲနေကြတာ ထင်ပါတယ်ဗျာ။

တနေ့က တက်လာတဲ့ သတင်းဆို ကားဂိတ်မှာ ရပ်နေတဲ့ကောင်လေးကို ကောင်မလေး ငယ်ငယ်လေး နှစ်ယောက်က အဆောင်ပြောင်းချင်လို့ပါ ဆိုပြီး လာခေါ်လို့ လိုက်သွားတာ တခါတည်း ဆွဲထားလိုက်တာတဲ့။ ပြီးတော့မှ ဖောင်ကြီးမှာ သင်တန်းတက်နေပြီဆိုပြီး အိမ်ကို အကြောင်းကြားတော့ အမေခမျာ ရင်ကျိုးရတာပေါ့။

ပေါ်တာဆွဲတဲ့သူတွေက နှစ်သီးစား လုပ်ကြတယ်ဆိုပဲ။ ပါသွားတဲ့သူက ငွေကြေးတတ်နိုင်ရင် အိမ်ကို သိန်း ရာနဲ့ချီပြီး ပြန်ရွေးခိုင်းတယ်။ ငွေကြေး မတတ်နိုင်လို့ မရွေးနိုင်ရင် ကြေးပိုပေးတဲ့ နေရာကို ရောင်းလိုက်ကြတာတဲ့။ လူငယ်တွေ အတွက်တော့ တကယ့်အိပ်မက်ဆိုးပါပဲဗျာ။

တချို့လူတွေက ပြောကြတယ်၊ ဒီလောက် ဖြစ်နေတာ နိုင်ငံခြားသွားပါလားတဲ့။ သွားလို့ ရရင် သွားတာ ကြာပြီပေါ့ဗျာ။ မြန်မာပြည်ထဲ ရှိတဲ့ လူငယ် ဆယ်သန်းကျော်လုံး အပြင်ရောက်သွားကြပြီပေါ့။ အကြောင်း အမျိုးမျိုးကြောင့် မထွက်နိုင်တဲ့ ကျွန်တော်တို့လို လူငယ်တွေကတော့ တကယ် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေပါပြီ။

ဒါပေမယ့် ရန်ကုန်မြို့ကြီးကတော့ တဖြည်းဖြည်း ဟန်ဆောင်ကောင်းလာတယ်ဗျ။ ပွင့်လင်း ရာသီရောက်ကတည်းက ရန်ကုန်မြို့ကြီးရဲ့ တနေရာရာမှာ ပွဲဈေးတခုကတော့ နေ့တိုင်း ရှိတယ်၊ အခြေခံလူတန်းစားတွေ အပန်းဖြေနေရာဖြစ်တဲ့ ပြည်သူ့ဥယျာဉ်မှာ အပတ်စဉ်တိုင်း ခေါင်းစဉ် တခုနဲ့ ပွဲလုပ်ပြီး စတုဒီသာဝေတယ်။ နှစ်သစ်ကူးပွဲတွေကို အကြီးအကျယ်တွေ လုပ်ပြတယ်။ အခုဆို မြို့ပတ်ပြီး မာရသွန်တွေတောင် ပြေးနေကြပြီ။ အဖေ ပြောခဲ့တဲ့ ဦးခင်ညွှန့်ခေတ်က မာရသွန်ပွဲတွေတောင် သတိရသေးတယ်ဗျာ။

လာမယ့် သင်္ကြန်ကိုလည်း အကြီးအကျယ်လုပ်မယ်လို့ ပြောနေကြတယ်။ မနှစ်ကတည်းက လုပ်မလို့ကို ငလျင်လှုပ်သွားလို့ မလုပ်ဖြစ်တာတဲ့။ ကျွန်တော် လက်လှမ်း မမီတဲ့ ဘားတွေ၊ ကလပ်တွေ၊ ပျော်ပွဲစားရုံတွေ၊ ဟိုင်းခန်းတွေရဲ့ အခြေအနေတော့ မပြောတတ်ဘူးဗျ။

ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုပဲ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတွေ လုပ်လုပ်၊ ညမထွက်ရ အမိန့်တွေ ရုတ်သိမ်းတယ်ပဲ ဆိုဆို ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ရပ်ကွက်တွေဟာ ညရောက်လေ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်လေပဲဗျ။ ပုံမှန်အလုပ်တွေဟာ ညနေ ၅ နာရီလောက်ဆို ဆင်းကြပြီ။ စားစရာတွေ ဝယ်ခြမ်းချက်ပြုတ် စားသောက်ပြီး ၇ နာရီထိုးတာနဲ့ လူတွေက အိမ်ထဲမှာ တံခါးပိတ် နေကြတော့တာပဲ။

ပျော်ပွဲစားရုံတွေ ရှိတဲ့ တဝိုက်တော့ လူစည်ကားချင် စည်ကားမှာပေါ့လေ။ သေချာတာကတော့ ရန်ကုန်မြို့ ဆင်ခြေဖုံး ရပ်ကွက်ရဲ့ လမ်းတွေကတော့ ည ၇ နာရီ နောက်ပိုင်းဆို ဇွန်ဘီကားထဲက မြို့ပျက်ကြီးတွေလိုပဲ ခွေ၊းတကောင် ကြောင်တမြီးမှတောင် မရှိတဲ့ အနေအထား ဖြစ်နေတုန်းပါပဲ။ လူတွေရဲ့ ရင်ထဲက အပျော်ကို အတင်း ဇွတ်လုပ်ယူလို့ မရဘူးဆိုတဲ့ သက်သေပါပဲဗျာ။

အခုဆိုရင် ပျော်စရာတွေကို ဇွတ်ဖန်တီးနေတဲ့ ရန်ကုန်မြို့ကြီးနဲ့ စ၊စ်ရှောင်နယ်တွေရဲ့ အခြေအနေဟာ တဖြည်းဖြည်း လုံးဝအသွင်ကွဲတဲ့ အနေအထားကို ရောက်ရှိနေပါပြီ။ အဲဒီလို ဖြစ်အောင်လည်း တမင်လုပ်ထားကြတာပါ။ ရန်ကုန်လို နေရာမျိုးမှာ ကပ်ပါးတကောင်လို ကပ်တွယ်နေရတဲ့ ကျွန်တော်တောင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေမှတော့ နယ်ဖက်က လူငယ်တွေရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ နွေရာသီမှာ နှင်းပွင့်ကို ရှာရသလို ဖြစ်နေမှာပါပဲ။

ကျွန်တော် မေတ္တာရပ်ခံတောင်းပန်ချင်တာ တခုရှိပါတယ်ဗျာ။ အစ်ကို၊ အစ်မတို့၊ ညီ၊ ညီမတို့ ပျော်ကြပါ။ လူငယ်တွေမှာ အချိန်ရှိတုန်းပဲ ပျော်လို့ရတာ ပျော်ကြပါ။ အခွင့်အရေး ရှိလို့ ပျော်နိုင်တဲ့သူတွေ ပျော်ကြတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော်တို့လို အနာဂတ်မဲ့၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ လူငယ်တွေရဲ့ ဘဝကိုလည်း စာနာပေးကြပါ။

ဇာတ်ပွဲတွေ ကြည့်ပါ။ ရှိုးပွဲတွေမှာ စီးမျောပါ။ ဘောလုံးပွဲတွေ ကြည့်ပြီး လေတို၊က်ပါ။ မာရသွန်ပွဲတွေမှာ ကျန်းမာရေး လိုက်စားကြပါ။ ကျွန်တော်တို့လို အခြေခံလူတန်းစား နင်းပြား လူငယ်တွေရဲ့ ဘဝကိုလည်း နားလည်ပေးကြပါ။ ဒီစကားမျိုး လူကြီးတွေကို သွားပြောရင် “အေးပါကွာ” ဆိုပြီး နှစ်သိမ့်စကား ဒိုင်ကြောင်တွေပဲ ကြားရမှာဖြစ်လို့ ရင်ဘတ်ချင်းတူတဲ့ လူငယ်အချင်းချင်း ပြောရခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။

အဲဒါကြောင့် ညီကိုတို့ ပျော်စရာ ရှိတာ ပျော်ကြပါ။ အားရပါးရ ပျော်ပြီးရင်တော့ တိတ်တိတ်လေး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ ကျွန်တော်တို့လို လူငယ်တွေကိုလည်း စာနာပေးကြပါလို့ ဒီနေရာကနေ ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။

(ရန်ကုန်က မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေတဲ့ လူငယ်တဦးရဲ့ ခံစားချက်ကို ဆီလျော်အောင် ရေးဖွဲ့ပါသည်။)