“ပျူနွယ်တောင်သား ဓလေ့အကများနဲ့ ချည်ထည်ရက်ကန်းခတ်သံများ၊ ချည်ထည်ယောပုဆိုးများ ဝတ်ဆင်ကြီးပြင်းခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်ယောသားတစ်ယောက်ပါ” ဆိုတဲ့ ယောဒေသခံ အဆိုတော် ကိုတောသားကြီးရဲ့ သီချင်းစာသားက ယောဒေသကို ကွက်ကွက်ကင်းကင်း မြင်ယောင်လာစေပါတယ်။

ယောဒေသဆိုတာက ပုံတောင်ပုံညာတောင်တန်းကြီးနဲ့ ချင်းတောင်တန်းတွေကြားမှာ တည်ရှိနေတဲ့ ဒေသတစ်ခုဖြစ်ပြီး လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ခက်ခဲတဲ့ ဒေသတစ်ခုလည်း ဖြစ်တဲ့အတွက် ယော လို့ ပြောလိုက်ရင် လူသိနည်းကြပါတယ်။ ယောဒေသမှာ ဂန့်ဂေါ၊ ကျောက်ထု၊ ဆော၊ ကျော၊ လောင်းရှည်နဲ့ ထီးလင်းမြို့နယ်တို့ ပါဝင်ပြီး တောင်သား၊ ချင်းပုံ၊ ပျူနဲ့ ဗမာလူမျိုးတွေ စုပေါင်းနေထိုင်ကြပါတယ်။

အဲ့ဒီလို လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး ခက်ခဲတဲ့အပြင် လူသိနည်းပါးပေမဲ့ အာဏာသိမ်းလိုက်တဲ့နောက်မှာတော့ စစ်အာဏာသိမ်းမှုကို လက်မခံတဲ့ ယောဒေသမှာ စစ်အာဏာရှင်ကို တွန်းလှန်ဖို့ ရရာလက်နက်ကိုင်စွဲပြီးတော့ တိုက်ပွဲဝင်ကြတဲ့ ဒေသခံကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့တွေ အလျှိုလျှို ပေါ်ပေါက်လာကြပါတယ်။

အဲ့ဒီတပ်ဖွဲ့တွေထဲကမှ စစ်သုံးစစ် အမြစ်ပြတ် တိုက်ဖျက်ရေး၊ ယောဒေသ၊ ယောပြည်သူလူထုရဲ့ ကိုယ့်ကံကြမ္မာကိုယ် ဖန်တီးခွင့် ရရှိရေးနှင့် ဖက်ဒရယ်ဒီမိုကရေစီစနစ်ကို ဦးတည်၍ အန္တိမပန်းတိုင် ၄ ရပ်ကို ဦးထိပ်ပန်ဆင်ကာ ဖွဲ့စည်းတည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ယောတပ်တော် (Yaw Army) လည်း တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

တပ်တစ်ခု ဖြစ်လာတဲ့ နောက်မှာတော့ ရှေ့တန်းစစ်ဆင်ရေးနယ်မြေတွေမှာ တိုက်ပွဲများစွာ ဆင်နွှဲနေကြတဲ့ ရဲဘော်တွေအပြင် သူတို့ကို နောက်ကွယ်ကနေ ထောက်ပို့ပေးနေကြတဲ့ ရဲမေတွေရဲ့ အခန်းကဏ္ဍမှာလည်း အရေးကြီးတဲ့ ကဏ္ဍတစ်ရပ်အဖြစ် ပါဝင်ပါတယ်။

လက်ရှိမှာတော့ ယောတပ်တော် ဆေးတပ်ဖွဲ့မှာ ဒုတာဝန်ခံ ဆေးမှူးတစ်ဦးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ ရဲမေ မအေးအေးငြိမ်း (ခ) မငြိမ်း မှာ အာဏာမသိမ်းခင်က ပခုက္ကူ သူနာပြုနှင့် သားဖွားသင်တန်းကျောင်းမှာ ပညာသင်ကြားနေတဲ့ ဒုတိယနှစ် သူနာပြုကျောင်းသူတစ်ဦးပါ။

“ယောတပ်တော် တည်ထောင်ပြီး သင်တန်းတွေ ရှိကတည်းက ဒီလေ့ကျင့်ရေးနဲ့ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနမှာ ဆေးမှူးအနေနဲ့ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပါတယ်။ လက်ရှိကတော့ ယောတပ်တော်မှာ ဆေးတပ်ဖွဲ့ ဒုတာဝန်ခံအနေနဲ့ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေပါတယ်”လို့ မအေးအေးငြိမ်းက ပြောပါတယ်။

အသက် ၂၅ နှစ်အရွယ် မအေးအေးငြိမ်းက ယောဒေသ၊ ထီးလင်းမြို့နယ်ဇာတိဖြစ်ပြီး ယောသူဖြစ်တဲ့အလျောက် စကားပြောတဲ့အခါမှာ ယောသံဝဲဝဲနဲ့ပဲ ပြောပါတယ်။ တပ်ကနေ ပေးအပ်တဲ့ ကျရာတာဝန်ကို မငြီးမငြူဘဲ ကျေပွန်စွာ လုပ်ဆောင်တဲ့ အမျိုးသမီးရဲမေတစ်ဦးပါ။ မအေးငြိမ်းကို ဘယ်အချိန်ပဲကြည့်ကြည့် အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်ပါတယ်။

၂၀၂၁ ခုနှစ်၊ ဖေဖော်ဝါရီ ၁ ရက်မှာ စစ်ကော်မရှင်တပ်က အာဏာသိမ်းလိုက်တဲ့နောက်မှာတော့ တက်ရောက်နေဆဲ ကျောင်းကနေ CDM လုပ်ခဲ့ပြီး ဇာတိအိမ်မှာပဲ တောင်သူလုပ်ကိုင်ရင်း ပြန်လည် နေထိုင်ခဲ့ပါတယ်။

“အဲ့ဒီတုန်းက ကျောင်းကနေပြီးတော့ ကျောင်းတက်ဖို့ ဆက်သွယ်လာတာရှိတယ်။ ကျောင်းလာမတက်ရင် ကျောင်းထုတ်မယ်ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ ကိုယ်ကလည်း လုံးဝကျောင်းမတက်ဘူး၊ CDM ပဲ လုပ်မယ်။ ဒါကြီးပြီးမှ ကျောင်းဆက်တက်မယ်ဆိုပြီး ကျောင်းမှာကျန်ခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေသွားသိမ်းတော့ CDM မလုပ်တဲ့ တီချယ်တွေ ကျောင်းမှာတွေ့တယ်” လို့ အာဏာသိမ်းလိုက်တဲ့အချိန် CDM Student လုပ်ခဲ့တုန်းက ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာတွေကို မအေးအေးငြိမ်းက ပြောပြပါတယ်။

အာဏာသိမ်းခံရပြီးတဲ့နောက် မအေးအေးငြိမ်းအနေနဲ့ မိဘတွေရဲ့ လက်ငုပ်လက်ရင်းဖြစ်တဲ့ တောင်သူအလုပ်ကို ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ပေးနေပြီး တစ်ဖက်မှာလည်း မိုင်ပေါင်း ၃၀ ကျော်ခန့်ဝေးတဲ့ ထီးလင်းမြို့ပေါ်ထိ သွားပြီး ဆန္ဒပြတာတွေမှာလည်း ပါဝင်ခဲ့ပါသေးတယ်။

“ဆန္ဒပြတဲ့လူငယ်ကိုဖမ်းပြီး ကတ္တရာလမ်းမပေါ်ကြီးမှာ တရွတ်တိုက်ဆွဲခေါ်သွားတဲ့ ရုပ်သံဖိုင်ကို ကြည့်လိုက်ရတဲ့ ညကတော့ တစ်ညလုံး အိမ်ကလူတွေမသိအောင် အံကြိတ်ပြီးငိုခဲ့ရတယ်။ ရင်ဘတ်တွေလည်း နာခဲ့ရတယ်။ အဲ့ဒီနေ့က ရင်ဘတ်ထဲ ဆို့ဆို့ကြီးနဲ့ အောင့်ခဲ့တာ၊ ခုထိမမေ့ဘူး။ အဲ့ဒီအချိန်ကတည်းက ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ ငါလည်း ငါတတ်နိုင်တဲ့ဘက်ကနေ အကောင်းဆုံးကြိုးစားပြီး တော်လှန်သွားမယ်လို့ပေါ့” လို့ လုံးဝသိကျွမ်းခြင်း၊ မြင်ဖူးခြင်းမရှိခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက် မျက်ရည်ကျခဲ့ရပုံတွေ မအေးအေးငြိမ်း က ပြန်ပြောပြပါတယ်။

စစ်ကော်မရှင်တပ် အာဏာသိမ်းချိန်တွင် အသက် ၂၀ နှစ်သာ ရှိနေသေးတဲ့ သမီးမိန်းကလေးကို မိဘတွေဘက်က တောထဲမှာ စစ်ပညာသင်ကြားတာမျိုးကို မလိုလားခဲ့ကြပေမဲ့ မအေးအေးငြိမ်းရဲ့ တော်လှန်စိတ်ကိုတော့ တားဆီးလို့ မရနိုင်ခဲ့ကြပါဘူး။

“ကျွန်မတို့က မောင်နှမတစ်ဝမ်းကွဲလေးယောက် အတူတူအဖွဲ့ထဲလိုက်မယ်ဆိုပြီး ဘယ်သူမှမသိအောင် တိုင်ပင်ထားတာ။ ၂၀၂၁ ၊ ဒီဇင်ဘာလထဲမှာ အဲ့ဒီနေ့က အဖွဲ့က ကားနဲ့လာကြိုတယ်။ မြေပဲသိမ်းနေတဲ့ မေမေတို့ဆီမသွားဘဲ အဖွဲ့ထဲကိုခိုးပြီး လိုက်လာခဲ့တာ။ ထွက်လာခဲ့တော့ ကျောပိုးအိတ်သေးသေးလေးတစ်လုံးနဲ့ ဖုန်းပဲပါတာ၊ ပိုက်ဆံဆို တစ်သောင်းခွဲပဲပါတယ်။ မောင်နှမလေးယောက်မှာ အခုက တကွဲစီ။ အစ်ကိုနဲ့မောင်လေးကတော့ တပ်ရင်းတစ်ခုမှာ၊ အစ်မက CDM ဝန်ထမ်းဆိုတော့ ဒီတော်လှန်ရေးကာလ ဌာနတွေအသီးသီးလည်ပတ်တဲ့အထဲမှာပဲ တာဝန်ထမ်းနေတာ” လို့ စစ်ပညာသင်ကြားရန် အိမ်ကနေ ထွက်ခွာခဲ့ရပုံတွေကို ပြောပြပါတယ်။

အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ ဒေသခံကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့တစ်ခုကို ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး အရင်ကျောင်းတက်ခဲ့တုန်းက စာတွေ့ သင်ကြားထားတဲ့ ဆေးဝါးပညာရပ်တွေကို လက်တွေ့ကျကျ အသုံးချပြီး ရှေ့တန်းရဲဘော်တွေရဲ့ ကျန်းမာရေး၊ စစ်ရှောင်ပြည်သူတွေအတွက် အခမဲ့ ကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်မှုတွေကို တက်တက်ကြွကြွ ထမ်းဆောင်ခဲ့ပါတယ်။

၂၀၂၁ ခုနှစ်ကနေ ၂၀၂၄ နှစ်စအထိ ဒေသတွင်းတော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့တွေမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး ၂၀၂၄ ခုနှစ်၊ နှစ်ဆန်းပိုင်းမှာတော့ အမျိုးသားရေးကို အခြေခံပြီး ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ ယောတပ်တော် (Yaw Army) ကို ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ပြီး၊ ပြီးခဲ့တဲ့ ၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီ ၂ ရက်မှာလည်း ယောတပ်တော် တည်ထောင်ခြင်း နှစ်နှစ်ပြည့်မြောက်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

“အခုဆိုရင် ကျွန်မတို့ရဲ့ ယောတပ်တော်လည်း တပ်တည်ထောင်ခဲ့တာ ၂ နှစ် ပြည့်ခဲ့ပြီ။ ရဲဘော်တွေအားလုံး ကျရာတာဝန် အသီးသီးထမ်းဆောင်ရင်း YA အနေနဲ့ အများကြီး ခရီးရောက်လာပြီလို့ ခံစားရတယ်။ အားတွေလည်း တက်တယ်” လို့ မအေးအေးငြိမ်းက ပီတိတွေနဲ့ ပြောပြပါတယ်။

တော်လှန်ရေးခရီးကြမ်း ဆိုတဲ့ နာမည်အတိုင်း ချောမွေ့မနေဘဲ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကိုလည်း မအေးအေးငြိမ်းတစ်ယောက် တခြားသော တော်လှန်ရေးသမားများနည်းတူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါသေးတယ်။

ပခုက္ကူ သူနာပြုနှင့် သားဖွားသင်တန်းကျောင်း အတူတူတက်ရောက်ခဲ့ကြတဲ့အပြင် တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့တစ်ခုရဲ့ ဆေးတပ်ဖွဲ့မှာလည်း အတူတကွ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြတဲ့ ထီးလင်းမြို့နယ်ဇာတိ ရဲဘော် အစိုး က ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ မေလက တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ ကျဆုံးခဲ့ပြီး Dead Body (အလောင်း) ကိုတောင်မှ ပြန်မရခဲ့ပါဘူး။

“အတူတူတာဝန်ထမ်းခဲ့တဲ့ ဆေးတပ်သား အစိုးက တိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ ကျခဲ့တယ်၊ dead body တောင် ပြန်မရခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့တစ်ဖွဲ့လုံးလေ မယုံနိုင်တာတွေရောနဲ့ ဆုံးရှုံးရလို့ ဝမ်းနည်းရတာတွေရောနဲ့ တအားခံပြင်းခဲ့ကြရတယ်။ ကျွန်မက အဲ့ဒီကတည်းက အစိုး… နင်ပေးဆပ်ခဲ့ရတာနဲ့ တန်အောင် ငါအမြဲတမ်း ကြိုးစားပြီး တော်လှန်သွားမယ်လို့ အစိုးကို ကတိပေးထားတယ်။ အဲ့ဒီလိုနဲ့ ပေးဆပ်ရတာများလေလေ ပိုခံယူချက်တွေ ပြင်းထန်လေဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်မတို့ ပေးဆပ်ထားရတာ အစိုးတစ်ယောက်တည်းမှ မဟုတ်တာ။ တောက်လျှောက်တွေးကြည့်လိုက်ရင် အမြင်သာကြီးလေ နာတတ်ဖို့ပဲလိုတာ” လို့ မအေးအေးငြိမ်း က သူ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ရင်ဖွင့်ရင်း ပြောပြပါတယ်။

အဲ့ဒါအပြင် ၂၀၂၅ ခုနှစ်၊ ဒီဇင်ဘာ ၈ ရက်တွင် ဂန့်ဂေါခရိုင်တပ်ရင်းတစ်ခုမှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတဲ့ ယောသားတစ်ဖြစ်လည်း မအေးအေးငြိမ်းရဲ့ ချစ်သူဖြစ်တဲ့ တပ်ကြပ်တပ်စု ရဲဘော်ဗညားက ပျူရွာသိမ်းတိုက်ပွဲတစ်ခုမှာ ကျဆုံးခဲ့ပါတယ်။

ရဲဘော်ဗညား ကျဆုံးတဲ့အချိန်မှာတော့ အသက် ၂၂ နှစ်ပြည့်ဖို့ ငါးရက်သာလိုတော့ပြီး တော်လှန်ရေးကို မိဘနဲ့ ချစ်သူထက်ပင် ဦးစားပေးတယ်လို့ မအေးအေးငြိမ်းက ပြောပြပါတယ်။

“သူလည်း ယောသားပဲ။ သူက ဂန့်ဂေါသား။ ကျသွားတဲ့အကြောင်းကို အစ်မတစ်ယောက်က ပြောလို့ သိရတာ။ မလေး (သမီး) ဗညားထိသွားတယ်တဲ့။ ကိုယ်ကလည်း ကျသွားတာမျိုးထိ မမျှော်လင့်ထားတော့ ဘယ်နားတွေထိတာတဲ့လဲ၊ ထိတာများတယ်တဲ့လား၊ အခြေအနေ ဘယ်လိုတဲ့လဲ ပြန်မေးတော့… အလေး စိတ်ကိုထိန်းနော် ကျသွားတော့တာတဲ့ ဆိုပြီးပြောတော့လေ ရင်ထဲမှာ ဗလာကြီး ဖြစ်သွားတယ်” လို့ ပြန်လည်ပြောပြပါတယ်။

မအေးအေးငြိမ်းအနေနဲ့ အာဏာသာ မသိမ်းခဲ့ရင် ၂၀၂၃ ခုနှစ်မှာ ကျောင်းပြီးကာ ရှမ်းပြည်နယ် အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ တောင်တန်းတွေနဲ့ နီးတဲ့ ဒေသတွေမှာ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်တဲ့ အစိုးရဝန်ထမ်းတစ်ဦးအဖြစ် အလုပ်လုပ်ကိုင်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့ပေမဲ့ လက်ရှိမှာတော့ ချင်းတောင်တန်းတွေအောက်က သူ့ရဲ့ ဇာတိဖြစ်တဲ့ ယောဒေသမှာပင် တော်လှန်ရေးလုပ်ငန်းတွေကို လုပ်ကိုင်ပြီး ဖြတ်သန်းနေပါတယ်။

“မိဘကို ပြန်ကြည့်ရမယ့်အရွယ်မှာ မကြည့်ပေးနိုင်တဲ့အတွက် မိဘကို အားနာတာတွေ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်တာတွေနဲ့ စိတ်တွေလည်း အများကြီး ပင်ပန်းရတယ်။ ဒီတော်လှန်ရေးကြီး ပြီးသွားရင် မိဘတွေအနားကနေ ဘယ်မှမသွားတော့ဘဲ အနားမှာနေပြီး စိတ်ချမ်းသာအောင်ပဲ ထားတော့မှာပါ။ အခုအချိန်ကတော့ ကျွန်မကို နားလည်ပေးပါဦးနော် လို့ မေမေတို့ကို ပြောထားတယ်။ မေမေကတော့ ပြောပါတယ် ဒါ ကိုယ်ရွေးချယ်ထားတဲ့လမ်းပဲ ဆုံးအောင်လျှောက်ရမယ် လို့ ပြောတယ်” လို့ ရှေ့လာမယ့် အနာဂတ်နေ့ရက်တွေကို မျှော်ငေးပြီး ပြောပါတယ်။

ဆေးမှူး မအေးအေးငြိမ်းလိုမျိုး ရှေ့တန်းရဲဘော်တွေရဲ့ အသုံးအဆောင်တွေဖြစ်တဲ့ ကျောပိုးအိတ်၊ အီကွပ် (Equipment) တွေ ချုပ်ပြီး နောက်ကွယ်ကနေ ထောက်ပို့ပေးနေတဲ့ ရဲမေ မဆွေမော်ဇင် (ခ) မိဝိုင်း မှာလည်း ယောတပ်တော် သန္ဓေတည်တဲ့အချိန်ကနေ စပြီး ပါဝင်ခဲ့တဲ့ ရဲမေတစ်ယောက်ပါ။

ယောတပ်တော် (YA) ကို ဝင်ရောက်တဲ့အခါမှာ အမျိုးသမီးရဲမေများဖြစ်တဲ့ ရဲမေ မိဝိုင်း အပါအဝင် ဗိုလ်ကျား၊ ကျော့စိန်တို့နဲ့ အတူတူဖြစ်ပြီး လက်ရှိမှာတော့ သူတို့ သုံးဦးလုံးဟာ ကျရာတာဝန် အသီးသီးကို ထမ်းဆောင်နေကြပါတယ်။

ကျောက်ထုမြို့နယ်မှာ နေထိုင်တဲ့ ယောသူ မိဝိုင်းမှာ စစ်ကော်မရှင်တပ် အာဏာသိမ်းခဲ့တဲ့ ၂၀၂၁ ခုနှစ်မှာ အသက် ၁၈ နှစ်ဖြစ်ပြီး တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း တက်ရောက်တဲ့ ကျောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။

ချင်းကာကွယ်ရေးတပ်ဖွဲ့တွေကို ထောက်ပို့လုပ်ပေးနေတဲ့သူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး စစ်ကော်မရှင်တပ် ထောက်တိုင်တစ်ဦးရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေကြောင့် အသက်အန္တရာယ် လုံခြုံရေးအပြင် စစ်အာဏာရှင်ကိုလည်း လက်နက်ကိုင်ပြီး တော်လှန်လိုစိတ်တွေကြောင့် ယောတပ်တော် (YA) ကို ဝင်ရောက်လာခဲ့သူဖြစ်ပါတယ်။

မိဝိုင်းရဲ့ တာဝန်မှာ ယောတပ်တော်ရဲ့ ထောက် – ( ၁ ) / လက်နက်ခဲယမ်း စာရင်းကိုင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရှေ့တန်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ ကျောပိုးအိတ်၊ အီကွပ်၊ သေနတ်၊ ကျည်၊ မိုင်းတွေကို နောက်တန်းကနေ ထောက်ပို့ပေးရတာပါ။

“ပထမဆုံး ခံစားချက်ကတော့ ပီတိဖြစ်ရတာပေါ့။ ကိုယ့်ရဲဘော်တွေကို ကျွန်မတို့ ကိုယ်တိုင်ချုပ်လုပ်ပေးတဲ့ စစ်ဝတ်တန်ဆာတွေ ဆင်ရတော့ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ရတယ်။ ဒီစစ်ဝတ်တန်ဆာတွေဖြစ်တဲ့ ကျောပိုးအိတ်၊ အီကွပ်တွေက ကျွန်မတို့ရဲဘော်တွေအတွက် မရှိမဖြစ်ပဲလေ။ ကျွန်မတို့ ဒီချုပ်လုပ်ရေးကနေ ထုတ်တဲ့ ကျောပိုးအိတ်က ရဲဘော်တွေအတွက် တော်တော်လေး အသုံးဝင်ပါလားဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ဂုဏ်ယူမိတယ်” လို့ ရဲမေ မိဝိုင်းက ကြည်နူးစွာ ပြောပြပါတယ်။

စစ်မြေပြင်မှာ ဝတ်ဆင်အသုံးချရတဲ့ စစ်ဝတ်တန်ဆာ၊ အသုံးအဆောင်တွေ ဖြစ်လို့ တပ်ကနေပြီး ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ချုပ်လုပ်ရတဲ့အခါမှာ ချုပ်ရိုးချုပ်သား ကျစ်လစ်တဲ့အတွက် အကြမ်းခံခိုင်ခံ့ပြီး တပ်ရဲ့ ကုန်ကျစရိတ်မှာလည်း အင်မတန်သက်သာပါတယ် လို့ ရဲမေ မိဝိုင်းက ရှင်းပြပါတယ်။

ရှေ့တန်းရဲဘော်တွေအတွက် စက်ချုပ်သံတညံညံနဲ့ ချုပ်လုပ်နေရတဲ့အတွက်လည်း ကြည်နူးမိတယ် လို့ မိဝိုင်းက ပြောပါတယ်။

ယောတပ်တော် (YA) မှာ ဆေးမှူး မအေးအေးငြိမ်းနဲ့ ရဲမေ မိဝိုင်းတို့လိုမျိုး ယောဒေသ လွတ်မြောက်ပြီး ယောအမျိုးသားရေးကို အခြေခံတဲ့ ယောပြည်သူလူထုရဲ့ ကိုယ့်ကံကြမ္မာကိုယ် ဖန်တီးခွင့် ရရှိရေးကို ကျရာကဏ္ဍ အသီးသီးကနေ ကြိုးပမ်းနေကြတဲ့အထဲမှာ ယောဒေသဌာနေ အမျိုးသမီးရဲမေ တွေကလည်း အမျိုးသားရဲဘော်တွေနဲ့ တန်းတူ ပါဝင်နေကြပါတယ်။