ကျနော့်နာမည်က ဇော်ကြီး၊ အသက် ၃၅ နှစ်၊ ပညာအရည်အချင်းက ဆယ်တန်းပဲ၊

အလုပ်အကိုင်က တက်စီဆွဲတာ၊ မိန်းမနဲ့ ကလေး နှစ်ယောက် ရှိတယ်။ ရန်ကုန် ဝန်းကျင်ပဲ ဆွဲတာပေါ့ဗျာ။

ကားကတော့ ၁၃ နှစ်လောက်ကတည်းက မောင်းတတ်တာ၊ ဦးလေးတွေ လိုင်းကားထောင်လို့ တောက်တိုမယ်ရ ဝင်လုပ်ရင်းနဲ့ မောင်းတတ်သွားတာပေါ့။

တက်စီတွေ ဆီတန်းစီပြီး မှောင်ခိုပြန်ရောင်းတဲ့ ကိစ္စလား၊ အဲဒါ ညီကိုတို့ မီဒီယာတွေ မဖွခင် အစောကတည်းက လုပ်နေကြတာ၊ အမှန်တော့ ဆီက ထင်သလောက် မပြတ်သေးဘူး။

လိုင်းပေါ်က ဟိုသတင်း ဒီသတင်းတွေနဲ့ ဆရာကြီး အထာ ဖွနေတဲ့သူတွေကြောင့် မှောင်ခိုသမားတွေက လုပ်စားသွားတာ။

အခုဆို တနေ့လုံး တက်စီဆွဲစရာ မလိုတော့ဘူးလေ။

ဘော်ဒါချိတ်နဲ့ ဆီကားတစီးကို အုံနာကြေး တရက် နှစ်သောင်းပေးပြီး ယူလိုက်တယ်။

မနက် ၅ နာရီလောက်ကတည်းက ချိတ်ထားတဲ့ ဆီဆိုင်မှာ တန်းစီတယ်။

တက်စီဆိုတော့ စုံ/မ လည်း အုန်းစားစရာ မလိုဘူး၊ QR နဲ့လည်း အပူရှာစရာ မလိုဘူး။ ဆီဆိုင်မှာ ချိတ်ရှိဖို့ပဲ လိုတယ်။

ဆိုင်မှာ ရောင်းဈေးက တလီတာကို ၄၀၀၀ ပဲထား၊ ၅၀၀၀၀ ဖိုးဆို ၁၂ လီတာဝန်းကျင်ရတယ်။ ပြန်ကောက်တဲ့သူက တလီတာကို ၁၂၀၀၀ နဲ့ ကောက်တယ်။

အဲဒီတော့ ဆီတခါတန်းပြီးသွားရင် အရင်းဘာညာနှုတ် စားပြီးသောက်ပြီး ၇၀၀၀၀ ကျန်တယ်။

တနေ့ ၃ ခေါက်ပဲ တန်းဦး ၂ သိန်းကျော် ကျန်တယ်။ ဘာလို့ အပင်ပန်းခံပြီး တက်စီဆွဲနေတော့မှာလဲ။

ဆီက ဝယ်မယ့်သူ မရှိမှာ မပူနဲ့။ ကျုပ်တို့ မြန်မာလူမျိုးက ပိုက်ဆံရှိရင် မန္တလေးက သံပုရာသီးသုပ်ကို မြိတ်ကနေ လေယာဉ်နဲ့ မှာစားတဲ့အမျိုး၊ ဆီတန်းမစီချင်တဲ့ သူဌေးတွေ အများကြီးပဲ။

သူတို့မှာ အပေါဆုံးက ပိုက်ဆံ၊ ကိုယ်တွေမှာ အရှားဆုံးက ပိုက်ဆံ၊ အဲဒီတော့ လိုအပ်တဲ့ အရာတွေကို လိုချင်တဲ့သူတွေ အချင်းချင်း သဘောတူညီစွာ လဲလှယ်တာကို ခင်ဗျားတို့က မှောင်ခိုဆိုပြီး နာမည်ဆိုး တပ်နေကြတာလေ။

ဆီတန်းစီပြီးတာနဲ့ ပြန်ထုတ်ဖို့ကလည်း လွယ်သလား မမေးနဲ့၊ အညိုရောင်သမ်းသွားတဲ့ ဗိုလ်တထောင်ကမ်းနားမှာ ပြန်ကောက်တဲ့သူတွေ တောက်လျှောက် ရှိတယ်။

အဲဒီအထိ မသွားချင်လည်း မပူနဲ့ ဆီဆိုင် အကျော်မှာတင် ပြန်ကောက်မယ့်သူတွေက အဆင်သင့်။

အရင်ခေတ်ကလို ပုံးလေးထောင်ထားတဲ့ ဆိုင်တွေမှာ သွားရောင်းစရာ မလိုဘူး။ ခေတ်က အဆင့်မြင့်သွားတော့ ဆီကောက်တဲ့သူတွေက ဗိုင်ပါ ဂရုထောင်ထားတယ်။ အဲ့ဂရုထဲ ပေါက်ဈေးက ထွက်ပြီးသား။

ကိုယ်က ရောင်းချင်ရင် အက်ဒမင်ကို တိုက်ရိုက် မက်ဆေ့ပို့ရုံပဲ ဆီယူမယ့်နေရာနဲ့ ဘယ်လိုငွေလွှဲမလဲ သူပြန်ပြောလိမ့်မယ်။

ဂရုတခုထဲနဲ့တော့ ဘယ်ရမလဲဗျ။ နှစ်ခု သုံးခု ဝင်ထားရတာပေါ့။ ဈေးပိုများတဲ့သူဆီ ပြန်ရောင်းတာပေါ့။

ဒီခေတ်မှာ အဓိကကျတာက ချိတ်ပဲ။ အားလုံးကို ချိတ်တွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတာ။

အခုလို ချိတ်တွေရှိတော့ နေပူကြီးထဲမှာ ဘာလို့ တနေကုန် တက်စီဆွဲနေမှာလဲ။

အိမ်ပြန်ရင် ဆီရောင်းလို့ ရတဲ့ထဲက တသိန်းခွဲလောက် မိန်းမကို ပေးလိုက်တာနဲ့ အိုကေ စိုပြေနေပြီလေ။

အရင်ကဆို တနေ့ သုံး လေးသောင်း ရရင်တောင် ကံကောင်း၊ ခုတော့ မိန်းမကို ပေးပြီး ပိုတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ ညနေစောင်းရင် အက်ဒမန်ဘူးရှည် ၂ ဘူးနဲ့ ဂရန်းမဲ စိတ်ပြားလေးရော၊ ကြက်ကင်လေးနဲ့ ဆက်ရက်မင်း စည်းစိမ်ခံစားနိုင်ပြီလေ။

လောကမှာ အရေးကြီးဆုံးက ငွေပဲ ညီကို၊ ငွေရှိရင် ဘာမဆို လုပ်လို့ ရတယ်။

ဆီဆိုင်တွေမှာ တန်းစီ ထုတ်မရတော့ရင်လည်း စိတ်မပူဘူး။

ဆီတွေ စိတ်ကြိုက်ဝယ်လို့ ရတဲ့ အစိုးရဌာနတွေကနေ မှောင်ခိုလာရောင်းဦးမှာလေ၊ သူတို့ဆီကနေ ကောက်ပြီး တကယ်လိုအပ်ပေမယ့် ဝယ်လို့ မရတဲ့သူတွေဆီကို ပြန်ရောင်းမယ်။ အဓိက ချိတ်ရှိဖို့ပဲ လိုတယ်။

ဒါကြောင့် ကမ္ဘာ့အရေး၊ မြန်မာ့အရေး ဖြစ်ချင်တာဖြစ်၊ ဖြတ်ကနဲ ပေါ်လာတဲ့ အခွင့်အရေးကို ဆတ်ကနဲ ထလုပ်လိုက်ဖို့ပဲ လိုတယ် ညီကိုရ။

မပြောကောင်း ပြောကောင်း ဒီလို အခြေအနေ အချိန်ကြာကြာ ဖြစ်နေပါစေလို့တောင် ဆုတောင်းနေရတယ်၊ ပိုက်ဆံ ရလို့လေ။

ကျနော်က ဘွဲ့တော့ မရဘူး။ ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ ဘွဲ့ရတော့လည်း ဘာဖြစ်မှာတုန်း၊ တက်စီဆွဲနေတဲ့ ဘွဲ့ရတွေ အများကြီး တွေ့ဖူးတယ်။

ဘွဲ့ဝတ်စုံနဲ့ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံပဲ ရှိတယ်။

သူတို့လည်း အုံနာကြေး ရအောင် သောကတွေနဲ့ တက်စီဆွဲနေတဲ့နေရာမှာတော့ ကျနော်နဲ့ အတူတူပဲလေ။

ညီကိုလည်း ဘွဲ့ရတာပဲလေ၊ နေပူကြီးထဲ အင်တာဗျူး လိုက်လုပ်ပြီး ဝင်ငွေက ကျနော့်လောက်မှ မရတာ၊ အခန့်မသင့်ရင် ပေါ်တာ ပါသွားပြီး ပဲဟင်းသောက်နေရမယ့် အဖြစ်လေ။

ပြောချင်တာက မှောင်ခိုဆိုတာ ဈေးကွက် လိုအပ်ချက်ကြောင့်ပေါ်လာတာ၊ ထုတ်တဲ့ အမိန့်တွေက ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်လေ၊ လူတွေက စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်လေ၊ မှောင်ခို ဈေးကွက် ကြီးလာလေပဲ။

အဲ့ဒါကို ဖမ်းမယ် ဘာညာဆို ကိုယ့်ဌာနထဲက အရင် ဆီခိုးထုတ်တဲ့သူတွေကို အရင်ဖမ်းရမှာ၊ ကိုယ့်တာ ကိုယ်အရင်လုံအောင် လုပ်ပြီးမှ ကျန်တဲ့ ကိစ္စ စဉ်းစားကြပါလို့ ပြောချင်တယ်။

လောလောဆယ် လုပ်ချင်တာကတော့ ပညာမတတ်ရင် ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်စားရမယ်လို့ ပြောတဲ့ အမေ့ကို ပညာတတ်ကြီးတွေ ဆီတန်းစီနေတဲ့ ပုံတွေ ပြချင်လိုက်တာ ညီကိုရေ၊ ဒါပါပဲ၊ နေပူတယ် ညီကို၊ ကျနော် ဆက်ပြီး တန်းစီလိုက်ဦးမယ်။

(ရန်ကုန် ဆီမှောင်ခိုလောကထဲက တက္ကစီဆရာတဦးရဲ့ ခံစားချက်ကို ရည်ညွှန်းဖော်ပြရေးသားထားပါသည်။)