“ကိုယ့်အိမ် ကိုယ့်နိုင်ငံမှာ ကိုယ်က ဧည့်သည်ဖြစ်ပြီး၊ ဧည့်သည်က အိမ်ရှင်ဖြစ်နေတဲ့ ခေတ်ပျက်မြန်မာပြည်”
“မှတ်ပုံတင်ထုတ်ပါ… ဘယ်ကလာတာလဲ၊ ဘယ်သွားမှာလဲ”
ခရီးတခုသွားဖို့ လမ်းမပေါ်တက်လိုက်တာနဲ့ မြန်မာနိုင်ငံသားတယောက်ရဲ့ သိက္ခာဟာ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုတွေကြားမှာ အရည်ပျော်ကျသွားရပါတယ်။
ကိုယ့်နိုင်ငံ၊ ကိုယ့်မြေပေါ်မှာ သွားလာနေတာတောင် အမြဲ တမ်း “သံသယ တရား” နဲ့ စစ်ဆေးမေးမြန်းခံနေရတဲ့ ကျွန်တော်တို့ဟာ ဧည့်သည်ထက်တောင် ပိုပြီး ဧည့်သည် ဆန်နေပါပြီ။
ဒါပေမဲ့ ရင်နာဖို့ကောင်းတာက မြန်မာစကားတောင် မပြောတတ်တဲ့၊ ဘယ်ကလာမှန်းမသိတဲ့ “ကျားဖြန့်” လိုလို လူမျိုးခြားတွေကိုကျတော့ “Welcome” ဆိုတဲ့ ငွေမျက်နှာ အပြုံးနဲ့ လမ်းဖွင့်ပေးနေကြတာ မြင်ရတဲ့အခါ ကိုယ့်မှတ်ပုံတင်ကို ကိုယ်ပြန်ကြည့်ပြီး “ငါကရောတကယ် ပဲ ဒီနိုင်ငံသား ဟုတ်ရဲ့လား” လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးခွန်း ထုတ်မိပါတယ်။
“ဒီနေရာလေး ရှုခင်းလှသားပဲ၊ အပျင်းပြေ ဝယ်ထားလိုက် ဦးမယ်” ဆိုတဲ့ စကားတခွန်းဟာ ကျွန်တော်တို့ မျိုးဆက် တခုလုံးရဲ့ အိမ်မက်ကို ရိုက်ချိုးလိုက်တာပါ။
အမြောက်ဆန်တွေ၊ ကျည်ဆန်တွေ မလိုပါဘူး။ ငွေစက္ကူလေးတွေနဲ့တင် အချက်အချာကျတဲ့ နေရာတွေကို ဝယ်သိမ်းပြီး “ဧည့်သည်က အိမ်ရှင်၊ အိမ်ရှင်က အိမ်ငှား” ဘဝကို ဖန်တီးနေကြတာပါ။
ကိုယ့်တိုင်းပြည်မှာ ကိုယ်နေရတာက တခါတလေဟိုတယ် မှာ ခဏလာတည်းတဲ့ ဧည့်သည်လိုပါပဲ။
စစ်ဆေးမှုတွေကြားမှာ ခေါင်းငုံ့နေရပြီး၊ ကုန်စျေးနှုန်းတွေကြားမှာ အသက်ရှူကျပ်နေရတယ်။
ဧည့်သည်တွေကတော့ အိမ်ရှင်ထက် ပိုလွတ်လပ်၊ ပိုချမ်းသာ၊ ပိုပြီး ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်နေကြတယ်။
ဘဝတူ အချင်းချင်း ငါက ဘယ်မြို့နယ်မှာနေတာ၊ ငါက EV စီးတာ၊ ငါက ဆီကားစီးတာ၊ ငါဝယ်တာမှန်တယ် ဆိုပြီး ပြိုင်ဆိုင်ကြွားဝါနေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း အားပြိုင်နေချိန်မှာ ထိုသူတွေက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အခွင့်အရေးနဲ့ အနာဂတ်တွေကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမျိုနေပြီဆိုတာ သတိချပ်ကြဖို့ လိုပါတယ်။
တကယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ဟာ အိမ်ရှင်တွေ မဟုတ်တော့ဘဲ “အိမ်လခ မပေးနိုင်လို့ နှင်ထုတ်ခံရတော့မယ့် အိမ်ငှားတွေ” များ ဖြစ်နေပြီလား။
ကိုယ့်အိမ်မှာ ကိုယ်သူစိမ်းဖြစ်နေရတဲ့ ခံစားချက်ကို ဘယ်သူတွေ ခံစားနေရလဲ?” ပြောပြပေးပါဦး။
Leave a Reply