တပ်မတော်က နိုင်ငံအနှံ့ စစ်မျက်နှာတွေမှာ ရှုံးနေပေမယ့် ရခိုင်မှာတော့ လုံးဝ မနိုင်ခဲ့တော့တာ ကြာပြီ။

ဘာလို့ မင်းတို့ နိုင်အောင် မတိုက်နိုင်တာလည်းလို့ မေးလိုက်တိုင်း ဖြေကြတဲ့ အဖြေက တခုတည်း။

AA ဆီမှာ ကျွန်တော်တို့ လူတွေကို ဖမ်းထားတာ အများကြီးပဲဗျ။

ရှေ့ဆက်တိုးရင် ကိုယ့်လူတွေပဲ နာမှာ လို့ ပြန်ဖြေကြတယ်။

ခုနောက်ဆုံး စစ်ရေး အစည်းအဝေးမှာ တပ်ချုပ်ကြီးက ပြောတယ်. ဖမ်းခံထားရတဲ့ သုံ့ပန်းတွေ ကိစ္စ ငါကြည့်စီစဉ်လိုက်မယ်။

မင်းတို့သာ နိုင်အောင်တိုက်လို့ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီ သုံ့ပန်းတွေကို ချုပ်ထားတဲ့ နေရာကို အတိအကျ သိချင်တယ်။

ဒီရက်ပိုင်း ရအောင်စုံစမ်းပေးပါလို့ ဗိုလ်ချုပ်အချို့ကို တာဝန်ပေးတယ်။

ကြားရတဲ့သူတိုင်းဝမ်းသာကြတာပေါ့။

မြန်မာ့တပ်မတော်ရဲ့ ထုံးစံအရ အဖမ်းခံရသူကို ကယ်တင်ရိုးထုံးစံ မရှိပေမယ့် ဒီတခါတော့ ကယ်ပြီဟဲ့ဆိုပြီး ပျော်ကြတယ်။

လျှို့ဝှက်အစည်းအဝေးက မှတ်တမ်းက နောက်တန်းက ကျန်ရစ်သူ မိသားစုတွဆီထိ သတင်းပေါက်ကြားတယ်။

မိသားစုတွေ ခင်ဗျာ သူတို့ကို ကယ်ပြီးရင် သင်္ကန်းစီးမယ်။ အလှူလုပ်မယ်။ ဘာညာနဲ့ အစီအစဉ်တွေဆွဲလို့။

မတ်လ ၈ ရက်နေ့ နံနက် ၉ နာရီမှာ AA ဆီမှာ ဖမ်းထားတဲ့ တပ်မတော် သုံ့ပန်းတွေကို လင်းယုန် အစာကောက်ပစ်ဖို့ အမိန့်ထုတ်တယ်။

လေယာဉ်မှူးတွေက အမိန့်မနာခံကြဘူး။

အဘ​ ဒီလူတွေက ပြည်သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ တပ်မတော်သားတွေပါ။

တပ်မတော်သား မိသားစုတွေလည်း ပါသလို တပ်မတော် မိသားစု ကလေးသူငယ်တွေလည်း ပါပါတယ်လို့ ပြောပြီး ဝိုင်းကန့်ကွက်ကြတယ်။

ဒါပေမယ့် တပ်ချုပ်ကြီးက လက်မခံဘူး။ ဒါ အမိန့်ပဲလို့ ပြောတယ်။

တပ်မတော်ရဲ့ အောင်ပွဲကို တားဆီးနေတဲ့ မည်သည့်အတားအဆီးမဆို ဖယ်ရှားရမယ်လို့ ပြတ်ပြတ်သားသား မာမာထန်ထန် ပြန်ပြောတယ်။

ပြီးတော့ ချာကနဲ လှည့်ထွက်သွားတယ်။ လှည့်ထွက်သွားတဲ့ တပ်ချုပ်ကြီးရဲ့ မျက်ဝန်းမှာ မျက်ရည်တွေ စီးကျနေတာ လူအချို့ပဲ သတိထားမိလိုက်ကြပါတယ်။

လေယာဉ်မှူးတွေ ကလန်ကဆန် လုပ်လို့ နံနက် ၉ နာရီက အမိန့်ပေးထားတဲ့ operation ကို နံနက် ၁၁ နာရီမှ စနိုင်ပါတယ်။

တပ်မတော်ဘက်က သုံ့ပန်းရဲဘော်တွေ၊ သုံ့ပန်း ရဲမေတွေ၊ ကလေးသူငယ်တွေနဲ့ အရပ်သားတွေ လင်းယုန်အစာကောက်ခံရတယ်။

နောက်နေ့မှာ လေယာဉ်ဗုံးမှန်လို့ အပိုင်းပိုင်းဖြစ်နေတဲ့ တပ်မတော် မိသားစုဝင်တွေ ရဲ့ ဓါတ်ပုံတွေ လိုင်းပေါ်တက်လာတယ်။

စာသင်ကျောင်းတွေ၊ ဆေးရုံတွေနဲ့ ဘုန်းကြီးကျောင်းတွေကို အစာကောက်လွန်းလို့ အသဲမာတယ်လို့ သတ်မှတ်ခံရတဲ့ လေယာဉ်မှူးကြီးတွေဟာ အဲဒီပုံတွေကို မြင်တော့ မျက်ရည်ကျကြတယ်။

————————–

နိုင်ငံတကာ စစ်တပ်ကြီးတွေမှာတော့ မိသားစုဝင်ထဲက တပ်မတော်သား တယောက်ယောက် ကျ/ဆုံးသွားရင် သူတို့မိသားစုကို တပ်အကြီးအကဲတွေက သွားပြီး ပြောရတယ်၊ တိုင်းပြည်အတွက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ အသက်စွန့်သွားပါတယ် နှစ်သိမ့်ရတယ်၊ ဆုပေးတန်ပေး၊ ထောက်ပံ့မှု ပေးတန်ပေး စသဖြင့်။

မြန်မာနိုင်ငံက ခေတ်မီ စစ်တပ်ကြီးဟာ ဒီလိုဖြစ်ရပ်မျိုးတွေကို အရင်က ဘယ်လိုအလုပ်လုပ်သလဲ မသိဘူး။

အာဏာသိမ်းပြီး နောက်ပိုင်းမှာတော့ တိုက်ပွဲမှာ ကျသွားရင် အိမ်ကလူတွေ မသိကြရ၊ ကျသွားတယ် သိရင်တောင် ဘယ်မှာကျသွားတယ် မသိရ။ တချို့မိသားစုတွေဆို သတင်းဌာနတွေမှာ တက်လာမှ သူတို့ မိသားစုဝင်တွေ ကျသွားပြီဆိုတာ သိကြရတယ်။

တချို့ မိသားစုဝင်တွေဆို ထောက်ပံ့ကြေးတို့ ဘာတို့ ခဏထား၊ ကျသွားတဲ့ စစ်သားအတွက် အသက် အာမခံကြေးတောင် နှစ်နဲ့ချီ ထုတ်မရဘူးဆိုကြတယ်။ တချို့ တပ်မိသားစုဝင်တွေဆို လိုင်းခန်းပေါ်ကနေ နှင်ချခံရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းတွေ အလွန်များခဲ့တယ်။

ခု ရခိုင်က ဖြစ်ရပ်လိုမျိုး ကိုယ့် တပ်သားတွေကို ကိုယ်တိုင် ဗုံးကြဲပြီး သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီးရင် မိသားစုဝင်တွေကို စစ်တပ်က ဘယ်လို ပြန်ပြောသလဲ မသိ။ အရင်လို ထိန်ချန်ထားလို့လည်း မရ။ သတင်းဌာနတိုင်းမှာ ဒီသတင်းပဲ။

“ကျုပ်တို့ တပ်သားတွေကို ကျုပ်တို့ကိုယ်တိုင် ဗုံးကြဲပြီး သတ်ပစ်လိုက်တာ” လို့ ပြောမလား၊ သေချာတာကတော့ တိုင်းပြည်အတွက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ အသက်စွန့်သွားတယ်လို့ ဘယ်လိုမှ လိမ်လို့ မရတော့ဘူးဆိုတာပဲ။

စစ်သုံ့ပန်း ၁၁၆ ဦးဆိုတာ တော်ရုံပမာဏမှ မဟုတ်တာ။

မနေ့ကတင် ညောင်လေးပင်မှာ အာဏာသိမ်းစစ်တပ်က ဖမ်းဆီးထားတဲ့ ရွာသားတွေကို တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့တွေ ကယ်ထုတ်ခဲ့သေးတာ မဟုတ်လား။ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်တတ်ရင် အထင်းသားမြင်နေရတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေ။