“ဘွဲ့ယူပြီးမှ အိမ်ပြန်လာမယ်… အိုမင်းလာတဲ့ မိဘတွေကို ကိုယ်တိုင် ပြန်လုပ်ကျွေးတော့မယ်” ဆိုသည့် ကတိစကားသည် ယခုတော့ လေထဲမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရပါပြီ။

ဝေးလံသော အရပ်မှနေ၍ ပညာဗဟုသုတများကို ဆည်းပူးရင်း မိဘတို့၏ အားကိုးရာဖြစ်ရန် ကြိုးစားနေသည့် မောင်လေးတစ်ယောက်၏ အိမ်အပြန်လမ်းသည် အိမ်မရောက်ခင် လမ်းခုလတ်မှာတင် ရက်စက်စွာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရသည်။

နေပြည်တော် ရေဆင်းတက္ကသိုလ်တွင် ပညာသင်ကြားနေသည့် မောင်လေးသည် မိဘများနှင့် မဆုံတွေ့ရသည်မှာ (၃) နှစ်ကျော် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ မိဘကို လွမ်းသော်လည်း “ပညာရေးနှောင့်နှေးမည်စိုး၍” ဟူသော စိတ်ဖြင့် အထီးကျန်စွာ ကြိုးစားနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ယခုနှစ်သည် သူ၏ ပညာသင်နှစ် နောက်ဆုံးနှစ် (Final Year) ဖြစ်သကဲ့သို့၊ အောင်မြင်မှု ပန်းတိုင်ကို လှမ်းကိုင်ရန် လက်တစ်ကမ်းအလို အချိန်လည်း ဖြစ်သည်။

မိဘလက်ထဲသို့ ဘွဲ့လက်မှတ်လေး ထည့်ပေးကာ ကန်တော့မည်ဟု အားခဲထားသည့် သူ၏ အိပ်မက်များသည် ဆိုင်ကယ် မတော်တဆမှု (Accident) ဟူသော စကားတစ်ခွန်းအောက်တွင် ပြာပုံဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

“အမေနဲ့ အဖေ့ကို သတိရတယ်” ဟု ခဏခဏ ပြောတတ်သော ကလေးငယ်သည် ယခုတော့ လွမ်းနေရသည့် မိဘများနှင့် လူချင်းမဆုံနိုင်တော့ဘဲ တစ်ဖက်ဘဝသို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ရပြီ။

ဆိုင်ကယ်မတော်တဆမှုသည် လူငယ်တစ်ယောက်၏ အနာဂတ်ကိုသာမက မိသားစုတစ်ခုလုံး၏ မျှော်လင့်ချက်တိုင်ကိုပါ ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။

ရည်မှန်းချက်ကြီးပြီး လိမ်မာလွန်းသည့် မောင်လေးအတွက် ကျန်ရစ်သူ မိသားစုနှင့် ရေဆင်းတက္ကသိုလ်မှ ဆရာ၊ ဆရာမများ၊ သူငယ်ချင်းများအားလုံးက နှမြောတသ ဝမ်းနည်းနေကြရသည်။

မောင်လေး၏ နောက်ဆုံးခရီးကို ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးကြသူ အားလုံးအား ကျေးဇူးတင်ရှိရင်း မောင်လေးအနေဖြင့် နောင်ဘဝများတွင် ယခုကဲ့သို့ ပူဆွေးမှုမျိုး မကြုံရဘဲ မိမိဖြစ်ချင်သည့် ဆန္ဒများ ပြည့်ဝရာ ဘုံဘဝတွင် အေးချမ်းစွာ အနားယူနိုင်ပါစေဟုသာ ဆုတောင်းပေးလိုက်ရပါသည်။