ဆီတန်းခြင်းနှင့် အီးပါခြင်း (သို့မဟုတ်) ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး စိန်ခေါ်မှု ⛽️💩

​ဒီနေ့ခေတ်မှာ ဆီတန်းရတာ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းလဲ အားလုံးသိမှာပါ။

ဆီဆိုင်ရှေ့မှာ ကားတန်းကြီးက (၃) မိုင်လောက် ရှိမယ်။

ကျွန်တော်လည်း မနက် ၅ နာရီကတည်းက တန်းစီနေတာ နေ့လယ် ၁၂ နာရီထိုးတော့မှ ဆီပန့်နဲ့ (၅) စီးအကွာလောက်ကို ရောက်လာတယ်။

​စိတ်ထဲမှာ “ကံကောင်းတယ်… ဆီရတော့မယ်” လို့ ကြံစည်နေတုန်းမှာပဲ… ဗိုက်ထဲကနေ “ဂလု… ဂလု… ဂလု” ဆိုပြီး အချက်ပေးသံ ထွက်လာပါလေရော။ 📢

​အဲဒီအချိန်မှာ စိတ်ထဲကနေ ကိုယ့်ဗိုက်ကို ပြန်ချော့ရတယ်။

“နေဦးလေ… အချစ်ဗိုက်ရဲ့။ နောက် (၅) မိနစ်ပဲ။ ဆီရရင် အိမ်ပြန်ပြီး မင်းကြိုက်သလောက် လွှတ်ပေးမယ်” လို့။

​ဒါပေမဲ့ “အီး” ဆိုတဲ့ အမျိုးက ချော့လို့ရတဲ့ အမျိုးမဟုတ်ဘူး။ ဒုတိယအချီ “ဂလု… ဂလု… ဝုန်း” ဆိုပြီး ဆောင့်တက်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ မျက်နှာက ဖြူဖျော့ပြီး ချွေးစေးတွေပါ ထွက်လာပါပြီ။ 😰

​အခြေအနေက တကယ်ဆိုးနေပြီ –

​ရှေ့ကိုကြည့်တော့ – ဆီရဖို့ (၃) စီးပဲ လိုတော့တယ်။

​နောက်ကိုကြည့်တော့ – ကားတန်းကြီးက ရန်ကုန်-မန္တလေး လမ်းမကြီးထက်တောင် ရှည်နေပြီ။

​ဗိုက်ကိုကြည့်တော့ – ဒုံးပျံလွှတ်ဖို့ စက္ကန့်ပိုင်းပဲ လိုတော့တဲ့ အခြေအနေ။

​ဘေးကလူတွေကလည်း “ဟေ့လူ… ရှေ့တိုးလေ” လို့ အော်နေကြပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ ကားဂီယာတံကို ဆွဲကိုင်ထားတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဖင်ကို တင်းနေအောင် ညှစ်ထားတာ။ မျက်လုံးတွေက ပြူးထွက်နေပြီး စကားတောင် မပြောနိုင်တော့ဘူး။ “ဆီလား… အီးလား…” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက “သေမလား… ရှင်မလား” ဆိုတဲ့ မေးခွန်းထက် ပိုခက်ခဲနေတယ်။

​အဲဒီအချိန်မှာ ဆီဆိုင်ဝန်ထမ်းက လာပြောတယ် –

“အကို… အကို့အလှည့်ရောက်ပြီ၊ ရှေ့တိုးပါ”

​ကျွန်တော် ရှေ့တိုးဖို့ ကားစက်နှိုးလိုက်တဲ့ အရှိန်မှာပဲ ဗိုက်ထဲက ကောင်က “ဘတ်…” ဆိုပြီး အချက်ပေးသံ တစ်ချက် ထပ်ထွက်လာတယ်။

ကျွန်တော့်မှာ ဆီဆိုင်ဝန်ထမ်းကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ဝဲရင်း ပြောလိုက်ရတာက…

​”ညီလေး… ဆီမထည့်တော့ဘူး၊ ဒီနေရာလေးမှာပဲ ကားခဏထားခဲ့မယ်။ ငါ့ကို အိမ်သာရှိရာ လမ်းညွှန်ပေးစမ်းပါ…” 🏃💨

​နောက်ဆုံးတော့ ဆီလည်း မရလိုက်ပါဘူး။ ဆီဆိုင်အိမ်သာထဲမှာပဲ “လွတ်လပ်ရေး” ရသွားပါတယ်။ ဆီတန်းရင်း ဗိုက်နာတာဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အသည်းအကွဲဆုံး ခံစားချက်ပါပဲဗျာ။

​မှတ်ချက် – ဆီတန်းရင် ဗိုက်ထဲက အချက်မပေးခင် ကြိုတင် “ရှင်းလင်း” သွားကြဖို့ အကြံပြုအပ်ပါတယ်! 😂