အဲဒီနေ့လယ်ခင်းက ခါတိုင်းနေ့တွေလိုပဲ အဆောင်က ကျွန်မအခန်းလေးမှာ တစ်ယောက်တည်း ကွန်ပျူတာလေးနဲ့ အလုပ်လုပ်နေခဲ့တယ်။
ကျွန်မအလုပ်က Working from Home ဆိုတော့ တစ်ဆောင်လုံးမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်းရှိတာပေါ့လေ။
ကံကောင်းတာတစ်ခုက ခါတိုင်း အဲဒီလိုနေ့လယ်စာစားချိန်တစ်ဖြတ်နားရင် ကျွန်မက ရေချိုးနေကျပါ။ ချိုးမိခဲ့ရင် အဲဒီအဖြစ်ဆိုးကြီး ရုတ်တရက်ရောက်လာချိန်မှာ ကျွန်မ ရေချိုးခန်းထဲပဲ ပိတ်မိနေခဲ့မလား မပြောတတ်ပါဘူး။
နေ့လယ်စာစား၊ ခုတင်ပေါ်မှာပဲ ကွန်ပျူတာရှေ့မှာထိုင်၊ ဖုန်းခဏကြည့်နေတုန်း ဝေါဆိုတဲ့ တော်လှဲသံကြီးနဲ့အတူ တစ်အိမ်လုံး သိမ့်သိမ့်တုန်ခါယမ်းလာတော့တယ်။
ကျွန်မက ဘာလဲဆိုပြီး ကြောင်သွားတုန်း “ငလျင်” ဆိုတဲ့အသိနဲ့ တစ်ဖက်က ကျွန်မအခန်းဖော်ရဲ့ခုတင်အောက်ဝင်လိုက်တုန်းမှာပဲ ယမ်းခါတာတွေ ပိုဆိုးလာပြီး မျက်နှာကြက်က ခုနက ကျွန်မထိုင်နေခဲ့တဲ့ခုတင်ပေါ် ပြုတ်ကျလာပါတယ်။
အခြေအနေကို သုံးသပ်ဖို့ ကြိုးစားတုန်းမှာပဲ တစ်လော ကလုံး ကယ်ပါ ယူပါ အော်သံတွေ၊ ငိုသံတွေ၊ ကြောက်လန့်တကြား အော်သံတွေနဲ့ ကမ္ဘာပျက်သလိုပါပဲ။
အဆောင်နောက်ကျောကပ်လျက်ဗလီဝင်းထဲက တရားသံတွေလည်း တိတ်သွားပြီး အော်ဟစ်သံတွေပဲ ကြားရ တယ်။ ကျွန်မလည်း ခုတင်အောက်မှာ ခုတင်တိုင်ကြီးကိုင်ပြီး ဘုရားစာတွေရွတ်၊ အမေကယ်ပါ။ အဖေကယ်ပါနဲ့ တစ်ယောက်တည်း ကူကယ်ရာမဲ့နေတုန်း ငလျင်ခဏ ငြိမ်သွားတာနဲ့ ဘာမှ မစဉ်းစားနိုင်၊ သတိမရနိုင်တော့ဘဲ လှုပ်ခါနေဆဲအနေအထားမှာပဲ အခန်းထဲက ပြေးထွက်လိုက်တော့ အိမ်ထဲမှာ ပြိုကျထားတဲ့ အငွေ့တွေ၊ ဆိုလာမီးရှော့ခ်ဖြစ်ပြီး မီးခိုးငွေ့တွေနဲ့ ကောင်းကောင်းမမြင်ရတော့ပါဘူး။
တိုက်က လေးထပ်ဖြစ်ပြီး ကျွန်မတို့နေတဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်တစ်ထပ်ပဲ အဆောင်ထားတာပါ။ တတိယထပ်က လူမနေပါဘူး။ မြေညီထပ်နဲ့ ပထမထပ်က အိမ်ရှင်တွေ နေပါတယ်။ လှေကားတွေလည်း ပြိုပျက်လို့ အထဲကသံဖရိန်တွေတန်းလန်းဖြစ်တာ ဖြစ်နေတာကို ဘယ်လို ဆင်းပြေးခဲ့မိမှန်းမသိဘူး။
လှေကားကလည်း ကျွန်မဆင်းရော အပေါ်ထပ်မှာ တည်ထားတဲ့ ရေကန်ပြိုတာထင်တာပဲ။ ပြေးလာတဲ့အနောက်မှာ ဝေါခနဲ ရေသံပါ ကြားရတယ်။ ဒါနဲ့ ဒုတိယထပ်ရောက်တော့လည်း အဲလိုပဲ မီးခိုးတွေနဲ့၊ ပြိုကျထားတဲ့ အင်္ဂတေအမှုန့်တွေ အငွေ့တွေနဲ့ ဘာမှ ကောင်းကောင်းမမြင်ရပါဘူး။
ပထမထပ်ရောက်တော့ လှေကားပေါက်အရောက် အောက်ဆင်းစရာ လှေကားမရှိတော့ပါဘူး။ တံခါးဝမှာ အုတ်ပုံကြီးအပြည့်ပိတ်နေပါပြီ။
ကျွန်မ တအားကြောက်သွားတယ်။ ငါတော့သွားပြီ။ မီးလောင်နေတဲ့အထဲ ပိတ်မိပြီပေါ့။
ဒါနဲ့ လှေကားထိပ်ကနေ ပြန်ဆုတ်ပြီး အဲဒီနားက အခန်းတံခါးတွန်းကြည့်တာ ပွင့်သွားတာနဲ့ ဝင်လိုက်တော့ အသင့်ဖွင့်ထားတဲ့ ဝရံတာတံခါးနဲ့ အပြင်ကို မြင်လိုက်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကျေးဇူးတင်မိလဲဆိုတာလေ။
ကြည့်ရတာ အိမ်ရှင်တွေ အဲဒီအပေါက်ကနေ ထွက်သွားပြီး ဖွင့်သွားခဲ့ကြတာနေမှာပါ။ ကျွန်မလည်း ဝရံတာဘက် ထွက်လိုက်ရော လမ်းပေါ်မှာ လူတွေအပြည့်၊ မီးခိုးတွေကော၊ မီးသတ်ကားတွေကော…။
ခုချိန်ထိ အဲဒီမြင်ကွင်းကို မျက်စိထဲက မထွက်သေးပါဘူး။
ကျွန်မလည်း ဘာမှ စဉ်းစားမနေဘဲ ဝရံတာလက်တန်းပေါ်တက်ပြီး အောက်ကို ခုန်ချဆင်းခဲ့တယ်။ ဒူးထောက်ကျတာမို့ ဒူးပွန်းတာလည်း အမှုမထားနိုင်ဘူး။ အဲဒီခဏလေးမှာလေ ဒီမိနစ်ပိုင်း၊ စက္ကန့်ပိုင်းလေးကို ကျွန်မ ဘာတွေ ကြုံလိုက်တာလဲ။ ဘာဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာ သိစိတ်နဲ့ မနည်းဆက်စပ်နေရတယ်။
ကျွန်မတို့ရဲ့မြေညီထပ်ကြီးက မရှိတော့ပါဘူး။ တိုက်ပြိုပြီး ပိသွားပါပြီ။ အဲဒါကြောင့် ပထမထပ်ရောက်ချိန်အဆင်းလှေကားကို ကျွန်မ ရှာမတွေ့တော့တာပါ။
အပြင်ကို ရောက်နေကြတဲ့ အိမ်ရှင်တွေလည်း အဲဒီတော့မှ အပေါ်ထပ်မှာ အဆောင်သူတစ်ယောက်ရှိတာကို သိကြတာပါ။ သူတို့က အားလုံးအလုပ်သွားကုန်ကြပြီထင်နေတာလေ။
“ဘာဖြစ်သွားလဲ။ အပေါ်ထပ်မှာ လူကျန်သေးလား” ပေါ့။ ကျွန်မကလည်း မကျန်ဘူးပေါ့။
သူတို့တွေလည်း ခုငလျင်လှုပ်၊ ခုချက်ချင်းပြိုကျတဲ့ကြားက ပြေးထွက်လာကြရတာဆိုတော့ ဖိနပ်တွေတောင် မပါကြပါဘူး။ သွေးတွေလည်း မြင်ရတယ်။ မလျှောက်နိုင်တဲ့ လူကြီးသူမတွေကိုပါ တစ်ခါတည်း အပြင်ခေါ်ထုတ်နိုင်ခဲ့လို့ အသေအပျောက်တော့ မရှိဘူး။ အိမ်ကတော့ ပါသွားတာပေါ့လေ။ အောက်ထပ်မှာထားတဲ့ အဆောင်သူဆိုင်ကယ်လည်း ပိတဲ့အထိ ပါသွားတယ်။
အလုပ်လုပ်နေရင်း ထပြေးရတာဆိုတော့ ကျွန်မက အိမ်နေရင်း တီရှပ်အပွ၊ စပန့်ဘောင်းဘီနဲ့ ရေချိုးစီးဖိနပ်ရယ်၊ ဖုန်းရယ်ကလွဲပြီး ဘာမှပါမလာပါဘူး။ ဖုန်းတောင် ငလျင်လှုပ်တဲ့အချိန် သုံးလက်စမို့ ပါလာတာပါ။ ကျွန်မက အောက်ရောက်တာနဲ့ အထဲမှာ မီးလောင် နေတဲ့အကြောင်းပြောတော့ လောလောဆယ်မှာ တစ်မြို့လုံးက အရေးပေါ်မို့ မီးသတ်ကားလည်း ခေါ်မရပါဘူး။ ဒါနဲ့ ရှိတဲ့လူငယ်တွေကပဲ အထဲမှာ လှိုက်လောင်မနေအောင် အပြင်ကနေ အိမ်ရဲ့မှန်တွေကို ခဲနဲ့ပစ်ခွဲကြရတယ်။
ငလျင်က လှုပ်နေတုန်းမို့ ဘယ်သူမှလည်း အိမ်ပေါ်မတက်ရဲကြပါဘူး။
ဘေးဘီဝဲယာတွေကြည့်တော့လည်း CoCo ဆိုင်ကလည်း ပိပြားနေပြီ။ အထဲမှာ လူကျန်နေလို့ ကယ်ထုတ်နေကြတယ်လည်း ပြောကြတယ်။ ဘေးနားက တိုက်ကြီးတွေလည်း မြေပေါ်ပြားပြားဝပ်တာဝပ်၊ အလုံးလိုက်ကြီး အရှေ့ကို ငိုက်ကျတဲ့ တိုက်တွေက ငိုက်။ အဲဒီနားက အမြင့်ဆုံးတိုက်ခန်းတွဲတွေထဲမှာပါတဲ့ တိုက်အနီကြီးဆို လဲကျလုနီးပါး လမ်းပေါ်ကို ယိုင်မိုးကျနေတာ ကြောက်စရာကြီးပါ။
စိတ်ထဲမှာ အိပ်မက်ကြီးလိုပါပဲ။
ထိုင်နေရင်းနဲ့မှ “ ကြည့်စမ်း ခုနက ငါသေသွားနိုင်တာပါလား။ အခု ငါသေတွင်းကနေ လွတ်မြောက်လာတာပါလား” ဆိုတဲ့အသိ ရုတ်တရက်ဝင်လာတော့ ကျွန်မတုန်လှုပ်သွားမိတယ်။
ကြိုလည်းမသိသလို၊ ပြင်ဆင်ခွင့်ရတဲ့အရာလည်း မဟုတ်တာမို့ စဖြစ်ချိန်ကတည်းက လမ်းပေါ် ရောက်လာတဲ့အထိ ကိုယ့်မသိစိတ်က ဦးဆောင်ဆုံးဖြတ်တဲ့အတိုင်း ကောင်းမယ်ထင်တာတွေနဲ့ ကိုယ့်ဘာသာ အသက်ဘေးက လွတ်အောင် ကြိုးစားခဲ့တာပဲရှိတာလေ။
တကယ့်သိစိတ်က မြေပြင်ပေါ်ခြေချမိပြီး ဘာတွေဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရချိန်မှ စဝင်တာပါ။
လမ်းပေါ်မှာလည်း ပျောက်နေတဲ့ကိုယ့်လူ၊ သူ့လူ တကြော်ကြော် အော်ဟစ် ရှာနေတဲ့သူတွေကော၊ ဘယ်သူ ဘယ်ဝါတွေတော့ ပါသွားပြီဆိုသူတွေကော၊ အော်ငိုသူငို၊ သွေးသံရဲရဲတွေကော။
ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးလည်း မီးခိုး ငွေ့တွေ အူလို့။
တကယ်အနိဌာရုံမြင်ကွင်းပါ။
ဖုန်းလိုင်းတွေလည်း တစ်ခုမှ မရတော့ပါဘူး။ ပိုက်ဆံအိတ်လည်းမပါ၊ အဝတ်တစ်ထည်ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ဆက်သွယ်မရဘဲ ကျွန်မလည်း လမ်းပေါ်က လူတွေနဲ့အတူ ထိုင်နေရပါတယ်။ တကယ်က ဆက်သွယ်လို့ရလည်း အခုချိန်မှာ ဘယ်သူမှ ကျွန်မဆီ မလာနိုင်ပါဘူး။
အားလုံးကြုံကြရတာဆိုတော့ သူတို့က ကိုယ့်ထက်အဖြစ်ဆိုးမဆိုးလည်း ကျွန်မ မသိနိုင်ဘူးလေ။
အထပ်မြင့်ဆေးရုံကြီးမှာ အလုပ်ဝင်နေတဲ့ ကျွန်မအခန်းဖော်လေးကိုလည်း စိတ်ပူ။ ဟိုတယ်မှာတည်းခိုနေတဲ့ ကျွန်မသူငယ်ချင်းကိုလည်း စိတ်ပူ။ ကျွန်မရဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်သူငယ်ချင်းတွေကော အကုန်ပါပဲ။
လောကကြီးက ပြလိုက်တဲ့ နေ့မြင်ညပျောက်ဆိုတဲ့တရားကို ဒီအသက်အရွယ်မှာ မျက်ဝါးထင်ထင်မြင် တွေ့ခွင့်ရလိုက်တာပါ။ လမ်းပေါ်ထိုင်နေကြတာ လူမျိုးအစုံပါပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ လူမျိုးလည်း မရှိဘူး။ ဘာသာလည်း မရှိဘူး။ အသားအရောင်၊ ရာထူး၊ ဂုဏ်ပကာသနတွေလည်း မရှိပါဘူး။
အားလုံးဟာ သဘာဝဘေးဒဏ်ကို အတူတူခံရတဲ့ လူသားဒုက္ခသည်တွေပါပဲ။
အစ္စလာမ်အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်က ဖရဲသီးတွေ ခွဲပြီး အဲနားထိုင်နေသူတွေကို တစ်စိပ်စီ လိုက်ဝေပါ တယ်။ ရေဆာနေချိန်၊ ဝယ်စားဖို့ ပိုက်ဆံမရှိချိန်ဆိုတော့ ဘယ်လို ကျေးဇူးတင်ရမှန်းမသိအောင်ပါ။
ဖုန်းထဲ Kpay ရှိပေမယ့် လိုင်းမရှိ၊ ဖုန်းတောင်ခေါ်မရတဲ့ အချိန်မှာ ဖုန်းဆိုတဲ့အရာကလည်း ဓာတ်ပုံရိုက်ရုံကလွဲလို့ အသုံးမဝင်ပါဘူး။
လာမယ့် မတ်လ ၂၈ ရက်နေ့ဆိုရင် ကျွန်မတို့ ငလျင်ဘေးကြုံခဲ့တာ တစ်နှစ်တင်းတင်းပြည့်ပါပြီ။
အဲဒီငလျင်က လူပေါင်းသိန်းချီရဲ့အသက်တွေကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း နှုတ်ယူသွားသလို မနက်မှာတင် ထမင်းဝိုင်းအတူလက်ဆုံစားနေပြီး နေ့လည်ဘက်ကျ လူမစုံတော့တဲ့ မိသားစုတွေအများကြီးဖြစ်အောင် ဖန်တီးသွားခဲ့တယ်။
မမြဲခြင်းတရားတွေလည်း အများကြီးပြသွားခဲ့တယ်။
အဲဒီအချိန်မှ အပြင်ရောက်နေလို့ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်သူတွေကော၊ ကွမ်းယာဝယ်ရင်း မျက်နှာချင်းဆိုင်က တိုက်အရိပ်ခဏသွားခိုနေရင်း တိုက်ပြိုပြီး ပိသွားတာကော၊ ငလျင်လှုပ်မယ့်အချိန်မှ သူငယ်ချင်းတိုက်ခန်းကို အလည်သွားရင်း အတူတူဖက်ရင်း အသက်ဆုံးရှုံးသွားကြတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကော၊ ခုထိတောင် အလောင်းပြန်ရှာမရတော့သူတွေကော၊ တည်းခိုခန်း၊ ဟိုတယ်မှာ တစ်ယောက်တည်း တည်းခိုနေရင်း ပါသွားကြလို့ သက်ဆိုင်သူမိသားစုရှာမရတော့တဲ့ ပိုင်ရှင်မဲ့တွေကော။
သေခြင်းတရားအတွက် ဒီလူကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတဲ့ ခြွင်းချက်မျိုး မရှိခဲ့လိုက်ဘူး။
ဗလီလည်း ပြိုတာပါပဲ။ ဘုန်းကြီးကျောင်းလည်း ပြိုတာပဲ။ ဘုရားကျောင်းလည်း ပြိုတာပါပဲ။ တည့်တည့်ပြိုကျတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတဲ့လူသားတိုင်း သေဘေးကို မရှောင်နိုင်ကြပါဘူး။
တကယ်ကြုံလာတဲ့အခါ အသက်ရှင်ဖို့ အဓိကမို့ ဘာကိုမှလည်း ကျွန်မတို့ယူမပြေးနိုင်ကြပါဘူး။ ယူဖို့ သတိလည်း မရပါဘူး။ ဘယ်လိုနည်းနဲ့အသက်ရှင်ရမလဲဆိုတာကိုပဲ တွေးကြ၊ အားထုတ်ကြတာပါ။
နောက်ထပ်သင်ခန်းစာတစ်ခုကတော့ ကျွန်မတို့ချစ်ခင်ရသူတွေကို မသေခင်လေးပဲ ကိုယ်လည်းရှိ၊ သူတို့လည်းရှိတုန်းလေး ဂရုစိုက်နိုင်ကြတာပါ။
ပြီးတော့ ကျွန်မတို့လုပ်ချင်တဲ့၊ ကြိုးစားချင်တဲ့အရာလေးတွေပေါ့လေ။
ငလျင်ထဲမှာ ပါမသွားခဲ့လို့သာ ကျွန်မ အခုဒီစာကို ရေးနေနိုင်တာပါ။
တကယ်တော့ ဘဝဆိုတာကြီးက အတ္တမာနတွေ၊ ထောင်လွှားမှုတွေ အငြိုးအာဃာတတွေနဲ့ ရှင်သန်နေဖို့ရာ ကျွန်မတို့ထင်သလောက် မရှည်ကြာပါဘူး။
ချစ်တဲ့သူတွေကို “ဒီနေ့အဆင်ပြေရဲ့လား” လို့ မေးခွင့်မရလိုက်ခင်လေးမှာတင် ဘာမဆိုဖြစ်သွားနိုင်တဲ့အထိ မျက်စိတစ်မှိတ် လျှပ်တစ်ပြက်လေးမျှသာပါ။
ငွေဇင်ယော်ဦး ၊ မိုးကုတ်
