၁၉၉၀ ပြည့်လွန်နှစ်များက စစ်အာဏာရှင်စနစ်အောက်တွင် လူငယ်များကို နိုင်ငံရေးနှင့် ကင်းဝေးစေရန်အတွက် အပျော်အပါး၊ ဂိုဏ်းစတားစနစ်၊ ဉာဏ်မဲ့ အကြမ်းဖက်မှုများနှင့် မူးယစ်ဆေးဝါးတို့၌ ရောထွေးပျော်ပါးခွင့်ပြုခဲ့သည့် ပေါ်လစီမှာ အထင်အရှားရှိခဲ့ဖူးသည်။
“နိုင်ငံရေးမလုပ်ရင် ပြီးရော၊ ကျန်တာကြိုက်တာလုပ်” ဆိုသည့် လွှတ်ပေးထားသော အနေအထားသည် လူငယ်များ၏ အနာဂတ်နှင့် တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းကို တမင်တကာ ပျက်စီးစေခဲ့သည်။
ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း ထိုဆိုးဝါးသော သမိုင်းဆိုးသည် မင်းအောင်လှိုင်၏ စစ်အာဏာသိမ်းမှုနှင့်အတူ ပြန်လည်ခေါင်းထောင်ထလာသည်ကို တွေ့မြင်နေရသည်။
တရားဥပဒေစိုးမိုးမှု လုံးဝကင်းမဲ့သွားသည့် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတွင် ပျူစောထီးများ၊ အခွင့်အရေးယူ လူမိုက်များ၏ အရှိန်အဝါကြီးထွားလာပြီး လူငယ်များကြား၌လည်း သေးငယ်သော အကြောင်းပြချက်များ၊ နယ်မြေလုမှု၊ ရည်းစားလုမှုများဖြင့် စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ ရန်ပွဲများ၊ အုပ်စုလိုက် ရိုက်ပွဲများမှာ လမ်းမများပေါ်တွင် ဗြောင်ကျကျ ဖြစ်ပွားလာခဲ့သည်။
ဗီဒီယိုထဲတွင် တွေ့မြင်ရသည့်အတိုင်း လူငယ်များမှာ လမ်းမထက်တွင် လက်သီးလက်မောင်းတန်းကာ အပြန်အလှန် ရိုက်နှက်နေကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှလည်း ဝိုင်းအိုပေးကာ အားပေးအားမြှောက် ပြုနေကြသည်။
ထိုမြင်ကွင်းသည် အရွယ်ရောက်ကာစ လူငယ်များ၏ စွမ်းအင်နှင့် တက်ကြွမှုများကို အပြုသဘောဆောင်သည့် နိုင်ငံတည်ဆောက်ရေး သို့မဟုတ် မိမိဘဝတိုးတက်ရေးတွင် မသုံးနိုင်ဘဲ၊ ဦးတည်ချက်မဲ့ အကြမ်းဖက်မှုများအတွင်း ပိတ်မိနေသည်ကို ပြသနေသည်။
စစ်အာဏာရှင်စနစ်၏ ပရိယာယ်မှာ လူငယ်များ၏ တော်လှန်လိုစိတ်၊ တွေးခေါ်လိုစိတ်နှင့် အမှန်တရားဘက်မှ ရပ်တည်လိုစိတ်များကို ဖျက်ဆီးရန်အတွက် ထိုသို့သော တရားမဲ့မှုများနှင့် အကြမ်းဖက်မှုများကို မျက်ကွယ်ပြုထားခြင်းဖြစ်သည်။
လူငယ်များ လမ်းမှားသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြခြင်းသည် စစ်အာဏာရှင်များအတွက်မူ ၎င်းတို့၏ အာဏာတည်မြဲရေးအတွက် လမ်းခင်းပေးရာ ရောက်နေပေသည်။



Leave a Reply