အပြစ်မဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ နေအိမ်တွေကို ဖောက်ယူခိုးဆိုးလုယက်၊ မီးတင်ရှို့နေတဲ့ အယုတ်တမာအဖွဲ့က ဘုရားတွေတည်ပြီး ငွေပုံအောပြီးသုံးနေတဲ့သတင်းဖတ်ရတဲ့အခါ ရယ်ရမှာလိုလို၊ သာဓုခေါ်ရမှာလိုလို။

ပုဂံက ‘ဓမ္မရံကြီးဘုရား’ ကို သိကြတယ်မဟုတ်လား။ ထုမှာဓမ္မရံတဲ့။ ပုဂံမှာရှိတဲ့စေတီပုထိုးတွေထဲမှာ ဓမ္မရံကြီးဘုရားက ထုထည်အကြီးဆုံး။ အဲဒီခေတ်အခါကဆိုရင် မြန်မာပြည်မှာအကြီးဆုံး ကုလားကျောင်းပုံဂူဘုရားပဲ။

အဲဒီဘုရားကြီးရဲ့ ဘုရားတကာက ‘နရသူမင်း’ တဲ့ဗျ။ နရသူမင်းက ‘အလောင်းစည်သူမင်းကြီး’ ရဲ့ သားအငယ်။ သူ့အဖေနဲ့ အကိုဖြစ်သူကို သတ်ပြီး မင်းဖြစ်လာတဲ့သူ။ ဒီခေတ်ဆိုရင် အာဏာသိမ်းတာပေါ့။ သူ့အဖေအလောင်းစည်သူမင်းကြီးက တစ်နိုင်ငံလုံးမှာ ဘုရားတွေပတ်ပြီးတည်ခဲ့သူပေါ့။ မြန်မာပြည်အနှံ့မှာ ဖောင်တော်ဦးစေတီတွေတွေ့ရမှာဖြစ်သလို အလောင်းစည်သူမင်းကြီးကောင်းမှုဆိုတဲ့ဘုရားတွေလည်း မနည်းဘူးရယ်။

အဲဒီအလောင်းစည်သူမင်းကြီးက အသက်အတော်ရှည်တယ်။ အသက်(၈၀)ကျော် (၉၀)နီးတဲ့အထိ နေရတယ်။ အသက်ရှည်လွန်းတဲ့ အဖေဆီကရမဲ့ ဘုရင်ရာထူးကို ထပ်မစောင့်နိုင်တော့လို့ အကိုခရီးထွက်သွားတဲ့အချိန်အတွင်းမှာ နေမကောင်းဖြစ်လာတဲ့ အလောင်းစည်သူမင်းကြီးကို ရွှေဂူကြီးဘုရားဆီ ဘုရားဖူးဖို့ အကြောင်းပြခေါ်ယူပြီး တစ်ဦးထဲ စံမြန်းစေတယ်။ အချိန်အတန်ကြာတော့ ဘုရင်ကြီးနေပြန်ကောင်းလာကြောင်း ကြားသိရတဲ့အခါမှာ လှိုင်ဂူထဲမှာအသင့်ဖွက်ထားတဲ့ စောင်၊ ခေါင်းအုံးတို့နဲ့ ဖိသတ်လိုက်တယ်။

အလောင်းစည်သူမင်းကြီးကံကုန်ပြီလို့ကြားသိရတဲ့အခါ တာဝန်တစ်ခုအရ အဝေးအရပ်ကိုခရီးထွက်နေတဲ့ သားကြီးဖြစ်သူ ‘မင်းရှင်စော’ ဟာ နောက်လိုက်ငယ်သားများစွာကိုခေါ်ယူပြီး ပုဂံကိုပြန်လာတယ်။ အကိုပြန်လာပြီလို့ ကြားသိရတာမို့ ရင်မဆိုင်ရဲတဲ့ နရသူက အဲဒီအချိန်မှာ သာသနာဂုဏ်းချုပ်(သာသနာပိုင်) ဖြစ်နေသူ ‘ပံ့သကူမထေရ်’ ကြီးကို ချဉ်းကပ်ပြီး အကူအညီတောင်းပါတယ်။

ပံ့သကူမထေရ်ကြီးဆိုတာ ပံ့သကူသင်္ကန်းပဲ ဝတ်ရုံပြီး ပံ့သကူအစားအသောက်သာ စားသုံးတဲ့ ဝိနည်းအလွန်လေးစားသူ၊ အများတကာက ရဟန္တာအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသလို အလွန်ကြည်ညိုဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဆရာတော်ကြီးမို့ တစ်နိုင်ငံလုံးက ကြည်ညိုကြတဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးပါ။

“နှစ်ဖက်စစ်ဖြစ်ရင် နိုင်ငံနစ်နာမယ်။ သူကတော့ ဘာမဆိုလုပ်ရဲပါတယ်။ နိုင်ငံထဲက ပြည်သူပြည်သားတွေရဲ့မျက်နှာကို ထောက်ထားငဲ့ညှာသောအားဖြင့် အလျှော့ပေးပြီး အကိုဖြစ်သူ မင်းရှင်စောကို ကိုယ်တိုင်သံလျှက်ထမ်းပြီး မင်းအဖြစ်တင်မြှောက်ပါ့မယ်။ အကိုတစ်ဦးထဲသာ နန်းတော်ထဲကို လာခဲ့ဖို့ ပြောပေးပါ။” လို့ ဆရာတော်ကြီးကို လျှောက်ထားပါတယ်။

ပြည်သူပြည်သားတွေက ဒေါသကြီးတဲ့ နရသူမင်းသားကိုမချစ်ကြဘူး။ ရိုးသားသလို သဘောကောင်းတဲ့ အကိုဖြစ်သူ ‘မင်းရှင်စော’ ကိုသာ ချစ်ခင်ကြတာမို့ ဆရာတော်ကြီးကလည်း ကူညီချင်တယ်။ နရသူကိုလည်း မယုံရဲဘူး။ ဒါနဲ့ နရသူက ဘုန်းကြီးရှေ့မှာ သစ္စာရေတွေဘာတွေတောင်သောက်ပြပြီး သစ္စာဆိုပြသတဲ့။

နောက်တစ်နေ့ရောက်တော့ ပံ့သကူမထေရ်ကြီးကို ဂတိပေးထားတဲ့အတိုင်း အကိုဖြစ်သူမင်းရှင်စောကို ဘိသိက်သွန်းပြီး နန်းတင်တယ်။ အဖေဖြစ်သူ အလောင်းစည်သူမင်းကြီးသေတာ ဝမ်းနည်းနေဆဲဖြစ်ပေမဲ့ ဘုရင်ဖြစ်ထိုက်တဲ့ အကိုဖြစ်သူ ဘုရင်ဖြစ်တာ ဝမ်းသာကြောင်း အမူအရာတွေလုပ်ပြတယ်။ ပံ့သကူမထေရ်ကြီးကလည်း ဒီကောင်လေး ဂတိတည်ရှာသားပဲ ဘာညာနဲ့ ချီးမွမ်းခန်းတွေဖွင့်မှာပဲ။ နရသူရဲ့ အမူအရာတွေက အကယ်ဒမီရှော့မို့ ဘုန်းကြီးတောင် မျက်စိလည်သွားတာ။ အလောင်းစည်သူမင်းကြီး သူ့ဘာသာအသက်အရွယ်ကြီးလို့ သေတာဖြစ်မှာပါလို့တောင် တွေးမိကောင်းတွေးမိလောက်တယ်။

မနက်မှာဘုရင်ဖြစ်တဲ့အကိုဖြစ်သူကို နရသူရဲ့ တပည့်လူယုံတွေက ညကျတော့ ပွဲတော်အုပ်ထဲအဆိပ်ခပ်ပေးလိုက်တဲ့အတွက် အကိုဖြစ်သူမင်းရှင်စောဟာ ဘုရင်ဖြစ်ပြီး (၂၄)နာရီမပြည့်မီ နတ်ရွာစံကံတော်ကုန်ရှာပါတယ်။ ကဲ.. ဘာတတ်နိုင်ကြသေးလဲ အရပ်ကတို့။ သူမလုပ်ရဲတာ ဘာမှမရှိဘူးဆိုတာ ပြလိုက်တာပါပဲ။ ဘုန်းကြီးရှေ့သစ္စာဆိုထားတဲ့အထဲမှာ အဆိပ်မခပ်ဘူးလို့မပါဘူးလေ။ အာဏာကို အဓမ္မသိမ်းဖို့အတွက် စီမံကိန်းအသေအချာဆွဲပြီး အဖေကိုသတ်တယ်၊ အကိုကိုသတ်တယ်၊ ပြီးတော့ နရသူ ဘုရင်ဖြစ်လာတယ်။

အကိုဖြစ်သူကို နရသူက အဆိပ်ခပ်လိုက်ပြီဆိုတဲ့ သတင်းကြားတဲ့အခါ ပံ့သကူမထေရ်ကြီးလည်း ကပျာကယာပဲ နန်းတော်ထဲကြွလာပါတယ်။ “ဟယ်၊ မင်းဆိုးမင်းယုတ်၊ နန်းစည်းစိမ်ရပြီဆိုတာနဲ့ သင့်ခန္ဓာ မအိုမနာမသေပြီလို့ ထင်နေရော့လား။” လို့ မိန့်ပါတယ်။ နရသူကလည်း ” မထေရ်ကြီးကိုဂတိပေးခဲ့တဲ့အတိုင်း အကိုဖြစ်သူကို သူကိုယ်တိုင် သံလျှက်မိုးလို့ မင်းမြောက်တန်ဆာအပြည့်နဲ့ နန်းတင်ပေးခဲ့ပါပြီ။ သူ့ဂတိတည်ပါတယ်။” လို့ ပြန်လျှောက်တင်ပါသတဲ့။ နရသူမင်းရဲ့ လှည့်စားခံရမှုကို ရှက်ရှာလွန်းတဲ့အတွက် ပံ့သကူမထေရ်ကြီးလည်း သီဟိုဠ်ပြည်ကို ကြွသွားခဲ့တယ်။ ဒီခေတ်လိုဆိုရင်တော့ ဆန္ဒထုတ်ဖော်ပြသွားတာပေါ့ဗျာ။ အဲဒီလိုနဲ့ ပုဂံပြည်သူပြည်သားတွေကြည်ညိုအားထားကြတဲ့ သာသနာဂုဏ်းချုပ် ပံ့သကူမထေရ်ကြီးကို ပုဂံသားတွေ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်။

သူတို့ချစ်တဲ့ဘုန်းကြီး၊ သူတို့ချစ်တဲ့ ဘုရင်ကြီးနဲ့ ဘုရင်ရဲ့ အိမ်ရှေ့မင်းသားတော်ကြီးကိုပါ ဆုံးရှုံးရတဲ့အတွက် ပုဂံသားတွေက နရသူမင်းကို အလွန်မုန်းတီးရွံရှာကြတယ်။ သူ့ကိုပြည်သူတွေကမုန်းတီးနေမှန်းသိတဲ့အခါ ပိုပြီးရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ အုပ်ချုပ်ပြခဲ့တယ်။ ဘုရင်က နှိပ်စက်လွန်းတဲ့အတွက် တိုင်းသူပြည်သားတွေသာမကပဲ နန်းတော်ထဲက မိဘုရားတွေရော မောင်းမမိဿံတွေပါ နရသူကိုအလွန်ကြောက်ရတယ်လို့ဆိုတယ်။

ပြည်သူတွေပင်ပန်းဆင်းရဲနေချိန်မှာ နရသူမင်းက ဓမ္မရံကြီးဘုရားတည်ပြီး ဘုရားတကာအမည်ခံဖို့ လုပ်ပါတယ်။ ရှိပြီးသားဘုရားတွေထက်ကြီးအောင်တည်ရမယ်ဆိုပြီး မိန့်ပါတယ်။ သူကိုယ်တိုင်ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲပါတယ်။ အုပ်ဖုတ်ချိန်ကစပြီး အုပ်စီသရိုးကိုင်တဲ့အထိ အသေးစိတ်ခိုင်းစေတယ်။ အကြိုက်မတွေ့မချင်းပြန်လုပ်ရတယ်။ ဒါကြောင့် ဓမ္မရံကြီးဘုရားတည်တာ အချိန်အရမ်းကြာတယ်လို့ ဆိုကြတယ်။ လူအင်အားနည်းလို့ ကြာတာဖြစ်မယ်ဆိုပြီး သန်မာငယ်ရွယ်တဲ့ရဟန်းပျိုတွေကိုပါ လူထွက်စေပြီး ဘုရားတည်ရာမှာ စေခိုင်းတယ်။ “ကိုယ်တိုင်ပါဝင်ရတော့ ပိုကုသိုလ်ဖြစ်တာပေါ့၊ အရှင်ဘုရားတို့ ပိုပြီးကုသိုလ်ရအောင် လုပ်ပေးတာပါ” ပေါ့။ ငယ်ရွယ်သူ ရဟန်းအချို့လည်း သီဟိုဠ်ကိုပြေးကြရတယ်။

သီဟိုဠ်နဲ့မြန်မာ အရင်ထဲက အဆက်အဆံရှိပါတယ်။ သီဟိုဠ်ကလှေကြီးတွေ ပုဂံဆိပ်ကမ်းကိုဝင်ထွက်ကြတယ်။ ပုဂံဘုရားတွေတည်ဆောက်ချိန်မှာ သီဟိုဠ်ကလက်သမား၊ ပိသုကာ၊ ပန်းရံဆရာတွေအများကြီးခေါ်ယူအသုံးပြုခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် ပုဂံကဂူပုံစံလေးထောင့်ဘုရားတွေကို ကုလားကျောင်းလို့ ခေါ်ကြတာဖြစ်တယ်။ ကုလားဘုရားကျောင်းပုံစံကို မြန်မာမှုဖန်တည်းထားတာပါ။ ဒီပုံစံတွေကို နိုင်နိုင်နင်းနင်းဆောက်နိုင်သူတွေကလည်း သူတို့တွေပဲရှိပါတယ်။ (ပုဂံက အလွန်ခိုင်ခန့်တဲ့ ကုလားကျောင်းပုံ ဂူဘုရားကြီးတွေကို ယခုတိုင်တွေ့မြင်နိုင်တာ သူတို့ကျေးဇူးပဲ။)

နရသူမင်းဖြစ်ပြီးနောက်မှာ ဖခင်ရဲ့သီဟိုဠ်မိဘုရားကို မိဘုရားအဖြစ်ဆက်ပြီး တင်မြှောက်ပါတယ်။ (တချို့က ဝေသာလီမင်းသမီးဟု ရေးကြပါတယ်။) ဘုရင်က ရေအိမ်တက်ပြီး လက်ဆေးတာမတွေ့လို့ လူပုံအလယ်မှာ အနားကပ်မခံတာကြောင့် မင်းသမီးကို ဒေါသထွက်ပြီး သံလျှက်နဲ့ ခုတ်သတ်လိုက်တယ်။ မင်းသမီးအဖေသီဟိုဠ်ဘုရင်သိတဲ့အခါ သီဟိုဠ်လူစွမ်းကောင်းရှစ်ဦးရွေးပြီး နရသူကို သတ်ဖို့စေလွှတ်တယ်။ ပဏ္ဏားယောင်ဆောင်ထားတဲ့ ဒီရှစ်ဦးက ပုဂံရောက်တဲ့အခါ ဘုရင်ထံချဉ်းကပ်ပြီး ကောင်းချီးမင်္ဂလာပေးပါရစေလို့ တောင်းပန်တယ်။ ဘုရင်ကလက်ခံတဲ့အတွက် ခရုသင်းတွေမှုတ်၊ မြေစာမျက်တွေပက်ကြဲနဲ့ ပုဏ္ဏားအသွင်ယူထားတဲ့သူရဲကောင်းတွေက ဘုရင်ကိုဝိုင်းပတ်ရင်း ဂါထာမန္တန်တွေမန်းမှုတ်ကြတယ်။ အဲဒီလိုဟန်ဆောင်နေရင်း အခွင့်သာတဲ့အခါ ဖွက်ယူလာတဲ့လက်နက်နဲ့ နရသူမင်းကိုအဆုံးစီရင်လိုက်ပါတယ်။ နရသူမင်းကိုသတ်ပြီးနောက် ဒီလူစွမ်းကောင်းရှစ်ဦးကလည်း အသင့်ယူလာတဲ့အဆိပ်စားလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်လိုက်ကြတယ်လို့ ဆိုတယ်။

ဒီလိုနဲ့ပဲ သီဟိုဠ်သူရဲကောင်းတွေလက်ချက်ကြောင့် ဘုရားတကာကြီးနရသူမင်းလည်း ဘဝဇာတ်သိမ်းခဲ့ပါတယ်။ သီဟိုဠ်သားတွေသတ်လို့သေတဲ့မင်းမို့ နရသူမင်းကို ကုလားကျမင်းအဖြစ် မြန်မာတွေက သမိုင်းတင်ထားကြလေရဲ့။ အပြစ်မဲ့ ပြည်သူတွေကို ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့ဘုရင်မို့ ဇာတ်သိမ်းမကောင်းပါ။

အပြစ်မဲ့ပြည်သူတွေကို နှိပ်စက်ညှင်းပန်း၊ အိမ်တွေမီးတင်ရှို့နေတဲ့ အယုတ်တမာအဖွဲ့ သတိပြုနိုင်ကြပါစေ။ အကြီးဆုံးဘုရားတွေတည်လို့ အပြစ်တွေကြေပြီး ဒုက္ခမရောက်ဖူးမထင်ပါနဲ့။ ကံ ကံ၏အကျိုး က ပြေးမလွတ်ပါဘူး။ “လှည်းဘီးဟာ နွားခြေရာနောက်ကို ထပ်ချပ်မကွာလိုက်ပါရသလို မကောင်းမှုအကုသိုလ်ကံဟာလည်း ကိုယ့်နောက်ကို အစဉ်လိုက်ပါနေမြဲပါ။” သံဝေဂယူနိုင်ကြပါစေ။

ငစွယ်ရှင်ဆရာတော်

ပံ့သုကူ ငစွယ်ရှင် (သို့) ငစွယ်ရှင်ဆရာတော် သည် ပုဂံခေတ် နရပတိစည်သူမင်း လက်ထက်တွင် ကျော်စော ထင်ရှား၍၊ ရဟန္တာဟုပင် သမုတ်ခြင်းခံရသော ဆရာတော်ဖြစ်သည်။ ဘွဲ့တော်မှာ ရှင်သီလဗုဒ္ဓိဖြစ်သည်။ ထိုဆရာတော်သည် လှူသော သင်္ကန်းကို မခံ၊ ပံ့သုကူသင်္ကန်းကိုသာ ကောက်၍ အမြဲသုံးဆောင်တော်မူသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် ပံ့သကူ မဟာထေရ်ဟု အမည်တွင်ဟန်တူ၏။ အခါတစ်ပါး၌ ငစွယ် ငယ်ဆိုသူသည် နွားကျောင်းဖော် သူငယ်ချင်းကို ‘ငါသေဟန် ဆောင်မည် ငါ့အပေါ်မှာ အဝတ်ပုဆိုးလွှမ်းပြီး မထေရ်မြတ်ကို ပံ့သုကူကောက်ပါဟု လျှောက်ကြ’ဟု ပြောဆိုသဖြင့် သူငယ် ဖော်များက ထိုအတိုင်ပြုလုပ်၍ မထေရ်မြတ်ကို လျှောက်ကြ လေသော်၊ မထေရ်မြတ် ကြွလာပြီးလျှင် ပံ့သုကူကောက်တော်မူ သည်။ ထိုအခါ ငစွယ်ငယ်မှာ အဟုတ်တကယ် သေနေသဖြင့် မိဘများကို ပြောကြား၍ မထေရ်မြတ်အား လျှောက်ထားရာ၊ မထေရ်မြတ် ပရိတ်မေတ္တာပြုမှ ငစွယ်ငယ်ထ၍ ရှိခိုးလေသည်။ ထိုအခါမှစ၍ ငစွယ်ရှင်ဟုထင်ရှား ကျော်စောတော်မူသည်။ မြန်မာရာဇဝင် အစောင်စောင်တို့တွင် ပံ့သုကူ ငစွယ်ရှင်မဟာ ထေရ်ဟု ဖော်ပြပါရှိသည်။

ထိုရာဇဝင်တို့တွင် စူဠာမဏိဘုရားကိုတည်သော အခြင်း အရာမှ အစပြု၍၊ နရပတိစည်သူမင်းကြီးသည် ပံ့သုကူမဟာ ထေရ်၏ အဆုံးအမ၌ တည်လာသည့် အကြောင်းကို ဖော်ပြ ထားသည်။ ( စူဠာမဏိစေတီ။) အဖြစ်အပျက်မှာဤသို့တည်း။ နရပတိစည်သူမင်းကြီးသည် တူရွင်းတောင်သို့တက်၍ ပြန်တော် မူသောအခါ၊ စူဠာမဏိတည်သော အရပ်ချောက်တွင် ပတ္တမြား အရောင်တောက်သည်ကို မြင်တော်မူ၍၊ ဤအရပ်၌ ငါ့ကို ကောင်းမှုပြုစေလိုသည်ဟု ထိုချောက်ကို ပြည်သူအပေါင်းတို့ဖို့ ရ၏။ ထိုအခါ ပံ့သုကူ ငစွယ်ရှင် မဟာထေရ်သည် ‘မင်းကြီး ကောင်းမှုဖြစ်စိမ့်မည်ဟူ၍ ယခုပြုသော အမှုသည် ကောင်းမှု မဖြစ်၊ မကောင်းမှုသာ ဖြစ်သည်။ မင်းကြီးလှူသော ဆွမ်းကို ငါမခံ’ဟု ဆိုတော်မူ၏။ မင်းကြီးလည်း ‘ငါ့ဆွမ်းကို ဘုန်းပေး တော်မမူသော်၊ ငါ့ပြည်တွင် နေတော်မမူသည်ဖြစ်မှ လွတ်တော် မူမည်။ ပြည်သူတို့လှူသော ဆွမ်းသည်လည်း ငါ့ဆွမ်းမဟုတ် တုံလော’ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သခင်မြတ် ပံ့သုကူလည်း မင်းကြီး ဤသို့ဆိုခဲ့ပါလျှင်၊ သီဟိုဠ်ကျွန်းသို့ ကူးမည်ဟု အကြံတော်ရှိ၍၊ စွယ်ကြိုအရပ် တောကြီးဝယ် သီတင်းသုံးနေတော်မူ၏။ သခင် မြတ် ပံ့သုကူထေရ်သွားခဲ့လျှင်၊ သရပါတံခါးစောင့် ဘီလူးသည် မင်းကြီးထွက်တော်မူသောအခါ မလွှဲမဖယ် တံခါးထက်ဝယ် ကားရားရပ်၏။ ဟူးရားဖြူ ဟူးရားညိုတိုလည်း ပံသုကူထေရ်ကို မသင့်သောစကားဖြင့် မိန့်တော်မူ၍၊ ဘီလူး မလွှဲမဖယ်နေတော် မူသည်ဟု နားတော်လျှောက်၏။ ထို့ကြောင့်မင်းကြီးသည် အမတ်တို့ကိုခေါ်၍၊ ပံ့သုကူထေရ်ကို အကြိမ်ကြိမ်ပင့်စေ၏။ သို့သော် မထေရ်သည် သီဟိုဠ်သို့ကြွအံ့ဟု သင်္ဘောဆိပ်သို့ သွားသည်တွင်၊ အမတ် တုရင်္ကပစ္စည်းသည် အထူးထူးသော တောင်းပန်ခြင်းတို့ဖြင့် သာသနာကို ချီးမြေ|ာက်ပါဟု တောင်း ပန်၏။ သခင်မြတ်လည်း သာသနာတော်ကိစ္စဖြစ်၍ လိုက် တော်မူလေ၏။ မင်းကြီးလည်း အမတ်ပေါင်းခြံရံလျက် ခရီးဦး ကြိုဆိုတော်မူပြီးလျှင်၊ သခင်မြတ်လက်တော်ကို မ၍ နန်းတော် သို့ ပင့်ဆောင်လေသည်။ ထိုအခါမှ ဘီလူးသည် တံခါးမှ ဆင်း၍ သခင်မြတ်ကိုဦးချလင့်၏။ နန်းတော်သို့ ရောက်လျှင် မင်းကြီးလက်တော်နှင့် ဆွမ်းကိုပြင်၍ လုပ်ကျွေးတော်မူ၏။ ယနေ့မှစ၍ သခင်မြတ်အဆုံးအမကို ခံပါတော့မည်ဟု လျှောက် ပြီးလျှင်၊ သားတော်ငါးပါးတို့ကိုလည်း သခင်မြတ်ထံ အပ်လေ သည်။

မူရင်းပို့စ်တင်သူအား လေးစားစွာဖြင့် Credit ပေးပါသည်။