မြန်မာပြည်သားတွေ မွဲသွားတာဟာ “ငွေမည်း”တွေကြောင့်လည်း ပါတယ်လို့ ဆိုရမယ်။ မြန်မာပြည်နဲ့ မပြောဘဲ အခြား သန့်ရှင်းတဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုခုနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပြောရင် နားလည်လွယ်လိမ့်မယ်။​ သန့်ရှင်းတယ်လို့ ပြောပေမယ့် သန့်ရှင်းဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ နိုင်ငံတစ်ခုလို့ ဆိုကြစို့။ ဥပမာ- သန့်ရှင်းနိုင်ငံ။ လူတစ်စုဟာ အရင်က မွဲတယ်။ ရုတ်တရက် ငွေရတယ်။ ကျိကျိတက် ချမ်းသာလာတယ်။ “သူဟာ ဒီငွေကို ဘယ်က ရသလဲ” အပြင်းအထန် လိုက်ကြပါတယ်။ – လာဘ်ပေးလာဘ်ယူလား? – အခွန်ရှောင်လား? – မူးယစ်ဆေးလား? – လိမ်လည်တာလား? – ခိုးလာတာလား?စသည်။ ငွေမည်းဖြစ်နေခဲ့မယ်ဆိုရင် လူကိုလည်း အရေးယူမယ်။ ငွေကိုလည်း သိမ်းမယ်။ ဘာပြုလို့ အပြင်းအထန်လိုက်ကြတာလဲ? ငွေမည်းကလည်း ငွေပါပဲ။ ငွေမည်းကို ဒီအတိုင်း ပေးသုံးလိုက်လို့…

အာဏာရှင်အဆက်ဆက်တို့သည် ဆန့်ကျင်တော်လှန်ကြသူများကို ဖမ်းဆီးပြီး စစ်ကြောရေးစခန်းများတွင် ချုပ်နှောင်ကာ သေခြင်းတရားနှင့် အနီးစပ်ဆုံးနေရာဆီသို့တွန်းပို့ နှိပ်စက်ခဲ့ကြသည်။ ထိုငရဲခန်းများမှ အကောင်းပကတိ ပြန်လည်ထွက်လာနိုင်သော ရာခိုင်နှုန်း အလွန်နည်းသည်။ စစ်အာဏာရှင် လက်ဝေခံများ၏ နှိပ်စက်မှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်တွင် သေရာပါဒဏ်ရာများ၊ မနောစိတ်တွင် သေသည်အထိ စွဲမြဲသွားစေနိုင်သည့် ဒဏ်ချက်များကြောင့် ထိုစစ်ကြောရေးစခန်း လူလုပ်ငရဲခန်းများသည် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသည်။ နိုင်ငံတဝန်းရှိ ငရဲခန်းများအနက် ရန်ကုန်၊ မရမ်းကုန်းမြို့နယ်ရှိ ကိုးမိုင် စစ်ကြောရေးစခန်းလည်း ပါဝင်သည်။ ထိုငရဲခန်းတွင် ခုနစ်ရက်တာ နေခဲ့ရပြီး ရန်သူ၏လက်မှ ရှားရှားပါးပါး လွတ်မြောက်လာခဲ့သည့် တော်လှန်ရေးရဲဘော်မှာ ကိုနေရိပ် ဖြစ်သည်။ ယခုမူ လွတ်မြောက်နယ်မြေ တစ်နေရာရှိ သစ်ပင်များအုံ့ဆိုင်းနေသော တောအုပ်အတွင်း ဝါးတဲငယ်များကြား သစ်ငုတ်တိုတစ်ခုပေါ်တွင် အသက် ၃၁ နှစ် ရှိပြီဖြစ်သော ကိုနေရိပ် ထိုင်နေသည်။…

ကျွန်တော်က အသက် ၂၃ နှစ်၊ တက္ကသိုလ် ဒုတိယနှစ်မှာပဲ ကျောင်းဆက်မတက်တော့ ဘွဲ့ မရခဲ့ဘူး။ ရန်ကုန်က ဖုန်းဆိုင်တခုရဲ့ အရောင်းပိုင်းမှာ အကူဝင်လုပ်နေသူပေါ့။ ရန်ကုန်ကို ၂၀၂၃ နှစ်ကုန်ပိုင်းမှာ ရောက်ခဲ့တော့ အခုဆိုရင် ၂ နှစ်ကျော်ပြီလို့ ပြောလို့ ရတယ်။ နယ်မှာ အခြေအနေ မကောင်းလို့ ရန်ကုန်ကို တက်လာတယ်ပဲ ဆိုပါတော့ဗျာ။ လစာက ၂ သိန်းခွဲနဲ့ ၃ သိန်းကြားပေါ့။ လစာကတော့ မလောက်ပါဘူး။ ဘွဲ့ရတွေတောင် ၂ သိန်းခွဲပဲပေးတဲ့ ခေတ်ဆိုတော့လည်း ဒီလစာရတာပဲ ကျေးဇူးတင်ရမလိုလိုပေါ့။ နယ်မှာ ရှိတဲ့ အမေနဲ့ ညီမကိုတောင် လစဉ် မထောက်ပံ့နိုင်ပါဘူးဗျာ။ ညီမလေး မွေးနေ့နဲ့ သီတင်းကျွတ်လောက်ပဲ ပိုက်ဆံလေး နည်းနည်းပါးပါး လွှဲပေးနိုင်တယ်။ အမေတို့ကလည်း ပေါ်တာမပါသွားဖို့နဲ့…

ပညာရေး ကျားဖြန့်” ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ကြားဖူးကြသလား။ အခုနှစ်မှာ ကိုယ့်ဘဝကို ပညာရေးနဲ့ မြှင့်တင်ပြီး လွတ်လပ်တဲ့ အနာဂတ်ကို တည်ဆောက်ချင်ကြတဲ့ ကျွန်တော်တို့ တိုင်းပြည်က လူငယ်တွေကြားမှာ ဒီကျားဖြန့်က အတော်လေး အမြစ်တွယ်နေပြီ။ မိဘတွေကလည်း သားသမီးတွေ သူများအောက် မကျို့ရအောင်၊ မျက်နှာမငယ်ရအောင်ဆိုပြီး ရှိစုမဲ့စုလေးကို ရောင်းချ၊ ပုံအောပြီး ပညာရေးဆိုတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကို လုပ်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့်လက်တွေ့မှာတော့ ပညာရေးဟာ ကုန်သွယ်မှု သက်သက်၊ လိမ်လည်မှု သက်သက် ဖြစ်လာနေတာကို ကျွန်တော် ရင်နာနာနဲ့ပဲ ထောက်ပြချင်ပါတယ်။ ပထမဆုံး ပြောချင်တာက နိုင်ငံတကာကျောင်း ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်တွေအကြောင်းပါ။ အခုနောက်ပိုင်း နိုင်ငံတကာကျောင်းဆိုတာ မှိုပေါက်သလို ပေါ်လာတယ်။ Cambridge တို့၊ IGCSE တို့ သင်မယ်ဆိုပြီး ကြော်ငြာကြတယ်။…