ငုံးဥပြုတ်ရောင်းတဲ့ “သုခိတ” လူသားလေး

🌻 ငုံးဥပြုတ်ရောင်းတဲ့ “သုခိတ” လူသားလေး 🌻

​ဒီကောင်လေးအကြောင်းကို မိတ်ဆွေတို့သိအောင် ကျွန်တော်ပြောပြချင်ပါတယ်…။

​ဒီကောင်လေးကို ကျွန်တော်စတွေ့ခဲ့တာက သန်လျင်တံတားအဆင်းနဲ့ ပြည်ထောင်စုတိုင်းရင်းသားကျေးရွာဘက်နားက လမ်းလေးခွဆုံတဲ့ မီးပွိုင့်ထိပ်မှာပါ….။

​အဲဒီနေ့က ကျွန်တော် မြို့ထဲဘက်က ပြန်လာပြီး အဲဒီမီးပွိုင့်ထိပ်ရောက်တော့ မီးနီသွားလို့ ကျွန်တော့်ကားလေးကို ရပ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ….

” ကိုကြီးရေ..ငုံးဥပြုတ်ယူအုံးမလား”

​အသံကြားလို့ ကျွန်တော့်ကားဘေးကို ကြည့်လိုက်တော့ လက်နှစ်ဖက်မှာ ချိုင်းထောက်နှစ်ခုကို လက်မောင်းရင်းမှာ ထောက်ပြီး ငုံးဥပြုတ်ခြင်းလေးကို လက်မှာကိုင်ထားကာ စျေးလာရောင်းတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်….။

​ကျွန်တော် ငုံးဥပြုတ်ကို စားချင်စိတ်မရှိပေမယ့် ဒီကောင်လေးကိုကြည့်ပြီး သနားသွားတာနဲ့ တစ်ထုပ်လောက်တော့ အားပေးအုံးမှပါလေလို့ တွေးမိပြီး…

” တစ်ထုပ် ဘယ်လောက်လဲ ညီလေး”

” တစ်ထုပ်ကို တစ်ထောင်ပါ အကို”

​ကျွန်တော် ငုံးဥပြုတ်တစ်ထုပ်ကိုယူလိုက်ပြီး ပိုက်ဆံရှင်းဖို့ အိတ်ထဲကို လက်နှိုက်ပြီးပိုက်ဆံယူလိုက်တော့ တစ်ထောင်တန် သုံးရွက်ပါလာတာနဲ့….

” ရော့ ညီလေးရေ…ငုံးဥပြုတ်ဖိုးက တစ်ထောင်….. ပိုတဲ့ နှစ်ထောင်ကို ညီလေး ယူလိုက်နော်” ဆိုပြီး ပြောလိုက်တော့ ဒီကောင်လေးရဲ့ မျက်နှာမှာ “မာန အရိပ်ကလေးတွေ” ယှက်သမ်းသွားတာကို မြင်လိုက်ရပြီး ကောင်လေးက ခါးခါးသီးသီးနဲ့….

​” ဟာ…သူများပိုက်ဆံ အလကား မယူဘူး ကိုကြီး… ကျွန်တော့် ငုံးဥပြုတ်ဖိုးပဲ ကျွန်တော် ယူမယ်.. ကိုကြီး သုံးထောင်ပေးရင် ငုံးဥပြုတ် သုံးထုပ်ရမယ်” တဲ့လေ…။

​ဒါနဲ့ ကျွန်တော်လည်း ငုံးဥပြုတ် သုံးထုပ်အားပေးလိုက်ပါတယ်…။

​💡 ထားသင့်တဲ့ မာနနဲ့ လူသားတစ်ယောက်ရဲ့ အဆင့်အတန်း

​ကြိုက်တယ်ဗျာ… အဲလိုစိတ်ထားမျိုးကို ကျွန်တော်ကြိုက်တာ…။ လူတစ်ယောက်မှာ “ထားသင့်တဲ့ မာနနဲ့ မထားသင့်တဲ့ မာန” ဆိုပြီး မာန နှစ်မျိုးရှိတယ်…။

ဒီကောင်လေးရဲ့ မိမိကိုယ်ကို သိမ်ငယ်စိတ်မဝင်အောင် ထားရှိတဲ့ စိတ်ထားက ထားသင့်တဲ့ မာနအမျိုးအစားပေပဲ…။

​ကျွန်တော် သူ့စိတ်ထားနဲ့ ဘဝကို အရှုံးမပေးတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို တော်တော်လေး သဘောကျသွားတယ်ဗျာ…။

​ဒီခေတ်ကြီးမှာ ကိုယ်လက်အင်္ဂါပြည့်စုံသန်စွမ်းကြတဲ့ တစ်ချို့တစ်ချို့သော သူတွေတောင် အလုပ်မလုပ်ချင်ကြပဲ ခိုးဆိုး၊ လုယက်၊ သူတစ်ပါးအပေါ် ဖျံကျနေကြတဲ့အချိန်မှာ… ဒီလိုကိုယ်လက်အင်္ဂါမသန်စွမ်းသူတစ်ယောက်ရဲ့ “သူတစ်ပါးဆီက အချောင်မလိုချင်တဲ့စိတ်ထား” ကို လေးစားတယ်ဗျာ…။

​”မသန်စွမ်းသူ” ဆိုတာ ဒီလိုလူမျိုးကိုခေါ်တာ… ဟုတ်တယ်.. ဒီကောင်လေးဟာ မသန်ပေမယ့် စွမ်းတဲ့ကောင်လေးတစ်ယောက်…။

​”အဆင့်အတန်း” (Standard) ရှိတဲ့ လူသားတစ်ယောက်…။

​လူတစ်ယောက်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ရဲ့ကြိုးစားအားထုတ်မှု ၊ စိတ်နေစိတ်ထားတွေနဲ့ပဲ အကဲဖြတ်ပါတယ်…။

​လူတစ်ယောက်ဟာ အိမ်တွေ၊ ခြံတွေ၊ တိုက်တွေ၊ ကားတွေ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ဘယ်လောက်ပင်များပြားနေပါစေ… သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေဟာ သမ္မာအာဇီဝကျကျနဲ့ ရှာဖွေပြီးရလာတာမဟုတ်ပဲ၊ သူတစ်ပါးမျက်ရည်ကြီးငယ်ကျပြီးမှ ရရှိလာတာဆိုရင် ဒီလိုလူမျိုးကို ဘာကောင်ကြီးပဲဖြစ်နေပါစေ… အဆင့်အတန်းမရှိတဲ့သူတစ်ယောက်လို့ ကျွန်တော်က သတ်မှတ်ပါတယ်….။

​ဒီကောင်လေးဟာ ဘဝပေးအခြေအနေတွေကြောင့် ဒုက္ခတွေ များပြားနေပေမယ့် “ဒုက္ခိတ လူသား” လို့ မခေါ်ဆိုထိုက်ပါဘူး….။

​စိတ်ကောင်းနှလုံးကောင်းရှိပြီး ဘဝကို အရှုံးမပေးပဲ ကြိုးစားနေတဲ့အတွက် မကြာခင်မှာ ကောင်းကျိုးချမ်းသာတွေနဲ့ ပြည့်စုံခံစားရမယ့် “သုခိတလူသား” လေးလို့ ကျွန်တော် နာမည်ပေးလိုက်ရပါတယ်…။ 😊

​(မှတ်ချက်) 👉 အဲဒီနေ့က မီးပွိုင့်စိမ်းသွားလို့ ကောင်လေးရဲ့ ဓာတ်ပုံမရိုက်ခဲ့ရတဲ့အတွက် နောက်တစ်ခါ အဲဒီမီးပွိုင့်မှာ ထပ်ဆုံတော့ ငုံးဥပြုတ်ဝယ်ရင်း ကောင်လေးရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ဓာတ်ပုံရိုက်ယူလာပြီး ဒီစာလေးကို ရေးသားလိုက်ပါသည်….။

​စာရေးသူ 🖍 Yan Naing

နိုင် ဖိနပ်ဆိုင်

ယုဇနဥယျာဥ်မြို့တော်။